Beatrijs Ritsema - Moderne manieren

In mijn lijfblad Trouw stond in de zaterdagbijlage altijd een erg vermakelijke rubriek: Moderne manieren. De laatste jaren werd 1 vraag al op vrijdag op internet gezet, de andere 2 stonden in de bijlage - die ook op zaterdagochtend al digitaal te lezen was.

Lekker hoor, 's morgens vroeg in bed al de krant digitaal doorbladeren (die soms erg laat wordt bezorgd ...). Of op weg naar het toilet de krant uit de brievenbus vissen, en dan meteen die speciale pagina opzoeken.

Beatrijs Ritsema overleed een paar weken terug. Sinds die tijd moeten we het zonder deze pagina doen. Maar het archief bestaat nog: https://www.beatrijs.com/ Vermakelijk leesvoer!

En wat is er nu aan de hand?

Ik bedacht net dat jullie daar natuurlijk naar gaan vragen....

Op dit moment weet ik na alle onderzoeken nog steeds niet wat er aan de hand is. Ik hoop binnenkort de uitslagen te krijgen. Maar als ik die krijg weet ik nu nog niet of en hoe en wanneer ik die hier ga delen. ..

Ik waardeer alle bezorgdheid en betrokkenheid echt heel erg, maar sommige dingen zijn en blijven (misschien) prive (sorry!!!)

Lof op het ijswater

Ik heb de laatste 2 weken een abonnement op ons ziekenhuis hier ter plaatse - 2 weken geleden moest ik een keer twee dorpen verderop zijn, maar gelukkig konden alle volgende afspraken hier worden gepland. 

En dat is nog lastig genoeg: op de meeste werkdagen had ik wel minstens 1 afspraak,  soms 2, voor onderzoek of voor behandeling, en hoewel dat ziekenhuis in mijn "oude normaal" op fietsafstand of desnoods loopafstand ligt, is dat nu even net allemaal wat ingewikkelder.

Maar goed, tot nog toe kon ik er meestal wel komen, met echte taxi's, met Automaatjes, vrienden, kennissen - en vannacht bedacht ik dat ik ook aan mijn overbuurvrouw-met-auto kon vragen of ze me wilde rijden (en dat wilde ze...). Ook al zeggen mensen dat het helemaal niets betekent; ik ben ZO blij met die hulp!

Wat ik aldoor meeneem, in mijn ziekenhuistasje:

• Een extra t-shirt, warmer of juist kouder dan wat ik aan heb (denk aan een hemdje en een shirt met lange mouwen). 
• Mijn fijne kampeervest - veel te warm voor in het ziekenhuis, maar ik slinger het zo makkelijk om (en kan er lekker in wegkruipen). 
  (Sowieso lijkt het erg op kamperen, alles.)
• Cacaoboter en een  pot met fijne huid crème, ik ben op het moment nogal verslingerd aan de uiercrème van de Hema - de lucht in het ziekenhuis is ontzettend warm en droog.
• Iets te lezen, natuurlijk - al had ik gisteren een onderzoek waarvoor ik een uur in de wacht werd gezet, en ik niet mocht lezen. (Heel raar, maar ook dat uur overleefde ik weer). 
• Mijn top-tip: een klein thermosflesje met ijsblokjes!! Ik ben erg dol op grote glazen koud water, maar ook als ik nuchter moet zijn is het heerlijk om mijn mond te kunnen spoelen met ijskoud water. Dus die houden we erin: in mijn ziekenhuisrugtas zit ook altijd een kleine thermosfles (voor wie zoiets zoekt: ik kreeg ooit een theeflesje van ReTulp) gevuld met ijsblokjes - of om zo te eten, of te drinken met water: Godendrank!!

(Ik hoop natuurlijk dat jullie deze tip nooit nodig hebben, maar voor het geval dat.....)

Navelstaren

Ik heb best een leuke navel hoor, al zeg ik het zelf.... Maar ik heb inmiddels ook meer dan genoeg aan dat navelstaren de hele tijd.  .. Is er nog iets interessanters aan de hand met de wereld, dan of ik al dan niet ziek ben?

