Herfst en (na)zomer

Deze week werd het ineens herfst. (Maar komende week wordt het weer nazomer, dat dan weer wel...)

Ik vind het wel altijd een drempel - van rokken (deze zomer dan niet - ik droeg vooral een legging met t-shirt - kwam weinig de deur uit) naar lange broek (maar deze winter moet ik nog even kijken hoe ik dat doe - een lange broek kan zeer doen aan mijn sondevoedingsinsteek, niet lekker zitten - maar om nou de hele winter, waar ik ook heen ga, in een joggingbroek te lopen?). Van sandalen met blote voeten (LEKKER!) naar sokken en dichte schoenen... Maar in huis was het vanmorgen nog maar 16*, TE koud! En ook 20* binnenshuis voelt na zo'n zomertijd al koud aan... Omdat ik nu niet zo actief ben, veel thuis zit, heb ik het sneller koud - dus ik ging deze week vrij snel over naar de joggingbroek, sokken en vesten. 

Tegelijkertijd maak ik nog een heerlijk zomerdrankje. Mijn favoriet voor dit moment: frambozen prakken met gesnipperde munt (beide uit de tuin), in water laten trekken. Deze week ontdekt: met een klein beetje honing erin nóg lekkerder. Ik postte het recept op mijn kook-blog - anders weet ik zeker dat ik volgend jaar niet meer weet hoe ik dit nou maakte. 

En vanmorgen kreeg ik ineens een brainwave: Ik kan sinds mijn operatie van mei niets eten of (echt) drinken, maar ik kan wel "smaken proeven". Dus: WAT doe ik nu met mijn kweeën? Vanmorgen, eerste actie bij het opstaan: de al gevallen peren klein hakken en koken: het kooknat van kweeperen is ZO lekker!! 

Ik verheug me al op de smaak - moet even kijken of ik er siroop van maak, of het "zo", als sap, zal drinken. 

En zo geniet ik toch van de nazomer - dingen inmaken, de zomer proeven. En 's avonds weer met een deken op de bank - lekker lezen en prutsen!

(Maar komende week wordt het nog een weekje tuinweer - lekker buiten zitten - niet té warm - nog een beetje prutsen en rommelen in de tuin - ik verheug me erop!)

Wachten

Dit was de dag van het wachten.

Zoals elke dag zou de thuiszorg komen tussen 8.00 en 10.00 uur. (Hoezo thuiszorg? Daar blog ik later nog over. Ik vertel het even in omgekeerde richting.) Dus om iets van 7.50 "sprint" ik in nachthemd naar beneden - dan zit ik in ieder geval klaar mochten ze vroeg komen. Maar meestal zijn ze (te) laat, deze week: vakantietijd, personeelstekort..... 

Het is dus elke dag wachten - van 8.00 uur tot ze komen om me te helpen. Dan vandaag maar hopen dat de zaterdagkrant op tijd is - die is ook heel vaak later dan 9.00 uur, de uiterste bezorgtijd. 

Om 10.30 uur ben ik het redelijk zat. Ik wil dingen doen, niet langer zitten wachten. Maar "dingen doen" is wat ingewikkeld op het moment. Tandenpoetsen, kleding verstellen: het zijn allemaal dingen waarvoor ik "even" de trap op moet - en daarvoor ontbreekt de energie. De tuin in, om te zitten, en eventueel zittend een paar grassprietjes uit te trekken: kan niet, dan hoor ik de voordeurbel niet. Afwassen in de keuken: idem. Met de rollator een doos met oude kranten naar de papiercontainer brengen: kan niet, ze kunnen er elk moment zijn. 

10.30 uur - wat ga ik eerst doen? Eerst maar eens een bezorgklacht bij de krant indienen. Maar als ik het hele proces heb gehad - klantnummer opzoeken, adres invullen, datum bezorging - "I.v.m. personeelsproblemen kan de (ochtend!!)krant vandaag tot 11.00 uur worden bezorgd." O.k., dan. 

De thuiszorgclub bellen: waar blijven jullie? "Mevrouw, u staat vandaag rond 13.00 uur ingepland." Fijn dan, geen al te groot probleem - als ik het maar had geweten!

En dan wordt de krant om 11.55 uur bezorgd (en dien ik alsnog digitaal een klacht in). En komt de thuiszorgmevrouw om 12.50 uur. En zo ben ik dus de hele ochtend kwijt aan wachten... Want als de thuiszorg weer vertrekt is het alweer "bedtijd" voor me - 's middags rust ik een tijd, eventueel met mijn nieuwe McCall Smith. En zo is deze zonnige zaterdag alweer om - en eigenlijk vind ik dat heel erg zonde!

(En anderzijds kijk ik net een reportage op EenVandaag over de Haagse wijk Moerwijk, waar een opeenstapeling van problemen is. Armoede, slechte woningen, kinderen met te weinig eten, zonder winterjas of bed, veel verwarde personen die de situatie niet veiliger en leefbaarder maken.... (Klik hier en hier) En dan denk ik: waar HEB je het over, Mrs H! Wat ZEUR je over dingen die er niet echt toe doen!! Maar: omdat ik zo beperkt en afhankelijk ben is "op tijd geholpen worden" ineens toch erg belangrijk - belangrijker dan wanneer ik mijn plannen zomaar makkelijk aan zou kunnen passen. En toch vind ik het belangrijk om mijn eigen narigheid niet de bovenhand te laten krijgen, om alles in perspectief te blijven zien: Ik heb een comfortabel huis, krijg de nodige medische zorg, ik heb lieve mensen om me heen en ik geniet van mijn tuintjes, die tijdens de regenmoesson van enige tijd terug zijn ontploft tot een groene jungle!)

Stobben

 Hoe stoer vind je dit?

