Oh, wat een lekker toggie!

Het wordt saai hoor. Maar ik had gisteren weer ZO'N lekker tochie!!

Ik ben druk - zo voelt het tenminste. Ik ervaar de luxe van VEEL mensen die contact met me willen, die me willen steunen. Maar mijn energie is HEEL beperkt. Dus: hoe doen we dat??

Zaterdag startte de dag raar op: nog in mijn pon, de koffie nog niet op, de krant nog niet gelezen (maar al wel bezorgd!!), belde buurvrouw, G., vanuit de andere kant van het land. Er was even paniek. Kon ik het rechtzetten? Ja hoor, aankleden, mijn koffie in de wacht, even twee huizen verder lopen, half uurtje "werk" - en dat is ook weer geregeld. Ik vind het ZO fijn dat ik nog van betekenis kan zijn - ook al ben ik dan ziek en krukkig!

Maar ik vind het niet fijn opstarten, als ik vóór de koffie al in actie moet komen....

Toen ik 's middags op het punt stond om de deur uit te gaan voor een cadeautje voor vriendin M., naar de plantenmarkt, en mogelijk nog een stukje omfietsen - belde D. Nee, NU. even. niet! En dat "mocht" gelukkig ook.... Ik ga zo proberen of ik haar terug kan bellen - want zaterdag ontbrak de energie, en zondag was zij niet thuis (en had ik geen zin om iemand te spreken). 

Zaterdag slaagde ik voor M., slaagde ik niet op de palntenmarkt, en ging na een paar uur gewoon terug naar huis. Genoeg geweest!

Gisteren ging ik alleen naar de kerk (de dominee was een beetje langdradig, dus het werd laat...). Daarna naar huis. Vriendin C. wilde een afspraak - maar dat hield ik af, in ieder geval voor dit weekend. En dat was - achteraf - ook gewoon goed... Het was heerlijk stralend weer. Dus laat in de middag - na een paar uur languit op de bank - stapte ik alsnog op de fiets. Elk jaar bezoek ik met Pasen het graf van mijn Lief. Maar vorig jaar was ik daarvoor te ziek. En dit jaar kwam het er nog niet van. Nu wel. Even (op zondag...) bloemen gekocht. En toen op pad, twee dorpen verderop. Fles water mee, wat te lezen, voor als ik daar zin in zou krijgen onderweg. 

Bijzonder hoor, ik kom toch al 38 jaar op die plek - maar nu ontdekte ik een prachtighe route terug. Langs de rivier, over landweggetjes. Door parken en bossen. Het was niet ver - voor mijn doen tenminste - maar WAT een fantastische tocht was dat! En dat op "loop" (fiets-)afstand van huis!!

Landelijke compostdag

... Dat had ik hier natuurlijk eerder willen / moeten melden, maar vandaag is het 

Landelijke compostdag!

Pas in de afgelopen week werd duidelijk dat ook mijn woongemeente mee doet. 

Ik fietste net naar mijn afvalscheidingsstation - op bijna 3 kilometer heen, en bijna 3 kilometer terug. Gaat best, zakken met aarde en / of compost vervoeren op de fiets - zo leert de ervaring! 

Op de heenweg straalde de zon - ik ging in vest  - want mijn winterjas is eigenlijk vaak al te warm, zeker als ik me inspan met veel bagage op de fiets - en met mijn zonnebril op. 

 

Op de terugweg, toen ik even stilhield bij de weggeefkast, begon het ineens zwaar te hagelen. WAUW! En Sh*T! Ik hing net mijn was buiten op, lekker in de straffe wind... 

Maar goed, dan ga ik even onderweg in "vakantiestandje": ook al bén ik bijna thuis, ik duik tegen een gevel aan, zoveel mogelijk uit de wind en de regen en hagel, en wacht tot het overgaat. 

Maart roert zijn staart....

... En toen was ik weer terug!

Ik mocht dus op vakantie, afgelopen week! Best spannend, ik was voor het laatst weg in februari 2023, een weekje (of was het een midweek?) naar Egmond aan Zee. En kort daarna kantelde de wereld......  

Ik ben nog steeds een beetje wiebelig zo af en toe, en: hoe zou het gaan met mijn energieniveau? Hoe gaat dat met eten, met fietsen, met reizen? 

Ik kan jullie alvast verklappen: dat ging GOEOEOED!! Hoor: HOERA! 

Ik vertrok vorige week vrijdag, richting Domburg - ook al onbekend terrein: meestal ga ik richting Egmond - dat park, en die omgeving, ken ik inmiddels vrij goed. Nu Walcheren dus. 

Ik schreef voor jullie (voor mezelf) tijdens mijn vakantie al wat verslagjes - die komen hier de komende tijd tevoorschijn (Stel je er niet teveel van voor: vooral gejubel over heerlijke fiets- en wandeltochten!).

Gisterenavond kwam ik terug. Na een enorme reis - ik begreep weer waarom ik meestal voor vakantie in Noord-Holland kies...

's Morgens moest ik nog gauw de laatste hand aan de schoonmaak van mijn "bungalow" leggen, ik ging ontbijten bij een leuk tentje (want ik was nét door al mijn brood, en beleg heen, en ik had geen zin om nog dingen vuil te maken, én ik vind het lekker luxer en decadent: buiten de deur ontbijten, en dan op pad...)

Precies om 9.00 uur leverde ik de sleutel van mijn huisje in bij de receptie, en precies om 10.00 uur stapte ik na mijn ontbijt in Domburg op de fiets voor de thuisreis... 

Om ongeveer half zes gisteravond stapte ik het huis binnen. Ik vond het niet heel gek dat ik moe en gaar was: die paar dagen per jaar dat er een stevige Oostenwind waait, is altijd nét als ik van de kust richting huis / station moet fietsen (met 20 kg of zo aan extra bagage, naast mijn eigen niet geringe gewicht..).  En na het laaang zoeken naar het station in Middelburg, na het missen van mijn trein omdat de lift naar het goede perron stuk was - en ik dus een paar kilometer om moest fietsen om op het goede perron terecht te komen. 

Dus gisteren vroeg naar bed. En vanmorgen pas de was uitgezocht, en begonnen aan de thuiskomst-klussen. 

(Krijg ik ook nog twee (!!) verkeerde kranten in de brievenbus. Zo eens kijken of de buurvrouw al op is - als ik het AD in de bus krijg, heeft zij vaak mijn Trouw...)

LENTE!

Natuurlijk is het nog veel te vroeg om zo warm te zijn, en natuurlijk is het zorgwekkend....

Maar...

Ik geniet er eigenlijk toch wel erg van, van dat lentegevoel! 

Ik fietste net naar H., en bezocht daar een nieuwe Kringloopwinkel. Wat LEUK! Ik hield me in - kocht alleen een houten kaartenhouder, en een ketting, met grote houten veelkleurige kralen. Lente! 

Eigenlijk was mijn winterjas al te warm, zelfs open, tijdens het fietsen. Ik liet vorige week al een keer mijn jas thuis - in mijn grote fleecevestjas was het ook al goed te doen.

En nu heb ik genoeg gedaan voor vandaag, of in ieder geval: voor de eerste uren. Op de bank! Krant! Dom spelletje op de telefoon...

