Lijst

Ik zou deze post ook "bangalijst" kunnen noemen, maar ik ben bang voor verkeerde associaties / rare zoekresultaten, etc....

Onderstaand knipsel slingerde nog rond op mijn bureau / eettafel. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen!

Uit het Utrechtse sufferdje DUIC / De Utrechtse Internet Courant. Ik hoop dat het te lezen is?!

Ik wil dit juist vandaag - Goede Vrijdag - hier plaatsen, omdat dit OOK gaat over kwetsbare lichamelijkheid. Over misbruik van lichamelijk leven, over iets "vies" en lelijk maken wat leuk en mooi KAN zijn....

En, omdat boosheid en pijn ook humor nodig hebben, een stukje wat ik tegenkwam op website De Speld: Klik.

Het politieke landschap

Gisteren vroeg ik me af in welk politiek landschap we wakker zouden worden, nu - met 98% van de stemmen geteld - weten we het. 

De PVV is de grootste partij, met voorlopig 37 zetels, Groenlinks-PvdA 25 zetels. De VVD als derde partij, met iets van 24 zetels. Het wordt dus waarschijnlijk - weer - een rechts kabinet, met nu de PVV als "leider". Vreselijk! Heel veel mensen in Nederland stemden dus op een partij die de rechtstaat de nek om wil draaien, die verdeeldheid zaait en geen enkele vorm van wellevendheid praktiseert. 

Ik denk aan mijn lieve Moslim-buurmeisjes, aan al mijn buren sowieso - het IS al zo moeilijk om goed en vreedzaam samen te leven, om genoeg begrip voor elkaar op te brengen, om SAMEN te leven als mensen met verschillende achtergrond, verschillende culturen. En dat wordt er niet makkelijker op, nu het populisme heeft gewonnen, nu racisme en seksisme bonton zijn geworden.

Ik ben verdrietig, en een beetje bang voor de situatie waarin ik net wakker werd....

Discriminatie verboden!

Net een mooi bericht op Teletekst: vanaf NU is in artikel 1 van de Grondwet expliciet opgenomen dat discriminatie op grond van seksuele gerichtheid of handicap verboden is! 

De tekst van artikel 1 luidde tot nog toe:
"Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan."

Niet dat dit nou alles oplost hoor - er wordt natuurlijk nog steeds volop gediscrimineerd op grond van sekse, geslacht, godsdienst of levensovertuiging - maar het IS een beginnetje (en daarmee een feestje waard)!

Wat is nieuw(s)?

Al minstens een week gaat het in alle talkshows en actualiteitenprogramma's als EenVandaag en Nieuwsuur over één zaak: bij een tv-programma (in dit geval The voice of Holland) hebben mensen (mannen) hun macht misbruikt om vrouwen eronder te houden. Om vrouwen te laten zwijgen over aanrandingen en verkrachtingen. Om vrouwen - tot wie ze zich in een ongelijkmachtige positie verhielden - te "verleiden" tot seks, of te dwingen tot "seksuele handelingen". 

Goh! 

Ik ken dit tv-programma niet, heb er alleen maar over gehoord. Maar dat dit soort dingen voorkomt in zo'n programma, of in welke andere (werk)setting dan ook: HOE kan dat nog nieuws zijn voor mensen? Hoe slecht heb je dan ooit geluisterd naar de mensen / vrouwen om je heen, hoe selectief heb je de krant gelezen, het nieuws geluisterd? Eerlijk gezegd vind ik dat nog het meest schokkend aan deze zaak: dat het voor zoveel mensen (iets) NIEUWS is!

(Het gaat niet alleen om verkrachting, maar dit vond ik het meest toepasselijke plaatje hierbij. Geplukt van deze pagina.)

Het doet me erg denken aan een keer, dat ik een training volgde bij een levensbeschouwelijk instituut, en dat één van de mededeelneemster - volgens mij ook nog een "hulpverlenerstype" - meldde dat je incestslachtoffers niet zag op dergelijke studiedagen. Nee, inderdaad, als je zo'n opmerking maakt worden de slachtoffers blijkbaar (weer) niet gezien....