Vanmorgen vroeg, in afwachting van een telefoontje, rukte ik de stronk uit de grond die ik 10 jaar en 9 maanden geleden "erfde" met mijn huurwoning. De Woningbouwvereniging kapte voor ze de woning aan mij verhuurde wél alle bomen die in mijn ministadstuintje stonden, maar liet heel geniepig alle stronken bedekt in de grond zitten.Wát een (onaangename) verRassing, toen ik bezig ging in de tuin! 

Ik vind het écht een verdienste van mezelf: dit is het grootste stuk van de overgebleven boom (mijn grote voet linksboven voor de maat); de rest ligt al ergens in een hoekje onder de hortensia - voor de beestjes, en tegen de verdamping komende zomer. O.k., als ik ergens met mijn volle gewicht aan ga hangen wil er best beweging in komen, maar de stronk is bést zwaar, hoewel gelukkig eindelijk wel vermolmd inmiddels.... 

Nu kan ik ook eindelijk déze vierkante meter van mijn tuin in gebruik gaan nemen - het is het zonnigste deel van mijn tuin! (Ik ga nog verzinnen wat er moet komen te staan. Courgette? Of zo'n hele grote papaver? Of nog iets anders leuks / lekkers?? Iemand tips?

(Overigens: ik vroeg ook een offerte aan voor het laten verwijderen van deze laatste stronken. € 250!! Dus met de moed der wanhoop zelf deze laatste poging gedaan, en dat LUKTE! En ik leerde op mijn oude dag nog een nieuw woord: zo'n klus wordt door tuinmensen "stobben frezen" genoemd. Stobbe - voor mij een heel nieuw woord!!)

Bedelen om PlusZegels

Ik heb op Marktplaats al een verzoek gezet, en kreeg gisteren van een lieve mevrouw een spaarkaart opgestuurd. Maar - eigenlijk wil ik nog meer! Dus daarom ook hier een verzoek - misschien levert dat nog wat op?

Bij supermarkt Plus worden t/m vandaag zegeltjes uitgegeven voor mooie bijenplanten: Duifkruid, lavendel en strandkruid. Planten in MIJN kleurtjes!

Mocht één van jullie nog grote Paasboodschappen doen bij de Plus. en/of nog zegels hebben liggen waar je niets mee doet: ik zou ze heel graag van je hebben!

Week van de groene tuin

Leuker nieuws: 

Gisteren begon de week van de groene tuin. Met allerlei acties en tips om je eigen stukje groen, of je nu een "postzegel" hebt, of een heel landgoed, te vergroenen. Want elke tegel eruit, elk stukje méér groen draagt (een heel klein beetje) bij aan het verminderen van de klimaatimpact die we met zijn allen maken. 

Oude foto, van de pioenroos in de voortuin.
Consumindertip: planten zijn op te binden door drie gevonden bezemstelen in de grond te slaan,
en deze bij elkaar te houden met kabelbinders en een, ook gevonden, metalen ring van een oude lamp...

Van harte aanbevolen - ik doe mee! 

Fout

Vorige week moest / mocht ik weer onder de scan. Spannend! Zou de situatie nog net zo (goed) zijn als bij de vorige scans? En zo ja: toch nu verder behandelen - of de komende jaren / maanden in gespannen aandacht afwachten of ik écht beter ben??

Dat dilemma wordt me bespaard. Bij stukjes en beetjes komt de informatie door: eerst - op de dag van het onderzoek - de uitslag op het patientenportaal. Een paar dagen later, desgevraagd, telefonisch de vertaling vanuit het "medisch" naar iets wat ik kan begrijpen. En later deze week een bespreking, om te horen wat het allemaal echt betekent. Ben ik nog behandelbaar, of gaat het knopje van "curatief" naar "palliatief"? En als ik nog behandelbaar ben - hoeveel zekerheid geeft me dat dan dat ik écht beter word?

Kortom: het gaat even iets minder goed met me. 

Maar ondertussen ben ik HEEL blij dat ik thuis wat "mag" werken - even mijn zinnen verzetten, me nuttig maken voor "de gemeenschap"..... En dat het heerlijk tuinweer is - wel wat soppig en modderig, maar de temperatuur is goed, er is VEEL onkruid om te wieden, en als ik de komende maanden weer meer aan huis gebonden zal zijn moet ik OOK maar goed voor mijn directe omgeving zorgen.....

Landelijke compostdag

... Dat had ik hier natuurlijk eerder willen / moeten melden, maar vandaag is het 

Landelijke compostdag!

Pas in de afgelopen week werd duidelijk dat ook mijn woongemeente mee doet. 

Ik fietste net naar mijn afvalscheidingsstation - op bijna 3 kilometer heen, en bijna 3 kilometer terug. Gaat best, zakken met aarde en / of compost vervoeren op de fiets - zo leert de ervaring! 

Op de heenweg straalde de zon - ik ging in vest  - want mijn winterjas is eigenlijk vaak al te warm, zeker als ik me inspan met veel bagage op de fiets - en met mijn zonnebril op. 

 

Op de terugweg, toen ik even stilhield bij de weggeefkast, begon het ineens zwaar te hagelen. WAUW! En Sh*T! Ik hing net mijn was buiten op, lekker in de straffe wind... 

Maar goed, dan ga ik even onderweg in "vakantiestandje": ook al bén ik bijna thuis, ik duik tegen een gevel aan, zoveel mogelijk uit de wind en de regen en hagel, en wacht tot het overgaat. 

Maart roert zijn staart....

2 x 1 kilometer!

Een mijlpaal gisteren! Ik "wandelde" (ik benoem het tempo zelf meer als "schuifelen", achter mijn rollator) zelf naar de supermarkt - 1 kilometer heen en 1 kilometer weer terug. Zélf je eigen boodschappen doen, wat heerlijk toch! 