En net, op radio 5, waar de evergreen week van de jaren '60 gaande is: één van mijn ultieme lenteliedjes: 

De Nozem en de non, van Cornelis Vreeswijk. Een liedje wat de liefde van mij en mijn Lief wel een beetje beschrijft..... (Het is LENTE, ik heb zin om verliefd te worden!!!!)

Ik kan (niet) vliegen!

Pffffff.....

Ik zat krap, was ernstig aan het rekenen hoe ik met € 5,12 op de bank plus € 0,10 contant geld komende woensdag - salarisbetaaldatum - zou halen. Zou net lukken, of net niet. Ik vond het wel een leuke uitdaging, o.a. geïnspireerd door de "zuinigemaandblogs" van Kleinfarmhuus. 

Maar: Ik wilde op vakantie - eindelijk weer eens; mijn laatste vakantie was in februari 2023 (maar toen voelde ik me niet top), daarna ging ik alleen "op vakantie" naar het ziekenhuis (zo'n scanapparaat, MRI-dingen: het is net een minitentje)....

Ik boekte een weekje Domburg, en moest toen toch geld overboeken naar de bankrekening. 

Meteen maar even kijken voor een Toogoodtogo-tas. Leuk, op 1,5 kilometer afstand zit een groentenhandel die mee doet. Doen - en dan zie ik wel of het goed en genoeg is voor de komende week. 

Maar: die 1.5 kilometer is de afstand hemelsbreed. Op de fiets: bijna 4 kilometer. En NAT dat je daarvan wordt, met dit weer!! 

Maar goed, ik heb vandaag weer een paar fietskilometers in de benen. En ik heb een flinke krat met groenten in huis, voor € 4,99. Vanmiddag, als het blijft regenen: lekker kokkerellen, verzinnen wat ik met al dat moois ga maken! 

Blijft leuk, zo koken met wat er is, iets creatiefs verzinnen met bijv. meiraapjes (LEKKER!!) en ijsbergsla (gewokt, nu met dit weer - ik heb niet zo'n zin in koude sla nu)....

Wordt vervolgd....... 

Nog iets leuks: ik werd net gebeld door iemand van het blad Plus. Ik gaf "raad" n.a.v. een oproep op de website, en dat advies vonden ze zo goed dat ze het willen plaatsen in het blad. Nou, hoe leuk is dat? 

(En hoe ik aan die kop "Ik kan vliegen" kom? NATUURLIJK kan - en wil - ik niet vliegen! Maar het blijft raar, al die mensen / bedrijven / apps die afstanden hemelsbreed aangeven - wat HEB je daar nou aan? Je moet in deze omgeving altijd om kanalen, rivieren en snelwegen heen, of er overheen - meestal beide.)

En: Ik kan vliegen is de naam van een in 2022 gestopte blog - waar ik me toen ik heel ziek was erg mee heb vermaakt. Leuk leesvoer!

Nationale Kringloopdag

Vandaag is het nationale kringloopdag! Veel kringloopwinkels hebben vandaag iets extra's, in het kader van deze dag / deze nationale klimaatweek. Kijk op https://nkw2023.nl/agenda/29b25ebd-63d2-4ad7-a44c-a55694ffd4c5. Zo geven de Noppeswinkels korting als je meer Noppes-winkels bezoekt - wat me dan weer in tegenstelling lijkt tot het idee van "minder kopen".....

Ik ontdekte pas gisteravond dat deze dag vandaag was. Want gisteren fietste ik nog langs één van mijn favoriete kringloopwinkels, in Z. Daar probeerde ik een paar weken geleden al naar toe te fietsen - maar toen kon ik de winkels met geen mogelijkheid meer vinden (en gisteren bleek dat ik gewoon nog 100 meter verder door had moeten fietsen...). 

Maar hé, ik moet veel bewegen, om mijn conditie weer op te bouwen, en om NU te genieten van het buiten zijn, na de hele zomer binnen, en vóórdat ik straks weer wat langere tijd aan huis gebonden zal zijn.

Het was een zalige fietstocht - het is nog steeds ideaal fietsweer, een graad of 20, wel veel wind - maar dat is alleen maar goed om te oefenen met tegenwind. Via de kortste route naar Z. iets van 30 km, maar ik maakte op de terugweg nog een lekkere omweg, via het bos, de landerijen, langs dorpen en boerderijen. Heerlijk!

Alleen: ik gaf meer geld uit dan ik gedacht had, dan ik had gewild. Maar hé, voor het goede doel...? Ik kocht voor € 1,50 twee boeken, voor € 1,50 een stapeltje nieuwe zakdoeken - ik bleek nauwelijks zakdoeken meer te hebben - voor € 2,00 drie bolletje wol, en voor € 2,50 een grote klos vissersdraad, om kralen te rijgen enzo. Ik ben tevreden met mijn aankopen - vooral met de zakdoeken ben ik blij! 

Een dag om in de tent te blijven liggen

Ik mis vakantie! 

Het ís een beetje decadent, maar ik ben er de laatste tientallen jaren aan gewend geraakt om op vakantie te kunnen in de zomer, rondje fietsen in Nederland, lekker kamperen! Vorig jaar fietste ik vanuit het midden van het land, langs de Maas omlaag, tot hoogte Roermond / Thorn, daar rechtsaf België in, via de noordkant van de Vlaanderen fietsroute tot ongeveer Antwerpen, en daar weer omhoog richting huis. 

Het jaar ervoor zette ik mijn tentje op op een heerlijke camping in het buurtschap Swaenenheike bij Lottum: https://www.heikelottum.nl/nl. In 2020 stond mijn tentje op een camping in Steenwijk: http://www.demeppelerweg.nl/camping/. Allebei aanraders! De camping uit 2020 "ontdekte" ik toen ik in 2019 naar Groningen fietste, om daar in het Groninger Museum de tentoonstelling rond 100 jaar algemeen kiesrecht te bezoeken. Onderweg naar Groningen kwam ik toen ook ineens het museumdorp Veenhuizen tegen - en ook dat stond al heel lang op mijn "bucketlist" (nou ja, mijn lijst met plaatsen waar ik ooit nog wel eens heen wilde....) Mooie herinneringen!

Ook zo grappig: in 2021 ontmoette ik in Limburg medeblogster Rianne, in 2019 lunchte ik in Groningen samen met blogster Christel. En in datzelfde jaar maakte ik een omweggetje (van een kilometer of 50) voor een bezoek aan Marlien in Overijssel. Leuke live-blog-ontmoetingen! 

Deze zomer moet ik het doen met mijn herinneringen aan alle mooie fietstochten die ik ooit maakte. Ik fiets na de chemotherapie en bestralingen nog niet - ik sta nog steeds een beetje wankel op mijn benen, wandel al wel hele einden, maar met een rollator weliswaar. En ook psychisch voel ik me iets te wankel om vakantie te vieren. Dat komt wel weer (hoop ik dan). 

Vandaag wordt een regendag. Toen ik opstond was het nog licht, kon de keukendeur nog even wijd open. Rondje door de tuin, even kijken wat er bloeit (niet veel, ik deed dit jaar natuurlijk ook niet heel veel aan mijn tuin). Nu is het weer donker, en plenst de regen tegen de ramen. Volgens de Buienradar valt er vandaag hier ruim 6 mm regen, en wordt het alleen rond 16.00 uur even droog. 

