Wachten

Dit was de dag van het wachten.

Zoals elke dag zou de thuiszorg komen tussen 8.00 en 10.00 uur. (Hoezo thuiszorg? Daar blog ik later nog over. Ik vertel het even in omgekeerde richting.) Dus om iets van 7.50 "sprint" ik in nachthemd naar beneden - dan zit ik in ieder geval klaar mochten ze vroeg komen. Maar meestal zijn ze (te) laat, deze week: vakantietijd, personeelstekort..... 

Het is dus elke dag wachten - van 8.00 uur tot ze komen om me te helpen. Dan vandaag maar hopen dat de zaterdagkrant op tijd is - die is ook heel vaak later dan 9.00 uur, de uiterste bezorgtijd. 

Om 10.30 uur ben ik het redelijk zat. Ik wil dingen doen, niet langer zitten wachten. Maar "dingen doen" is wat ingewikkeld op het moment. Tandenpoetsen, kleding verstellen: het zijn allemaal dingen waarvoor ik "even" de trap op moet - en daarvoor ontbreekt de energie. De tuin in, om te zitten, en eventueel zittend een paar grassprietjes uit te trekken: kan niet, dan hoor ik de voordeurbel niet. Afwassen in de keuken: idem. Met de rollator een doos met oude kranten naar de papiercontainer brengen: kan niet, ze kunnen er elk moment zijn. 

10.30 uur - wat ga ik eerst doen? Eerst maar eens een bezorgklacht bij de krant indienen. Maar als ik het hele proces heb gehad - klantnummer opzoeken, adres invullen, datum bezorging - "I.v.m. personeelsproblemen kan de (ochtend!!)krant vandaag tot 11.00 uur worden bezorgd." O.k., dan. 

De thuiszorgclub bellen: waar blijven jullie? "Mevrouw, u staat vandaag rond 13.00 uur ingepland." Fijn dan, geen al te groot probleem - als ik het maar had geweten!

En dan wordt de krant om 11.55 uur bezorgd (en dien ik alsnog digitaal een klacht in). En komt de thuiszorgmevrouw om 12.50 uur. En zo ben ik dus de hele ochtend kwijt aan wachten... Want als de thuiszorg weer vertrekt is het alweer "bedtijd" voor me - 's middags rust ik een tijd, eventueel met mijn nieuwe McCall Smith. En zo is deze zonnige zaterdag alweer om - en eigenlijk vind ik dat heel erg zonde!

(En anderzijds kijk ik net een reportage op EenVandaag over de Haagse wijk Moerwijk, waar een opeenstapeling van problemen is. Armoede, slechte woningen, kinderen met te weinig eten, zonder winterjas of bed, veel verwarde personen die de situatie niet veiliger en leefbaarder maken.... (Klik hier en hier) En dan denk ik: waar HEB je het over, Mrs H! Wat ZEUR je over dingen die er niet echt toe doen!! Maar: omdat ik zo beperkt en afhankelijk ben is "op tijd geholpen worden" ineens toch erg belangrijk - belangrijker dan wanneer ik mijn plannen zomaar makkelijk aan zou kunnen passen. En toch vind ik het belangrijk om mijn eigen narigheid niet de bovenhand te laten krijgen, om alles in perspectief te blijven zien: Ik heb een comfortabel huis, krijg de nodige medische zorg, ik heb lieve mensen om me heen en ik geniet van mijn tuintjes, die tijdens de regenmoesson van enige tijd terug zijn ontploft tot een groene jungle!)

Huurbetaling

Mijn huur voor juni is weer afgeschreven - daarmee loopt mijn betaalrekening altijd meteen (soort van) leeg... Blijft bizar hoor, dat je zo'n groot deel van je inkomen elke maand weer kwijt bent aan wonen - toch altijd weer ruim een derde, alleen al aan kale huur! 

Maar goed, juli is in aantocht, en daarmee de jaarlijkse huurverhoging. Ik heb daarom meteen mijn automatische huurbetaling aangepast - kan ik dat niet meer vergeten. Elke maand € 36 meer! 

(En nee, ik mag niet klagen, ik kom nog steeds goed rond, maar ik blijf er van schrikken, elke maand weer... En ik heb dan wel steeds een beetje heimwee naar mijn vorige woning, waar ik maar een derde van de huur van dit huis betaalde. Maar ja, die onderbuurvrouw, hè? Ik mag nu tenminste op mijn eigen tijd naar bed, en ik mag zelfs na 22.00 uur nog iets te drinken pakken uit mijn eigen koelkast. Ik mag tv kijken, en de radio aanzetten, bezoek ontvangen.... Daar heb ik bést wat meer huur voor over!)