En: ik eindigde mijn OV-abonnement - op tijd voor 1 augustus!

Het kon nét, dacht ik - na de thuiszorgafspraak voor het douchen. Een belafspraak met de diëtiste stond voor één uur later gepland, maar toen deze anderhalf uur later nog niet had gebeld ben ik op pad gegaan... Een vorige keer belde een zorgmevrouw pas om 16.00 uur, na een afspraak om 11.00 uur. En naarmate ik actiever word, en ook moét worden om weer aan te sterken, wordt het vervelender om eindeloos op alles en iedereen te moeten wachten: 2 keer per week een dagdeel op de thuiszorg, nog één of meer keren per week op belafspraken met ziekenhuismensen.... En dan nog eens een keer wachten op de bezorging van mijn medicijnen door de apotheek, en van de maaltijden door de maaltijdservice... Nee, dan ga ik toch liever - tussen de buien door - aan de "wandel". 

Ik geniet van het weer "gewoon" (weliswaar een beetje aangepast) kunnen eten en drinken. Ik houd zo van volkorenboterhammen, van glazen koud water! Dat is de winst van die vreselijke bestralingen - het is de pijn en narigheid bijna waard geweest....  

Ik sterk langzaam aan, krijg steeds meer energie. Gisteren heb ik ál het plastic - bakjes, doosjes - veel met, sommige zonder passend deksel - uitgezocht. Dat lag al veel te lang in een hoek van de huiskamer, te wachten tot ik energie zou hebben om het op te ruimen. En ik erger me steeds meer aan de viezigheid in huis. De huishoudelijke thuiszorg is aangevraagd en toegekend, maar voorlopig niet beschikbaar, mijn eigen hulp liet het er wekenlang nogal bij zitten, en is nu langdurig op vakantie. Dus de grijze stofvlokken vermengen zich op de grond met de uitgevallen plukken grijs haar. Bah!

Maar hé, het is vandaag (in ieder geval op dit moment) droog - zo meteen nog even de tuin in - meter voor meter de bessenstruik bijknippen, de bessen in de vriezer in afwachting van meer energie om ze in te maken. 

Ik heb een cadeautje verdiend, vind ik zelf

Deze week overtuigde ik me zelf ervan dat ik bést een cadeautje heb verdiend....

Maar ja, wat dan? 

Ik heb ontzettend veel zin in een nieuwe jurk! Maar: Ik heb helemaal geen jurk nodig - ik heb nog zóvéél kleding! Veel is wel (wat) te groot / te wijd geworden, maar het meeste kan nog best. En ik houd wel van oversized! En waarschijnlijk ben ik volgende zomer nóg dunner (minder dik) dan ik nu ben, en ik ga geen kleding kopen voor 1 jaar. En nog een dingetje: ik heb werkelijk geen idee welke maat ik nu heb - 2 kledingmaten minder dan ik had? Drie? Het is dus zinniger om een keer in de winkel te gaan passen, en dan te kijken wat ik ongeveer nodig heb (maar de winkel, daar kom ik nu nog niet..). 

Boeken dan maar? Boeken! 

Ik mócht van mezelf geen nieuwe boeken meer kopen - maar bij "cadeautje" denk ik toch al snel: boeken! Dus ik bestelde. Eén stapeltje via Marktplaats - dat ligt nu bij het DHL-punt, even kijken hoe ik daar kom. En een paar nieuwe boeken bij de boekhandel - die komen volgende week binnen.

En kijk: ik had net bedacht dat ik een cadeautje verdiende, én dat ik iets moest uitgeven van het vakantiegeld wat ik in mei kreeg. Want om nou al mijn vakantiegeld te beleggen / sparen - geen idee of het dit jaar nog van vakantie gaat komen (weekje Egmond of andere strandplaats, dit najaar??)? Maar deze week kreeg ik zowel € 81 terug van de Belastingdiensten als van het GFK-postonderzoek, waaraan ik een aantal jaren deelnam: € 28,50. Totaal extra geld, wat ik van mezelf uit moet geven en niet oppotten: € 109,50. Nu uitgegeven aan boeken: € 54,15. Dus dan heb ik nog de helft over. Mmnm - een lekker luchtje, t.z.t.? Iets anders-niet-noodzakelijks? Tuinplantjes??

Of ik gebruik het om mijn verzakte terras opnieuw te laten leggen, en / of de laatste boomstronken uit te laten graven - maar daarvoor is waarschijnlijk (veel) meer geld nodig. 

Over het uitgeven van die laatste euro's gaan we nog even nadenken!

Verantwoordelijk zijn voor een stukje land

Ik ervaar mijn twee tuintjes - voor en achter - (ook) als een verantwoordelijkheid die ik heb: Ik heb dit huis en deze tuintjes gekregen om te bebouwen, om zorg voor te dragen. Dus niet teveel tegels erin (Ik wil kunnen zitten, in de schaduw en in de zon, en ik heb een paadje nodig van deur naar poort), en zorgen dat er ook zoveel mogelijk te genieten is voor insecten, vogels en andere schepselen. 

Daarom houd ik mijn tuintjes wat rommelig (en hélemaal niet omdat "rommelig" past bij mij en mijn huis hoor....). Er groeien (nu) paardenbloemen en kleefkruid - die ga ik later oogsten om te drogen. 

Ik merk dat die verantwoordelijkheid me nu ook goed doet. Het kan wel zijn dat je kanker hebt - maar je rozen hebben ook luizen - dus daar moet je echt iets aan doen. En als je straks zo lang mogelijk van je pioenen wilt genieten, dan moet je ze NU stutten. De daslook - ach, die is er volgend jaar nog wel, om er dan van te genieten. De frambozen, kruisbessen en wijnbessen - die kan ik later deze zomer inmaken, zodat ik er in het najaar en later van kan eten. Én het zijn natuurlijk altijd geliefde cadeautjes - zó leuk om een handje of bakje frambozen weg te kunnen geven aan mijn buren of bezoek!