Een dag dus om NIET mijn tent op te breken, maar na de gang naar het toiletgebouw weer de tent in te schuiven, een beetje bijslapen, mijn boek lezen (ik lees nu dit), en wachten tot het beter wordt. 

Dan fiets ik morgen wel door! 

Wat ik nu leer

Ik heb eerder griep gehad hoor, en ook een keer corona. Ook wel een gebroken voet, en ander ongemak. Maar dan wist ik wat ik had, en dat het over zou gaan. 

En nu? Nu doe ik mijn best om geduld te hebben, en om vertrouwen te houden. Ooit gaat het over! Maar hoe dan? Wanneer dan?

Gisteren was ik voor een eerste afspraak in het ziekenhuis. En hoera! Nu trof ik een arts die mijn probleem serieus nam (dat gevoel had ik bij mijn huisarts echt veel minder) en die meteen een eerste onderzoek uitvoerde (waar niets raars uitkwam). En alles in gang zette: een nieuwe afspraak met nog een KNO-arts, een andere specialist, diverse onderzoeken, verdeeld over een aantal afspraken. Zoveel mogelijk bij mij in de buurt, indien nodig twee dorpen verderop. DAT lucht op: er gebeurt iets!!

Ik kan zelf niet zo heel goed meer denken, en een "tocht" naar de afvalbak, net, om de hoek: dat is een onderneming van jewelste. Dus "voor mezelf opkomen", "kritische vragen stellen" - Neuh.....

Zo schoot gisteren bij het "geen handen meer schudden" ook het "voorstellen" er even bij in. Ik dénk dat de ene arts achter het bureau de "hoofdarts" was, maar wie was dan die andere meneer in witte jas? Ach, kritisch zijn komt later wel weer eens, als ik weer op krachten kom. 

Ik was superblij met de tip van Marlien en Cellie voor het Automaatje onder dit bericht. Ik beloofde mijn chauffeurs van gisteren reclame te maken voor dit mooie initiatief, dus bij deze! Automaatje is een initiatief van de ANWB, in onze woonplaats samen met een sociale makelaar, om betaalbaar vervoer aan te bieden voor wie dat nodig heeft. Zoals ik nu: fanatiek fietsster en OV-reizigster - maar voor nu is dat niet echt een optie, om 2 x 12 kilometer te fietsen. Een taxi regelen zou kunnen, maar ik moet een aantal keren heen en weer - en zo hoog is mijn inkomen dan ook weer niet (en de eigen bijdrage zorg schiet op dit moment door het dak heen - ik zit nu al bijna op het maximum van dit jaar....). Dus hoewel ik hulp vragen niet zo makkelijk vind, heb ik mij gisteren prins(es)heerlijk laten vervoeren! 

Wat ik nog meer leer: ik ben heel blij met mijn werkgever, die echt wel met een probleem zit - maar blijft benadrukken dat mijn beter worden zijn en mijn eerste zorg is. Nu "alleen nog maar" daarop proberen te vertrouwen. 

En wat je kunt eten en drinken: drinken gaat iets beter dan eten, dus ik zit nu met een grote kan met gepureerde komkommer met munt en koud water. Lekker hoor, en ik verbeeld me dat ik dan ook nog wàt voedingsstoffen binnen krijg. Verder maakte ik zelf vaak siroop van kruiden in de tuin, en van bijv. vlierbloesem. Maar: siroop zonder suiker is ook erg lekker, en een stuk beter voor me. En ook het sap, waar ik mee begon - weliswaar flink aangelengd met water: doe maar even niet, als het weinige wat ik binnenkrijg vooral suiker is ga ik me ook niet beter voelen....

Ik ga zo weer even languit op de bank, misschien probeer ik straks bij de kringloop nog even te kijken naar een nieuwe ijsblokjesmaker - onmisbaar huishoudstuk nu! Want koud water, koude siroop, water-met-smaakjes óf ijskoude waterijsjes: wat is dat LEKKER!!!

Trots

Misschien ben ik (te) snel tevreden hoor, maar ik ben vandaag trots op mezelf....

Door "de toestand in de wereld" heb ik de neiging om mezelf plat te laten slaan: erop uit gaan, genieten van dingen - hoe KAN ik, wat is de zin daarvan - als er in Oekraïne bommen vallen, als er al bijna een jaar lang oorlog is, en als er in Syrië en Turkije wanhopig wordt gezocht naar overlevenden na de aardbevingen van begin deze week - tienduizenden doden, nog véél meer gewonden, hele wijken ingestort en weggevaagd. 

Wat heeft het voor zin om op te staan? Het huishouden te doen? 

En toch "vermande" ik me vanmiddag. Vanmorgen had ik een vroege kappersafspraak, en ging ik meteen door voor mijn boodschappen, Naar huis - was ophangen - weer koffie - wat administratie. Mijn pas opgemaakte bed lonkte. 

Maar vanmiddag ging ik er toch maar op uit. Zonnebril op en gaan. Op zoek naar nieuwe tuinklompen - mijn "oude" vertonen een grote scheur; ik ben bang dat ik als ze écht breken een behoorlijke smak maak - oud wijf, steeds banger om te vallen.....Meteen langs de buurtbibliotheek en de weggeefkast - dat ruimt weer (een beetje) op in huis. En langs de Kringloop - waar ik om 15.55 uur aankwam - ik vergeet altijd dat déze winkel zo ontzettend vroeg dicht gaat. Maar hé, het waren weer een paar extra fietskilometers, en daar ben ik blij mee...

Dus ja, ik ben trots op mezelf. Ik laat me niet echt, niet helemaal platslaan door "alles". Maar ik ga er op uit, en ook al zijn mijn boodschappen niet geslaagd - ik was de hele middag buiten, kreeg wat beweging: zinvoller dan gaan slapen totdat de wereld er zonniger uitziet....

Een bevredigende dag

Dat was een erg bevredigende dag gisteren! Het regende een keer niet - het SNEEUWDE! (Niet minder nat, en nog glad ook: van de regen in de drup, dus...) Maar na 15.00 uur zou het droog worden. ZOO goed van mij: na de lunch ging ik even lopend een Marktplaatsverkoop wegbrengen (eindelijk, deze mevrouw betaalde al vorig weekend, of maandag of zo, maar het lukte alsmaar niet om alle verzendgegevens bij elkaar te krijgen, en dan tijdig het DHL-afgiftepunt te halen...).

En toen ik toch buiten was, merkte ik dat de hoeveelheid sneeuw wel meeviel en dat het nauwelijks glad was. Dus: GAAN!! Ik had 's morgens al mijn boodschappen- en klussenlijstje gemaakt, dus ik hoefde "alleen nog maar" op de fiets te stappen. 2 x 5.3 km om een cadeautje op te halen wat ik kreeg voor mijn vrijwilligerswerk. Iets minder ver om mijn vakantiefietstas, die nu eindelijk goed gerepareerd terug was, op te halen. Een paar potten uiercrème bij de Hema - supercrème waarvan ik graag óveral een pot heb staan, maar die nu erg schaars begon te worden thuis en op kantoor. Boodschappen voor de komende week - bijna alles kunnen krijgen, al is "alle aanbiedingen aanwezig" bij de Lidl nog steeds een hele mooie droom. En die ene Kringloopwinkel, waar ik al in geen tijdens meer was geweest - ach, als ik er toch langs rijd? 