Lijst

Ik zou deze post ook "bangalijst" kunnen noemen, maar ik ben bang voor verkeerde associaties / rare zoekresultaten, etc....

Onderstaand knipsel slingerde nog rond op mijn bureau / eettafel. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen!

Uit het Utrechtse sufferdje DUIC / De Utrechtse Internet Courant. Ik hoop dat het te lezen is?!

Ik wil dit juist vandaag - Goede Vrijdag - hier plaatsen, omdat dit OOK gaat over kwetsbare lichamelijkheid. Over misbruik van lichamelijk leven, over iets "vies" en lelijk maken wat leuk en mooi KAN zijn....

En, omdat boosheid en pijn ook humor nodig hebben, een stukje wat ik tegenkwam op website De Speld: Klik.

Week van de groene tuin

Leuker nieuws: 

Gisteren begon de week van de groene tuin. Met allerlei acties en tips om je eigen stukje groen, of je nu een "postzegel" hebt, of een heel landgoed, te vergroenen. Want elke tegel eruit, elk stukje méér groen draagt (een heel klein beetje) bij aan het verminderen van de klimaatimpact die we met zijn allen maken. 

Oude foto, van de pioenroos in de voortuin.
Consumindertip: planten zijn op te binden door drie gevonden bezemstelen in de grond te slaan,
en deze bij elkaar te houden met kabelbinders en een, ook gevonden, metalen ring van een oude lamp...

Van harte aanbevolen - ik doe mee! 

Post

Ik wilde een kaartje sturen naar mijn buurmeisjes, vanaf mijn vakantieadres in Domburg.... Maar ik was maar één weekje weg!

Op woensdag kocht ik een kaart - ik vind het leuk om juist kinderen iets bijzonders te sturen, bijv. zo'n 3D kaart - ik kan het betalen, zoveel post verstuur ik niet meer - en het is (Ik vond het vroeger) zó leuk om iets écht leuks te ontvangen met de post!

Ik schreef de kaart woensdagavond in mijn huisje aan zee. Op donderdag kwam ik geen enkele brievenbus tegen - of ik vergat de kaart te posten - ook dat gebeurt me regelmatig... Op vrijdag fietste ik van Domburg richting Middelburg - het dichtstbijzijnde treinstation, om daar de trein naar huis te nemen. 

In één van de dorpen onderweg zag ik zowaar een brievenbus - en hoewel ik wist dat ik eerder thuis zou zijn dan de kaart bij mijn buren bezorgd zou worden, deed ik hem toch maar op de bus. 

De kaart zou dus zaterdag bezorgd moeten worden / zijn... 

Maar ik kreeg pas dinsdag een appje van de buurvrouw, dat de kaart nét bezorgd was. Want: op maandag bezorgt de PTT (of hoe heet die club tegenwoordig?)  geen post meer. 

En nu wil "men" de post op nóg minder dagen gaan bezorgen, omdat mensen steeds minder fysieke post versturen.

DUH! 

Zullen we de noodzakelijke publieke diensten gewoon weer publieke diensten maken?? Ik ben VOOR!!!

Dictaturen en moedige mensen

Vrijdag kwam het schokkende bericht dat in een strafkamp in het noorden van Rusland, rond de Poolcirkel, Alexej Navalny is overleden. 47 Jaar oud. 

Niet onverwacht - wel heel schokkend. De kop in de Trouw van zaterdag: "In het Rusland van Poetin moest dissident Navalny wel sterven". 

Ik ben er nog steeds een beetje door aangeslagen. Nadat in de "oude" Sovjetunie mensen in kampen en inrichtingen werden opgesloten die het niet eens waren met het regime, is de dictatuur nu weer volop terug. 

Navalny, die met humor en intelligentie - met de moed der wanhoop? - het regime te lijf ging - moet dat nu met de dood bekopen. Zijn vrouw hoorde (te) laat pas officieel van zijn overlijden - nadat het bericht al lang rondging in de wereld. Zijn lichaam is nog niet teruggegeven aan zijn familie, aan echtgenote en kinderen - een tijdig onafhankelijk onderzoek naar zijn doodsoorzaak zal waarschijnlijk onmogelijk worden gemaakt. 

Ik denk aan hem, en aan die andere moedige mannen en vrouwen in de geschiedenis, die opstaan tegen dictaturen.

