Bloemetje!

Sinds kort heb ik nieuwe buren. Dat wil zeggen: vorige week reed er een verhuiswagen voor, en sleepten allerlei mensen allerlei huisraad bij het lege huis naar binnen. Maar wie er nou woonde? Geen idee! Eerlijk gezegd vind ik het een rare moderne gewoonte om niet even bij je buren langs te gaan om je gezicht te laten zien, en je voor te stellen. Al begrijp ik best dat dat 's winters moeilijker is dan 's zomers - ik trof in juli en augustus gewoon al mijn nieuwe buren in hun respectievelijke tuintjes aan!

Dus, in het kader van de wellevendheid, en om gewoon aardig te zijn, kocht ik gisteren een bloemetje voor mezelf, én voor mijn nieuwe buren. Gisteren trof ik ze niet thuis, maar vanavond zag ik wel iemand in huis. En toen kreeg ik een beetje de kriebels. Mmm - als het al raar is om je voor te gaan stellen, is het dan niet helemaal raar om bloemen te brengen?

Nou ja - dan ben ik bijna 50, en dan maak ik me nog druk om wat mensen wel niet van me zullen denken (en wat zullen ze denken van een aardig gebaar, dan vínden ze me maar gek!).

Maar: afgelopen week werd in een huis in Rotterdam een oudere vrouw gevonden, die al tien jaar geleden was overleden. Treurig, zo'n bericht: door niemand gemist, door niemand gezien...

Mocht mijn buurvrouw (-meisje) me al gek vinden, dan verborg ze dat goed - natúúrlijk werden mijn bloemen in dank in ontvangst genomen.

En ik heb het gevoel dat ik weer een heel klein beetje heb bijgedragen aan een betere wereld.

De tijd en ik

.... we hebben het wat moeilijk met elkaar, de laatste weken.

Vanmorgen werd ik op tijd wakker, ontbeet en stapte in alle rust op de fiets naar de kerk. Voor de verandering ruim op tijd, een lekker stukje fietsen door de Herfst-stad, op een rustige zondagmorgen.

Het bord bij de eerste bushalte die ik tegen kwam vermeldde alleen elf uur, i.p.v. de half tien die ík op mijn horloge had. Maar ja, bushaltes zijn ook wel eens in de war. Maar... Ook de tweede bushalte, vlakbij de kerk, vermeldde anderhalf uur later dan mijn horloge. Toch wel raar! Ligt het dan toch aan mij? Nou ja, geen nood, dan krijg ik alleen nog even de zegen mee - kan ook geen kwaad.

Maar bij de kerk kwamen de eerste mensen al naar buiten, en maakten anderen zich op voor hun wekelijkse koffiepraatje. Dus het enige wat ik nog meekreeg, was koffie en wat aandacht - ook helemaal niet verkeerd!

Toch wel bijzonder, zo'n horloge wat wél loopt, maar totaal de verkeerde tijd aangeeft!

Ik geloof dat ik een beetje buiten de tijd ben, op het moment......