Of die keer dat ik contact had met mijn huidige vakbond, omdat één van mijn vorige werkgevers erbij ingetrokken was, en ik de verzekering wilde dat deze eerdere werkgever - waar ik te maken kreeg met jarenlange seksuele intimidatie - NOOIT achter mijn lidmaatschapsgegevens zou komen. En ik na een flink aantal telefoongesprekken met een hotemetoot van de vakbond te horen kreeg dat er geen namen van daders waren genoemd - terwijl ik écht heel zeker weet dat ik de betreffende dader - o.k., hij is niet veroordeeld (Het kwam niet tot een rechtszaak omdat zij - zoals ze ook altijd meldden - betere advocaten konden betalen dan ik) - maar hoe vaak wórden daders van seksuele misdrijven nou eenmaal veroordeeld - in die gesprekken een aantal keren bij name heb genoemd? En: het ging mij niet alleen om die paar specifieke daders, maar zeker ook om het bestuur / de werkgever, die eerst vond dat ik geen kritiek mocht hebben op mijn "meerdere", maar het vervolgens een zaak van ons beiden / mij en de daders vond - het was niet de taak van de werkgever om in te grijpen....

Of die keer dat we in mijn vrijwilligerswerk te maken kregen met een geval van seksuele intimidatie tussen twee (andere) vrijwilligers, waar ik me als bestuurslid behoorlijk verantwoordelijk voor en geraakt door voelde. Ik was de enige die het had zien gebeuren (nou ja, behalve dan de heren die het ook "humor" vonden...) maar dat werd later niet geloofd: ik stond op 2 meter afstand, dus het kón niet zo zijn dat ik zag wat de ene vrijwilliger de andere aandeed. Niet alleen de directe slachtoffers, ook de omstanders / getuigen worden onschadelijk gemaakt, wel zo makkelijk en veilig voor de daders....

Dus: HOE kun je nog volhouden dat het nieuws is? 

Gelukkig wordt er in de media ook tegengas gegeven: er wordt gesproken over de schaamte die je als slachtoffer voelt, de onmacht. Over het gebrek aan middelen om zulk gedrag aan te kaarten, het isolement waarin je geplaatst wordt. En er wordt tegengas gegeven als de baas van het spul meldt dat vrouwen vooral moeten melden als ze zulke ervaringen hebben - wat wordt opgevat als "blaming the victim": Ik wist er niets van af, dan hadden die vrouwen het maar bij mij moeten melden. Maar tegelijkertijd is er met de klacht die wél bekend was (één, volgens de berichten?) niets gedaan..... Ehh, het melden? En dan???

Brr - ik zit me hier flink boos te maken, achter mijn laptop, bij de ochtendkoffie. En ben tegelijkertijd geraakt en verdrietig. Hoe is het in Godsnaam nu nog mogelijk dat dit als nieuws wordt beschouwd? 

En: is dit niet weer een hype, een opborreling van oproer - wat straks weer wegebt als iets anders onze aandacht trekt - zeker als straks blijkt dat niet alles wat nu naar boven komt strafbaar is, "alleen maar" moreel verwerpelijk: dan zal er weer worden gezegd: zie je wel, het valt wel mee. 

Tot het volgende "incident". 

(Nee, ik heb de uitzending van het onderzoeksprogramma wat deze "zaak" naar boven haalde niet gezien, en ik ga hem ook niet kijken. Voor mij is het - jammer genoeg - geen "nieuws" - de ervaringen die ik in de loop van mijn leven opdeed zitten nog in mijn lichaam opgeslagen. En: Ik weet wel hoe de mechanismen werken.....)

Ik weet het al!

Ik fantaseer geregeld over hoe ik het leven ga "doen" ná corona, jullie ook? 

Oh! Er weer gewoon op uit kunnen, mensen aan kunnen raken, een kletspraatje, knuffelen (voor zover je daar als alleenwonende aan toe komt), een winkel in kunnen zónder mondmasker, angstvrij in de trein kunnen stappen, lunchen op een terras (was ik gisteren van plan - terras nog niet open...).

Vannacht wist ik het ineens: Een lekkere massage, DAT wil ik! 