Ik denk aan Dietrich Bonhoeffer - theoloog en predikant die zich verzette tegen het Nazi-regime, die in 1935 vrijwillig vanuit het buitenland terugkeerde naar Duitsland, omdat hij daar thuishoorde, omdat hij zich daar pas echt kon verzetten tegen het regime. En ik denk aan Alexander Panagoulis, over wie Oriana Fallaci de roman "Een man" schreef (Ik had in mijn hoofd dat ook de film "Z" over deze zelfde man / zaak ging, maar dat blijkt net iets anders in elkaar te steken).  

Goddank voor moedige mannen! 

(Wat me meteen bij de vraag brengt: waar zou ik staan in zo'n situatie, hoeveel moed zou ik op kunnen brengen? Als het gaat om mijn leven, mijn vrijheid - zou ik de moed hebben gehad om terug te gaan uit ballingschap, om me te blijven verzetten? Zou ik de moed hebben gehad om een martelares te worden?)

Google en privacy

 ... Nooit gedacht dat ik die twee termen ooit nog in één zin zou gebruiken!😅

Eigenlijk houd ik niet van Google - ze willen veel te veel van me weten, en ik word altijd een tikkie paranoide als ik dingen die ik in verband met mijn werk heb gedaan, terug zie op mijn privé-accounts. 

O.k., Ik gebruik Chrome - omdat dat de makkelijkste browser is (en veel dingen NIET openen in Microsoft Edge, of juist weer niet in Chrome - heel irritant!). En ik zoek wel eens iets op in Google of in Google maps, ik gebruik Google Translate als ik voor mijn leesgroep bezig ben, en ik heb een gmailaccount omdat dat moest voor mijn blog op blogger....

Maar toch: Ik houd niet van Google!

Eén van de nieuwsbrieven die ik krijg is van de Consumentenbond. Best interessant, soms! Deze week kreeg ik informatie over het (ont)koppelen van gegevens in Google: https://www.consumentenbond.nl/mag-google-je-gegevens-koppelen?

Misschien zijn er meer mensen die willen ontkoppelen?

Inkomen - deel 2

Schreef ik in januari nog dat ik zo blij ben dat mijn inkomen doorloopt tijdens mijn ziek-zijn, kreeg ik deze week een behoorlijk onaangename verrassing....

Kort gesprek met mijn leidinggevende, over wat werkdingen, "Hoe gaat het nu met je? ", "Hoe gaat het met je reïntegratie?" (Spoiler: VEEL te langzaam naar mijn zin!!!). Ineens de vraag: "Kom jij nog rond als je nog maar 70% van je salaris krijgt?"

Gloeiende, gloeiende! Nagezocht in mijn CAO: al na één jaar ziekte - en dat nadert nu snel - zakt mijn inkomen terug tot 70%. En dat is LAAG!! Een snelle rekensom (maar ik ben erg slecht in rekenen) leert dat ik dan bijv. de helft van mijn inkomen alleen al kwijt ben aan huur. Ik ZOU het moeten kunnen redden, met zo veel (weinig) ziekengeld, en dan heb ik nog spaargeld voor extra kosten - ziektekosten, kleding, iets leuks doen - maar dat is toch niet waarop ik hoopte.

Stom hoor - toen ik dit huis kreeg 11 jaar geleden realiseerde ik me echt wel dat het goed zou gaan met deze hoge huur, zolang ik niet mijn baan kwijt zou raken, of ziek zou worden. Maar ik heb me nooit gerealiseerd dat dat nu al snel realiteit zou worden. HOEZO heb ik daar niet over nagedacht? 

Te druk met overleven, het laatste jaar, denk ik.

(Maar waar alsmaar op werd ingezet, rustig en ontspannen, op mijn eigen tempo, reïntegreren in mijn werk - dat is nu wel over.......)

Rapportcijfers

Gisteren werd het rapport over de omgangscultuur bij de publieke omroep gepubliceerd. Een onderwerp wat altijd mijn warme belangstelling heeft - maar ik kon nu niet zo goed kijken naar alle publicteit en reacties. 

Het vreselijke seksisme, de opmerkingen die gemaakt worden door "meerderen"! En de reactie van Jan Slagter, directeur van omroep Max! Zijn commentaar? "Het onderzoek is eenzijdig, er is geen hoor en wederhoor toegepast. Nu hebben we alleen maar de gevoelens van de mensen die zeggen dat hun iets is aangedaan."

