Ik ben er nog!

Lieve allemaal, even een spoedberichtje vanuit de wachtkamer van het ziekenhuis: Ik ben er nog!

De behandelvoorstellen voor mijn kanker veranderen per dag - net wanneer welke arts met wie spreekt - voorstellen die worden gedaan verschillen soms per arts, en veranderen dan na een uur alweer. Dat geeft bij mij veel spanning en onzekerheid....

Ik denk wel geregeld aan blogonderwerpen, maar het kost me moeite om zin te houden in dingen buiten ziek-zijn.... En toch moet dat!

Kort gezegd: Het is dus een beetje overleven, op het moment...

(Dit berichtje tikte ik gisteren in de wachtkamer "hart-longen". Even aan jullie iets van me laten horen. Ik vind het lief als jullie bezorgd om me zijn - AL die mensen voor wie het ertoe doet hoe het met me gaat - DAT is de winst van dit afgelopen R*T-jaar! Maar ik wil hier niet ALLES met jullie delen. (Er zijn "live" mensen in mijn omgeving bij wie ik gelukkig mijn verhaal kwijt kan, en straks: lekker uit lunchen met vriendin H., en vervolgens naar een mooie tentoonstelling. Dat helpt om deze tijd te "overleven"!)

Hulp!

Vorige winter besprak ik al met de POH-GGZ (Voor wie niet zo bekend is met dit soort raar hulpverlenersjargon: de PraktijkOndersteuner Huisarts voor Geestelijke GezondheidsZorg) af om onderzoek te gaan doen naar EMDR-therapie. Ik raakte toen (alweer) erg in paniek bij het vooruitzicht van een nieuwe leidinggevende - WAT NOU als dat net zo'n dropl*l is als mijn leidinggevende in baan nr 2: een vakbond waar het "onderliggende personeel" bepoteld moest worden, waar dat personeel geen kritiek mocht hebben op de leidinggevende, waar de leidinggevende in een echtscheiding terecht kwam, en vond dat  hij recht had op seks omdat hij er niet voor had gekozen om celibatair te leven. Ik schreef er eerder over...

Helaas, Kanker kwam er tussen... 

Maar in december '23, toen het er (even) op leek dat ik (soort van) gezond was, en weer vooruit kon kijken, ging ik toch echt op onderzoek uit. Ik vond een praktijk met een korte wachttijd, betrekkelijk dicht bij huis. De website zag er wel niet zo goed uit, en het was me iets te groot, landelijk en onpersoonlijk - maar hé, een korte wachttijd is OOK heel wat waard. 

Een paar weken terug had ik een intake. Een week later de "uitslag": Hoera! Men wil mij in behandeling nemen. Vrijdag de tweede "echte" zitting. Die mevrouw, een jongere psychologe (nou ja, wel al 40+..) WEET wat ze doet... En daar heb ik ECHT gemengde gevoelens over.

Gesproken over verdriet en verlies. Verdrietig. En dat betekent bij mij: een paar tranen, geen huilbui - KON ik maar beter huilen! Gevoelens van eenzaamheid. Ik denk dat het seksueel geweld in baan 2 mij echt niet was aangedaan als mijn Lief nog zou hebben geleefd. En dat de relatie met mijn familie nog wél zou hebben bestaan, als ik niet zo "afwijkend", raar alleenstaand zou zijn geweest.....

Gesproken over gezonde en minder gezonde manieren om om te gaan met verdriet en spanning. 

Grappig: ze vermeldde het bestaan van een apparaatje wat mijn spierspanning zou kunnen verminderen. Nou, zulke apparaatjes heb ik wel - en die werken HEEL goed! (En zo kwamen we te spreken over het nut van een satisfyer...) En bekende ze er zelf ook een te hebben.... (Maar waarom doen we nou zo moeilijk over seks - en schrijven we wél alle andere manieren om met spanning om te gaan op, maar deze manier niet??).

Andere oberservatie,  op de fiets op de terugweg naar huis: Als ik nou eens niet mijn hele leven AL die energie had gestopt in het tackelen en wegdringen van al dat verdriet - wat had ik dan wel niet kunnen bewerkstelligen? Zou dan mijn geweldige wetenschappelijke carriere wél van de grond zijn gekomen, zou ik dan wél beter relaties aan hebben kunnen gaan, had ik dan kinderen kunnen krijgen? 

Gepraat achteraf - maar het zijn wel dingen die me bezig hielden - na drie kwartier therapie. Pfff!

Pasen?

Ik vind het maar een rare Pasen dit jaar! 

We hebben een vroege Pasen, niet echt mooi weer. Pasen is over het algemeen te vroeg om er een weekend op uit te gaan met fiets en tentje, maar dit soort lange(re) weekenden lenen zich daar natuurlijk bij uitstek voor.

Maar Pasen - ik vier écht Pasen, heb niet zoveel met de Paashaas en aanverwante artikelen. Toeleven naar het lijden, het lijden uithouden? Opstanding?? Ik heb soms het gevoel dat ik het laatste jaar niet anders doe dan het uithouden... 

Mijn Lief kon altijd zó vanuit zijn tenen Pasen vieren, dat ik een fietstocht langs zijn graf écht Pasen vind. Even bloemen brengen - "Wat zoek je de Levende bij de doden?". Maar vorig jaar Pasen was ik daarvoor te ziek. Dus ik mailde zijn ouders, na Pasen, dat het er dat jaar niet inzat. En dit jaar? Ik kon me er nog niet toe zetten. Ook omdat ik dan eigenlijk vind dat ik ook bij zijn ouders op de thee moet, en ze moet vertellen dat ik ziek ben - maar ik vind het lastig om mensen (en zeker mensen die zo op leeftijd zijn) dat verdrietige bericht te brengen. Gisteren op bezoek bij mijn buurvrouw van 86 was al genoeg....

Gisteravond was ik wel bij een soort "concertante kerkdienst", met de uitvoering van het Osteroratorium van Bach. Prachtige muziek (al vind ik het altijd wat lastig om dergelijke muziek als "kerkdienst" te beleven)! Ook fijn om wat bekenden te spreken. Maar lastig blijft het! 

Ik heb een beetje de neiging om weg te duiken, onder (of in) het bed, tot het over is. Maar ik probeer de discipline op te brengen om mezelf het huis uit te slepen, mensen op zoeken. Mijn verhaal kunnen doen, wat afleiding zoeken. En het doet me OOK heel erg goed om te merken dat er ZOVEEL mensen zijn voor wie het ertoe doet hoe het met mij gaat....

Nog één dagje pauze, morgen weer verder contact met het ziekenhuis en (een beetje)  werken....