We worden oud!

Op dagen als deze voel ik me ZOOO oud! 

In een paar dagen tijd overleden er twee jeugd "helden". En o.k., ook de Belgische Arno Hintjens overleed, wat minder bekend in Nederland, maar ook hij maakte mooie liedjes...

Jan Rot, overleden 22 april 2022.

Arno Hintjens, overleden 23 april 2022.

Henny Vrienten, overleden 25 april 2022.

Al deze mannen maakten ook recenter nog muziek, maar dit zijn veelal de geluiden "uit mijn jeugd". 

De "Wij zijn er nog"-liedjes van Jan Rot kreeg ik elke keer op mijn telefoon te zien, sinds ik op zijn naam googelde. Mooi en melancholiek - en nu hoort hij er zelf bij, bij die galerij met mensen die er niet meer zijn.

Henny Vrienten - voor mijn generatie vooral van de band Doe Maar - tóch een beetje jeugdsentiment - ook al was mijn jongere zusje veel meer van de popmuziek dan ik - meezingen met alle liedjes, dat lukte en lukt nog wel.... Minder bekend is dat Vrienten ook kerkmuziek schreef: Ruimte waar het licht kan komen. Het schijnt heel mooi te zijn - het wordt toch eens tijd dat ik ook déze muziek beluister!

Dat ging lekker!

Nou ja, dat heb ik weer.....

Vrijdag ging ik mijn eigen stad in voor schoenen. En hoera! De schoenen die ik wilde bestonden nog - ik vind vaak Wolky's etc. steeds meer van hetzelfde, echt iets nieuws kopen is er meestal niet bij - alleen bestonden ze bij deze winkel niet meer in mijn maat. Wel een dorp verderop. 

Een goede motivatie om met het lekkere zonnige vriesweer van zaterdag op de fiets te klimmen, voor een fietstocht naar de schoenenwinkel in N. Meteen maar nieuwe schoenen kopen, en nog wat andere "rare boodschappen" waar ik nooit aan toe kom. Zoals een afwijkende maat batterij voor mijn voordeurbel - die ligt er al maanden uit...

Ik ben al een paar kilometer op pad, de eerste hoge brug over het eerste kanaal over - toen ik me realiseerde dat ik geen mondkapje bij me had gestoken. Oeps! Nou ja, dan draai ik mijn katoenen sjaal wel even om mijn hoofd - het is toch de bedoelde schoenen uit het rek plukken, goede maat vragen, en weer weg. 

Weer enkele kilometers later: Ik heb helemaal geen katoenen sjaal om, want ik verwisselde die net vanmorgen voor mijn met veel liefde door M. gebreide fuchsia bubbeltjessjaal. Die dus echt niet als fungerend mandkapje dienst kan doen. Aaargh!

Dus ik sloeg bij de volgende mogelijkheid linksaf, om weer over een paar andere kanalen, door het bos, de terugweg te aanvaarden. Ik ben weer gelucht - maar niet op de manier die ik in mijn hoofd had....

(Andere "huishouddingen" gingen dit weekend gelukkig efficiënter: 

* Ik belde de kapper - een nieuwe kapper - voor een knipbeurt volgend weekend - als dat is gebeurd kan ik ook op pad voor een heel erg noodzakelijke nieuwe bril - nu staat er niets echt goed bij mijn verwaaide mondkapjeshoofd... 

* En ik kreeg eindelijk contact met de administratie van het tijdschrift Groei & bloei. Ik ben blijkbaar niet opgelicht, maar er ging administratief een heel aantal dingen mis - kan gebeuren, gebeurt mij ook wel eens...

* Verder verkocht en verzond ik een stel gevonden tafelpoten. Ik sleep "mooi afval" nog wel eens mee naar huis. Waar het vervolgens op de stapel (in de kamer): "daar doe ik ooit nog wel eens iets mee" belandt. Nu zette ik begin december wat dingen op Marktplaats. En "verdiende" inmiddels toch weer € 40,00 met wat anderen weggooiden... (En wat ook erg leuk is: het is dan ineens geen afval meer, maar een vreugdevol bezit van de nieuwe eigenaren, die hun tafels weer verder kunnen opknappen.)

* Ik besloot nog even te wachten met wéér bellen of mailen met mijn Woningbouwvereniging. Ik had gehoopt dat de compensatie voor het energieverbruik tijdens het groot onderhoud binnen een jaar na november 20020 geregeld zou zijn, maar inmiddels is het "pas" bijna twee maanden na de laatste toezegging... Ik denk eigenlijk niet meer dat het "vanzelf" goed gaat komen, dus ik plan maar vast een nieuwe actie - nummer 7 of 8 - voor de week voor kerst....) (Ik schreef hier eerder over, o.a. hier - maar ook na een aantal keren bellen en mailen is het bedrag dus nog niet binnen...)...

Lachen mag van God

Toen ik net het prachtige filmpje van Jacquelien Koopman van fijnwonen.blogspot.com/ bekeek kwam ik op Youtube dit filmpje tegen:

Silent Monks Sing the Hallelujah Chorus.