Quod erat demonstrandum! HIER ging dat onderzoek over - dat degenen die last hadden van dit gedrag niet worden gehoord - en dan zegt deze man dat de daders / beschuldigden nu niet gehoord zijn? En al die omstanders, die toegeven dat ze van alles hebben gezien - ach, die hoef je toch ook niet helemaal serieus te nemen?

Er is nog een lange weg te gaan.......................... 

(En ja, dit is ook weer een "privédingetje", de ervaring van één vrouw - maar ik heb inderdaad nog steeds last van het gedrag van mijn "leidingggevende" in baan nr. 2 - de aanrandingen, de opmerkingen - en de omstanders die meelachten en mij meldden dat dit "humor" was. 35 Jaar geleden - en ik overweeg om weer eens in therapie te gaan om dit alles te verwerken. Terwijl de daders zich mij niet herinneren, als ik ze nog wel eens tegenkom op straat, op feestjes en zo..)

BAH!!

Graaiflatie

Definitie volgens Van Dale: 

‘Inflatie die wordt aangewakkerd door ondernemingen die de kostenstijging van grondstoffen, productiemiddelen en arbeid volledig of bovenmatig doorberekenen aan de consument om hun winst op peil te houden of te verhogen’. Toevoeging van mij: En dat terwijl de consument soms al veel moeite heeft om de boodschappen, en bijvoorbeeld de energierekening, te betalen.

Ik lees net dat dit het woord van het jaar 2023 is geworden.....

Ik word daar niet vrolijk van.... 

Zeker niet als ik lees dat andere genomineerde woorden "Nepobaby" en "TikTokjustitie" zijn. 

Waar gaat het heen met de wereld?

(En ja, ik WEET dat ik steeds meer op mijn moeder begin te lijken😒!)

Het politieke landschap

Gisteren vroeg ik me af in welk politiek landschap we wakker zouden worden, nu - met 98% van de stemmen geteld - weten we het. 

De PVV is de grootste partij, met voorlopig 37 zetels, Groenlinks-PvdA 25 zetels. De VVD als derde partij, met iets van 24 zetels. Het wordt dus waarschijnlijk - weer - een rechts kabinet, met nu de PVV als "leider". Vreselijk! Heel veel mensen in Nederland stemden dus op een partij die de rechtstaat de nek om wil draaien, die verdeeldheid zaait en geen enkele vorm van wellevendheid praktiseert. 

Ik denk aan mijn lieve Moslim-buurmeisjes, aan al mijn buren sowieso - het IS al zo moeilijk om goed en vreedzaam samen te leven, om genoeg begrip voor elkaar op te brengen, om SAMEN te leven als mensen met verschillende achtergrond, verschillende culturen. En dat wordt er niet makkelijker op, nu het populisme heeft gewonnen, nu racisme en seksisme bonton zijn geworden.

Ik ben verdrietig, en een beetje bang voor de situatie waarin ik net wakker werd....

S T E M !!!

Vandaag mogen (moeten) we weer gaan stemmen voor een nieuwe Tweede Kamer. Eindelijk een kans om een eind te maken aan het al veel te lang durende neoliberale beleid - beleid zonder visie, beleid vanuit pragmatisme, en niet vanuit een gezamelijk idee van waar het naartoe moet met de wereld. 

In het voorjaar van 2006 had Kerk in Actie - toen er in de Vastentijd verkiezingen waren - de leuze: "Kies bewust voor je naaste" - de koelkastmagneet hangt nog altijd in mijn keuken. Ik vind en vond het een meesterlijke oproep: Laten we stemmen voor partijen die álle inwoners van ons land, en alle wereldburgers, recht doen, partijen die ook zorg hebben om de klimaatverandering, die wereldvrede belangrijk vinden - ook al is dat een streven, en voorlopig (nog) geen realiteit....

Laten we stemmen voor partijen die zoveel mogelijk het SAMEN willen leven bevorderen, die proberen het populisme en de tegenstellingen te keren - partijen die streven naar een goede samenleving voor zoveel mogelijk mensen!

We mogen stemmen - DOE dat dan ook! 

Ik ben ZO benieuwd in wat voor politiek landschap we morgen wakker worden...... (Want nee, ik weet nu al dat ik het einde van de uitslagenavond op TV, om 1.00 uur morgenochtend, niet (meer) ga halen - die leeftijd heb ik gehad.....)

De crisis is nu!

Ja, ook in mijn persoonlijk leven is het crisis. Nou ja, goed, jullie weten er iets van, en daarnaast gebeurt er nog van alles / gebeurt er van alles niet / wat ik hier (nu) niet vertel.... (Lekker cryptisch hè?😉).