Dus ik ben mijn weekend goed begonnen. En toen werd het ook vandaag én morgen nog eens droog!

(Ik zit nu op te warmen na een "ouderwetse" fietstocht, langs heen en weer en weer terug - boodschappen bij de Lidl twee dorpen verderop (waar ze 1 van de 2 aanbiedingen hadden die ik gisteren hier niet kon krijgen...). Lekker!)

Als je...

* Zelf steeds meer domme fouten maakt,
* niet meer uit je woorden komt tijdens een ingewikkeld gesprek,
* ineens de inhoud van een heel jaar rekeningen betalen ziet verdwijnen uit je mailbox (lang leve de Helpdesk, die alles (?) toch weer terug kon halen!),
* je je steeds meer ergert aan de domme fouten die je collega's maken, en die jij dan OOK WEER recht moet zetten....

Dan weet je dat het tijd wordt voor vakantie! 

Ik dácht dat het dit najaar wel meeviel met mijn hoeveelheid werk - mede dankzij de hulp van een ingevlogen vrijwilligster - de luxe van twee dagdelen per week iemand aan wie je "klusjes" kunt uitbesteden! - maar de laatste weken was het weer echt ouderwets bikkelen. Niks op tijd de deur van kantoor achter me dichttrekken, daarna vaak 's avonds tóch nog "even" thuis achter de laptop, en ook op vrije vrijdagen, en in de weekenden soms... 

Woensdagavond had ik thuis - in alle rust, zónder dat de telefoon telkens gaat - al de boodschap voor de voicemail opgenomen: Wij zijn even NIET beschikbaar! En gezorgd dat die voicemail donderdagmiddag op tijd zou worden aangezet. Ook op mijn mailbox stond donderdagmiddag om drie uur al dat ik de komende 10 dagen NIET bereikbaar ben. (Waarna een collega mailde dat ik vást nog wel aanwezig was - dus konden we nog even bellen om wat laatste dingen door te spreken?). Gisterochtend, hier thuis, nog de állerlaatste klusjes afgewerkt: bellen met de boekhouding om uit te zoeken of die ene betaling nou wel of niet gedaan is... Een allerlaatste mail naar mijn leidinggevende - deze betaling nazien lukt me nu niet meer - zelf doen, of laten wachten tot begin januari. En: als jij toch een dag naar kantoor gaat volgende week, kun je dan.....? 

En nu heb ik dan écht vakantie. Tenminste.... 

Op tweede kerstdag is er nog personeel nodig, en meestal waren drie van mijn collega's afwisselend de klos. Dit  jaar bood ik zelf aan: jullie hebben allemaal gezinnen, partners, ouders en schoonouders, ik niet - ik ben altijd lekker alleen thuis met kerst - schakel mij ook maar in, dan kan er één collega thuis blijven. Dat werd in dankbaarheid aanvaard. Maar nu héb ik er toch weinig zin in! Moest ik vanmorgen de diepte van mijn klerenkast induiken: ja, ik héb nog iets feestelijks / kerstigs in de kast hangen, gewoon op mijn spijkbroek, kan ik redelijk opgetut aan de kerstdis verschijnen. Ik hoef er gelukkig niet meer op uit voor extra kleren. 

(Ik vind kerst-feestkleding zo iets tegennatuurlijks - ik ben meer van de warme dikke truien en sweaters - maar dat vind "men" dan vaak niet zo feestelijk - maar kerstkleren waarmee wordt geadverteerd vind IK dan weer veel te bloot en te koud - WIJ vieren kerst in de winter, niet in de zomer!!!)

Ik heb geleerd om Kerst alleen thuis te waarderen. Heerlijk, na alle drukte me twee dagen terug kunnen trekken in mijn huis. De daglichttijd is in die dagen minimaal, dus ik kan lang uitslapen, vroeg de kerstboomlichtjes aan, alle kaarsen aansteken, een stapel boeken onder de kerstboom, mooie films op tv of op de video (gisteravond keek ik alvast naar West Side Story, een jaar geleden opgenomen), in mijn joggingpak op de bank, laat naar bed. Als er ooit weer familie zou komen - ik denk dat ik er moeilijk weer aan zou kunnen wennen, om tussen de mensen te "moeten" zijn in die dagen. 

Maar dit jaar is mijn Kerst dus 1 dag korter. Maar ik heb er iets op gevonden: gisteravond fietste ik nog langs de supermarkt voor mijn boodschappen (tot midden volgende week - als ik toch vakantie heb kan ik midden in de week wel boodschappen doen). Kan ik - met wat aanpassingen - alles wel  krijgen wat op mijn lijstje staat - behalve koffiefilters, maar ik heb er nog een paar, net genoeg tot na kerst - hoef ik niet vandaag een winkel in alleen voor koffiefilters... Dus vandaag is mijn kerst al begonnen! 

Met in bed wat blogs lezen, lekker lui blijven liggen tot ik zéker weet dat de krant er is (die is aldoor "iets" later de laatste tijd)... Een rustig en uitgebreid ontbijtje, met wat luxer beleg op brood, koffie en een gekookt eitje. Dadelijk fiets ik "even" naar de andere kant van de stad - ik had twee weken geleden iemand beloofd iets in de brievenbus te doen, maar die afspraak ging niet door omdat ik toen zó snipverkouden was - nu is het een goede manier om even wat kilometers te fietsen - weer wat noodzakelijke beweging, én ik waag me nog even in de stad in, om mijn gerepareerde fietstas op te halen. En dan blijf ik in huis, doe ik of Kerst al begonnen is.... 

Na twee weken...

En ineens zijn we dan weer 2 weken verder, half november. Time flies when you're having fun! Nou ja, niet eens bijzonder "fun", maar gewoon, zoals het gaat, zijn / mijn gangetje....

Over 2 weken is het al de Eerste Adventzondag! Maar gisteren was het buiten nog een graad of 16. Tja, klimaatverandering - zorgelijk en dramatisch, zéker voor de mensen die er nu al (veel) last van hebben - maar anderzijds vind ik het eigenlijk ook wel lekker, zo'n najaarszaterdag laat in het jaar. Fietsen!

Zomaar een veldje anemonen onderweg.

Ik hád gisteren het huis kunnen schoonmaken, wat dringende klusjes doen, maar ik koos ervoor om lekker te gaan fietsen. In het kader van de GLI óók een nuttig actie: ik moet (en wil) meer bewegen! En twee vliegen in één klap: ik ging in eerste instantie langs de leukste kringloop in de buurt: die waar je als je spullen inlevert een bon van €1,00 krijgt. Zo ruilde ik een fietstas vol met potjes en vaasjes (voor een deel opgeraapt van straat) voor een fijne grote katoenen sjaal in oranje-rood (note to self: neem je kleurenboekje mee, ook / juist als je gaat kringlopen!) En daarmee is de krat in de schuur met kringloopspul ook weer leeg, voor nu. Vandaag zet ik nog wat spullen op Marktplaats: misschien zoeken er nog mensen Sint- en Kerstcadeautjes? En straks ging ik ook nog wandelen, door het bos / park hier om de hoek, langs de weggeeftafel en buurtbieb. Opruimen! Want een maand of wat geleden nam ik een legpuzzel mee uit de buurtbibliotheek. Die ligt al een paar maanden in de hoek van de kamer. Vorige week nam ik een grote plaat karton mee uit de supermarkt. Maar de puzzel is 1000 stukjes, 51 bij 70 cm (formaat kussensloop), en de afbeelding op de doos iets van 15 x 15 cm? In ieder geval: ik geloof niet dat ik dit nu met heel veel plezier ga maken! Ik kan mijn schaarse tijd veel beter besteden aan het zelf maken van mooie dingen, aan het weglezen van de (stapel) kranten, en aan tv kijken. 