De tuin wordt mijn habitat, deze zomer - op vakantie gaan zal er niet inzitten. Dus ik ga maar tuinplannen maken voor volgend jaar en later!

(Ik zocht nog naar een filmpje van een vorig jaar van mijn broedende koolmeesjes, maar kan dat niet vinden. En de laatste dagen is het alweer wat rustiger met aan- en afvliegen....)

Sommige verpleegkundigen en artsen kunnen het

Gisteren was ik weer eens hier in het plaatselijke ziekenhuis. Dagopname (van een paar uur lang), voor een kleine verrichting. De laatste keer dat ik daar was, voor deze specifieke verrichting was afgelopen donderdag - maar het idee is dat dit maar eens in de zes weken zou moeten gebeuren..... 

BAAL! Want telkens weer die rotzooi van het "roesje" in je lijf (vind ik ook zo'n rare benaming eigenlijk - ik ben altijd volledig onder zeil, en "roesje" klinkt zo onschuldig, zo niet-giftig...), elke keer weer zo'n bed bezet houden, op een afdeling waar het elke dag helemaal volgeboekt zit, dat WIL ik niet!

Maar goed, ik "mocht" dus weer. De verpleegkundigen op de afdeling herkennen me al, en leven erg mee dat dit telkens weer aan mij moet gebeuren. En ik hoop dan maar dat ik niet, als ik het "operatiehok" binnen word gereden, de leukste arts (die ik al nét een keer te vaak had) aantref..... Ergens schaam ik me dat dit stuk elke keer weer mis gaat - terwijl ik er zelf helemaal niets aan kan doen!

(Gelukkig was hier net iemand van de Thuiszorg - als het goed is gaat dat nu vanaf morgen EINDELIJK goed lopen, na anderhalve week bellen, en behoort dit rare gedoe tot het verleden - of hoeft het in ieder geval niet zó vaak meer te gebeuren.)

O.k., ik ken het klappen van de zweep. "Dit is uw bed"- schoenen uit, tas in de kast, telefoon, (ander) leeswerk en flesje ijswater bij de hand, ik op bed, en gaan. Nu begon de verpleegkundige meteen met de intake. Dezelfde vragen, alle zes keren dat ik daar was... Ik had het koud (want te lang niet gegeten en gedronken), ik was de hele dag bezig geweest met "wakker blijven, want ik moet straks op tijd in het ziekenhuis zijn" - dus eigenlijk wilde ik onder de dekens, slapen tot ze me kwamen halen. Maar dat ging niet door....

Ik zou een half uur na aankomst worden geholpen, maar dat werd nog een half uur later. En al wachtend begon ik in bed te huilen.... Thuis lukt huilen me meestal niet zo goed, terwijl het me zó oplucht! Maar ja, verdriet, en boosheid overigens ook - dat is er vroeger wel uitgeslagen.

En zó fijn, dat de verpleegkundige er dan even op bed bij komt zitten, mijn been vasthoudt, me laat praten en huilen. Dan mag ze soms best de verkeerde dingen zeggen, maar dat er iemand luistert, me even vasthoudt.... Deze verpleegkundige kon dat, net als dr. V. (Over wie ik dan heimelijk een beetje zwijmel - een arts met goede "bedside manners", die lief en betrokken is, en dezelfde rare humor heeft als ikke, waar vind je die nog? Mag ik hem meenemen, verder de behandeling in? (Maar nee, dat mag dan weet niet........). 

**********************************************************

Ik begon dit stukje vanmorgen vroeg te tikken. Inmiddels ben ik een telefoongesprek én live intake met de thuiszorg verder, en een videoconsult met de Bedrijfsarts, een telefoongesprek met de praktijkondersteuner GGZ van de huisarts, diverse telefoongesprekken met een arts en verpleegkundige van het andere ziekenhuis, en wacht ik nu om teruggebeld te worden door de laatste verpleegkundige. Ziek zijn is hard werken!

(Maar gelukkig mag ik tussendoor even de tuin in - snoeien, onkruid uittrekken, een beetje genieten van alles wat er groeit en bloeit.)

Sprieten!

Ik ben te lui om foto's te maken om er iets van te laten zien, maar de sprieten duiken hier in sneltreinvaart op boven de aarde!

In de voortuin staan de narcissen in volle bloei - het zou kunnen dat die nog afkomstig zijn uit de mand die ik kreeg toen ik 50 werd. In ieder geval: één grote vrolijke gele "toef" op de plek waar straks weer de frambozen boven de aarde gaan komen. Ook de daslook piept al met kleine groene sprietjes boven de grond. Net als de eerste rode puntjes van de pioenen. 

In de achtertuin staan ook narcissen (misschien van een cadeau toen ik verhuisde? Of net andersom...) én de hyacinten in bloei. Het is nog te koud om ze echt goed te ruiken - maar het is elk jaar weer een feestjes als ik dan de tuin inloop via de poort - en dan diep inademen! De meeste hyacinten komen uit de vuilnisbak bij de begraafplaats, al zitten er ook een paar "eerlijk gekochte" bij. Ook bloeien er krokussen in de achtertuin (al zijn die bijna "op"). Zó fijn, van die bollen die het gewoon elk jaar weer doen!

De kwee en de hortensia beginnen uit te lopen. En de rozemarijn staat volop in bloei. 

Genieten met een grote G!

Consuminderen op dinsdag: Gratis meststoffen

Maar weer eens een wekelijkse consumindertip?