Maar daar wil ik het nu even niet over hebben.

De crisis is nu! Is het motto van de Klimaatmars - hopelijk grote Klimaatmars - die aanstaande zondag in Amsterdam plaats gaat vinden: Een "mars voor klimaat en rechtvaardigheid". Met het idee om kort voor de Tweede Kamer-verkiezingen van 22 november a.s. te laten zien dat er NU actie moet komen, dat we de klimaatcrisis niet zomaar voort kunnen laten sudderen, "Het zal onze tijd wel duren", "Laat eerst de boeren maar inleveren", "Nee, eerst de bouw"- altijd eerst de anderen. Terwijl we ons dat NIET meer kunnen veroorloven!

Geknipt en geplakt van de website klimaatmars.nl:

De problemen in Nederland en de rest van de wereld stapelen zich op. Hitterecords worden keer op keer verbroken en extreem weer is aan de orde van de dag. Mensen worden gediscrimineerd. Veel bedrijven draaien recordwinsten terwijl de inkomens achterblijven. We kunnen geen betaalbare woonruimte krijgen, voedsel wordt duurder en steeds meer mensen komen in armoede terecht. Al deze problemen hangen bovendien samen: van de klimaatcrisis, racisme, biodiversiteitscrisis en armoede tot de wooncrisis. Als de politiek nu geen actie onderneemt, wordt dit alleen maar erger. 

Terwijl de crisis nu is, faalt de politiek om met goede oplossingen te komen. De broodnodige omslag naar een duurzame en rechtvaardige samenleving blijft uit. Daarom gaan wij op zondag 12 november in Amsterdam de straat op en organiseren we een grote mars voor Klimaat en Rechtvaardigheid. Vlak voor de cruciale Tweede Kamerverkiezingen. Als we met zijn allen de straat opgaan, kan de politiek niet meer om ons heen. Dus: help mee om dit de krachtigste mars ooit te maken!

(Overigens ben ik het niet helemaal eens met wat hierboven staat - (alleen) "de politiek moet met goede oplossingen (...) komen". OOK de politiek, maar ook wij als individuen / burgers / consumenten, moeten in actie komen! 

Ik probeer zondag te gaan - afhankelijk van of ik me dan daartoe in staat voel. Maar ik vind het WEL heel belangrijk om te laten zien dat ik wil dat er EINDELIJK beweging komt! 

Dus bij deze......

Ik vind het niet leuk meer!

Eén van de eerste tips die ik in één van mijn eerste consuminderboeken las was: maak een overzicht van welk artikel hoe duur is, in welke winkel. Dus ik heb al járen een excelletje daarvoor....

Nou heeft het natuurlijk heel weinig zin om te zien wat een potje zilveruien kostte in 2007 - in een winkel die allang niet meer bestaat, zoals de "Edah Lekker en Laag". 

Wat wel zin heeft is om te zien wat datzelfde potje NU kost, bij de Lidl, de AH, de Hoogvliet - of een andere winkel waar ik wel eens kom (of waar het prijsverschil zó groot is dat ik er graag voor omfiets). 

Maar de laatste jaren vraag ik me af of dit bijhouden nou zoveel zin heeft - een artikel kan nu bij de Lidl € 0,80 zijn, 2 weken erna € 2,80 in een andere winkel, en nog een week later weer € 5,00 bij de Lidl (o.k., als voorbeeld dan - ik geloof niet dat ik het écht zo bont meemaakte!).

Zo werkte ik net mijn overzichtje weer eens bij aan de hand van mijn Lidl-bon van deze week - waarin ik nogal wat "voorraad" nodig had. Dat potje zilveruien: bijna twee keer zo duur als in 2021! De macaroni, van € 0,49 naar € 0,95 per pond.... Wat wel mooi was: volkoren was dezelfde prijs als "gewoon".

Maar: ik vind het niet leuk meer, zulke prijsverhogingen! Weliswaar kon ik ook in mijn overzicht met "vaste lasten" ook de maandelijkse salarisuitbetaling verhogen - maar dat weegt écht niet op tegen alle verhogingen - zowel van de levensmiddelen als van de vaste lasten, de huur, contributie vakbond, bankkosten, en ga zo nog maar even door! 

Love is stronger than hate

Goodness is stronger than evil

love is stronger than hate

light is stronger than darkness

life is stronger than death. 