Een vroege zonsondergang over de rivier. 

En kóud dat het dan wordt!

Ik ben aan het "bingewatchen": kwam er vorige week achter dat de serie Doc Martin nu wordt uitgezonden - dus ik moet dóórkijken voordat de afleveringen - na een week - niet meer terug te zien zijn. Want wát een geweldige serie is dat toch: Engeland! Cornwall! Maffe personages, én Martin Clunes! Heerlijk, ik geniet. 

En verder geniet ik ook erg van klusjes die ik na lange tijd, eindelijk doe. Zoals vrijdag, met wat sieraden uit een erfenis langs de juwelier: KASSA! Eén gouden kettinkje levert maar liefst €140 op - voor mijn werkgever, dat is dan weer jammer... En mijn fietstas, die wat geschonden terug kwam van vakantie begin augustus: die ligt nu eindelijk bij de reparatieservice van de buitensportwinkel. TAADAAH! Mission accomplished!

En dan is het weekend ineens ook alweer om - morgen weer werken, vier dagen lang....

Slimmer (en dunner / minder dik)

Ik wil hierover al een tijdje schrijven, omdat ik er zo enthousiast over ben (maar ik zoek elke keer een goede aanleiding). En: wil ik dit wel op het internet gooien? Maar ach, niemand kent mij hier in het echt (nou ja, behalve....., ....., en ...... - een aantal van jullie ontmoette ik al eens in het echt, als gevolg van het bloggen (en rondjes Nederland fietsen). 

Dit voorjaar begon ik met een "Gecombineerde Leefstijl Interventie" - GLI. Ook wel "Slimmer" genoemd - waarschijnlijk is hier een taalvirtuoos aan het werk geweest, immers, het gaat om "slimmer" omgaan met eten en bewegen, om een betere  / meer gezonde leefstijl, én het gaat om "dunner worden"- al mogen we dat van de "wedstrijdleiding" niet voorop zetten.

Ik heb er lang tegenaan gehikt: ik word allergisch van het idee dat iemand mij voor gaat schijven wat ik wel en niet "mag" eten, en van het idee dat alle vrouwen het lichaam van een 12-jarige moeten hebben - haarloos en "zo slank als je dochter". Kom op zeg, ik ben hartstikke middelbaar! Maar tegelijkertijd ben ik écht heel veel kilo's te zwaar, wat de nodige gezondheidsproblemen mee brengt. En voel ik me minder vitaal dan zou kunnen / voel ik me "ouder" dan nodig  zou zijn - al weet je dat natuurlijk nooit echt.

Daarom heb ik me afgelopen winter toch maar aangemeld: God zegene de greep! 

En ik heb er eigenlijk veel lol van. Het is een leuke groep, waarmee we wekelijks bij elkaar komen. En waar anders kun je nou samen vieren dat iemand onder de 100 kilo zakt? Elke week wisselen we uit, delen tips, en gaan "spelen". Want sporten, daar houd ik absoluut niet van, maar pingpongen vind ik wel heel leuk. En wandelen ook, merk ik weer. En fietsen, natuurlijk. 

Voor het programma in mei begon was ik al een paar kilo kwijt - een vakantietje in T., met kamperen en veel fietsen, met veel wind. Begin van de zomer zat ik in totaal op -10 kilo! Maar toen kwam na juli de extra werkstress, en ging ik "dus" weer minder gezond eten. Een neergaande spiraal van ongezond eten, "rommelig" slapen en te weinig bewegen - die ken ik! 

Maar nu heb ik de draad weer opgepakt. Vrijdag fietste ik 24 kilometer, om "even" ergens iets af te geven. Gisteren pakte ik de fiets voor de nodige boodschappen en regeldingen. En ik werkte een paar uur in de tuin - ook heel nuttig. Vanmiddag wandelde ik anderhalf uur, in mijn eentje, genietend van het buiten zijn. En ik eet weer gezonder, met zo af en toe een "gezond tussendoortje" zoals yoghurt met fruit, of alleen een mandarijn. Dat voorkomt dat ik eindeloos ga lopen snacken, en de koelkast plunder op minder gezond eten. 

Ik ben goed bezig, al zeg ik het zelf!

De omslag

Eerst een tip: de hele dag is er op Radio5 de topzoveel van de jaren '70. Voor andere "oude hippies" als ikke! (Meestal ook wel terug te luisteren via Spotify, of op andere manieren). 

En omgeslagen, dat is onder andere het weer. Het werd ineens herfst, en hoe! Maandag wilde ik echt niet meer in rok naar kantoor, dus mijn spijkerbroek uit de krochten van de kledingkast opgedoken. Ik nam ook sokken mee in mijn rugtas; en eenmaal op kantoor trok ik die héél snel aan (weliswaar in mijn sandalen, maar ach, zwarte sokken in zwarte sandalen - zou iemand het zien?). Toch voelt mijn lijf de kou. Ik moet telkens zó ontzettend plassen! Dus ik heb deze week de verwarming toch maar aan het werk gezet. En om acht uur gaat het licht aan, de gordijnen dicht. 

Hiermee verklaar ik de winter voor geopend!

Ik voelde me wel knap ongelukkig. Woensdag toen ik thuiskwam van kantoor haalde ik (zoals wel eens vaker) nét het toilet niet. Maar ach, in mijn eigen achtertuin, met de poort dicht, kan me dat niet zo heel veel schelen. Heb ik nog een schone broek voor morgen? Nou dan, geregeld, toch? Alleen had ik toen geen warm water, toen ik onder de warme douche wilde stappen. En dat voelde toch wel vies...

Maar goed, donderdagavond, na wat prutsen aan de CV-ketel, kwam er ineens weer warm water uit alle kranen in huis. Een wonder! 

Maar het wonder van een hele nacht doorslapen, zonder elk uur (ongeveer) te moeten plassen, DAT zou ik ook wel weer eens mee willen maken! 

Nog een omslag: 2 weken terug maakte ik nog een fantastische fietstocht. Naar het station van B. Daar op de trein, naar een receptie in A. Later die middag, trein terug, tot B. En vandaar weer, door zo'n gouden najaarsmiddag, langs het kanaal terug naar huis. Superuitje! Alleen vroeg één van mijn vrijwilligers me in alle ernst "hoe lang ik nog moest". Wablief? Ja, hij meende het serieus, en maande me aan om met pensioen te gaan zodra dat kan. Dát was ik al van plan... (Maar voorlopig vind ik mijn werk ook nog veel te leuk hoor. En met de huidige gillende inflatie voelt dat pensioen verder weg dan ooit. Op een gegeven moment wordt het "durven"- erop durven vertrouwen dat je nu wel genoeg hebt gespaard om het tot je dood uit te zingen met wat je hebt en krijgt, ook om eventuele hogere medische kosten, en vervoerskosten etc., op te vangen.)

