Geslapen tot zes uur vanmorgen

Gisteren vloog de spanning me behoorlijk naar de keel. Oh my goodness! Ik moet nog anderhalve week wachten tot de volgende scan, de volgende artsenafspraak waar het verdere traject besproken gaat worden. En dan wordt het pas écht spannend? Hoe houd ik die tijd uit, met mezelf? Want ik slaap ook nauwelijks, lig elke nacht naar buiten te kijken tot het licht wordt (om dan toch nog even een paar uur in slaap te vallen). 

Hoe houd ik dat uit? Maar vannacht slikte ik al meteen bij het naar bed gaan twee pilletjes melatonine  - viel niet al te lang daarna in slaap - werd vannacht 1 keer kort wakker, ging naar het toilet, las even wat - en werd toen pas weer om 6 uur wakker. Hoera, WAT een superlange nacht!

En daardoor (?) zag ik de wereld meteen een stuk zonniger vanmorgen. Een paar maanden terug zei ik aldoor dat ik het nog best goed deed, dat ziek-zijn. En nu dan? Wat moet ik nú doen om het goed te laten gaan? Nou, wat ik vandaag deed, bijvoorbeeld!

Ik buste naar de stad. Probeerde nog de buurvrouw mee te krijgen, maar dat lukte niet. Dan  maar alleen! 

Ik deed een rondje markt - slaagde niet met de speciale boodschappen waarvoor ik kwam, maar kocht nog wel wat vis en heerlijke kersen - dat kan nog net, voor het seizoen weer echt afgelopen is. 

Ik dronk thee en at cheesecake op een terrasje;

Zag wat mensen van Extinction Rebellion demonstreren bij de ING

- en daar word ik altijd erg vrolijk van!

En haalde nog wat boeken in de bibliotheek

 - niet de titel waarvoor ik kwam, maar wel lekker leesvoer.

En toen kwam ik ook nog wat vriendjes en vriendinnetjes tegen van het Repair Café  - sommigen moesten nog vanaf "punt nul" worden bijgepraat over "mijn toestand", met anderen kon ik lekker even bijpraten. Goud! 

Dus nu ben ik doodmoe, maar ik voel me vrij goed. Tijd om nog even naar bed te gaan, met boek!

Consumindertip op dinsdag: Neem de trein + update

Ik moest even hard denken over de tip die ik deze week wilde geven, maar het wordt deze: Neem de trein!

O.k., de trein IS in een aantal gevallen hoogstwaarschijnlijk duurder dan eigen vervoer, maar een beetje consuminderaar let (wat mij betreft) OOK op het milieu. En dan is openbaar vervoer beter dan de eigen auto (en volgens mij ook veel comfortabeler: je kunt lekker lezen, naar buiten kijken, een beetje mijmeren). 

(O.k., deze week staakt het streekvervoer - dat is dan weer minder als je daarvan afhankelijk bent.... De NS rijdt de hele week wél gewoon). 

En als je met de trein reist, reken dan van tevoren uit wat het je gaat kosten. Op het moment dat ik dit tik zit in in Egmond aan Zee, voor een lang weekendje weg. Dadelijk op de trein terug naar huis. 

Tot Corona had ik een trajectkaart, die me van huis uit "gratis" (betaald door mijn werkgever) een flink stuk richting strand bracht. Helaas, das war einmal.... 

Maar: de NS heeft een "flex-abonnement": ik reis normaal (drie maal per week woon-werk) zonder korting met de trein, maar berekende dat ik voor deze reis mijn "flex" even voor een maand aan moest zetten. Kosten nu tijdelijk € 2,50 per maand (normaal € 5,00) - en dat levert 40 % korting op op je reis, als je buiten de spits reist. En die flex dan na een maand weer uitzetten, als er geen lange treinreizen op het programma staan!

En toevallig zag ik gisteren op tv nog een reclame voor dit flex-abonnement langskomen....

Update: ik kijk nu ik weer thuis en aan het werk ben, even naar de besparing: die was op de heenreis € 7,20, op de terugreis € 6,60, in totaal € 13,80, min de kosten van het abonnement van deze maand € 2,50 =  € 11,30. Genoeg om de moeite voor te doen!

Aftellen in grijs

Als deze tijd een kunstwerk zou zijn (en waarom zou déze tijd minder een kunstwerk zijn dan alle andere tijden?) zou ik het "Aftellen in grijs" noemen. 

Want écht licht en droog wordt het niet meer. (Tijdens mijn laatste wandelvakantie, in Cornwall destijds, noemden we dit weer hardnekkig "grondmist" - het regent niet, maar mán, wat wordt je er nat van!) Dus mijn optimistische plannetje om dit weekend drie wassen te draaien, elke dag één, mislukte grondig: de was van vrijdag hangt buiten berijpt te worden, te bevriezen, te ontdooien, en dan weer te bevriezen..... Uiteindelijk heb ik de boel maar naar binnen gehaald - met een béétje mazzel krijg ik dan zowel één kleding-was als één onderbroeken-en-lakens-was nog (een beetje) droog dit weekend. 

Ik ben de hele week al snipverkouden. Hoestbuien waar ze een straat verderop óók nog wakker van liggen, water dat in een klein stroompje constant uit mijn neus loopt... En dat in de drukste werkweek van het jaar, de laatste voorbereidingen voor Kerst, met afspraken met een aantal winkeliers en héél veel vrijwilligers. Niet zo handig gepland, om dan soort-van-ziek te zijn.... 

Maar goed, met hangen en wurgen, met naar kantoor gaan als dat echt nodig was, en weer naar huis als dat kon (voor zover het OV tenminste meewerkte, ik heb ook weer eindeloos op treinstations en busstations gehangen..) ging het nét. 

Gisteravond kwam ik mijn bed niet in, en vanmorgen er dus ook niet meer uit.... Ik tel af naar de heerlijke dagen tussen Kerst en Oud- en Nieuw, als ik NIET 's morgens vroeg uit bed en op pad hoef! Want ik probeerde nog wel een leuk lang weekendje weg te regelen, bijvoorbeeld rond volgend weekend - maar dat wordt hem niet meer: er is niets te vinden wat leuk en goedkoop genoeg is, en buiten dat: een weekend weg vergt meer activiteit dan ik nu nog op wil brengen. Want als ik dan weg ben (= naar zee!) dan wil ik er ook op uit, fietsen en wandelen: ik ga niet "duur" op reis om dagenlang alleen maar in een gehuurd huisje of hotelkamer te zitten - dat kan ik thuis ook!