(Archbishop Desmond Tutu, 1931 - 2021)

(Deze tekst speelt al dagen door mijn hoofd - bij de oorlog in Israël en Gaza, de voortdurende oorlog in Oekraïne, bij de aanslag door een man in Brussel, die twee mensen doodde en één ernstig verwondde, bij de moord hier in Nederland op een vrouw, haar dochter en een arts van het Erasmus Medisch Centrum, bij de dood van weer een vrouw die door haar ex-partner werd vermoord, waarna deze zelfmoord pleegde....).....

Repareer in het Repair Café!

Ik heb het idee dat "iedereen" wel weet van het bestaan van Repair Cafés, maar soms denken mensen er niet aan - of hebben ze het bestaan ervan toch gemist.....

Een Repair Café is een plek, een groep mensen die graag repareert, en / of hun buurtgenoten graag helpt. Hoe lastiger de reparatie, hoe leuker vaak! Maar ook mensen blij maken met een eenvoudige reparatie van een dierbaar voorwerp, een ding wat het "weer doet" nadat het het eerst "niet meer deed" is LEUK!

Dus als je een keer iets hebt, en je weet niet hoe je het aan moet pakken: ga langs bij een Repair Café bij je in de buurt. Je vindt de adressen, links en data op repaircafe.org, de website van Repair Café International. 

Je kunt in een Repair Café (meestal) terecht met alles wat je kunt brengen (RC's repareren over het algemeen niet aan huis) - veel Repair Cafés repareren naast electrische en electronische apparatuur ook fietsen, textiel, computers en smartfoons, meubels en speelgoed... Het is wel altijd even afwachten of een reparatie ook echt lukt - de vrijwilligers hebben vaak meer geduld dan een professionele reparateur, maar zijn vrijwilligers en geen profesionals (maar professionele reparateurs worden steeds schaarser...).

Ik liet er zelf al eens een metalen ketting solderen, een nieuwe zoom in een rok stikken, mijn fietsketting vastzetten, mijn antwoordapparaat, een stofzuiger en een klokje repareren... Dit als indicatie van wat er allemaal mogelijk is. 

En als het de mensen van het Repair Café niet lukt om iets te repareren, en ze kunnen je ook geen advies geven over wat je zou kunnen doen - dan is het altijd nog vroeg genoeg om een apparaat "overleden" te verklaren, en een nieuwe te kopen! 

De motto's van het Repair Café zijn dan ook: 

"Weggooien? - Mooi niet!"en "Repareren is beter voor het milieu en voor uw portemonnaie". 

MIjn (digitale) erfenis

Al twintig jaar - na mijn (late) afstuderen, sinds ik steeds minder armlastig werd - denk ik geregeld dat ik toch eens een testament op moet laten maken. Want: ik heb alleen een aantal zussen - met wie ik al lang geen contact meer heb, en die ik mijn erfenis niet gun - zij lieten immers ook niets meer horen na het overlijden van onze vader - geen idee of ik van hem schulden of geld zou erven, maar ik vind het wel heel raar dat ik helemaal niets meer hoorde, OOK niet over de erfenis van mijn moeder, waar ik misschien (?) nog recht op zou hebben. 

Nu is de urgentie eindelijk daar: het lijkt er niet op dat ik op korte termijn zal overlijden, maar het is toch goed om het geregeld te hebben. Dus ik zocht en vond een betrouwbare notaris. Griezelig, want ik heb nooit zoveel te maken met "dat soort mensen". Ik kwam terecht bij een notaris die ooit de statuten voor de club waar ik vrijwilligerswerk deed maakte. Grappig hoor: ik kreeg een offerte, besloot daarop in te gaan, we maakten een afspraak. Er werd meegedacht: als je niet zo mobiel bent (toen nog): kom je dan wel een die paar traptreden op bij de ingang? Ja hoor, dat lukt me wel!

Toen ik aankwam werd ik in de (nette, opgeruimde en schone) keuken in de wacht gezet. Maar even later kwam de notaris erbij, die gezellig in de keuken mijn wensen met mij doornam. Ik mag dat wel, lekker laagdrempelig! Later bleek dat ze daarvoor koos omdat de enige andere spreekkamer beneden heel slecht is voor slechthorenden. Lief en attent, dat ze daar meteen rekening mee hielden!

En nu ben ik bezig om alle nodige gegevens bij elkaar te krijgen. En dat is toch wel wat emotioneel.... Wie kan ik aanwijzen als executeur, wie als mentor (voor als ik zelf geen beslissingen meer kan nemen over mijn leven)? Confronterend, dat er dan geen partner is, geen kinderen, geen familie die dat als  vanzelfsprekend op zich kan nemen!

