Afgelopen maandag was ik met vriendin G. naar het theater. Altijd bijzonder, een goed stuk zien, in een mooi theater, in goed gezelschap!
Het stuk speelde in het (nieuwe)
De La Mar theater (geopend eind 2010) in Amsterdam. Wat een prachtig theater! Ik houd niet zo van dat megalomane van Joop van den Ende, maar dit was toch wel bijzonder. Voorafgaand aan de voorstelling genoten we van theaterfoto's van (vooral) Erwin Olaf - alleen al de moeite van een bezoek waard!
We zagen de voorstelling
De Vaginamonologen - als "oude feministe" zag ik al ooit De Gesluierde Monologen (in het buurthuis, over de sekualiteit van islamitische vrouwen - naar een idee van Adelheid Roosen), en - samen met een paar andere middelbare mevrouwen uit mijn leesgroep - De Hormonologen, over vrouwen in de overgang. Maar tot mijn schande had ik déze voorstelling 10 jaar geleden nog niet gezien. En het was mooi, boeiend & leuk! Ik ga nog op zoek naar een boek met de teksten - want met die rottige oren van mij versta ik dus (zelfs met mijn ringleiding-standje op hoorapparaat) niet alles meer in het theater, maar nog wel genoeg om verrast en ontroerd te raken...
Wat (onder andere) bleef hangen: een stukje over alle mogelijke "kreuntjes" om mee klaar te komen - ik vrees dat dat de volgende keer als ik gezellig aan het vrijen ben, zorgt voor de slappe lach - en er zijn maar weinig mannen die dát kunnen waarderen.... ;-)
En wat ook leuk was: Kim Soepnel op Contrabas! Voor mijn oren (zie boven) niet zo geslaagd - maar ik vind haar ("los", dus niet door een theatertekst heen) zó leuk!
Klik hier voor haar nummer "Lekker fietsen".
Lieve Mrs. H,
BeantwoordenVerwijderenHet was inderdaad een mooie belevenis. Eerst de ontdekking van het gebouw en de fototentoonstelling in gangen en hoeken. Daarna de vaginamonologen zelf, die ik op Facebook omschreef als ontroerend, schokkend, grappig, mooie verhalen. Jammer dat je niet alles kon volgen door dat rottige 'ringleiding-standje van je extra oortje'. Er was veel dat bij me binnenkwam, zoals het verhaal van de oorlogsverkrachtingen, de vrouw van 70+ die haar vagina niet kende, en de prachtige, bewonderende woorden voor een bevallende vagina. En tot slot het gekreun, natuurlijk! Van voorzichtig beginnende lachjes in de zaal, kwam het tot een hoogtepunt van voluit geschater door alle aanwezigen!
Ik heb het je al gezegd, maar nogmaals: ik ben blij dat ik met je mee mocht.
Ik was blij dat je meewilde!
BeantwoordenVerwijderenMaar ja, juist de meer ingetogen, zachtere stukken - die versta ik minder....