Geweldig!!! Ik vroeg me even af of dit wel kan, wat doe je zo'n prachtig muziekstuk als het Hallelujah van Händel aan, door het zo uit te voeren? 

En het deed me herinneren - telkens weer als ik dit stuk hoor - aan die keer dat wij dit stuk met ons amateurkerkkoor uitvoerden - en hoe enorm HOOG die hoge sopraanpartij wel niet is....

Mag je zo spelen met klassieke muziek? Mag je zo spelen met geloven?

En toen concludeerde ik: Lachen mag van God! (Volgens het www een klassieke uitspraak van Annie M.G. Schmidt - ik had een cabaretier in mijn hoofd - Fons Jansen?) 

En misschien MOET lachen wel van God - want zeg nou zelf: Zou Zij de mensheid hebben geschapen als ze geen gevoel voor humor had?

Wintervakantie

Gisteren ben ik weer eens de deur uit geweest! Kerstvakantie is voor mij namelijk toch wel veel binnen lezen, prutsen, breien, tv-kijken....

Ik had mijn kerstboodschappen al op tijd in huis, zodat ik er niet in de ergste drukte door hoefde (en eigenlijk viel die drukte hier wel mee, misschien veel mensen die toch op zondag hun kerstinkopen gingen doen?) Ik had een heerlijke zuurkoolovenschotel met kerst: een mens moet toch iets van protest laten horen, én ik vind het superlekker! Wat lekkere hapjes en dingetjes, een mooi boek, en ik kom de kerst wel door. Kerstnacht ging ik naar de kerk. En verder was ik lekker op mezelf, alleen thuis - en eigenlijk krijg ik daar steeds minder moeite mee! Natuurlijk zou het best leuk zijn om samen met een leuk iemand, of met (leuke) familie deze dagen door te komen, maar het is nu eenmaal niet anders.

Gisteren zou ik op kraamvisite gaan bij mijn vroegere collega in A, dus ik moest de laatste dagen nog als een razende breien aan mijn kraamcadeau. 's Avonds keek ik tevreden rond in mijn huisje: ja, zo ziet een wintervakantie er bij mij uit: overal drogende lijmprojectjes, verfprojectjes, breiwerken, de schuurmachine in de keuken, ander gereedschap overal.

Maar gisteren er dus weer eens op uit. Met de trein naar de nieuwe woning van S., door de kou, flink stuk lopen. En toen op de koffie. Zo gezellig vind ik dat! De kinderen waren allebei wat snotterig, pieperig, ziekig en zielig, maar gewoon daar aan de keukentafel mogen zitten, met koffie en beschuit met muisjes, twee pukkies erbij die zo af en toe geluid geven, bijpraten, even een boterham mee-eten. Daarna - na weer een flinke wandeling (maar tegenwoordig vind ik 5 kilometer al een flinke wandeling...) - naar een expositie van Maria Roosen. Haar werk spreekt me aan, maar ik vond het nu soms ook wel wat bedacht allemaal... In ieder geval, het maakte de dag compleet, de treinreis en de kosten daarvan, de moeite waard.

In het donker weer naar huis. Nog even langs de Lidl voor wat lekkers.... En 's avonds nagenieten van de dag, met een goede detective na (Ik ben nu bezig met Crossing Lines, deze zomer uitgezonden op Canvas).

En zo rommelt mijn vakantie door. Nog vijf dagen, en dan moet / mag ik weer aan het werk. Waarom gaan vakanties toch zo snel, en werkdagen (soms) zo ontzettend langzaam?

Er op uit: Picasso

Ik meldde het al eerder: Ik wil er dit jaar vaker op uit. Op mijn "lijstje" stonden onder (veel) meer de tentoonstellingen Keramiek van Picasso in Beelden aan Zee, en Tingeley in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Maar beide tentoonstellingen liepen tot en met vandaag....

Dus toen ik donderdag iemand sprak die beide tentoonstellingen had bezocht, en over beide tentoonstellingen zeer lovend was, kon ik  het er niet bij laten zitten: ik moest (van mezelf, vooral) gisteren naar een museum.

Scheveningen, dus. Wat me vaak tegenhoudt: ik vind dan dat ik er een hele dag op uit moet, en dan ben ik vaak al te laat, zeker met de relatief korte dagen die we nu nog hebben. GA NOU, zuster! HOU OP met die smoesjes! Scheveningen is maar hooguit 5 kwartier reizen, dat is best te doen.

En de tentoonstelling was MOOI! Ik kom er veel te weinig toe om mooie dingen te gaan zien, maar het geeft me altijd zoveel energie. De vitaliteit, de speelsheid, sensualiteit van de beelden, van een man als Picasso. Mooie Spaanse muziek, een Spaanstalige film: ik genoot er erg van. 

Een foto-impressie (Ik vind het nog steeds raar, maar je mag tegenwoordig fotograferen in een museum):

 

 

Boven en links: details van een vaas,
Danseurs et musiciens, 1950.



