Bedelen om PlusZegels

Ik heb op Marktplaats al een verzoek gezet, en kreeg gisteren van een lieve mevrouw een spaarkaart opgestuurd. Maar - eigenlijk wil ik nog meer! Dus daarom ook hier een verzoek - misschien levert dat nog wat op?

Bij supermarkt Plus worden t/m vandaag zegeltjes uitgegeven voor mooie bijenplanten: Duifkruid, lavendel en strandkruid. Planten in MIJN kleurtjes!

Mocht één van jullie nog grote Paasboodschappen doen bij de Plus. en/of nog zegels hebben liggen waar je niets mee doet: ik zou ze heel graag van je hebben!

Lijst

Ik zou deze post ook "bangalijst" kunnen noemen, maar ik ben bang voor verkeerde associaties / rare zoekresultaten, etc....

Onderstaand knipsel slingerde nog rond op mijn bureau / eettafel. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen!

Uit het Utrechtse sufferdje DUIC / De Utrechtse Internet Courant. Ik hoop dat het te lezen is?!

Ik wil dit juist vandaag - Goede Vrijdag - hier plaatsen, omdat dit OOK gaat over kwetsbare lichamelijkheid. Over misbruik van lichamelijk leven, over iets "vies" en lelijk maken wat leuk en mooi KAN zijn....

En, omdat boosheid en pijn ook humor nodig hebben, een stukje wat ik tegenkwam op website De Speld: Klik.

Week van de groene tuin

Leuker nieuws: 

Gisteren begon de week van de groene tuin. Met allerlei acties en tips om je eigen stukje groen, of je nu een "postzegel" hebt, of een heel landgoed, te vergroenen. Want elke tegel eruit, elk stukje méér groen draagt (een heel klein beetje) bij aan het verminderen van de klimaatimpact die we met zijn allen maken. 

Oude foto, van de pioenroos in de voortuin.
Consumindertip: planten zijn op te binden door drie gevonden bezemstelen in de grond te slaan,
en deze bij elkaar te houden met kabelbinders en een, ook gevonden, metalen ring van een oude lamp...

Van harte aanbevolen - ik doe mee! 

Fout

Vorige week moest / mocht ik weer onder de scan. Spannend! Zou de situatie nog net zo (goed) zijn als bij de vorige scans? En zo ja: toch nu verder behandelen - of de komende jaren / maanden in gespannen aandacht afwachten of ik écht beter ben??

Dat dilemma wordt me bespaard. Bij stukjes en beetjes komt de informatie door: eerst - op de dag van het onderzoek - de uitslag op het patientenportaal. Een paar dagen later, desgevraagd, telefonisch de vertaling vanuit het "medisch" naar iets wat ik kan begrijpen. En later deze week een bespreking, om te horen wat het allemaal echt betekent. Ben ik nog behandelbaar, of gaat het knopje van "curatief" naar "palliatief"? En als ik nog behandelbaar ben - hoeveel zekerheid geeft me dat dan dat ik écht beter word?

Kortom: het gaat even iets minder goed met me. 

Maar ondertussen ben ik HEEL blij dat ik thuis wat "mag" werken - even mijn zinnen verzetten, me nuttig maken voor "de gemeenschap"..... En dat het heerlijk tuinweer is - wel wat soppig en modderig, maar de temperatuur is goed, er is VEEL onkruid om te wieden, en als ik de komende maanden weer meer aan huis gebonden zal zijn moet ik OOK maar goed voor mijn directe omgeving zorgen.....

Landelijke compostdag

... Dat had ik hier natuurlijk eerder willen / moeten melden, maar vandaag is het 

Landelijke compostdag!

Pas in de afgelopen week werd duidelijk dat ook mijn woongemeente mee doet. 

Ik fietste net naar mijn afvalscheidingsstation - op bijna 3 kilometer heen, en bijna 3 kilometer terug. Gaat best, zakken met aarde en / of compost vervoeren op de fiets - zo leert de ervaring! 

Op de heenweg straalde de zon - ik ging in vest  - want mijn winterjas is eigenlijk vaak al te warm, zeker als ik me inspan met veel bagage op de fiets - en met mijn zonnebril op. 