Vorig jaar juni ging ik nog een keer (uitgesteld) naar een schoonheidsspecialiste, met een groupon-bon. Maar dat was niet helemaal fijn. Ik vond het tóch wat griezelig, en de schoonheidsspecialiste blééf maar praten, het was te warm, en ze hadden jengelmuziek aanstaan. En ik wil aandacht, stilte, rust, genieten, als ik zo'n behandeling krijg.

Ik bedacht vannacht:

1. Dat ik geen Groupon meldingen meer had gezien de laatste maanden (inmiddels heb ik me weer aangemeld);

2. Dat ik dát wil! Op 18 juni staat mijn tweede vaccinatie in mijn agenda. Twee weken later zou ik dan zo goed mogelijk beschermd moeten zijn, vanaf vrijdag 2 juli 2021. Dus ik wil in de eerste week van juli een lánge, aandachtige en professionele massage hebben! 

Tadaaah! Perspectief!!!!

Blij!

Ik ben even helemaal blij met mezelf! (En dat moet de wereld weten....)...

Onlangs was ik getuige van het feit dat een vrouw seksueel belaagd werd door een man. Ik was geschokt: dit GEBEURT toch niet, niet voor mijn (en andermens') ogen, niet in de context waarin het gebeurde?  Maar ja, ik zag toch echt wel wat ik zag.

En dan MOET je er iets mee - in ieder geval bedenken hoe te handelen, t.a.v. het "slachtoffer" en t.a.v. de "pleger". Én je (in dit geval: ik) moet iets met je eigen emoties en herinneringen. En dan bij voorkeur niet: er nachtenlang wakker van liggen (wat natuurlijk toch gebeurt...)

Er gingen vele mails en telefoontjes overheen. Hoe moeten we handelen, als de situatie verandert, wat dan, wat is het goede om te doen? (Sorry als dit misschien moeilijk te volgen is; ik wil erover schrijven, maar kan natuurlijk niet al te concreet worden...)

En in het proces raak je zelf ook beschadigd. O.k., ik heb gezien wat ik gezien heb, daar sta ik voor. En: het "slachtoffer" is leidend in wat er moet gebeuren, zíj heeft het voor het zeggen! En nee, ik ben niet vooringenomen, ik ben niet (te) emotioneel betrokken, en ik kan mijn eigen ervaringen heel goed even opschorten, als dat nuttig is voor dit proces.

Maar natuurlijk ben ik tussendoor ook weer dat "kind" van 25, wat in haar eentje tegen die mannenkliek in moest, die niet werd gesteund door de omstanders-van-toen.

Waar ik trots op ben: toen ik gisteren met vriendin M. in de kroeg zat heb ik het niet alleen maar gezellig gehouden, ik heb ook even aandacht opgeëist voor dit geval. En na nog een nacht draaien en piekeren, met tranen in de ogen (wat is het toch lastig dat ik niet zo goed ben ik een lekkere, opluchtende huilbui!) bedacht ik dat ik best even, tussen de Coop en de AH door, bij E. langs kon. E. kent (een deel van) mijn geschiedenis, kan goed luisteren en relativeren, heeft vergelijkbare ervaringen als ik. Én ze is mijn "feministische medezuster". Toen ik bij haar aankwam stonden er maar liefst twee fietsen in de tuin. En tóch durfde ik aan te bellen, vragen of het gelegen kwam, en vervolgens te vragen om "thee met aandacht". Zó heerlijk: om gewoon even je verhaal kwijt te kunnen, inclusief alle emoties, je twijfels, je boosheid, je herinneringen.

En toen, net, met razende honger weer naar huis. Ik voel me leeg. De was hangt inmiddels buiten weer nat te worden. Moet / wil ik iets huishoudelijks doen? Ik weet even niet wat ik wil. Ik geloof dat ik even wil breien. Mijn theemuts afmaken, die heeft nog maar een paar pennen nodig.

Ik ben de zwaarte even kwijt. Zó blij dat ik om aandacht durfde vragen. Zó blij dat mensen wilden luisteren.

Hoe volwassen is dat?

(Voor de goede verstaander: ik ben midden 50 - volgens sommigen ver voorbij middelbaar - maar nog steeds lerende 🌺🌺🌺.)

Demonstreren?