 

Faun, 1956/1957

Homme marchant devant la Mer, 1957.

(Foto's zijn gemaakt zonder flits, door vitrineglas heen....)

Ik weet niet of het nou een belediging of een compliment voor een kunstenaar is, maar ik krijg na zo'n middag altijd zo'n zin om op zoek te gaan naar verf en papier, naar vondsten om iets mee te maken.....



 

Na ruim twee uur museum had ik wel genoeg mooie dingen gezien, mijn hoofd is dan overvol. Nog even een stukje strand meepikken, de zee ruiken, zout op mijn huid, schelpen zoeken.  En dan rozig in de trein naar huis.

Onder de Scheveningse pier.

Ik was trots op mezelf! Vandaag nagenieten, huishouden, leesgroepboek lezen....

Goede voornemens in uitvoering

Het jaar is ineens al bijna een maand oud - Time flies when you're having fun! En ik heb nog steeds wat vage ideeën over wat ik ánders wil dit jaar. Die moet ik echt eens gaan opschrijven, want anders verdwijnen die ideeën - zeker als ik ze niet leuk vind, of als ze moeite kosten - straks met de dooi!

O.k., mijn voornemens (of, om het hip te zeggen, doelen) voor 2017:

Ik wil er meer op uit! Naarmate ik ouder word heb ik steeds meer genoeg aan werken, koken, en dan 's avonds lui op de bank zakken, onder mijn dekentje, voor de TV. Maar wat is dat SAAI! Zo leven! Dus: ik wil er meer op uit, bij voorkeur samen met andere mensen. En hoera, dat lukt, tot nog toe! Zaterdag ging ik naar de Women's march in Amsterdam. Daarna wilde ik eigenlijk nog naar een fototentoonstelling - kon ik de straat niet vinden (en mijn stadskaart is weer eens weggegeven...) Dus gisteren na het werk een looproute uitgeschreven, en hup! in de benen. Wandeling heen van ruim 2 kilometer, wandeling terug. En met mijn richtinggevoel zie je dan heel onverwachte hoeken van de stad, en loop je zó meer dan 6 kilometer. En de fototentoonstelling Amsterdam 1900, was erg mooi, leerzaam en interessant. Zó luxe, om geen geld uit te geven aan de bus, met je museumkaart te kunnen zwaaien bij de tentoonstelling, en dan weer naar huis. Ik was erg tevreden over mezelf, al zeg ik het zelf....

Vorige week bezocht ik ook een breiclub hier in de buurt. Leuk hoor, op loop/fietsafstand, een paar uur in de vrijdagmiddag, met andere middelbare mutsen. Wel wat "volks" - maar wat is daarop tegen? Ik denk dat ik er nog wel eens heen ga, uitproberen, kijken om wat meer mensen te ontmoeten. Maar niet vandaag, vandaag ga ik naar een beurs. Niet dat ik daar nou echt iets heb te zoeken, maar ik krijg elk jaar een gratis toegangskaartje, dus ik moet me maar eens "aanwezig melden".

Morgen ben ik druk met mijn vrijwilligerswerk, dus nu eerst een paar uur pyjamadag: administratie, strijken, afwas, etc. Wat kan een mens toch druk zijn met niets!

Kijken en breien

Net heb ik op de computer de voorlaatste aflevering van "De slimste mens" gekeken. Lekker hoor, al breiend - vorige week moest ik in noodtempo nog een kraamcadeautje breien, en ik kreeg de smaak weer helemaal te pakken.  Dus nu bezig met een wittig sjaaltje, van een restje dikke katoen, in een eenvoudig kantpatroon. Helemaal leuk! Vanmiddag ga ik eens kijken bij een breiclub hier in het buurthuis, in het kader van het goede voornemen er meer uit te gaan. Ben benieuwd hoe het is - en wat er van mijn kantpatroon terecht komt, als het erg gezellig is....

Goed, "De slimste mens". Vanavond de finale van deze serie. Leuk hoor, om je eigen antwoorden tegen de TV te roepen (zijn er meer mensen zo gek om hardop thuis mee te spelen?), en te genieten van leuke, niet al te moeilijke tv. En voor wie moet ik nou zijn vanavond,  Hiske Versprille, de culinair recensente van het Parool, of VVD-staatssecretaris Klaas Dijkhoff? Een man van de "verkeerde" politieke partij - maar één met humor, intelligentie, én een leuke baard. Een mens zou op minder kunnen vallen;-)

Zeven dagen afval

Gelezen in Dagblad Trouw, op 18 juli:

De Amerikaanse fotograaf Gregg Segal fotografeerde mensen tussen hun afval van een week.

Ik vond het schokkende foto's: vernederend, vies, je denkt bij de beelden meer aan een derdewereldland dan aan de VS. Confronterend dus! Ik vraag me meteen af hoe ík eruit zou zien tussen al mijn afval - ik denk dat ik betrekkelijk weinig afval produceer, maar is dat ook zo? Kan het misschien nog wat minder?


Klik hier voor de foto's.