O.k., Kerst en Kerstvakantie dus. Ik heb in de loop van jaren geleerd om het fijn te vinden om alleen thuis te zijn met Kerst. Heerlijk, mijn kerstboom opgetuigd, een grote stapel boeken eronder, waarop ik me dan al weken kan verheugen. Rust! Wat knutselplannetjes, véél mooie films... Aftellen: nog 8 werkdagen! (Maar dat moest ik écht wel even op de kalender aftellen: is het nou nog één werkweek, of twee werkweken tot Kerst? Chips!) Alleen bood ik ook nog zelf aan te werken met Kerst - Dus mijn vakantie begint op 23 december, maar wordt dan onderbroken op 26 december, én ik moet er (van  mezelf) voor die datum nog op uit voor een wat feestelijker Kerstoutfit dan mijn gebruikelijke (spijker)broek met trui of sweater. En dat waar ik anders mezelf een nieuwe pyjama of nieuw huispak cadeau had gedaan (even zielig doen hoor). Nee hoor, ik sta erachter om te werken met Kerst - andere jaren werd ik altijd vrij gehouden, moesten mijn collega's, die wél een gezin en ouders en schoonouders hebben, ervoor opdraaien. Ik doe graag ook een keer mijn portie van wat nodig is!

Goed, aftellen naar Kerst, naar het Kerstfeest. Én aftellen naar de zonnewende - over 10 dagen worden de dagen alweer langer, kunnen we uitzien naar het voorjaar. Daarover las ik bij Cellie een prachtig gedicht!

En vandaag? Wat opruimen, mijn leesboek voor de leesgroep van morgenavond lezen, de financiën van november afronden, nog wat dingen op Marktplaats zetten. (Maar waarschijnlijk komt daar weer allemaal NIETS van - te lui, te gammel, te veel zondag om me echt druk te maken!)

Goed voor mezelf zorgen

Ik schreef het - volgens mij - al eerder: Ik ben niet zo heel goed in voor mezelf zorgen. Stom vind ik dat, want het is wel de manier om het leven vol te houden, en aangezien er niemand voor mij zorgt (nou ja, meestal niet dan) moet ik het ECHT zelf doen.

Maar nu het werksgewijs zo ontzettend druk is, en dat ook nog wel even duurt, MOET ik zorgen dat ik het volhoud. En dat betekent, een tijdje terug, dat ik "gewoon" ineens een dag vrij moet nemen als ik vind dat ik de laatste paar weken (meer dan) genoeg heb gewerkt. 

En gisteren! 

Toen ik donderdag thuis kwam miste ik mijn mobiele telefoon. Oei! Ik kan bést een weekje zonder mobiel (dacht ik), maar bij zo'n duur ding wil ik wél graag weten waar het uithangt. Niet op kantoor, volgens mijn voorzitter ("OOK op het toilet gekeken - ik beken maar even dat ik soms op het toilet de krant lees, een spelletje doe... - EN op mijn rommelige bureau?") Hij lag nergens.... WAT te doen? Maandag afwachten? Dat zat me toch niet helemaal lekker. Daarom ben ik gisteren op de trein gestapt naar A. Op het aankomststation (donderdag: vertrekstation) geïnformeerd. Niets. Door naar kantoor. Ennnn, daar lag -ie, bij de achterdeur in de keuken. O.k., terugkijkend: Ik ging nog even naar het toilet, checkte of de achterdeur op slot was, en racete naar de bus, IK WIL NAAR HUIS! WEEKEND!

O.k., probleem telefoon getackeld. Op de heenweg probleem agenda's ook al getackeld: ik kan best op weg naar het station even langs de kantoorboekhandel - agenda's kopen, en DOOR!

En nu was ik toch halverwege huis en strand. EN er komt weer een coronagolf aan - zitten we straks weer soort van opgesloten? EN het zou mooi weer worden. Dusssss. Mrs. H. gaf zichzelf een strandwandeling cadeau! "Even" door naar Z. Genoeg achterstallig leeswerk mee (alleen jammer dat de NS zelfs in het weekend niet genoeg zitplaatsen aan kan bieden....). Even door het dorp Z. heengelopen: jeugdsentiment! En dan naar zee. Het waaide flink - daar houd ik van! De zon scheen. Er waren heel veel vliegers (?) in de lucht. En verderop stond een kar van "Vis van Floor". 

Wat een plaatje toch? En dan zie je ook nog niet alle mooie kleuren,
van de lucht, de vliegers, de mensen....

Uurtje gelopen. Uurtje gezeten, met een vismaaltijd: lekker! En weer een (klein)  uurtje (want nu wind mee), teruggelopen. 

En ik kan er weer helemaal tegen - ik heb gisteravond écht aan mezelf zitten snuffelen: Zeelucht! Zout! 

Zó blijf je dus fit en vitaal....

De omslag

Eerst een tip: de hele dag is er op Radio5 de topzoveel van de jaren '70. Voor andere "oude hippies" als ikke! (Meestal ook wel terug te luisteren via Spotify, of op andere manieren). 

En omgeslagen, dat is onder andere het weer. Het werd ineens herfst, en hoe! Maandag wilde ik echt niet meer in rok naar kantoor, dus mijn spijkerbroek uit de krochten van de kledingkast opgedoken. Ik nam ook sokken mee in mijn rugtas; en eenmaal op kantoor trok ik die héél snel aan (weliswaar in mijn sandalen, maar ach, zwarte sokken in zwarte sandalen - zou iemand het zien?). Toch voelt mijn lijf de kou. Ik moet telkens zó ontzettend plassen! Dus ik heb deze week de verwarming toch maar aan het werk gezet. En om acht uur gaat het licht aan, de gordijnen dicht. 

Hiermee verklaar ik de winter voor geopend!

Ik voelde me wel knap ongelukkig. Woensdag toen ik thuiskwam van kantoor haalde ik (zoals wel eens vaker) nét het toilet niet. Maar ach, in mijn eigen achtertuin, met de poort dicht, kan me dat niet zo heel veel schelen. Heb ik nog een schone broek voor morgen? Nou dan, geregeld, toch? Alleen had ik toen geen warm water, toen ik onder de warme douche wilde stappen. En dat voelde toch wel vies...

Maar goed, donderdagavond, na wat prutsen aan de CV-ketel, kwam er ineens weer warm water uit alle kranen in huis. Een wonder! 