In mijn studententijd was ik er nogal van, van het demonstreren. Ik herinner me mijn eerste demonstratie nog maar al te goed: de anti-kernwapendemonstratie in Den Haag, in november 1983. Met mijn net verworven zelfstandigheid maakte ik op een werkweek van school - mijn ouders vér buiten bereik - de afspraak met een vriendin van de middelbare school om naar deze demonstratie te gaan. Bij de grote demonstratie in Amsterdam, in 1981, was ik er niet bij: nog net te jong, ik kreeg van mijn ouders NOOIT toestemming om zoiets "akelig links" te gaan doen!

Dit weekend wordt er weer volop gedemonstreerd: Nu.nl heeft vandaag zelfs een knopje met "Waar wordt er dit weekend voor of tegen Zwarte Piet gedemonstreerd". Ik vraag me af waarom? Wat is het belang van Nu.nl hierbij? Waarom zouden  mensen dat willen weten? Ik ben tégen Zwarte Piet - of liever: Ik vind dat Zwarte Piet zo snel mogelijk aangepast zou moeten worden aan de veranderende inzichten (ook al ken ik óók zwarte mensen die ZP geen enkele probleem vinden, ik ken óók volwassenen en kinderen die het slaaf- of knecht-zijn wél heel problematisch vinden). Maar ik zou niet zo snel gaan demonstreren: ik gun kinderen een gezellig, leuk, folkloristisch kinderfeest. Ik hoop van harte dat het vandaag niet tot "ongeregeldheden" komt, dat we een andere manier vinden om de wereld beter, meer inclusief te maken dan door te vechten en te schelden.

Verder is er in Utrecht vandaag een anti-abortusdemonstratie. Het is 2019! En alweer: ik heb ook wel soort van bewondering voor díe mensen die al het leven beschermenswaardig vinden, die vanuit hun pacifistische levensovertuiging abortus afwijzen - maar ik ben dan ook wel weer zó feministisch dat ik vind dat de keuze bij vrouwen moet liggen: wil jíj zwanger zijn / blijven? Wil jij je lichaam een paar maanden ter beschikking stellen aan een mini-inwonertje? Kun je dat opbrengen? En wat natuurlijk helemaal gruwelijk is: al die mannen, die zelf hun lichaam niet ter beschikking hoeven te stellen, maar die maar al te makkelijk vinden dat vrouwen dat wél zouden moeten doen en willen en opbrengen.

Afbeelding van www.ranibee.com/

Toch ga ik ook niet demonstreren voor het recht op abortus (Is er wel een tegendemonstratie? Of laten we de "Schreeuw om Leven"-mensen gewoon lekker lopen?).

Ik vind het te koud....

Ik heb me overigens een paar maanden wél aangemeld als "abortusbuddy" bij het Humanistisch Verbond, om vrouwen bij te staan op weg naar een abortus-afspraak als ze langs een haag van anti-abortusmensen moeten lopen. Misschien meer symbolisch dan effectief, deze aanmelding - maar ik vond dat ik dat als kerkmens en als feministe móest doen.

Goed, dat was een hoop gefilosofeer op de vroege morgen - boodschappen doen!

Women's march 21 januari 2017

"A woman's place is in the revolution"

"I wish my uterus shot bullets - than the government wouldn't control it"

En de beste: "Free Melania" (echtgenote van president Trump van de USA). Een paar van de teksten op spandoeken die werden meegedragen in Amsterdam gisteren.

Ik was op het Museumplein, voor de Women's march. Als ik het goed begrijp: een op het laatste moment in elkaar getimmerde demonstratie, ter ondersteuning van de US Women's march in Washington, en op ruim 300 andere plaatsen wereldwijd (waaronder Den Haag). (En als ik eerlijk ben was die lastminute organisatie ook wel een beetje te merken...). Een demonstratie tegen de groeiende haat en angst in de maatschappij, omdat de verkiezing van Donald Trump een symptoom is van een groter, wereldwijd probleem: algemene ongelijkheid en de ontkenning van de rechten van de mens (om de flyer te citeren). Omdat we het "vroeger, toe we nog jong waren", doodeng vonden dat er slechts een druk op de rode knop nodig was om een atoomoorlog te ontketenen - en er nu een idioot zonder zelfbeheersing het beheer heeft over die rode knop. Moeten we nog blij zijn dat de president van de VS zulke dikke vriendjes is met die andere engerd, Poetin. En omdat statistici hebben berekend dat slechts 13% van de "feitelijke" uitspraken van Trump iets van waarheid bevat. Waaronder dan waarschijnlijk ook de uitspraak valt dat je, als machtig man, best vrouwen kunt aanranden, omdat je daar wel mee weg komt.