 

Op de terugweg, toen ik even stilhield bij de weggeefkast, begon het ineens zwaar te hagelen. WAUW! En Sh*T! Ik hing net mijn was buiten op, lekker in de straffe wind... 

Maar goed, dan ga ik even onderweg in "vakantiestandje": ook al bén ik bijna thuis, ik duik tegen een gevel aan, zoveel mogelijk uit de wind en de regen en hagel, en wacht tot het overgaat. 

Maart roert zijn staart....

Post

Ik wilde een kaartje sturen naar mijn buurmeisjes, vanaf mijn vakantieadres in Domburg.... Maar ik was maar één weekje weg!

Op woensdag kocht ik een kaart - ik vind het leuk om juist kinderen iets bijzonders te sturen, bijv. zo'n 3D kaart - ik kan het betalen, zoveel post verstuur ik niet meer - en het is (Ik vond het vroeger) zó leuk om iets écht leuks te ontvangen met de post!

Ik schreef de kaart woensdagavond in mijn huisje aan zee. Op donderdag kwam ik geen enkele brievenbus tegen - of ik vergat de kaart te posten - ook dat gebeurt me regelmatig... Op vrijdag fietste ik van Domburg richting Middelburg - het dichtstbijzijnde treinstation, om daar de trein naar huis te nemen. 

In één van de dorpen onderweg zag ik zowaar een brievenbus - en hoewel ik wist dat ik eerder thuis zou zijn dan de kaart bij mijn buren bezorgd zou worden, deed ik hem toch maar op de bus. 

De kaart zou dus zaterdag bezorgd moeten worden / zijn... 

Maar ik kreeg pas dinsdag een appje van de buurvrouw, dat de kaart nét bezorgd was. Want: op maandag bezorgt de PTT (of hoe heet die club tegenwoordig?)  geen post meer. 

En nu wil "men" de post op nóg minder dagen gaan bezorgen, omdat mensen steeds minder fysieke post versturen.

DUH! 

Zullen we de noodzakelijke publieke diensten gewoon weer publieke diensten maken?? Ik ben VOOR!!!

Het lachen dat we samen deden

Ik zie op de site van Radio5 - ouderenradio, ja, maar o.k., ik HOOR tot de doelgroep inmiddels - dat het gisteren 50 jaar geleden was dat Wim Sonneveld overleed. Ik zocht een mooi of leuk liedje van hem, om dat hier te plaatsen. En kom het bovenstaande tegen: een lied wat zijn geliefde Friso Wiegersma schreef na de dood van Sonneveld. 

Wat mij betreft: één van de mooiste liedjes ooit gemaakt! Luister ook naar de modulatie op het eind: de melodie gaat de hoogte in, na alle rouw komt er weer hoop - "Overleven op de puinhopen' (wat de titel was van een interview ooit in Opzij met Jasperina de Jong na de dood van Erik Herfst....).

... En toen was ik weer terug!

Ik mocht dus op vakantie, afgelopen week! Best spannend, ik was voor het laatst weg in februari 2023, een weekje (of was het een midweek?) naar Egmond aan Zee. En kort daarna kantelde de wereld......  

Ik ben nog steeds een beetje wiebelig zo af en toe, en: hoe zou het gaan met mijn energieniveau? Hoe gaat dat met eten, met fietsen, met reizen? 

Ik kan jullie alvast verklappen: dat ging GOEOEOED!! Hoor: HOERA! 

Ik vertrok vorige week vrijdag, richting Domburg - ook al onbekend terrein: meestal ga ik richting Egmond - dat park, en die omgeving, ken ik inmiddels vrij goed. Nu Walcheren dus. 

Ik schreef voor jullie (voor mezelf) tijdens mijn vakantie al wat verslagjes - die komen hier de komende tijd tevoorschijn (Stel je er niet teveel van voor: vooral gejubel over heerlijke fiets- en wandeltochten!).

Gisterenavond kwam ik terug. Na een enorme reis - ik begreep weer waarom ik meestal voor vakantie in Noord-Holland kies...