Maar het wonder van een hele nacht doorslapen, zonder elk uur (ongeveer) te moeten plassen, DAT zou ik ook wel weer eens mee willen maken! 

Nog een omslag: 2 weken terug maakte ik nog een fantastische fietstocht. Naar het station van B. Daar op de trein, naar een receptie in A. Later die middag, trein terug, tot B. En vandaar weer, door zo'n gouden najaarsmiddag, langs het kanaal terug naar huis. Superuitje! Alleen vroeg één van mijn vrijwilligers me in alle ernst "hoe lang ik nog moest". Wablief? Ja, hij meende het serieus, en maande me aan om met pensioen te gaan zodra dat kan. Dát was ik al van plan... (Maar voorlopig vind ik mijn werk ook nog veel te leuk hoor. En met de huidige gillende inflatie voelt dat pensioen verder weg dan ooit. Op een gegeven moment wordt het "durven"- erop durven vertrouwen dat je nu wel genoeg hebt gespaard om het tot je dood uit te zingen met wat je hebt en krijgt, ook om eventuele hogere medische kosten, en vervoerskosten etc., op te vangen.)

En al met al werd dit ineens een heel erg "boomer-praatje"! 

ZOOO Irritant!

Gisteren had ik een heerlijke fietstocht - warm werd het toch wel, dus ik kon er net zo goed op uit gaan... Mijn jaarlijkse uitje ( nou ja, bijna jaarlijks) is de Jaarmarkt in H. - een mooie lange fietstocht, en dan slenteren door het dorp.... Maar ik werd laat wakker, en het zou me te warm worden voor grote mensenmenigten - én ik kan nog steeds nóg minder goed tegen teveel mensen dan ik vroeger al kon, pre-corona. 

Dus een andere tocht uitgezet: langs twee leuke kringlopen in N. dan langs het water naar H., en dan via D. naar Z.: Dan zou ik alle kringlopen in dat rondje hebben gehad, én de kwekerij die ik al wéken op mijn boodschappenlijstje heb staan... 

Maar het liep weer eens anders: de brug was afgesloten, dus ik kon het water niet over. Dus maar gewoon doorgefietst, alsmaar langs het kanaal: ook leuk! En dan uitkomen in G. Uitgebreid thee drinken, met een clubsandwich in een theetuin in C. En verder: via W. en O naar D. In het tuincentrum heb ik mezelf getrakteerd op ruim € 20,-- aan planten... Het meeste overblijvend, dat wel - ik houd niet zo van eenjarigen, te duur voor te weinig plezier, teveel gif bij het kweken voor slechts een jaar. (Overigens heeft deze kwekerij aparte afdelingen voor biologisch, en voor inheemse planten - en nog meer leuk spul).

Ik kocht alleen een eenjarige portulaca voor de sier:

(Afbeelding van Intratuin)

Iets kleurigs voor op het terras, in de pot bij de basilicum, tussen de sla en de aardbeien in.... En verder kwam ik thuis met 4 Agastaches (dropplant), dille, salie, en eerder al lavas en peterselie. En toen ik gisteravond thuiskwam, na een kilometer of 50, heb ik het meeste meteen in de aarde gezet - te lang wachten is met deze warmte en droogte niet zo heel goed... En ik kreeg ineens de geest: een tijdje geleden kocht ik bij de Lidl een bollenplanter: ook heel handig om heel snel plantgaten te maken! 

Afgeladen was ik toen ik thuis kwam: fietstassen vol planten, een rugzak én een linnen tasje met weekboodschappen, nog een bloemkool en wat gevonden lege flessen achterop gebonden... En toen ik thuiskwam was ook de witte was inmiddels uitgedraaid (maar geen puf meer om op te hangen, kon ook wel later.)

Hoe efficiënt wil je het hebben?

Nou, iets efficiënter dan ik vandaag bezig ben....

Donderdagavond ging ik samen met J. naar de stad, een nieuwe bril uitzoeken. Eerst kilometers gewandeld, het laatste stukje met de trein, bril gekocht, en gezellig op een terras samen gegeten. Terug, vermoeid en wel, met de bus. Maar, bedacht ik vanmorgen: WAAAAAAR is mijn OV-kaart????

Hoogstwaarschijnlijk heb ik hem bij thuiskomst op tafel gegooid. Maar nu? Op tafel ligt hij niet meer, hij zit niet in zijn gewone vakje in mijn handtas, of op zijn plek in mijn portefeuille. En morgen heb ik hem écht nodig, om op kantoor te komen....

Aaargh! 

(Afbeelding van Giphy)

Leuke ontmoetingen (met mensen en boeken)

Ik ben zooo sociaal bezig op het moment (nou ja, voor mijn doen dan, hè).

Nadat "alles" twee jaar lang zo'n beetje heeft stilgelegen, en ik nog een beetje eenzamer werd dan ik toch al was, begin ik nu weer wat op dreef te komen. 

Zo was ik zaterdag uit eten met C., een vrouw die ergens afgelopen winter op Marktplaats een advertentie zette op zoek naar "restaurant-maatjes". Nou, daar leen ik mezelf erg graag voor - ik houd van uit eten gaan! "Gezien de economische situatie" ga ik minder vaak dan "vroeger", maar zo eens in de zoveel tijd is dat erg leuk. We gingen naar hetzelfde restaurant als de vorige keer, bij onze eerste ontmoeting, en klepten de hele avond door - over fietstochten, vakanties, dingen die we maakten (of die mislukt waren), over concerten, tv-series - en volgens mij kwam er nog veel meer langs. Bijzonder vind ik dat, om zoveel raakvlakken te vinden met iemand die ik niet / nauwelijks ken! Ik kwam 's avonds helemaal opgeladen weer thuis.

Zaterdag overdag had ik de "heen-en-weer-fietselaritis": Naar de kapper, daarna weer terug naar huis, om gauw de was op de lijn te slingeren. Dus in de loop van de middag weer terug richting stad, met op mijn lijstje de opticien, de bibliotheek en de plantenmarkt. En toen was ik de opticien weer eens kwijt - hij verhuisde een tijdje geleden (en ik kom er maar eens in de vijf jaar, of zo), een paar weken geleden paste ik de halve winkel aan brillen - maar waar die winkel nu precies zat???? En: omdat het zó druk was in de stad wilde ik al gauw gillend weer naar huis - wat doen al die mensen hier, en waarom gaan ze zo staan dat er niemand meer over de brug, of uit de steeg kan? Kan iemand al die toeristen terugsturen naar waar ze vandaan komen? 