Een demonstratie dus - vol met buttons uit 1981 (voor vrije abortus - ja duh!), paarse en roze paraplu's, regenboogvlaggen en roze pussyhats (Het patroon vind je hier, voor als er nog eens moet worden gedemonstreerd...) Ik werd er bij alle narigheid (en kou!) vrolijk van, al die jonge, oude en middelbare vrouwen, al die jonge en oudere mannen, de vrolijkheid, het idee dat je met 3500 mensen samen ergens voor staat....

A woman's place is in the revolution - maar natuurlijk pas na het draaien van een was, en het snel doen van de afwas van deze week. En ná een leuke ontmoeting in de trein met A., jaargenote en later stagebegeleidster van mijn laatste studie - zó bijzonder, dat soort leuke onverwachte ontmoetingen!

En dat alles tussen het breimutsen door - ik ben een ajoursjaal of col aan het breien (dat was het woord wat ik al de hele week zocht!), en daar heb ik veel lol in. En ik bezocht met dat sjaaltje in oprichting afgelopen vrijdag een breiclub hier in de buurt - eindelijk een breiclub vlakbij, én op mijn vrije dag, én met vrouwen van middelbare leeftijd en ouder - de moeite waard om te onderzoeken of dat wat kan worden, voor en met mij!

Pijnlijke ontmoetingen

In weken zoals deze heb ik het gevoel dat ik weer helemaal in het volle leven sta, en dat is een gemengd genoegen....

Vorig weekend werd ik uitgenodigd voor een 25-jarig huwelijksfeest. Maar omdat ik een groot risico liep om daar een bestuurslid uit mijn tweede baan tegen het lijf te lopen (o.k., en omdat grote feesten niet helemaal aan mij besteed zijn) ben ik niet gegaan. Mijn tweede baan, in jaren tijd al heel lang geleden, maar omdat ik daar "daaglijks aangerand" werd (om met Good Old Johannes de Heer te spreken), en dagelijks smakeloze grappen moest ondergaan over mijn lijf, zitten die baan en de mensen die daar werkten nog steeds in mijn lichaam. Eén van de vele blijvende butsen en deuken die een mens in haar leven oploopt...

Gisteren weer een feestje. Iets minder beladen, dacht ik, én ik vind dat ik mezelf niet op moet sluiten in mijn eigen huis, mijn eigen kringetje. Schrik: opeens loopt daar mijn opvolgster in baan nr. 2 binnen... En nee, ik heb haar niet gesproken, en ik heb mezelf niet bekend gemaakt....

Gisteravond moest ik van mezelf acte de présence geven op een bijeenkomst van mijn huidige baan. En ja hoor, wie komt daar binnen: de directeur van baan nr. 3. Degene die misschien niet aangedrongen heeft op mijn (mijns inziens onterechte) ontslag, maar daar in ieder geval wél mede verantwoordelijk voor is, als directeur zijnde. Au!

En hoe benoem je dat dan? Ik ben tegenover mijn huidige werkgever voorzichtig met laten zien wat er daar gebeurd is (ze mochten eens denken: waar rook is, is vuur, of: ze zal het toch wel voor een deel aan zichzelf te wijten hebben), maar ik wil de pijn ook niet helemaal wegstoppen. Dus, tegenover een ex-collega, ook aanwezig, benoemde ik het maar als: "Ik ben hier terecht gekomen, nadat ik er daar uitgewerkt was" (grinnik, ik zie nu pas de dubbel betekenis van "uitgewerkt"  in deze!). En dan mag iedereen het voor zichzelf invullen - wonderlijk genoeg wist iedereen van het belabberde "personeelsbeleid" in baan 3, maar als ik héél eerlijk ben dacht ik ook, tot mijn eigen ontslag, dat er toch wel iets mis zou zijn met de mensen die het trof. En inmiddels weet ik: nee, het is er écht zo erg als het leek.