En al met al werd dit ineens een heel erg "boomer-praatje"! 

Het is weer even wennen...

De temperatuur is EINDELIJK gedaald tot normale waarden, normale ZOMER-waarden, en nu is de herfst al weer aangebroken...

Vorige week was het ineens al donker geworden, toen ik vrijdag om 21.00 uur uit de supermarkt naar buiten kwam. Deze week sta ik soms al met licht op te koken - het is dan te donker in mijn keuken om het nog goed te kunnen zien - en om 20.30 uur doe ik écht de schemerlamp bij de bank aan, en de gordijnen aan de voorkant van de huiskamer dicht. Ook wel weer lekker...

Afgelopen vrijdag fietste ik naar de andere kant van de stad: eindelijk waren de leggings waar ik al sinds mei naar "op jacht" ben, die mijn basis (onder-)goed zijn 's zomers, binnen gekomen. Yeah! Ik moest ze soms op de hand wassen, en kwam klem te zitten omdat ik er nog maar een paar had - en niet elke (kleur of lengte) legging kan onder elke rok of jurk. Onderweg kwam ik er al snel achter dat een zonnebril meenemen nog echt wel nodig was - het licht is gauw te fel voor mijn lichtgevoelige ogen. Maar een paar kilometer verderop miste ik ineens weer mijn regenkleding: ik kwam plotseling in een stortbui terecht - en had natuurlijk na al die maanden droogte niet meer gedacht aan nat regenen, stel je voor...

Het is deze dagen meestal heerlijk fietsweer, én ik moet (en wil) meer bewegen. Gisteren was er een paar dorpen verderop een rommelmarkt en kunst(nijverheids-)markt. Ha, weer ruim 30 kilometer op de trappers! Ik snuffelde ontspannen op de rommelmarkt, lunchte op een achterafterrasje, liep nog even binnen bij de Emmaus, en slenterde over de kunstmarkt. En weer: regen! Nu had ik wel mijn regencape bij me (maar geen zin om het ding aan te trekken...). 

Ik moet er nog weer aan wennen, veel mensen om me heen, het voelt nog niet helemaal prettig. Net als toen deze week mijn twee vrijwilligsters op kantoor allebei heel dicht bij me wilden zitten, aan weerszijden. Bij een kraampje: ik wacht wel even tot er ruimte is (maar dat kon soms lang duren, met vrouwen die eindeloos stonden te wikken en wegen, en echtgenoten die er verveeld bij stonden - OOK pal voor dat kraampje, maar TOTAAL niet geïnteresseerd...). 

Ik kocht alleen iets bij de Emmaus - een boek en wat plaatjes voor strijkkralen. Daar wil ik eens wat mee gaan proberen. 

En vandaag nog meer bewegen: mijn collega neemt vanmiddag afscheid, op 45 kilometer van hier. Dus ik kan bést óf erheen fietsen, en met fiets en trein terug? Óf fietsen tot halverwege, dan de trein, en vanaf halverwege weer terugfietsen? 

Net hoor ik op de radio dat de treinstakingen voorlopig van de baan zijn. Blij toe! Ik had het écht een beetje gehad met al die onzekerheid, mijn werk niet kunnen doen zoals ik wilde (en moest), uren onderweg zijn op de terugweg na een drukke werkdag, het gepieker hoe ik a.s. dinsdagavond bij een vergadering zou kunnen zijn,  en dan na afloop ook weer thuis zou kunnen komen...

De kop is eraf!

De kop van dit werkjaar is er weer af! 

Maandag werd ik op kantoor verwelkomd door één collega (de rest is nog op vakantie, ziek of was thuis aan het werk), én één van mijn bestuursleden, in hoogsteigen persoon! Ik dacht nog even: Wat lief! Maar hij kwam vooral ook om me welkom te heten, én meteen door te spreken wat me te doen stond, deze week en de komende weken... Ik moest er wel om grinniken, vond het niet alleen maar vervelend: het is wel fijn als mensen meedenken, als ze niet voortdurend op het laatste nippertje met allerlei klussen aankomen die OOK NOG moeten, NAAST al het werk wat er toch al is... Nu weet ik wat me te doen staat - en dat is bést veel, met het opvangen van het werk van mijn zieke collega....

Ik was meteen MOE deze week - merk ook echt wel dat ik slecht sliep met de hitte, én tijdens mijn vakantie slaap ik ook nooit echt goed, op dat dunne harde r*tmatje. Ik denk elk jaar weer dat ik nu écht te oud word voor dit soort erg basaal kamperen - en elk jaar trap ik er weer in (EN ik vind kamperen en fietsen nog steeds de allerleukste vakantie denkbaar!)

Maar de laatste dagen is het beter weer, 17* 's nachts is een héle verbetering. Nu alleen zorgen dat ik mijn slaapritme hervind; pilletjes melatonine helpen dan om beter in slaap te vallen, een langere nacht te maken, en zo een ritme te krijgen van 's nachts (goed) slapen, en dus overdag veel fitter zijn. 

Dit weekend is het heerlijk weer. 20-25* Overdag is voor mij écht genoeg, dan heb ik nog energie om ook iets te doen. Vanwege het ontbreken van hulp moet ik mijn eigen rommel opruimen en schoonmaken - NIET mijn hobby, maar het is ook wel eens goed om het verplicht zelf te moeten doen. En er liggen nog een tent en een slaapmat in de huiskamer - het streven is om die nu eens meteen op te ruimen, en niet te laten liggen tot Nieuwjaar ;-). 

Ik heb een heerlijk, afsprakenvrij weekend. Ik moet wél meteen aan de slag voor het vrijwilligerswerk - dat had eigenlijk afgelopen week al een keer 's avonds gemoeten - maar als ik dat gewoon NU doe, terwijl mijn lunch ontdooit - dan kan ik ZO een stukje gaan fietsen, daar heb ik zin in!

Vakantieverslag deel 1; Huis - Lottum

Nou, o.k., op veler verzoek een (poging tot) verslag van mijn vakantiefietstocht van dit jaar dan....

Toen de eerste kantoorgenoten op vakantie gingen kreeg ik me ook zin in vakantie! Maar ja, ik "mocht" pas nádat de eerste kampeerder terug zou zijn. Dusss. Ik telde af - Hij komt terug, en dan nog 1 week, overdragen, rustig afronden, en WEG! 

Maar het liep dit jaar anders... De avond voor mijn collega weer zou gaan werken viel hij uit - voor langere tijd. Dus ik was die week OOK druk met het anders-dan-anders overdragen, aan collega's die nóg minder zicht hebben op mijn werk dan hij zou hebben. En met iedereen informeren over zijn "toestand". Collegiaal overleg, op mijn laatste werkdag - en toen viel ook de enige collega die in mijn eerste vakantieweek zou werken nog uit. Corona is nog steeds onder ons - ook al "vergeet" ik het soms. O.k., ik bied dus aan om na het weekend nog een dag te werken, om over te dragen, en het "gat" van een niet-bemenst kantoor kleiner te maken. Uit volle overtuiging - maar waarom DOE ik dat toch - en waarom doet mijn andere collega (beter betaald, én zij regelde ná mij haar vakantie in diezelfde week..) dat niet?