Bij de bibliotheek zocht en vond ik een boek - maar het adres van de opticien, wat ik daar ook op wilde zoeken, liet ik maar even zitten. Én ik ontmoette S., een kennis van láng geleden, om even in alle rust op een bankje bij te praten. Zó leuk, zo onverwacht, wat heb jij de laatste jaren gedaan, hoe gaat het met je, waar ben je nu mee bezig? En door - nog even gezwaaid naar wat vrijwilligers die ik ken, en die in de bibliotheek aan het werk waren. Thuis nog een half uurtje met de benen omhoog op de bank - en de laatste fietstocht van zaterdag, naar het restaurant (en later weer terug).

Vrijdag maakte ik een fietstocht naar Z. Bestemming was eigenlijk 2 Kringloopwinkels in Noord - maar die bestemming heb ik nooit meer gehaald..... Op mijn mooie omwegen kwam ik een Kringloopwinkel tegen die altijd dicht is als ik er langs kom - maar nu open - dus: hup! De Kringloop in! Toen ik verder ging kwam ik nog een mij onbekende Kringloop tegen. Ook leuk, dus waarom zou ik nog doorfietsen naar de andere twee? Ik "scoorde" één boek, twee thee-eieren (ik kon er nog wel wat gebruiken - ik zag dat ik er nu in totaal 7 heb - en dat vind ik wel genoeg, zelfs als mijn hele leesgroep op bezoek is...) en een aardewerken geurbol (heet dat zo?) voor op het toilet. Leuk, om er daar een paar van te hebben hangen, ik had er al één; voor het evenwicht zoek ik er nu nog één - drie is beter dan twee.

Nog een ontmoeting: toen ik even de bibliotheek in Z. indook op zoek naar een toilet raakte ik aan de praat met drie bibliotheekmevrouwen (die blijkbaar even te weinig te doen hadden) over het nut van bibliotheken en van voorlezen: kon ik ze meteen even vertellen hoe blij ik ben dat er bibliotheken bestaan! 

Ik kocht in de bibliotheek een geweldig "afgeschreven" boek voor € 0,45: twee jaar oud, maar er was een probleem met de uitleencode, en daarom moest het verkocht. En ik ben er zo blij mee! 

Voor iemand die geen boeken meer zou kopen kocht (en kreeg / vond) ik wel heel veel boeken de laatste week....

(Nou is dit niet allemaal nieuw hoor - deels vervanging / aanvulling van eerdere aanwinsten. Later meer daarover, anders wordt het verhaal van vandaag te lang...)

En verder heb ik een leuk contact met mijn (redelijk) nieuwe buurvrouw S. Zij heeft een betegeld tuintje (en daar ben ik zeer op tegen...😉) maar zij zet wel alles vol met potten met van alles - hoe meer hoe beter! En dan is het heel gezellig kwartetten over de schutting heen: Als jij voor mij nog tomatenplanten hebt, kun jij van mij een phlomis krijgen. Wil jij dan nog een rozemarijnstek, munt, en melisse? Maar de wijnbes steekt vanzelf wel over, zonder dat wij er iets aan hoeven te doen... 

LEUK!!!!

Mijn weekend

Vorige weekend had ik weer een weekend zoals weekend volgens mij bedoeld is. 

Vrijdag was het al wel mooi weer, lente-achtig, maar ik rustte uit van de rumoerige werkweek, en deed verder niet zoveel. Maar zaterdag stond ik te popelen om op weg te gaan. Lente! Fietsen! Kringloopwinkelen!

Ik draaide vroeg een was, en slingerde die op de waslijn buiten. En toen pakte ik, als vanouds, een fles met water, mijn fietskaarten, mijn boodschappenlijstje. En gaan! Ik zette een niet te lange route uit langs de Landwinkel waar ik graag mijn groenten koop, langs de Lidl ter plaatse, het Post.nl-pakketpunt, en langs de Kringloopwinkel waar ik van alles weg wilde brengen. En dat was ZO lekker! Weer ouderwets zo'n lentefietstocht, langs de weiden en alles wat bloeit in de berm. Ik aaide lammetjes (die wilden niet) en kalfjes (die wel geaaid wilden worden). En genoot van de zon, van de frisse lucht - voor het eerst dit jaar met-zonder-jas.....

Bij de Kringloopwinkel ruimde ik flink op: ik bracht wat boeken weg, wat frutsels en een DVD-speler die ik voor iemand af zou voeren. En kreeg daarvoor een paar kartonnetjes stopwol terug: wat mij betreft: een prima ruil!

Laat in de middag kwam ik helemaal opgefrist thuis terug: lekker doorgewaaid, en moe (na 20 km, ik moet weer wat conditie op gaan bouwen)....

Zondag bleef ik wel flink hoesten en niezen. Toch kou gevat zaterdag, óf nog de naweeën van het neergedaalde stof van de vorige week? Voordat ik maandag in de trein zou stappen toch maar even een test gedaan....

Jammer nou toch! Na twee jaar voorzichtig zijn, toch nog een besmetting opgelopen. Gelukkig voel ik me niet heel erg ziek - alleen behoorlijk gammel...

Oh, wat een lekker tochie....

Het is nog nazomer, maar de winter komt er nu snel aan. 

Tijdens mijn zomervakantie gaf mijn toch al niet zo comfortabele slaapmat de geest: ineens had hij op sommige plekken een redelijke dikte, maar op andere plekken helemaal niets meer. En dat terwijl hij gewoon, overal een dikte van 3,8 cm zou moeten hebben (ik kampeer lichtgewicht...). Ik dacht erover om hem achter te laten in de container op de camping, maar besloot hem gewoon mee naar huis te nemen. En thuis kreeg ik ineens de geest: ga maar eens googelen of hij soms toch nog gerepareerd kan worden. 

Daar vond ik niets over. Wél over de "levenslange garantie", die zelfs óp de mat geprint staat. Dus contact opgenomen met de fabrikant. En vervolgens met de winkel waar ik hem kocht - waar ik toen al mijn kampeerspullen kocht. Ik mocht de mat langsbrengen voor garantie. Dus dat was een mooie fietstocht, begin september. Enkele reis, via de kortste route, een kilometer of 15. Met de fietsknooppuntenroute-app, gecombineerd met mijn richtinggevoel, een kilometer of 25-30....