Pijnlijke ontmoetingen, die ik het liefste uit de weg zou gaan. Toch wel raar - zíj zouden zich moeten schamen, de mensen uit baan 2 en baan 3, niet ik. En toch schaam je je, en wil je om jezelf te beschermen er niet aan herinnerd worden. Maar het leven wordt wel erg lastig, als je zoveel plaatsen en mensen moet mijden!

Opruimen

Kijk nou toch eens wat goed van mij! Eindelijk ben ik weer eens wat - flink! - aan het opruimen... Ik blijf het lastig vinden, dingen (boeken!) wegdoen, maar ik vind in de stapels boeken-die-nog-geen-plek-hebben ook weer dierbare boeken terug. Oh ja, dat had ik ook nog! En ook als je geïnteresseerd bent in de geschiedenis van opvoeding en onderwijs hoef je niet álles op dat gebied thuis te bewaren.... Er stonden, bijna twee jaar na de verhuizing, nog drie hoge stapels met boeken die eigenlijk niet goed meer op de werkkamer in de boekenkasten passen, maar die ik ook niet in de huiskamer wil hebben.

Verder kunnen alle kleren in maat M weg - daar ga ik nooit meer in passen, ook niet als ze groot vallen - en nee, óók niet in die geweldige rode jurk met witte stippen...

Zaterdag bracht ik al twee fietstassen vol boeken en frutsels weg naar de Kringloopwinkel, zo meteen gaan er twee fietstassen vol naar de weggeeftafel in het buurthuis (Ik hoop tenminste dat het buurthuis open is in deze vakantieperiode, ik wil het NU kwijt...), en morgen staat er een langere fietstocht naar een grote Emmauswinkel een paar dorpen verderop op de agenda.

Ook zette ik, aangespoord door vriendin M., weer wat dingen op Marktplaats. Ik ben het nog niet kwijt, maar er wordt al wel lekker gereageerd - maar eens kijken of het ook daadwerkelijk tot verkopen komt...

Nog eentje voor Internationale Vrouwendag

 

Ok, dat was gisteren, maar ik lag vanmorgen in bed te luisteren naar de Kerkomroep en te bladeren in Pinterest - en vond daar het lemma "Feminisme"...

 

 

 

 

(uit het boek "How to be a Woman" van Caitlin Moran van een paar jaar geleden)

Hilarisch maar waar!

Theater: de Vaginamonologen

Afgelopen maandag was ik met vriendin G. naar het theater. Altijd bijzonder, een goed stuk zien, in een mooi theater, in goed gezelschap!

Het stuk speelde in het (nieuwe) De La Mar theater (geopend eind 2010) in Amsterdam. Wat een prachtig theater! Ik houd niet zo van dat megalomane van Joop van den Ende, maar dit was toch wel bijzonder. Voorafgaand aan de voorstelling genoten we van theaterfoto's van (vooral) Erwin Olaf - alleen al de moeite van een bezoek waard!

We zagen de voorstelling De Vaginamonologen - als "oude feministe" zag ik al ooit De Gesluierde Monologen (in het buurthuis, over de sekualiteit van islamitische vrouwen - naar een idee van Adelheid Roosen), en - samen met een paar andere middelbare mevrouwen uit mijn leesgroep - De Hormonologen, over vrouwen in de overgang. Maar tot mijn schande had ik déze voorstelling 10 jaar geleden nog niet gezien. En het was mooi, boeiend & leuk! Ik ga nog op zoek naar een boek met de teksten - want met die rottige oren van mij versta ik dus (zelfs met mijn ringleiding-standje op hoorapparaat) niet alles meer in het theater, maar nog wel genoeg om verrast en ontroerd te raken...

Wat (onder andere) bleef hangen: een stukje over alle mogelijke "kreuntjes" om mee klaar te komen - ik vrees dat dat de volgende keer als ik gezellig aan het vrijen ben, zorgt voor de slappe lach - en er zijn maar weinig mannen die dát kunnen waarderen.... ;-)

En wat ook leuk was: Kim Soepnel op Contrabas! Voor mijn oren (zie boven) niet zo geslaagd - maar ik vind haar ("los", dus niet door een theatertekst heen) zó leuk! Klik hier voor haar nummer "Lekker fietsen".