O.k., een druk weekend dus nog even - met betaald werk, vakantie voorbereiden, én het "nodige" gedoe met mijn hulp in huis. 

Maar op dinsdag 26 juli kon ik toch echt op pad - dat wil zeggen, ná het inpakken en schoonmaken van mijn huis - ik lijk VEEL meer op mijn vader dan ik leuk vind - ook mijn vader ging altijd aan het schoonmaken en de tuin vegen als we allemaal echt, eindelijk op vakantie wilden....

Op de fiets! Ik fietste richting zuiden, naar de grote rivieren. De Lek oversteken met het pontje bij Beusichem, lunch bij Het Veerhuys. Ik houd van dat soort terrassen, met uitzicht op het water! Eerste stop, dinsdagavond, camping Tussen de Dijken in Tiel. Ik kampeerde er in mei van dit jaar ook al een paar dagen - een Wereldplek! En moest ik in mei óntzettend naar deze camping zoeken; nu reed ik er in 1 keer (met mijn gebruikelijke omweg)  naar toe. Om mijn vakantie goed te beginnen bleef ik hier een dag. Lekker rustig aan - beetje rommelen op de camping, een fietstochtje in de buurt - van de Waal naar de Lek, en terug: Water in de Betuwe.  (Ik heb een aantal fietsapps op mijn telefoon - en fiets vervolgens toch zoals ik wil ;-). 's Avonds hád ik een bak (afgeprijsde) salade als maaltijd - maar omdat ik zin had in "luxe" begon ik mijn maaltijd in restaurant Bellevue - alweer een terras aan het water, dit keer de Waal - een Gin and Tonic-cocktail met wat borrelhappen - en dan, een paar kilometer verderop,  mijn basic-salade bij de tent. Een relaxt begin van de vakantie!

Deze foto is van mei - zelfde camping, zelfde tent
(en zelfde fiets en "outfit"...)

Op donderdag was het tijd om verder te gaan: zuidelijk afzakken langs de Maas, was het plan. Ik plan nooit van tevoren, zie 's avonds wel hoever ik kom. In de buurt van Heumen vind ik het tijd worden om een camping te zoeken. Maar dat valt nog niet mee - minstens 4 mensen sturen me van hot naar her - van Heumen, via Mook, Heikant, om uiteindelijk in Linden op camping 't Loo terecht te komen, tussendoor ga ik maar vast eten bij het Van der Valk restaurant (maar daar word ik ook echt niet vrolijker van - het duurt eindeloos voor de bedienende jongen op het terras mij opmerkt - de groep jongeren met wie hij staat te geiten is VEEL interessanter - en ook de groep middelbare mannen is (financieel?) interessanter dan ik-in-mijn-eentje...) Dat belooft wat voor de rest van de vakantie! 

(En pas achteraf bedenk ik dat ik op een terras óf kan vragen om de WIFI-code, maar vaak is er ook WIFI zonder inlog beschikbaar. En dan kun je zó kijken hoe je naar de camping rijdt - in dit geval: op een kilometer of 2 van het restaurant - bleek de volgende morgen, toen ik de weg naar de fietsroute terugzocht, en - vond..)

Goed, om een uur of 8 beland ik op de camping - gelukkig heb ik beltegoed, en kan ik de campingbaas bellen om te vragen of ik mijn tentje nog op mag slaan. Dat mag - een nogal (zwart) zanderige kampeerplek, omzoomd met een heg - maar voor mij hoeft dat niet, ik vind veldjes met kampeerders veel leuker! Ik zit nog even naast mijn tent, op mijn postzegel verdroogd gras, maar ga die avond vroeg - en chagrijnig -  mijn tent in... De volgende ochtend meld ik mij keurig bij de receptie, om maar liefst € 30 af te tikken voor één nacht kamperen. De eerste dure camping van vele deze vakantie!

Vrijdag, nog verder langs de Maas omlaag. Einddoel vandaag is camping 't Heike in Lottum. Hier bracht ik vorig jaar mijn vakantie door; een fijne, rustige, gastvrije camping! Ook hier blijf ik weer een paar dagen. Plan is om in ieder geval mijn (te dikke, te zware)  roman uit te lezen, zodat ik die hier op de camping kan achterlaten. En verder is dit de ultieme keutelcamping: je wacht wat op een plek bij de afwaskranen, gaat even wat drinken in het dorp, fietst 5 kilometer heen en 5 kilometer terug naar de "dichtstbijzijnde" supermarkt', drinkt een koud pilsje uit de campingkoelkast. En op zondag ontmoette ik, op het terras van Clevers in Grubbenvorst, medeblogster Rianne van KoffieDigitalix. Op de terugweg naar de camping, een fietstocht met omweg, krijg ik de enige stortbui van deze hele vakantie op mijn hoofd. Dus het plan om nog een keer te gaan eten bij Tapas en More in Broekhuizen laat ik maar even varen  - ik ben doorweekt, er was geen schuilen aan (en natuurlijk lag mijn regencape in de tent op de camping...). Ach, de maaltijd in de snackbar in Lottum smaakte ook!

Dit zijn mijn buren op de camping in Lottum.
Onder: het varken Tooske; de kippen hebben ongetwijfeld ook namen.
 Vlees eten wordt zo wel wat lastiger....

Folder van "Rozendorp Lottum" - één kern verderop is "Blauwebessendorp", en nóg een kern verder is "Aspergedorp". Vanuit Lottum is Arcen (met supermarkt en VEEL terrassen) één fietspontjesoversteek verder, net als alle mogelijke andere dorpen, aan de overkant van de Maas.

Na een paar dagen zo rusthouden vond ik het op dinsdag weer tijd om verder de Maas af te zakken.  Bestemming: Thorn, waar de Vlaanderen fietsroute de Maas raakt. 

(Tot zover voor nu - dit deel van dit verslag, over mijn eerste vakantieweek staat dan alvast... Ik ga wachten tot het beter weer wordt - 32* is voor mij GEEN goed weer.......)

.... ennn, weer terug!

Ik was stiekem (wel geoorloofd) afwezig de laatste weken - ik zette van te voren een paar berichten voor hier klaar en "verdween" met fiets en tent. 

Ik heb ouderwets, als in pre-corona, een rondje Nederland (en Vlaanderen) gefietst, in precies 2 weken. Vanuit de provincie Utrecht fietste ik naar Tiel - Gelderland, Cuijk - Noord-Brabant, Lottum - Noord Limburg, Thorn - Midden Limburg, via de Vlaanderen fietsroute (die zuidelijk verplaatst bleek te zijn t.o.v. mijn 20 jaar oude routeboekje), tot aan Schilde bij Antwerpen, over Rijen - Noord-Brabant - en toen had ik er maandagochtend genoeg van, en fietste richting Den Bosch, om in Vught op de trein te stappen. 