's Morgens moest ik nog gauw de laatste hand aan de schoonmaak van mijn "bungalow" leggen, ik ging ontbijten bij een leuk tentje (want ik was nét door al mijn brood, en beleg heen, en ik had geen zin om nog dingen vuil te maken, én ik vind het lekker luxer en decadent: buiten de deur ontbijten, en dan op pad...)

Precies om 9.00 uur leverde ik de sleutel van mijn huisje in bij de receptie, en precies om 10.00 uur stapte ik na mijn ontbijt in Domburg op de fiets voor de thuisreis... 

Om ongeveer half zes gisteravond stapte ik het huis binnen. Ik vond het niet heel gek dat ik moe en gaar was: die paar dagen per jaar dat er een stevige Oostenwind waait, is altijd nét als ik van de kust richting huis / station moet fietsen (met 20 kg of zo aan extra bagage, naast mijn eigen niet geringe gewicht..).  En na het laaang zoeken naar het station in Middelburg, na het missen van mijn trein omdat de lift naar het goede perron stuk was - en ik dus een paar kilometer om moest fietsen om op het goede perron terecht te komen. 

Dus gisteren vroeg naar bed. En vanmorgen pas de was uitgezocht, en begonnen aan de thuiskomst-klussen. 

(Krijg ik ook nog twee (!!) verkeerde kranten in de brievenbus. Zo eens kijken of de buurvrouw al op is - als ik het AD in de bus krijg, heeft zij vaak mijn Trouw...)

Lezen over ziek-zijn

Ik lees veeel, altijd al gedaan - al zitten er soms wat mindere jaren tussen. Maar in ieder geval ben ik sinds ze bestaan ook een frequente bezoeker van minibibliotheken...

Nog laagdrempeliger dan de gewone bieb - daar blijf ik natuurlijk wel  lid van - en je vindt er soms ineens iets onverwachts, een boek waarvan je het bestaan niet wist, waar je niet naar op zoek was, een boek waardoor je ineens wordt verrast.

Zo vond ik een paar weken terug "Het leven van een vrolijke kankerpatient" van Eelco Meuleman. En als ik dan google vind ik dit op de "standaardwebsite" kanker.nl de-avonturen-van-een-palliatiefje/de-vrolijke-kankerpatient. In het boek van Meulman, de zin die blijft hangen: Kanker is een aaneenschakeling van cliffhangers. Tja, die SOAP waarin ik terecht gekomen ben, sinds februari vorig jaar!

En de laatste dagen las ik "Vallende vrouw - autobiografie van een lichaam" van Karin Spaink. Over gehandicapt zijn, in haar geval MS.

Met daarin veel citeerwaardigs: "Ik besteed tegenwoordig veel aandacht aan mijn kleding (...) Mijn lichaam dient verfraaid, versierd en verzorgd te worden juist omdat het minder goed werkt" (pag. 136). 

"Misschien is dat wel het meest verborgen en de meest ongrijpbare kant van mijn ziekte: dat die me in zekere zin oplucht, aangezien hij me definitef ontslaat van de zucht hoogstpersoonlijk mijn lichaam onder handen te nemen, het in diskrediet te brengen en er op te katten." (pag. 137) Als je lichaam "van buiten" aangetast wordt, hoef je dat zelf niet meer te doen.

"Profesionele zorg houdt je leven uiterlijk in stand, maar maakt het leven plat en eenduidig. Je raakt gereduceerd tot patient, tot object van rationele, hygienische en medische handelingen." (pag 146). Probeer de erotiek, het genieten van je lichaam maar eens vast te houden, als je zo geobjectiveerd wordt!

"De subcultuur (van LHBTI-ers, Aidspatienten) raakt ingesteld op ziekte en handicaps: men heeft geleerd de blik niet meer af te wenden(...). en daarmee betoont de subcultuur zich sociaal toegankelijk voor mensen die andere hinderlijke of fatale kwalen dan aids hebben. In deze kringen ben ik minder alleen." (pag. 147). 

"De enige groep die ik ken die even prozaisch kan zijn in haar denken over dood en leven met handicaps, is die van oude mensen." (pag. 147). 

En nu wil ik alles van Spaink lezen, in ieder geval over dit onderwerp, ziek-zijn!

Literatuur geeft me woorden waar mijn eigen woorden niet toereikend zijn.