Goed, daar wordt aan gewerkt!

Maar ook naar aanleiding van een post van Koffiedigitalix over de blog van Vlasleeuwenbekje, overleden in februari, denk ik weer na over mijn digitale erfenis. 

Nou is die niet zo erg groot: ik zit bewust niet op twitter, LinkedIn, of andere platformen. Het enige, volgens mij (maar eerlijk gezegd weet ik niet eens precies waar ik allemaal voor ben aangemeld):

Deze blog, Mrs H te B blogt: https://mrshtebblogt.blogspot.com/;

Mijn kook- en receptenblog, Mrs H te B kookt: https://mrshtebkookt.blogspot.com/ en

Mijn Pinterest-profiel: https://nl.pinterest.com/mrshteb/. En volgens mij is dat het!

Ik heb de neiging om die blogs en profielen, en hoe het ook allemaal mag heten, na mijn overlijden maar gewoon te laten bestaan. Of is dat onnodige vervuiling van de digitale ruimte? Ik ben daar nog niet uit!

Hebben jullie daar ideeën over? Wat moet er met jouw digitale erfenis gebeuren na je overlijden? 

Jullie reacties en mijn energie

Eerst even een "disclaimer" (bestaat daar eigenlijk geen goed Nederlands woord voor?): 

Zo heel af en toe tik ik hier een stukje, gewoon, omdat dat is wat ik doe, en omdat ik het contact met jullie, al is het dan alleen maar digitaal, erg op prijs stel. Jullie reageren als je daar zin in hebt, en ook dát vind ik fijn! Ik lees alle reacties - al duurt dat bij reacties op oudere berichten soms iets langer. In het "oude normaal", voor ik ziek werd, reageerde ik ook meestal op jullie reacties. Jammer genoeg heb ik daar nu de energie niet voor, dat wil zeggen, ik kies ervoor om mijn energie hier nu niet altijd aan te besteden. Maar weet dat jullie meeleven en jullie reactie op mijn berichtjes erg gewaardeerd worden!!!

Want mijn energie is nog steeds behoorlijk laag. Pff, wat duurt dat toch lang! Ik heb er eigenlijk het geduld niet voor, om af te wachten tot het beter gaat. En ziek-zijn, het regelen van de praktische dingen, kost ook bakken met energie. 

Zo ben ik al sinds vorige week dinsdag of woensdag bezig om de goede dosis morfine in huis te krijgen. En dat valt nog niet mee... Eerst: bel de huisarts, want dit soort medicijnen kun je niet via de website bestellen. Wacht een paar uur, wordt teruggebeld, bestelt de bedoelde medicijnen. Vrijdagmiddag begon ik me ongerust te maken: lukt het de apotheek nog wel om voor het weekend te bezorgen? Ik startte begin van de middag te bellen. "We zijn erg druk, probeert u het later nog eens." En dat een aantal keren achter elkaar. Vervolgens: wel in de wacht gezet te worden, maar daar na láng wachten ook weer uitgegooid worden. Maal X keer. Vervolgens "We zijn erg druk, etc...". Om iets over vijven, minder dan een half uur voor sluitingstijd, kwam ik er eindelijk door. Om er tijdens het telefoongesprek weer uitgegooid te worden. Ik belde nog een keer terug, en gelukkig werd er na 20 minuten wachten, al na sluitingstijd, nog opgenomen. Met als eerste het verwijt: "Waarom belt u dan zo laat hierover, we hebben bijna weekend". Tja.... Maar. De huisarts had het recept pas donderdag deels doorgegeven, en vrijdag de rest. En nee mevrouw, bezorgen lukt niet meer voor het weekend - bel zaterdag de Dienstapotheek maar. 

Zaterdagmorgen, de Dienstapotheek. Gelukkig had mijn eigen apotheek nog wel "de knop omgezet", en geregeld dat de Dienstapotheek mijn dossier kon inzien - ik heb geregeld dat niet alle zorgverleners alle informatie in kunnen zien. "Mevrouw, u had eerst de Huisartsenpost moeten bellen, want wij hebben geen recept". De Huisartsenpost, na mijn uitleg van de hele gang van zaken: "Mevrouw, we regelen voor u één dosis, dan kunt u tot dinsdag vooruit. Af te halen 1 uur na nu, elders in de stad. Gelukkig had ik net iemand met auto op bezoek, die dit voor me op wilde gaan halen - want wat anders? 