Natuurlijk wel!!!

Na het gedoe met mijn lichamelijke verzorging vanmorgen, even uitrusten op de bank, telefoon erbij: WAT betekenen de groene kriebeltjes bij Google vandaag? 

Nou, het is vandaag de Dag van de Aarde! https://www.dagvandeaarde.nl/ iedereen wordt opgeroepen om lekker naar buiten te gaan, te genieten van de schepping, bloemen te zaaien. 

(Ik doe even niet mee, maar ik ga in gedachten met jullie mee. Ik herbeleef vanaf de bank mooie fietstochten die ik ooit maakte. Dat ene dijkje bij Spakenburg, waar de zwaluwen en de vlinders me om de oren vlogen, op een zondoorstoofde middag. Dat ene bankje op weg naar Woerden, zittend met koffie uitkijkend over de weilanden. En zo nog veel meer....)

Wat het leven de moeite waard maakt

Al piekerend, de laatste nachten, bedacht ik wat ik echt nodig heb om het leven de moeite waard te blijven vinden... Wanneer vind ik het leven nou echt niet leuk meer? Soms somber ik nu een beetje over "Als ik nou nooit meer normaal kan eten en drinken?", "Als ik nou nooit meer een fijne fietstocht kan maken, de stad uit, langs de landerijen?", "Nooit meer een terrasje"???

Maar wat ik wel sjeu vind geven aan het leven:

• Een groot glas ijskoud water (volgens mij staat dat - ik mis het al zo lang! - echt op nr. 1...);
• O.k., een groot glas koud bier of Radler, zeker als het warm is, en ik ver heb gefietst....
• Sowieso een fijne fietstocht, op een vrije dag, wat zwerven;
• Kamperen met mijn tentje - 's morgens wakker worden, en dat dan het gras al droog is, koffie zetten en de wereld mee wakker zien worden terwijl ik slaperig naast mijn tent zit. Merels in het gras, eventueel een paar kippen die rondscharrelen. Een lekker boek en/of de krant.
• Een wandeling langs het strand - Natuurlijk, die moet er ook bij!
• De zon op mijn gezicht, en dan gewoon even niets doen.
  
  
• Jullie nog tips? Ik kan ze gebruiken!!

Wat ik nu leer

Ik heb eerder griep gehad hoor, en ook een keer corona. Ook wel een gebroken voet, en ander ongemak. Maar dan wist ik wat ik had, en dat het over zou gaan. 

En nu? Nu doe ik mijn best om geduld te hebben, en om vertrouwen te houden. Ooit gaat het over! Maar hoe dan? Wanneer dan?

Gisteren was ik voor een eerste afspraak in het ziekenhuis. En hoera! Nu trof ik een arts die mijn probleem serieus nam (dat gevoel had ik bij mijn huisarts echt veel minder) en die meteen een eerste onderzoek uitvoerde (waar niets raars uitkwam). En alles in gang zette: een nieuwe afspraak met nog een KNO-arts, een andere specialist, diverse onderzoeken, verdeeld over een aantal afspraken. Zoveel mogelijk bij mij in de buurt, indien nodig twee dorpen verderop. DAT lucht op: er gebeurt iets!!

Ik kan zelf niet zo heel goed meer denken, en een "tocht" naar de afvalbak, net, om de hoek: dat is een onderneming van jewelste. Dus "voor mezelf opkomen", "kritische vragen stellen" - Neuh.....

Zo schoot gisteren bij het "geen handen meer schudden" ook het "voorstellen" er even bij in. Ik dénk dat de ene arts achter het bureau de "hoofdarts" was, maar wie was dan die andere meneer in witte jas? Ach, kritisch zijn komt later wel weer eens, als ik weer op krachten kom. 