Deze week: groei in de tuin! Ik heb ZO'N ZIN om weer in de tuin aan het werk te gaan! Afgelopen vrijdag zette ik de zaag in de kwee; even bijwerken, te lage takken eruit, "lucht" in de struik knippen! In mijn niet al te grote tuintjes is bijsnoeien zo af en toe hard nodig om ruimte te houden om de schuur en het huis te bereiken...

Maar eigenlijk is het nog te koud 's nachts om te snoeien, het vriest zo af en toe behoorlijk - nog maar even wachten dus met de roos en de kruisbes... Zaaien kan al wel - al ben ik daar ALTIJD veel te laat mee - de eerste zaadjes kunnen NU binnenshuis de grond in - en dus niet pas als het buiten minder koud is, en ik een keer zover ben....

Ik heb paprika liggen om te zaaien - dat kan & moet nu al. En kocht een tijdje terug zaad van palmkool: te zaaien vanaf half april. Ik moet mijn "zadendoos" induiken: kijken wat er nog ligt, wat ik moet bijkopen, wat ik überhaupt WIL dit jaar. 

Zaaien kan heel goed in aarde van molshopen: er liggen er een paar in mijn tuin. Ik stel me altijd zo voor dat die beestjes overal in de buurt hun hoofd stoten tegen de tegeltuinen, en dan in mijn tuin: HOERA! Licht & Ruimte! Die aarde die de mollen achterlaten is lekker los: daar maak ik dankbaar gebruik van als zaaiaarde. 

Daarnaast  neem ik graag overal vandaan de gebruikte koffieprut mee: een prachtige (zure) meststof! Die gaat óf op de composthoop om de compost rijker te maken, of direct rondom de boerenhortensia, in een donker en schaduwrijk hoekje van de tuin. Ook bessen etc. schijnen het er goed op te doen. En op de één of andere manier werkt koffiedik ook als stof om de hortensia blauwer te krijgen - daarvoor is ook speciale mest te koop, maar dit werkt ook (en is gratis)!

Meer lezen over het hergebruik van koffiedik: Klik!

En tenslotte: één keer per jaar is er een "nationale compostdag", dit jaar op zaterdag 25 maart 2023. Op die dag is er in veel plaatsen een gratis zak compost af te halen. Klik hier om hier meer over te lezen, en kijk t.z.t. of jouw gemeente meedoet!

Slimmer (en dunner / minder dik)

Ik wil hierover al een tijdje schrijven, omdat ik er zo enthousiast over ben (maar ik zoek elke keer een goede aanleiding). En: wil ik dit wel op het internet gooien? Maar ach, niemand kent mij hier in het echt (nou ja, behalve....., ....., en ...... - een aantal van jullie ontmoette ik al eens in het echt, als gevolg van het bloggen (en rondjes Nederland fietsen). 

Dit voorjaar begon ik met een "Gecombineerde Leefstijl Interventie" - GLI. Ook wel "Slimmer" genoemd - waarschijnlijk is hier een taalvirtuoos aan het werk geweest, immers, het gaat om "slimmer" omgaan met eten en bewegen, om een betere  / meer gezonde leefstijl, én het gaat om "dunner worden"- al mogen we dat van de "wedstrijdleiding" niet voorop zetten.

Ik heb er lang tegenaan gehikt: ik word allergisch van het idee dat iemand mij voor gaat schijven wat ik wel en niet "mag" eten, en van het idee dat alle vrouwen het lichaam van een 12-jarige moeten hebben - haarloos en "zo slank als je dochter". Kom op zeg, ik ben hartstikke middelbaar! Maar tegelijkertijd ben ik écht heel veel kilo's te zwaar, wat de nodige gezondheidsproblemen mee brengt. En voel ik me minder vitaal dan zou kunnen / voel ik me "ouder" dan nodig  zou zijn - al weet je dat natuurlijk nooit echt.

Daarom heb ik me afgelopen winter toch maar aangemeld: God zegene de greep! 

En ik heb er eigenlijk veel lol van. Het is een leuke groep, waarmee we wekelijks bij elkaar komen. En waar anders kun je nou samen vieren dat iemand onder de 100 kilo zakt? Elke week wisselen we uit, delen tips, en gaan "spelen". Want sporten, daar houd ik absoluut niet van, maar pingpongen vind ik wel heel leuk. En wandelen ook, merk ik weer. En fietsen, natuurlijk. 

Voor het programma in mei begon was ik al een paar kilo kwijt - een vakantietje in T., met kamperen en veel fietsen, met veel wind. Begin van de zomer zat ik in totaal op -10 kilo! Maar toen kwam na juli de extra werkstress, en ging ik "dus" weer minder gezond eten. Een neergaande spiraal van ongezond eten, "rommelig" slapen en te weinig bewegen - die ken ik! 

Maar nu heb ik de draad weer opgepakt. Vrijdag fietste ik 24 kilometer, om "even" ergens iets af te geven. Gisteren pakte ik de fiets voor de nodige boodschappen en regeldingen. En ik werkte een paar uur in de tuin - ook heel nuttig. Vanmiddag wandelde ik anderhalf uur, in mijn eentje, genietend van het buiten zijn. En ik eet weer gezonder, met zo af en toe een "gezond tussendoortje" zoals yoghurt met fruit, of alleen een mandarijn. Dat voorkomt dat ik eindeloos ga lopen snacken, en de koelkast plunder op minder gezond eten. 

Ik ben goed bezig, al zeg ik het zelf!

Consumindertip *1

Nu besparen een nationale hobby wordt - wat ik overigens toejuich! - heb ik besloten om elke dinsdag een ouderwetse consumindertip of -idee te plaatsen. Waarbij ik consuminderen versta als: 

Goed voor de aarde, voor mens en milieu, voor je lijf, en / of portemonnee. Consuminderen als je geld uitgeven aan wat er (voor jou) écht toe doet!