Een paar weken terug werd ik gebeld dat deze levenslange garantie écht levenslang was: ook na 15 jaar goed gebruik kon ik een nieuwe mat op komen halen. 

Gisterochtend vertrok ik daarom in de loop van de ochtend voor een fietstocht naar de buitensportwinkel in W. Heerlijk! Het was wat mistig toen ik vertrok, maar het licht is nu zo mooi! Al snel trok ik mijn jas uit - lang leve de fietstassen! Een tijdje daarna konden mijn sokken in de fietstas. En later op de dag ook mijn vest. Fietsen in een joggingbroek en t-shirt, dat gaat nog best. (Tot later in de middag: toen kon ik achtereenvolgens mijn vest en kousen wel weer aantrekken...)

Gelukkig kon ik in de buitensportwinkel meteen naar het toilet - nu je voor toiletbezoek een corona-app nodig hebt, die ik niet heb, moet je even goed plannen. Lekker rustig, op het toilet de Wifi oppakken - dat lukt me onderweg nooit, en zo kon ik weer terugkomen in de routeapp en de kringloopapp. Daarna langs bij de balie, waar ik zomaar een nieuwe slaapmat meekreeg. Nieuwprijs: € 107,00.

Klaar met wat er "moest". En nu? LUNCH! Op zoek naar een lunchterras ontdekte ik een "broodje Ben". Mooi! Dan kan ik dat beroemde broodje ook meteen eens uitproberen. En eigenlijk vind ik zo'n broodje uit papier, in de zon, op de trappen van de kerk, tussen allerlei anderen, ook wel zo gezellig. En zo'n dorpsmarkt - ZO leuk! Ik speelde toerist, liep een "kunstwinkel" (nou ja, huisvlijtwinkel) binnen, reed een rondje om de molen. En ging toch maar even langs bij de plaatselijke Noppes.

Vondsten bij de Noppes: een nieuwe voorraaddoos voor rijst (de laatste viel, en ging kapot), lijmstaafjes voor mijn lijmpistool, en transferprintpapier voor textiel. Kosten in totaal € 1,80. 

En toen via de "zuidelijke route" weer terug naar huis. Wat woon ik toch in een mooie omgeving, met al dat groen, al dat water, de koeien en schapen! De oude stadjes (waar je bij een dorpssupermarkt even een pak sap en koekjes kunt halen: leeftocht voor onderweg op een bankje bij de sluis). 

Dus ik kwam enigszins gebroken thuis. Kon nog net de belangrijkste dingen uit mijn fietstas halen, en wat crackers klaarmaken. Vóór 22.00 uur naar bed. 

En vandaag? Mijn voet is wat ontstoken. Dus dat wordt een dagje met voeten omhoog op de bank. Lezen, breien en tv-kijken. Ik kan (moet) nog naar de sportschool - maar ik vind dat ik gisteren genoeg heb bewogen, ik mag overslaan (daar begint het al...). 

Lekker, weekend!

Uiteindelijk kom ik er altijd wel weer uit....

Ik kan flink mopperen, op al die nieuwe snufjes - apparatuur die telkens verandert, computerprogramma's die goed functioneren (maar dan tóch weer een update krijgen - waardoor je helemaal opnieuw moet uitknobbelen hoe het werkt...). Soms denk ik dat ik gewoon te oud ben, om alles nog bij te kunnen houden.

Maar hé, ZO oud ben ik nog helemaal niet! En ik beschouw mezelf ook nog als bovengemiddeld slim (of intelligent - dat is volgens mij niet hetzelfde).

En uiteindelijk kom ik er toch altijd wel weer uit, als ik me even kwaad maak / me concentreer (en o.k., soms met wat hulp van bijvoorbeeld jongere collega's....)

Zo vond ik een tijdje geleden uit hoe ik een "probleem" met Pinterest eruit kreeg. Ik had verschillende accounts, die elkaar "niet konden vinden". En op mijn telefoon kreeg ik daarom heel andere borden met inhoud dan op de laptop, en dat was NIET mijn bedoeling.

En net heb ik uitgezocht hoe ik de foto's van mijn telefoon op de laptop krijg: dat lukte me ook ineens niet meer op de gewone manier.... Maar even googelen doet wonderen!

En zo kan ik jullie de foto's laten zien die ik gisteren maakte:

Mogen jullie drie keer raden waar de foto werd gemaakt!

Nog eentje dan, van de inhoud van mijn tas? 

Woehaaa! Ik ben gaan sporten! En dan kom ik daar aan, met mijn alternatieve tasje, in een sportschool vol macho's, die zichzelf in ál die spiegels bekijken, terwijl ze veel te zware gewichten tillen.... 

Dat is mijn doel niet, ik hoef niet (nog) mooier te worden. Wat ik wel wil: gewicht verliezen, vitaler worden, de ouderdom vertragen - sporten in de strijd tegen overgewicht, diabetes, artrose en RSI-klachten. Daar doe ik het voor!

Dus, o.k., als ik toch weer kan pinnen op Pinterest:

Nog een keer naar de kroeg?

Vanavond weer een persconferentie. 

HOERA! WEG met de anderhalve meter! 

Ik wil een knuffel!!!! 

(Alhoewel ik dat misschien nog niet eens durf, na al die tijd, met nog steeds aanwezige risico's).

Wel moet je een coronapas hebben om de kroeg in te mogen, of een terras op, de bioscoop in of het theater. En hoewel ik me een paar maanden terug met veel vreugde heb laten vaccineren - ter bescherming van mezelf, mijn medereizigers in het OV, de mensen met en voor wie ik werk, mijn buren en vriendinnen, vind ik dat toch wel ver gaan. Ik geloof niet dat ik bereid ben om digitaal, in een app (en wie hebben daar toegang toe, wie kunnen bij mijn gegevens, en wie is bereid om die gegevens door te verkopen / te hacken voor eigen gewin?)

Dus ik ga de komende dagen nog maar één laatste keer naar de kroeg of een terras pakken - en daarna niet meer, tot we terug gaan naar "het oude normaal"...

Bewegen, en Open Monumentendagen

Eén van mijn vele goede voornemens na de vakantie: meer bewegen! De conditie die ik opbouwde handhaven. Het gewicht wat ik verloor NIET meer terugvinden, en liefst nog meer eraf. 