Ik was superblij met de tip van Marlien en Cellie voor het Automaatje onder dit bericht. Ik beloofde mijn chauffeurs van gisteren reclame te maken voor dit mooie initiatief, dus bij deze! Automaatje is een initiatief van de ANWB, in onze woonplaats samen met een sociale makelaar, om betaalbaar vervoer aan te bieden voor wie dat nodig heeft. Zoals ik nu: fanatiek fietsster en OV-reizigster - maar voor nu is dat niet echt een optie, om 2 x 12 kilometer te fietsen. Een taxi regelen zou kunnen, maar ik moet een aantal keren heen en weer - en zo hoog is mijn inkomen dan ook weer niet (en de eigen bijdrage zorg schiet op dit moment door het dak heen - ik zit nu al bijna op het maximum van dit jaar....). Dus hoewel ik hulp vragen niet zo makkelijk vind, heb ik mij gisteren prins(es)heerlijk laten vervoeren! 

Wat ik nog meer leer: ik ben heel blij met mijn werkgever, die echt wel met een probleem zit - maar blijft benadrukken dat mijn beter worden zijn en mijn eerste zorg is. Nu "alleen nog maar" daarop proberen te vertrouwen. 

En wat je kunt eten en drinken: drinken gaat iets beter dan eten, dus ik zit nu met een grote kan met gepureerde komkommer met munt en koud water. Lekker hoor, en ik verbeeld me dat ik dan ook nog wàt voedingsstoffen binnen krijg. Verder maakte ik zelf vaak siroop van kruiden in de tuin, en van bijv. vlierbloesem. Maar: siroop zonder suiker is ook erg lekker, en een stuk beter voor me. En ook het sap, waar ik mee begon - weliswaar flink aangelengd met water: doe maar even niet, als het weinige wat ik binnenkrijg vooral suiker is ga ik me ook niet beter voelen....

Ik ga zo weer even languit op de bank, misschien probeer ik straks bij de kringloop nog even te kijken naar een nieuwe ijsblokjesmaker - onmisbaar huishoudstuk nu! Want koud water, koude siroop, water-met-smaakjes óf ijskoude waterijsjes: wat is dat LEKKER!!!

Paasliedje: Vroeg in de morgen

Dit is voor mij het ultieme Paas-, dan wel Levensliedje: Vroeg in de morgen, donker was het nog - zijn wij gegaan een keer, met niets dan in ons hart: Ik zal er zijn....

Het staat op de lijst met liederen die gezongen mogen worden bij mijn eigen uitvaart, ooit.

De tekst is van Huub Oosterhuis, die gisteren, Eerste Paasdag, overleed. Muziek van Antoine Oomen. 

Pasen!

 

En toch wordt het ondanks alle ellende altijd weer Pasen! 

Zalig Pasen allemaal - ga lekker naar buiten, geniet van de lente die eindelijk komt, geniet van goed gezelschap, een mooie boek, een leuke film. Ik ga zo een tuinklusje doen - al is het maar 10 minuten. Maar eerst een stoel klaarzetten op het terrasje achter - ik denk dat dat bést al kan, zo beschut. En ik heb het nodig - buitenlucht, ontspanning, ZON!

Pensioenleeftijd

Hè, hè, Ik maakte net even de "ruimtereis" naar de brievenbus - even kijken hoe dat gaat. Nou, dat ging (net).... Met een bankje tussendoor, voor de terugreis...

Het is heerlijk weer buiten, dus ik kreeg even de neiging om een stoel naar buiten te slepen en in de tuin nog een uurtje zon mee te pakken. Maar nee, laat maar, teveel moeite.

Omdat ik zo langzamerhand af en toe de moed laat zakken ging ik maar eens kijken hoever weg mijn AOW/pensioendatum is. Bijzonder, op de site van de Sociale Verzekeringsbank ligt die datum 6 maanden eerder dan op de site Pensioenleeftijd berekenen. Maar de pensioendata voor de mensen die na september 1961 zijn geboren zijn nog niet definitief bekend - vijf jaar voor de definitieve datum hoor je wanneer je pensioendatum is.

Op de site van de SVB wordt ook gemeld dat je jaarlijks zou moeten bekijken of er al meer bekend is over je pensioendatum. 

Maar in ieder geval: het eind van mijn werkzame leeftijd is in zicht! Ik kan me zo voorstellen dat ik, als bekend is dat ik over 5 jaar AOW krijg, eens heel goed ga rekenen. Wat heeft al dat consuminderen mij nou opgebracht? Red ik het, met eerder deelpensioen, en aanvulling uit mijn "vermogen"? Ik denk dat ik dat wel heel spannend ga vinden!