Hoewel ik altijd al wel van het zuinige leven ben: ik heb arme periodes gekend, periodes aan het begin van mijn werkende leven, waar ik in eerste instantie minder dan bijstand verdiende, en een directeur had die dan ook nog de hypotheekhoudende werknemers voor liet gaan bij salarisuitbetalingen, tijdens mijn studententijd, toen mijn moeder al overleden was, en dus geen aanvragen studiefinanciering kon tekenen, wat tot grote verwarring leidde bij het toenmalige DUO (Lees: geen geld hebben, en dan telkens uren telefonisch in de wacht moeten hangen bij "Groningen"....)... En vroeger al: mijn ouders waren niet heel rijk, en hoewel dat later, in de jaren '70 - volgens mij - minder werd, hield vooral mijn vader levenslang last van het gevoel van schaarste. 

Ik consuminder niet vanuit schaarste, maar vanuit overvloed. Dat wil zeggen: ik heb de luxe om parttime te werken, en daarbij bijna modaal te verdienen: genoeg om van te leven, te genieten, te sparen en beleggen, en nog wat weg te geven aan "goede doelen". (Hoewel ik me geen auto kan permitteren, geen verre vakanties, kleding van honderden euro's, of een supergrote koopwoning (wél een superdure huurwoning overigens😉). 

Daarom elke week (zolang ik er zin in heb, en zolang ik iets te melden heb) een consumindertip.

Tip nr. 1: Zet SALIE in de tuin of op het balkon!
Dit is een tip die vooral goed is voor lijf en leden, en een beetje voor je portemonnee. Bij Annemiek van Deursen las ik ooit dat salie zo goed zou zijn tegen (keel)ontstekingen. Omdat ik die nogal eens heb (vooral als ik forens) besloot ik het plantje in de tuin te zetten. Ik vind het kruid niet superlekker, maar wat WERKT het goed! Inderdaad, als ik het begin van keelpijn voel: gorgelen met saliethee, en koppen saliethee drinken. Toen ik een ontstoken blaar had: een voetenbadje met flink wat salie erin, voet erin dompelen (bak gewoon laten staan, en elke dag, een paar dagen lang, voet erin dompelen). En ook nu weer was ik de laatste dagen flink met saliethee in de weer: elke dag een paar koppen (tot mijn urine een beetje bijzondere kleur kreeg). Nu een mok per dag. En de blaasontsteking die dreigde is zo goed als weg! 

Vandaag is het Modderdag

Het moge duidelijk zijn: ik heb zo mijn vragen bij ál die aparte dagen weken en maanden! Ik vind het belangrijk om markeringen in de tijd aan te brengen, zoals de zondagen, de feestdagen en de seizoenen van het jaar, maar het wordt wel eens erg veel tegenwoordig.

Maar vandaag is het 

Modderdag! 

En dat vind ik dan wél weer erg leuk (Ik had er nog nooit van gehoord, jullie wel?) Modderdag is een initiatief van het instituut voor Natuureducatie IVN: 

"Tijdens ModderDag op 29 juni 2022 staat het vrij spelen met de elementen water en zand centraal. Kinderen krijgen de ruimte om modder te maken, ontdekken en beleven. Honderdduizenden kinderen in binnen- en buitenland zijn tegelijkertijd actief bezig met natuur. En daarbij mag je vies worden!" (Tekst gepikt van de website van de IVN). 

Als ik kinderen had zou ik ze onmiddellijk de modder insturen! Nu ga ik zelf denk ik maar de tuin in - en dan maar hopen op flinke plensbuien - anders moet ik de regenton leeggooien - want ik laat me natuurlijk deze mooie gelegenheid om buiten te spelen en vies te worden niet ontgaan..... 💦😏💦!!!

ZOOO Irritant!

Gisteren had ik een heerlijke fietstocht - warm werd het toch wel, dus ik kon er net zo goed op uit gaan... Mijn jaarlijkse uitje ( nou ja, bijna jaarlijks) is de Jaarmarkt in H. - een mooie lange fietstocht, en dan slenteren door het dorp.... Maar ik werd laat wakker, en het zou me te warm worden voor grote mensenmenigten - én ik kan nog steeds nóg minder goed tegen teveel mensen dan ik vroeger al kon, pre-corona. 

Dus een andere tocht uitgezet: langs twee leuke kringlopen in N. dan langs het water naar H., en dan via D. naar Z.: Dan zou ik alle kringlopen in dat rondje hebben gehad, én de kwekerij die ik al wéken op mijn boodschappenlijstje heb staan... 

Maar het liep weer eens anders: de brug was afgesloten, dus ik kon het water niet over. Dus maar gewoon doorgefietst, alsmaar langs het kanaal: ook leuk! En dan uitkomen in G. Uitgebreid thee drinken, met een clubsandwich in een theetuin in C. En verder: via W. en O naar D. In het tuincentrum heb ik mezelf getrakteerd op ruim € 20,-- aan planten... Het meeste overblijvend, dat wel - ik houd niet zo van eenjarigen, te duur voor te weinig plezier, teveel gif bij het kweken voor slechts een jaar. (Overigens heeft deze kwekerij aparte afdelingen voor biologisch, en voor inheemse planten - en nog meer leuk spul).

Ik kocht alleen een eenjarige portulaca voor de sier:

(Afbeelding van Intratuin)

Iets kleurigs voor op het terras, in de pot bij de basilicum, tussen de sla en de aardbeien in.... En verder kwam ik thuis met 4 Agastaches (dropplant), dille, salie, en eerder al lavas en peterselie. En toen ik gisteravond thuiskwam, na een kilometer of 50, heb ik het meeste meteen in de aarde gezet - te lang wachten is met deze warmte en droogte niet zo heel goed... En ik kreeg ineens de geest: een tijdje geleden kocht ik bij de Lidl een bollenplanter: ook heel handig om heel snel plantgaten te maken! 