Gisteren had ik een "klussendag". (Redelijk) Vroeg nuchter bloedprikken - dat blijft een onderneming, met twee mondkapjes, dus geen verbale / auditieve communicatie mogelijk, gebarentaal - tussendoor de weekboodschappen, iets regelen met mijn bank, nog even twee werktelefoontjes - die echt even moesten op mijn vrije dag. Naar de kapper. Iets uitzoeken voor een sportabonnement. 

Scan van een ansichtkaart,
volgens mij van Roy Lichtenstein.

En toen was het middag, en had ik verder de hele dag voor mezelf. En het was (nog) lekker weer - een beetje benauwd, maar droog. Bewegen! Ik klom op de fiets, voor een tocht richting het noorden. Daar zitten een favoriete grotematenwinkel, een Emmaus, en eventueel nog een paar grote kringloopwinkels. 

Nadat ik uren - te lang - in de Emmaus had rondgehangen wilde ik kijken of de kledingwinkel nog iets leuks in de uitverkoop had - die eindigt vandaag. Maar eenmaal binnen kreeg ik ineens ENORME aandrang. En meestal leidt de vraag of ik even van het toilet gebruik mag maken tot niets - vervelend en vernederend soebatten, alsof je het vraagt als het niet écht, écht heel nodig is!

Dus bleek ik heel hard te kunnen fietsen, 10 kilometer lang.....

En verder: Vandaag en morgen zijn de jaarlijkse Open Monumentendagen. Toen ik er gisteren voor ging zitten waren alle "hotspots" hier in de gemeente al volgeboekt, ook de locatie waar ik al jaren eens naar binnen wil. En morgen doet mijn gemeente niets. Dus vandaag ga ik langs bij 2 locaties - en misschien toch nog een keer langs de klerenwinkel - en morgen plan ik een bezoek aan een gemeente verderop - als het mooi fietsweer is tenminste.

Ga jij nog wat doen? 

En nog een keer naar buiten!

 ... Het lijkt nu alsof ik maar eens in de week, in het weekend, buiten kom - dat IS niet zo hoor! Maar dit zijn de "uitjes" waarover iets leuks valt te melden (zoals vorig weekend de tuin in... 😉😉😉)

Gisteren ging ik nóg een keer naar buiten: ik hoogde mijn treinabonnement een maand lang op i.v.m. mijn vakantiereis naar en vanaf Venlo, kosten € 5,00 per maand, waardoor ik deze maand weer 40% korting kreeg op mijn treinreizen. Maar om nu het uiterste uit het abonnement te halen (en omdat ik al sinds februari 2020 niet meer aan zee was geweest) gaf ik mezelf gisteren een dagje Zandvoort cadeau. ZOO lekker! Jammer genoeg rijdt er geen rechtstreekse trein meer van U. naar Zandvoort, en heb je in A. een overstaptijd van minimaal 20 minuten - dat maakt het een flinke reis. Maar met een mooi bibliotheekboek, wat toch uit moet... 

In Zandvoort was het goed toeven: niet te druk, niet te warm, lekker windje. De zon brak pas om 16.00 uur door... Ik wandelde / waadde van Zandvoort af richting Overveen (maar waarom loop ik eigenlijk nooit de andere kant op? Moet ik toch ook eens doen!), zocht de nodige schelpen en afgesleten stukjes hout, genoot van het uitzicht over zee. Grappig toch, hoe het strand kinderen en grote mensen altijd uitnodigt om te gaan spelen! Ik lunchte met "vis van Floor" - niet zo lekker als ik 50 jaar geleden dacht dat het zou zijn, maar het blijft heimweevoedsel - vroeger wílde je graag eten van zo'n viskraam op het strand, maar dat kon niet af - nu kán het, maar smaakt het vooral naar (paneer) meel, en minder naar vis...

En toen ik vond dat ik genoeg gewandeld had ging ik met Connie Palmen in het zand liggen. Na het eerste golfje van de opkomende vloed: gauw anderhalve meter richting duinen. Liggen. Pet op, zonnebril, lezen, niets doen. Tot ik wéér werd overspoeld door een (nu grotere) golf. Pffft - die vloed komt sneller dan gedacht - ik wás al nat tot mijn onderbroek, omdat ik (met alleen een legging en een hemdje aan) zo af en toe flink diep door de zee liep. Nu was ik helemaal nat en zanderig. Nog een stukje verder van zee, liggen. Maar voor ik voor de derde keer ín zee terecht kwam, besloot ik de terugweg te aanvaarden. Mán, dat was me een wandeling! Heen, met eb, over stevig zand; terug, met vloed, door losser zand. Een wereld van verschil! Dus toen ik weer op de boulevard was was ik enigszins uitgeteld. WAAR is het station, HOE kom ik weer thuis? Eenmaal thuis zag ik dat ik een kilometer of 7/8 heb gelopen - en dat vind ik een aardige prestatie, met mijn huidige conditie. 

Ik voel me nu, volgens mij, zoals mijn oude onderbuurman zich moet hebben gevoeld na het lopen van een marathon, en ik hem soms vroeg om even wat gevallen was omhoog te gooien. Bukken is een uitdaging, lopen is een uitdaging. Ik loop als Donald Duck - maar heb toch een pyjamadag, omdat álles in de was zit, inclusief alle BH's en (bijna) alle leggings - en ik geniet er erg van!

Dus vandaag niet veel meer gedaan dan een was draaien, een flinke afwas - en dat was het wel zo'n beetje. Misschien dat ik vanavond nog iets ga doen - stukkie wandelen? - maar misschien ook wel helemaal niet....

... En weer terug

Voor wie zich afvroeg waarom ik hier en elders wat stil was, en waarom er vooral onzinberichtjes op mijn eigen blog verschenen: ik was op vakantie (en het blijft raar om dat niet "gewoon" hier aan mijn internet-kennissen/-vriend/inn/en te kunnen melden) - maar met mijn inbraak-neurose leek me dat niet verstandig om hier te melden.

Ik vertrok vorige week maandag, de 26ste, met trein, fiets en tent richting Venlo-Blerick, om in Lottum op camping 't Heike terecht te komen. (Voor wie nog een goede, mooie, gastvrije kampeerplek zoekt: aanrader!). Prachtige (fiets-)omgeving, geweldig luxe camping (waar je zelf een plek mag uitkiezen op het trekkersveld, zon, schaduw, wat u wilt, er staan campingsets - tafels en stoelen - die je mag gebruiken, een koelkast en vriezer voor de kampeerders, een wasmachine en -droger, fietsreparatiespullen, en er staat bier en fris koud). 