Hoe kom ik hier nu op, naast mijn eigen algehele gammelheid? Ik realiseerde me ineens dat één van mijn zussen dezer dagen jarig is, en ging eens rekenen. O.k., in het "oude normaal" zou ze al met pensioen zijn geweest, in het "nieuwe normaal" nog niet. (Maar de kans is vrij groot dat ze allang niet meer werkt - vrouwen van haar generatie, van die sociale klasse werkten buitenshuis tot hun trouwen, en nadat de kinderen de deur uit waren -  en dan nog heel erg parttime...). 

Hoe het gaat

Tja, hoe gaat het nu met mij?

Ik verblijf voornamelijk thuis op de bank of in bed, soms even een tijdje aan tafel, met uitzicht op de tuin. Ik maak dus nauwelijks iets mee.....

Nou ja, wat ik vandaag, tot nog toe meemaak: het is nu 12.45 uur (ik zit nog in nachtpon met vest erover) en ik heb vanmorgen een héle halve krentenbol en bijna een heel glas water met sap binnengehouden. Joeghee!

Wat is lekker eten en drinken toch heerlijk!!

Ik wacht met grote smart op de "spoed"afspraak met de KNO-arts, komende dinsdag over een week. Wat duurt dat toch lang, in deze omstandigheden! Deze week vertelde mijn hulp dat ze gewoon een keer geëist had om een foto van haar keel, omdat ze een eierschilletje had ingeslikt, en dat had haar keel geïrriteerd. Ik was te gammel om daar (hardop) geïrriteerd over te zijn - als mensen zich met dát soort (volgens mij minimale) klachten acuut melden bij een ziekenhuis is het niet zo heel gek dat de gezondheidszorg overbelast is...

Ik voel me ontzettend gammel, maar probeer me maar niet al te bezorgd te maken. Uit bloedonderzoek leek er geen tumor te zijn, wel een ontsteking ergens (Maar waar? En waarom? Hoe kan dat zoveel en zolang invloed hebben?) Het is best leuk om zoveel gewicht verloren te zijn, maar zo moet dat natuurlijk niet.....

Ik heb over anderhalve week een afspraak - niet in het dichtstbijzijnde ziekenhuis, maar een dorp verderop - ik hoop heel erg dat ik me dan nog fit genoeg voel om er met trein en bus te komen (en anders moet ik iets anders verzinnen - misschien bedenken of ik iemand ken met een auto - voor 10-12 kilometer - een afstand die ik "normaal" met twee vingers in mijn neus fiets...).

Ik schrok toen bij de huisarts mijn eetproblemen van ruim dertig jaar geleden ineens weer werden genoemd. Ik kan me NIET voorstellen dat dat nu weer speelt - waarom zouden ze? - maar het maakt me wel een beetje bang: als het te makkelijk op "psychisch" wordt gegooid, wordt er dan wel goed genoeg verder gezocht, krijg ik wel de hulp die nodig is? (Maar als het echt psychisch zou zijn is het ook nog niet zo makkelijk om snel  de goede hulp te krijgen.)

Wat me goed doet: de vrouwen van mijn leesgroep die bellen, appen en mailen. De vriendin die me vanuit haar verpleegkundige expertise maant om dit probleem écht heel serieus te nemen. Het bestuurslid van mijn vrijwilligerswerk wat langskomt met bloemen en een kaart. En mijn werkgever, die me (zoals veel te vaak) een énorm boeket laat bezorgen. MMM, lastig wel - ik VIND het al zo vervelend dat ik het werk (grotendeels) moet laten liggen, dat ik ALWEER ziek ben - en dat vooralsnog niet duidelijk is hoe lang dit wel gaat duren. EN de energie zoeken om dat boeket op vaas te moeten gaan zetten...

(Het giet weer buiten. Als het zo droog is ga ik proberen om de Lidl te halen en de bibliotheek - er moeten boeken worden ingeleverd, en ik heb geen zin om boete te betalen. Verder niets vandaag.)