Compliment

Ik heb een mooi schrift gekocht om mijn positieve dingen in op te gaan schrijven, maar dit is wel zo makkelijk... Nou ja, op het gevaar af dan dat het irritant wordt, als ik maar op blijf schrijven hoe goed ik ben!

Gisteren ben ik - snipverkouden, bijna zonder stem - toch maar een paar uur gaan werken. Ziekmelden is in deze tijd van het jaar écht geen optie. Er komt een vrouw langs die even haar verhaal wil doen, en dat mag. Maar liever niet te lang, alsjeblieft - ik wil mijn noodzakelijke klussen afronden, naar de trein, naar huis en naar bed. Op een gegeven moment zegt L.: Je hebt een horend oor. Jaaaa - met hoorapparaten hoor ik nog wel een beetje? Neehee, is haar reactie, je kan goed luisteren!

Onnodig te zeggen dat ik haar hartelijk heb bedankt voor dat leuke compliment!

Goed gedaan!

In het kader van positiever denken, en zo:

Vrijdag had ik cursus. En hoewel er dan wordt gezegd dat je jezelf nooit met anderen moet vergelijken, realiseerde ik me dat ik héél ver ben gekomen, na alle therapieën. De ergste neuroosjes zijn nu wel uitgebloeid! Ik ben zo gek nog niet / niet meer.

En ik vertelde over mijn droom (doel?) om ooit naar Santiago te lopen. Ooit had ik gedacht dat rond mijn vijftigste verjaardag te willen doen, maar die datum is al LANG voorbij... En ik realiseerde me: een droom geeft vooral een richting aan. Dus misschien moet ik die droom maar realiseren als: richting Santiago lopen, dus naar Maastricht, of Den Bosch, of nog dichterbij... Om goed te beginnen wandelde ik na de cursus naar huis, lekker door de winterkou, door donker wordende straten met feestverlichting, zo af en toe een winkel induikend, en in de bibliotheek een lekker luchtig boek voor het weekend opduikelend. 4,2 Kilometer op de teller, hoe bevredigend is dat!

Gisteren vroeg en kreeg ik vrij van mijn vrijwilligerswerk (nou ja, ik moest een andere klus doen voor deze zelfde "baas"), en gebruikte die tijd voor een lange fietstocht: langs R. in N. voor een koffiebezoekje, op zoek naar de Kringloop in H. - die ik niet kon vinden - dan maar even boodschappen doen in H., ijzig koud thuiskomen, boterham, en HUP! er weer op uit om nog iets te doen voor mijn betalende baas...

Onderweg vond ik voor € 2,75 aan weggegooide statiegeldflessen. Weer wat gered van de afvalbak, én een leuke aanvulling van mijn boodschappenbudget!

Zondag: huis- tuin- en keukendag

Wat zijn de dagen toch kort, sinds de wintertijd is ingegaan! O.k., ik sta niet heel vroeg op - het is veel te lekker in bed! - maar tegen de tijd dat ik écht in actie wil komen nadert het donker - en blijf ik toch weer lekker thuis.

Nou ja, ik moet een bezoekje afleggen waar ik een beetje tegenop zie - bij iemand die ik eigenlijk niet ken, en met wie het een beetje ongemakkelijk dreigt te worden - vandaar waarschijnlijk dat het er al een paar weekenden lang "niet van komt". Jaja!

Maar het is ook gewoon zo lekker om te rommelen in en om het huis! Ik deed een énorme afwas, en versnipperde "by hand" een grote stapel oude sollicitatiebrieven. Ik weet niet of ik nou álle sollicitaties die ik ooit verstuurde bewaarde, maar de stapel ging terug tot begin jaren '90. Typemachinewerk, door het kuiken wat ik toen was! Ach jé, al die gesprekken die op niets uitliepen, en erger nog, de functies waarop ik wél werd aangenomen, maar waar ik vervolgens volslagen kapot werd gemaakt. Ik hoop zó dat ik nooit meer hoef te solliciteren! Maar dan nog: sollicitatiebrieven van vóór de uitvinding van de computer lijken mij niet zo zinvol om nu nog te bewaren. En zo langzamerhand maak ik mijn werkkamer, die al sinds december vorig jaar zó rommelig is dat hij nauwelijks meer begaanbaar is, weer toegankelijk.

Stekken lavendel, in oude aarde met veel kalk
(eierschillen). Vorig jaar werkte het!

"Tuinkas" van oude koelkastramen,
tegen de warme gevel van het huis. Kijken of het werkt!

En ik deed wat tuinwerk: na een zomer waarin het véél te heet was om ook maar iets te doen, vind ik dat nu heerlijk. Fleecevest aan, beetje rommelen. Lavendel snoeien en stekken. Veel te laat, maar misschien wordt het nog wat in mijn supertuinkas?  Een mens (dit mens) kan NOOIT teveel lavendel hebben!

Positief denken

Ik vind dat ik heel goed bezig ben!

Zó, ik steek maar even wat veren in mijn eigen billen - iemand anders doet het niet...…………

Gisteren ben ik begonnen met een cursus contact maken en onderhouden. Hoe vind je dat? Begin oktober was de jaarlijkse week tegen de eenzaamheid. Ik ging - een beetje met lood in de schoenen - naar een workshop, en vond dat wel smaken naar meer. En hé, er werd ook een cursus gegeven, een paar weken lang, niet te duur, en op een dag dat ik kan.

Oké.

Durf ik?

Ja, ik ga durven!!!

Ook in het kader van andere dingen waar ik mee bezig ben: het kan nooit kwaad om mijn sociale vaardigheden weer eens wat op te halen - ik heb er "toen ik nog jong was" keihard in allerlei therapieën aan gewerkt, maar hé, het kan nog steeds beter. En het was LEUK! (En intensief, en spannend...). Vijf vrouwen, die allemaal niet tevreden zijn over hun sociale leven, en die daar heel kwetsbaar in durven te zijn. En ik was één van hen! Ik ben dus heel erg trots op mezelf (en ook een beetje verdrietig, omdat het leven zoveel makkelijker was geweest als je dat soort dingen "gewoon" als kind en puber had geleerd.).

Eén van de oefeningen die we meekregen was om elke dag wat positieve dingen op te schrijven. Poehee - ik vind dat in eerste instantie altijd lastig - en als ik erover nadenk kom ik altijd weer op meer dingen dan ik "moet" opschrijven. Maar ik heb ook altijd een bepaalde weerstand tegen dat soort opdrachten; het kan ook té makkelijk leiden tot het ontkennen van de akelige kanten van het leven.

Maar goed, de "oogst" van vandaag:

1. Mijn wasmachine draaide zomaar volautomatisch mijn kleding schoon, en die droogt nu lekker buiten op de lijn.
2. Mijn krant was op tijd, én ik had de goede krant.
3. De Lidl had mijn favoriete brood nog: grofvolkoren!

(En de dag is nog niet om - ik ga NU een stukje fietsen!)