Ik verbleef daar 10 dagen, tot afgelopen donderdag. En toen pakte ik weer in, probeerde via het Oda-park in Venray naar het noorden te fietsen, kwam terecht in Cuijk, wilde vandaar via Nijmegen met de trein terug naar huis - maar kwam erachter dat er geen treinen reden tot Nijmegen, dus nog 10 kilometer extra naar Nijmegen... En zo kwam ik donderdagavond, met teveel kilometers in de benen weer thuis aan. 

En nu heb ik nog steeds veel spierpijn, en veel was en kampeerspullen die moeten uitwaaien en drogen.

En, nog een belangrijke vraag: ik verstopte ergens in huis een USB-stick met computerbestanden - maar waar ook weer? Dat overkomt me nou elke vakantie, maar gelukkig vond ik de rest van mijn "kostbaarheden" al wel terug... 

Misschien volgt later nog een uitgebreider verslag van mijn belevenissen (zoals een goede vakantie betaamt: weinig belevenissen, veel rust en schoonheid), maar het kan ook zijn dat jullie het hiermee moeten doen... Ik heb me in ieder geval weer even aanwezig gemeld....

Financiën in juni en shoppen in juli

Pffff - het eerste half jaar van 2021 is weer voorbij, we zitten in JULI!!!! Blimey!

Het is inmiddels gelukkig wél zomerweer geworden: graad of 20, zonnetje: helemaal goed voor mij. Ik realiseer me steeds meer dat ik behoorlijk gevoelig ben voor een tekort aan licht en warmte, van somber weer word ik zelf ook erg somber (en alle andere omstandigheden werken natuurlijk ook niet zo heel erg mee...).

Vrijdag keek ik - zoals altijd aan het begin van de maand - naar mijn financiële situatie. En dat gaat goed! Er ging in juni 2021 maar liefst ruim € 720 naar de spaarrekening - de "gewone" € 150, PLUS € 400 die ik overhield van vorige maand, PLUS € 170 aan dividend van de Triodosbelegging - normaal wordt dat herbelegd, maar nu staat de Triodosbelegging al tijden stil - heel 2020 kwam daar maar € 360 bij, en in 2021, tot nog toe, ruim € 600 (mmm - als ik dit zo opschrijf mag ik nog helemaal niet klagen....). De ASN-beleggingen doen het nog beter. En als ik kijk naar het totaal van sparen en beleggen van deze eerste helft van 2021 word ik helemaal blij: toch weer een aantal maanden leefgeld bij elkaar gespaard! In juli wordt de rente bijgeschreven op een deposito die ik ooit, in betere tijden, afsloot. Ook leuk, ik ben al volop vakantieplannen aan het maken - weekje Egmond, komend najaar?

O.k., ik weet dat het voor sommige beleggers / bloggers écht klein bier is, maar ik vind dat ik het heel goed doe, met mijn niet-modale salaris, mijn superhoge huur, én mijn keuze om alleen te beleggen via banken die de "integriteitscheck" voor mij doen - ik ben zelf  écht te lui om te kijken of de bedrijven waarin ik zou beleggen wel koosjer zijn, of ze niet beleggen in vrouwen- of wapenhandel. 

**************************************************************************

Ik schreef het bovenstaande gisteren, zaterdagmorgen, tussen het ontbijt en de boodschappen door. En toen wílde ik nog iets schrijven over mijn "shopping experience" van vrijdag - maar na een paar uur lui zijn  hees ik mezelf toch nog maar op de fiets voor een tochtje - een véél beter idee! Het was warm, wat benauwd, maar verder goed weer om erop uit te trekken. Ik zette met één van mijn fietsapps een tocht uit van zo'n 50 kilometer - inclusief de aanvliegroute - en dacht dat ik dat nog best laat in de middag kon doen.

Maar, zoals dat bij mij gaat: halverwege dacht ik dat ik daar écht geen zin in had, dus ik nam de (vermeende)  afslag richting leuke Kringloopwinkel, waar ik ook al in geen tijden meer was geweest. En ik verheugde me heel erg op kringloopwinkelen zonder mondkapje... Alleen, de Kringloopwinkel terugvinden, terwijl ik van de andere kant aan kom fietsen dan normaal: dat werd 'm niet.... 

En toen was het half zes, nog steeds zonnig, en zat ik middenin het dorpshart, mét leuke terrassen. Zal ik? JAAAA! Dus ik ging in de herkansing van mijn mislukte terrasbezoek van 3 weken geleden, plofte bij een vrij tafeltje neer, en bestelde een pilsje. ZOOO lekker & leuk! Geroezemoes om me heen, tevredenheid vanwege de gefietste kilometers, BIER! Mensen om me heen! Mijn krant erbij, een lekkere salade. Hoe tevreden kun je zijn? Zeker toen ik, toen ik wegging, nog een leuk compliment kreeg van een medeterraszitter: Ik had er zo gezellig en ontspannen bij gezeten, op dat terras. Okay, ik zie dat zelf niet helemaal - maar leuk toch als mensen van mijn aanwezigheid genieten? 

Alleen ZOOO jammer dat de regenbui vervolgens losbarstte toen ik BIJNA thuis was - nog zo'n 6 kilometer te gaan, dus dat werden zware laatste kilometers...

Lekker tutten!

Al die stomme apparaten die steeds stuk gaan (en die ik dan niet weggooi, want jeweetmaarnooit, maar hetgeeftwelveelrommel, al die dingen die het eigenlijk niet (goed)  meer doen..... Zo heb ik nu dus drie laptops in huis...

Al die stomme half-werkende apparaten hebben één groot voordeel: je hebt nog eens iets om op terug te vallen als dat nodig is. Zo tik ik nu weer op mijn eigen stokoude laptop, die ik anderhalf jaar terug verving door een nieuwe, die het nooit écht helemaal goed deed. Dus die nieuwe "verving" ik toen hij steeds meer mankementen begon te vertonen, zoals het skippen van de "e", de "d" en de "3", door een nog stokoudere werklaptop. Waar ik een paar weken geleden een heel klein slokje koffie overheen gooide. Waarna vervolgens ook dát toetsenbord haperde, en na (bijna) elke letter één of meer "000000000-en" plaatste. 

Goed, ik heb dus nog de beschikking over een oude laptop. Die het nu - vergeleken met de werklaptop en privélaptop nummer 1 - héél erg goed doet. Dus: ik kan weer tikken, zonder ál te veel gedoe. 