Afgeladen was ik toen ik thuis kwam: fietstassen vol planten, een rugzak én een linnen tasje met weekboodschappen, nog een bloemkool en wat gevonden lege flessen achterop gebonden... En toen ik thuiskwam was ook de witte was inmiddels uitgedraaid (maar geen puf meer om op te hangen, kon ook wel later.)

Hoe efficiënt wil je het hebben?

Nou, iets efficiënter dan ik vandaag bezig ben....

Donderdagavond ging ik samen met J. naar de stad, een nieuwe bril uitzoeken. Eerst kilometers gewandeld, het laatste stukje met de trein, bril gekocht, en gezellig op een terras samen gegeten. Terug, vermoeid en wel, met de bus. Maar, bedacht ik vanmorgen: WAAAAAAR is mijn OV-kaart????

Hoogstwaarschijnlijk heb ik hem bij thuiskomst op tafel gegooid. Maar nu? Op tafel ligt hij niet meer, hij zit niet in zijn gewone vakje in mijn handtas, of op zijn plek in mijn portefeuille. En morgen heb ik hem écht nodig, om op kantoor te komen....

Aaargh! 

(Afbeelding van Giphy)

Zalige zomerzondagen

Zo, wat een heerlijke dag! 

Buiten is het zo'n 18 graden, wat mij betreft perfect weer om in de (beschutte) tuin te zitten. Erin werken zou ook best heel nuttig zijn, maar ik heb nog aardig wat last van mijn hoofd en kaak na het trekken van de kies van vrijdag. Rustig aan dus maar.... 

Vanmorgen buiten gezeten met de zaterdagbijlage van vorige week nog. Straks "studeren" in mijn leesgroepboek. Ik hoef gelukkig niet te ver weg voor mijn leesgroep morgenavond; een "thuiswedstrijd" aan deze kant van de stad. Een afwas (deels) gedaan, de eerste was hangt op de lijn, de tweede loopt, in het eco-programma (en dat duurt HEEL lang - waarschijnlijk is de eerste was net droog als de tweede klaar is.) Ik ben dit weekend eindelijk begonnen met het uitzoeken van de kist "ijzerspul"- schroeven, spijkers, beslag, haakjes - als ik weer weet wat ik in huis heb hoef ik het niet te kopen - dat vind ik altijd zo zonde, als ik dan iets koop wat ik al in huis bleek te hebben. En wat ik niet herken, niet kan gebruiken - dat kan naar de Bouwmarkt-Kringloopwinkel, volgend weekend. 

Ik diende de tandartsrekening in bij het Ziekenfonds, en krijg daar deze week een deel van vergoed. Daarna kan ik de kosten aan de tandarts betalen. Ik vind mezelf heel stoer, zeker toen ik zag dat de tandarts op zijn rekening het grapje beschreef als "moeizaam trekken van tand of kies". Ik heb hem laten werken voor zijn geld 😈! (Overigens: na afloop vroeg de tandarts, zoals altijd, of ik de kies meewilde. Ik heb ergens nog twee verstandskiezen los liggen. Maar het bleek dat de kies, of in ieder geval het materiaal van de kroon, hergebruikt kon worden. Doen dus - ZO grappig! Ik heb een donorcodicil omdat ik altijd erg van het hergebruik ben, maar dat kan blijkbaar al vóór je dood....)

Nog meer zaligs: ik kocht vorige week een bos pioenrozen voor mezelf. En dus zit ik te schrijven in een wolk van heerlijke geur... In de voortuin staan ze ook volop in bloei: een wolk knalroze decadentie..... Ik sta zo af en toe uit mijn raam te kijken naar het moois in de voortuin. Gelukkig stutte ik de plant op tijd - dat scheelt er bij mij wel eens aan. Natuurlijk niet met een gekochte plantenring (stel je voor!), maar met drie gevonden bezemstelen, de grote ring van een ook gevonden lampenkap, en een paar kabelbinders (tiewraps)...

Straks moet ik toch echt nog een paar plantjes in de tuin zetten - kruidenplanten die ik vorige week zaterdagavond nog net op het nippertje kocht op de plantenmarkt, en planten die ik kreeg van mijn buurvrouw. S. WATER willen ze, en aarde... 

Een nieuwe feestdag: Dag van de minibieb!

Gelezen in de Trouw (Tijdgeest, 7 mei 2022): we hebben er alweer een nieuwe feestdag bij! Na Dierendag, Moederdag, Vaderdag, Secretaressedag, Comic Sans dag, Dag van de Verpleging (en dan vergeet ik er vást nog een heel aantal!) is het vandaag 

Dag van de Minibieb in Nederland: dagvandeminibieb.nl. 

Ik ben dol op minibibliotheken! Al moet ik zeggen dat ik er meer boeken haal, dan dat ik er breng. En dan probeer ik mezelf maar voor te houden dat ik mensen van hun boeken af help, die ze graag kwijt willen, toch? Al mag ik nu NIETS MEER meenemen: er ligt nog téveel wat ik wil / moet lezen - en daarvan MOET een aantal boeken terug naar een minibieb - anders groei ik zó weer mijn boekenkasten uit... Ik vind de verassing het leukste: iets vinden wat je nooit (tegen betaling) zou lenen - of wat allang niet meer in de "gewone" bibliotheek te vinden is - iets lezen waarvan je niet wist dat je het leuk of boeiend zou gaan vinden.