Maandagochtend leverde de eigen apotheek, per fietskoerier, de lage dosis af. En dat het nog maar de helft is, zag ik pas nadat deze mevrouw alweer was weggesprint. Nou ja, dan zal de rest dinsdag pas komen, nog net op tijd - of een paar uur te laat. Niet. 

Vannacht merkte ik iets te goed dat ik dit middel echt nog wel nodig heb. Ik mag en wil af gaan bouwen, maar helemaal zonder: dat kost me erg veel pijn en mijn nachtrust. Halverwege de nacht kreeg ik een brainwave: dan maar de rest van de nacht door proberen te komen met 1 lagere dosis, in afwachting van de morgen. 

Vanmorgen, bij het opstaan, nog maar half gekleed: meteen de apotheek bellen. De eerste paar keer, het eerste uur, weer de antwoordapparaatmevrouw: "We zijn erg druk, probeert u het later nog eens". Maar na een uurtje kwam ik er weer door, en werd ik in de wacht gezet. De assistente die opneemt: "We hebben de hoge dosis al donderdag bij u bezorgd". Niet, want toen ik vrijdag belde stond alles nog in het systeem. "We kijken het na." ~ Irritant wachtmuziekje ~. "Oh nee, excuses, we vinden dit nog "ergens in een mandje", u heeft het toch nog niet gehad. We kunnen vanmiddag bezorgen, als u dan thuis bent. Eerder kan écht niet." 

Pffffffffff!

Dus ik moet vandaag de dag zien door te komen, en vanmiddag naar mijn afspraak, zonder adequate pijnstilling..... 

En zo besteed ik dan mijn schaarse energie!

(Ik weet niet of dit héle saaie verhaal jullie interesseert, naar IK ben het weer even kwijt - het beerputje WWW!)

Ik ben er nog

Ik heb niets te melden hoor, maar ik meld mezelf hier toch maar even. 

De laatste weken van de chemo en bestraling waren inderdaad behoorlijk zwaar - ik moest me echt voortslepen naar het einde - en ook nu nog ben ik behoorlijk ziek. Ik ben M O E ! Maar gelukkig is de pijn nu wel enigszins onder controle, met veeeel hulpmiddelen.

En nu is het afwachten tot het beter gaat met me - dat zou volgens het ziekenhuis in moeten zetten vanaf zo'n 2 weken na de laatste bestraling - vanaf vandaag dus.... Maar het duurt me allemaal veel te lang....

En: het valt me tegen hoe weinig thuishulp ik krijg. Inmiddels komt er 2 maal per week iemand helpen met douchen - dat is voor mij alleen te vermoeiend - maar over eventuele huishoudelijke hulp werd ik net pas gebeld: ik kan binnen twee weken na nu nader bericht verwachten over mogelijke hulp (maar dan hoop ik natuurlijk zelf al veel meer te kunnen doen...). En tot die tijd rommelen we door met wat hulp van buren, vriendinnen en kennissen. 

Moeilijk hoor,  het kost me veel energie om alles rondom het dagelijks leven (lees: bed opmaken, wassen, afval wegbrengen, wat boodschappen, medische en andere afspraken) te regelen. 

O.k., zo staat het er nu met mij voor. 

Ik meld me wel weer als ik daar (een beetje) energie voor heb - zou dat ooit nog komen??????

Navelstaren

Ik heb best een leuke navel hoor, al zeg ik het zelf.... Maar ik heb inmiddels ook meer dan genoeg aan dat navelstaren de hele tijd.  .. Is er nog iets interessanters aan de hand met de wereld, dan of ik al dan niet ziek ben?

Natuurlijk wel!!!

Na het gedoe met mijn lichamelijke verzorging vanmorgen, even uitrusten op de bank, telefoon erbij: WAT betekenen de groene kriebeltjes bij Google vandaag? 

Nou, het is vandaag de Dag van de Aarde! https://www.dagvandeaarde.nl/ iedereen wordt opgeroepen om lekker naar buiten te gaan, te genieten van de schepping, bloemen te zaaien. 

(Ik doe even niet mee, maar ik ga in gedachten met jullie mee. Ik herbeleef vanaf de bank mooie fietstochten die ik ooit maakte. Dat ene dijkje bij Spakenburg, waar de zwaluwen en de vlinders me om de oren vlogen, op een zondoorstoofde middag. Dat ene bankje op weg naar Woerden, zittend met koffie uitkijkend over de weilanden. En zo nog veel meer....)