De "flow" kwam niet helemaal deze vakantie; ik had teveel te dure campings - steeds meer campings doen alsof je sowieso met zijn tweeën bent - zodat je financieel wordt gestraft voor alleenstaand zijn. Daar heb ik de P.... over in.... Én het zijn dan te grote "gezinscampings"- wat viezig, teveel drukte - één camping meldde met trots dat zij wel 35 hectare hadden - is voor mij GEEN aanbeveling.... De uitschieter: € 36,50 betalen voor één tentplaatsje voor 1 persoon, zonder auto of elektra, voor 1 nacht... Een andere uitschieter: € 31,50, douche niet inbegrepen... En mijn fiets had wat hardnekkige problemen, die ik voor de vakantie - tevergeefs blijkbaar - had proberen op te lossen. 

Maar toch was het ook best lekker, ik KAN het nog, ook na 2 jaar stilstand. En ik had OOK leuke ontmoetingen - o.a. zag ik Rianne van KoffieDigitalix "live", bij een heerlijk ijs(je) op een heerlijk terras. Bijbeppen en weer verder gaan!

(Misschien later een uitgebreider reisverslag - dat neem ik me wel vaker voor, maar het komt er zelden van. Eerst deze week weer een hittegolfweek - én de nodige regeldingen - én de wassen draaien, én de kampeerboel opruimen. Thuis aanlanden. Volgende week weer aan het werk  - deze week de neiging bedwingen om stiekem even te kijken of ze het op kantoor redden zonder mij - dat zal toch wel? En anders mógen ze me bellen, heb ik gezegd.)

Kringloop leeg gekocht

Ik heb niets te melden, eigenlijk. Het leven gaat zijn gangetje, het is zomer - rustiger op het werk en het vrijwilligerswerk, alle groepen en activiteiten zijn inmiddels gestopt. De temperatuur is gematigd, rond de 20* - en dat vind ik genoeg. 

Ik moet / wil meer bewegen, maak zo af en toe een wandeling - niet van harte. maar het "moet". En als ik dan eenmaal onderweg ben geniet ik er ook wel van.... Het park bij mij om de hoek - sinds 2013 - blijkt erg mooi te zijn - die wandeling heb ik zelfs in Coronatijd nooit écht ontdekt.... 

Gisteren een mooie fietstocht in het kader van "meer bewegen". 2 Fietstassen vol overbodigs weggebracht naar mijn favoriete kringloop in H. - een kringloop waar de prijzen niet al te gek zijn, én waar je een tegoedbon van € 1,00 krijgt als je spullen inbrengt. En dat scheelt toch weer (en het voelt gewoon goed, écht kringlopen: iets inleveren waar een ander hopelijk weer iets aan heeft, in ruil voor iets wat je zelf nodig hebt. 

Dus aan het begin van mij  fietsrondje mijn fietstassen geleegd bij deze winkel. En toen toch weer aardig wat meegenomen op de rest van mijn fietstocht...

Ik ben blij met mijn aankopen: Ik kocht een nieuwe blauwe engel - die gaat in de kerstdoos - een hemdje - goede kleur, voor de maat zou ik eigenlijk nog net iets dunner moeten worden, maar dat komt wel, een fotolijstje met diepte - daar wil ik iets mee in de gang, een bol wol in een goede kleur paars. De tijdschriften mag je daar zo meenemen - dus ik ruilde de tijdschriften die ik uit had voor deze Landleven. 

En, de leukste vondst: mijn schoudertas was (letterlijk) wat rafelig - volgens mij kocht in hem in 2017 tijdens mijn vakantie in Lemmer. Ik verspeelde al (veel te) veel tijd aan het "bladeren" op internet naar een nieuwe tas. Eigenlijk wil ik een hippe, veelkleurige, artistieke tas - maar eigenlijk wil ik ook een tas waar alles in past, én die overal bij past - saai dus, recht-toe-recht-aan.... En: hoeveel geld wil ik daar dan aan uitgeven - nooit teveel, maar wel genoeg; de tas moet per slot van rekening dagelijks mee, hoort bij mijn dagelijkse (werk-)outfit.....

Taadah: ik vond één van de tassen die ik telkens weer digitaal tegenkwam, en nu voor € 6,00. 

HEEL blij mee!

ZOOO Irritant!

Gisteren had ik een heerlijke fietstocht - warm werd het toch wel, dus ik kon er net zo goed op uit gaan... Mijn jaarlijkse uitje ( nou ja, bijna jaarlijks) is de Jaarmarkt in H. - een mooie lange fietstocht, en dan slenteren door het dorp.... Maar ik werd laat wakker, en het zou me te warm worden voor grote mensenmenigten - én ik kan nog steeds nóg minder goed tegen teveel mensen dan ik vroeger al kon, pre-corona. 

Dus een andere tocht uitgezet: langs twee leuke kringlopen in N. dan langs het water naar H., en dan via D. naar Z.: Dan zou ik alle kringlopen in dat rondje hebben gehad, én de kwekerij die ik al wéken op mijn boodschappenlijstje heb staan... 

Maar het liep weer eens anders: de brug was afgesloten, dus ik kon het water niet over. Dus maar gewoon doorgefietst, alsmaar langs het kanaal: ook leuk! En dan uitkomen in G. Uitgebreid thee drinken, met een clubsandwich in een theetuin in C. En verder: via W. en O naar D. In het tuincentrum heb ik mezelf getrakteerd op ruim € 20,-- aan planten... Het meeste overblijvend, dat wel - ik houd niet zo van eenjarigen, te duur voor te weinig plezier, teveel gif bij het kweken voor slechts een jaar. (Overigens heeft deze kwekerij aparte afdelingen voor biologisch, en voor inheemse planten - en nog meer leuk spul).

Ik kocht alleen een eenjarige portulaca voor de sier:

(Afbeelding van Intratuin)

Iets kleurigs voor op het terras, in de pot bij de basilicum, tussen de sla en de aardbeien in.... En verder kwam ik thuis met 4 Agastaches (dropplant), dille, salie, en eerder al lavas en peterselie. En toen ik gisteravond thuiskwam, na een kilometer of 50, heb ik het meeste meteen in de aarde gezet - te lang wachten is met deze warmte en droogte niet zo heel goed... En ik kreeg ineens de geest: een tijdje geleden kocht ik bij de Lidl een bollenplanter: ook heel handig om heel snel plantgaten te maken! 

Afgeladen was ik toen ik thuis kwam: fietstassen vol planten, een rugzak én een linnen tasje met weekboodschappen, nog een bloemkool en wat gevonden lege flessen achterop gebonden... En toen ik thuiskwam was ook de witte was inmiddels uitgedraaid (maar geen puf meer om op te hangen, kon ook wel later.)

Hoe efficiënt wil je het hebben?

Nou, iets efficiënter dan ik vandaag bezig ben....

Donderdagavond ging ik samen met J. naar de stad, een nieuwe bril uitzoeken. Eerst kilometers gewandeld, het laatste stukje met de trein, bril gekocht, en gezellig op een terras samen gegeten. Terug, vermoeid en wel, met de bus. Maar, bedacht ik vanmorgen: WAAAAAAR is mijn OV-kaart????

Hoogstwaarschijnlijk heb ik hem bij thuiskomst op tafel gegooid. Maar nu? Op tafel ligt hij niet meer, hij zit niet in zijn gewone vakje in mijn handtas, of op zijn plek in mijn portefeuille. En morgen heb ik hem écht nodig, om op kantoor te komen....

Aaargh! 

(Afbeelding van Giphy)