En in lockdowntijd was het geweldig dat ik toch boeken kon lezen, zonder dat de bibliotheek open was. En verder vind ik het een lekkere wandeling: 's avonds nog even langs een minibieb in de buurt, om wat boeken weg / terug te brengen: dan heb je iets om naartoe te wandelen...

Inmiddels zijn er niet alleen minibiebs voor boeken - en soms ook tijdschriften... In onze "gewone" wijkbibliotheek is nu een hoekje ingericht met "plantenboeken", war je ook planten en zaad achter kunt laten of mee kunt nemen. Elders in de wijk zijn ook verschillende planten-mini-bibliotheken. 

Ik word daar zó vrolijk van, van al dat geruil, en van al die initiatieven om buren dichter bij elkaar te brengen!

Leuke ontmoetingen (met mensen en boeken)

Ik ben zooo sociaal bezig op het moment (nou ja, voor mijn doen dan, hè).

Nadat "alles" twee jaar lang zo'n beetje heeft stilgelegen, en ik nog een beetje eenzamer werd dan ik toch al was, begin ik nu weer wat op dreef te komen. 

Zo was ik zaterdag uit eten met C., een vrouw die ergens afgelopen winter op Marktplaats een advertentie zette op zoek naar "restaurant-maatjes". Nou, daar leen ik mezelf erg graag voor - ik houd van uit eten gaan! "Gezien de economische situatie" ga ik minder vaak dan "vroeger", maar zo eens in de zoveel tijd is dat erg leuk. We gingen naar hetzelfde restaurant als de vorige keer, bij onze eerste ontmoeting, en klepten de hele avond door - over fietstochten, vakanties, dingen die we maakten (of die mislukt waren), over concerten, tv-series - en volgens mij kwam er nog veel meer langs. Bijzonder vind ik dat, om zoveel raakvlakken te vinden met iemand die ik niet / nauwelijks ken! Ik kwam 's avonds helemaal opgeladen weer thuis.

Zaterdag overdag had ik de "heen-en-weer-fietselaritis": Naar de kapper, daarna weer terug naar huis, om gauw de was op de lijn te slingeren. Dus in de loop van de middag weer terug richting stad, met op mijn lijstje de opticien, de bibliotheek en de plantenmarkt. En toen was ik de opticien weer eens kwijt - hij verhuisde een tijdje geleden (en ik kom er maar eens in de vijf jaar, of zo), een paar weken geleden paste ik de halve winkel aan brillen - maar waar die winkel nu precies zat???? En: omdat het zó druk was in de stad wilde ik al gauw gillend weer naar huis - wat doen al die mensen hier, en waarom gaan ze zo staan dat er niemand meer over de brug, of uit de steeg kan? Kan iemand al die toeristen terugsturen naar waar ze vandaan komen? 

Bij de bibliotheek zocht en vond ik een boek - maar het adres van de opticien, wat ik daar ook op wilde zoeken, liet ik maar even zitten. Én ik ontmoette S., een kennis van láng geleden, om even in alle rust op een bankje bij te praten. Zó leuk, zo onverwacht, wat heb jij de laatste jaren gedaan, hoe gaat het met je, waar ben je nu mee bezig? En door - nog even gezwaaid naar wat vrijwilligers die ik ken, en die in de bibliotheek aan het werk waren. Thuis nog een half uurtje met de benen omhoog op de bank - en de laatste fietstocht van zaterdag, naar het restaurant (en later weer terug).

Vrijdag maakte ik een fietstocht naar Z. Bestemming was eigenlijk 2 Kringloopwinkels in Noord - maar die bestemming heb ik nooit meer gehaald..... Op mijn mooie omwegen kwam ik een Kringloopwinkel tegen die altijd dicht is als ik er langs kom - maar nu open - dus: hup! De Kringloop in! Toen ik verder ging kwam ik nog een mij onbekende Kringloop tegen. Ook leuk, dus waarom zou ik nog doorfietsen naar de andere twee? Ik "scoorde" één boek, twee thee-eieren (ik kon er nog wel wat gebruiken - ik zag dat ik er nu in totaal 7 heb - en dat vind ik wel genoeg, zelfs als mijn hele leesgroep op bezoek is...) en een aardewerken geurbol (heet dat zo?) voor op het toilet. Leuk, om er daar een paar van te hebben hangen, ik had er al één; voor het evenwicht zoek ik er nu nog één - drie is beter dan twee.

Nog een ontmoeting: toen ik even de bibliotheek in Z. indook op zoek naar een toilet raakte ik aan de praat met drie bibliotheekmevrouwen (die blijkbaar even te weinig te doen hadden) over het nut van bibliotheken en van voorlezen: kon ik ze meteen even vertellen hoe blij ik ben dat er bibliotheken bestaan! 

Ik kocht in de bibliotheek een geweldig "afgeschreven" boek voor € 0,45: twee jaar oud, maar er was een probleem met de uitleencode, en daarom moest het verkocht. En ik ben er zo blij mee! 

Voor iemand die geen boeken meer zou kopen kocht (en kreeg / vond) ik wel heel veel boeken de laatste week....

(Nou is dit niet allemaal nieuw hoor - deels vervanging / aanvulling van eerdere aanwinsten. Later meer daarover, anders wordt het verhaal van vandaag te lang...)

En verder heb ik een leuk contact met mijn (redelijk) nieuwe buurvrouw S. Zij heeft een betegeld tuintje (en daar ben ik zeer op tegen...😉) maar zij zet wel alles vol met potten met van alles - hoe meer hoe beter! En dan is het heel gezellig kwartetten over de schutting heen: Als jij voor mij nog tomatenplanten hebt, kun jij van mij een phlomis krijgen. Wil jij dan nog een rozemarijnstek, munt, en melisse? Maar de wijnbes steekt vanzelf wel over, zonder dat wij er iets aan hoeven te doen... 

LEUK!!!!