Én ik heb inmiddels mijn nieuwste, "goede" laptop aangemeld voor reparatie bij Bol.com - maar zien of ze hem naar behoren repareren, en of alles goed gaat - inmiddels heb ik besloten om niet meer via externe verkopers van Bol.com te kopen. Want hoewel het best makkelijk is, en door alle cadeaubonnen die ik spaar met enquêtes etc., redelijk goedkoop, vind ik het écht teveel gedoe - teveel "rommel" die wordt verkocht., teveel gedoe met garantie en reparaties etc. Én ik wil bij online kopen graag in 1 keer klaar zijn - ik heb geen zin om al die autootjes meer dan nodig is heen en weer te laten rijden...

Dus, wat mij dit weekend te doen staat: mijn laptop "leegtrekken" en zorgen dat ik alle bestanden etc. ergens veilig wegzet, tot na de reparatie. 

(En ja, mijn werkgever is absoluut bereid om te betalen voor een nieuwe en / of een reparatie - maar ik vind het zelf altijd zo'n gedoe, reparaties, dingen op moeten sturen, het opsturen voorbereiden...)

Voor nu ben ik lui! Ik heb hard gewerkt deze week, alweer twee (!) dagen naar kantoor geweest, en dat forensen is toch wel stressen, merk ik nu. Ál die mensen die het niet meer nodig vinden om met mondkapje te reizen! En ál die mensen die met hun auto's de stoepen hier in de wijk blokkeren, zodat je héél goed moet kijken waar je fietst of loopt - het zou niet de eerste keer zijn dat ik iemand aanrijd die op de weg loopt vanwege een breeduit op de stoep geparkeerd busje... (Maar waarom maak ik me daar toch zo boos over? Dat helpt immers helemaal niets?). Het geren om (net wel/niet) aansluitende treinen en bussen te halen - wat alleen lukt als je direct bij de roltrap bent, en er niemand overdwars opstaat.... 

Dus vandaag vier ik écht mijn vrije dag. Vanmorgen deed ik alleen een flinke afwas, en ik banjerde wat door de tuin - in mijn Marokkaanse soepjurk, op mijn Hollandse klompen. Integratie op de vierkante meter, bedenk ik nu. Ik trok vooral heel veel woekerend spul uit. Mmm - die citroenmelisse kan ik net zo goed meteen drogen - eerder deze week hing ik al papieren zakken vol munt en oregano aan de waslijn te drogen. Ik pootte eindelijk mijn mini-malveplantjes in een hoekje in de tuin - altijd ZO spannend, wanneer je kotertjes groot genoeg zijn om slakkenaanvallen te weerstaan! Ik kocht zaterdag op de plantenmarkt amsoi, peterselie en selderij. (Maar kan nu de peterselie en de selderij niet meer uit elkaar halen, en ze mogen niet bij elkaar staan....) De amsoi staat, ben benieuwd wat het gaat doen (en of het überhaupt lékker is....).

Dadelijk ga ik toch maar eens douchen, en vanmiddag heb ik een feestje: hoewel ik één week na mijn laatste vaccinatie nog niet helemaal beschermd ben, boekte ik toch al een massage: 90 minuten verwennen! (Dat hoop ik tenminste). Ohh! Weer eens aangeraakt te worden - na een jaar!!!!

En morgen? Morgen "mag" (durf) ik weer naar mijn vrijwilligerswerk, voor het eerst sinds september 2020. Leuk! Gezellig! (Maar ik zie er OOK tegenop - ik ben alle drukte en gedoe ZO ontwend!). 

Op Fietse

Ik jatte het idee om zo af en toe ook eens een liedje te plaatsen van andere blogsters - maar beter goed gejat dan slecht verzonnen, toch? 

Ik trapte gisteren zomaar een lekker eind weg - met een stemming ergens tussen: wat is de wereld MOOI! en: Ik trap maar door, want wat moet ik anders? Mijn stemming deed me erg denken aan de zomer dat ik op een ontzettend l*llige manier ontslagen werd, en ineens 900 kilometer Vlaanderen fietsroute weg bleek te kunnen trappen - in twee of drie weken...

Goed, boodschappen doen dus. Al om de hoek bij mijn huis kreeg ik hulp aangeboden, toen ik op de knooppuntenkaart stond te kijken. Ja, dank u, ik kán het wel vinden - ik zoek gewoon de leukste route naar de landwinkel 2 kilometer verderop, en naar de Lidl nog iets verder. Die landwinkel bereikte ik alleen nooit, en dat was niet erg. Ik fietste kilometers langs een kanaal, door het dorp, langs een onbekende buurtbibliotheek (score: klein boekje van Stine Jensen, prentenboek Where the wild things are, en een boekje met taalmissers - en dan  hield ik me nog in, er stond zóveel leuks!), deed boodschappen bij de Lidl, inclusief een blikje fris en een appelflap voor later bij de thee, besloot toen ik in het bos was niet rechtdoor naar huis te fietsen, maar de weg rechtsaf te gaan verkennen, reed langs landerijen, mooie en minder mooie boerderijen, uitkomende sneeuwklokjes, schapen, paarden en vogels. En zo zag ik dat het om 17.00 nog hélemaal niet donker was (buitenshuis tenminste) - al werd het wel érg koud....

Ik was trots op mij: onderweg van 13.30 - 17.30 uur! Buitenlucht en -licht! En even pauze op een picknickbank bij een andere landwinkel, met blikje fris en appelflap (want de thee thuis werd "thee" onderweg, en waarom niet?). Een minivakantie van een paar uur. 

Ook al is mijn stemming nog steeds niet je dat, ik weet dat dit helpt om de depressie het hoofd te bieden: beter pijn aan mijn billen en benen, en stijfheid in het lijf dan stijfheid in het hoofd..... 

Lui

 ... En nu zijn we ineens aangeland in de laatste dagen van het jaar 2020. Een jaar wat eindeloos leek te duren - en toch weer ineens voorbij is....

Ik herinner me die dag begin maart - ik was net een paar weken flink ziek geweest, net weer bezig aan mijn eerste werkdagen - toen ik op een woensdagochtend op kantoor het verzoek van mijn leidinggevende vond om alsjeblieft thuis te blijven.... Zó vreemd! Die dag heb ik snel wat laatste klusjes gedaan, nog even contact gezocht met een paar mensen om te bespreken of alles goed liep - en ik ben weer op de trein gestapt, in de hoop en de verwachting dat dit een paar weken zou duren, en dat dan alles weer "normaal" zou zijn.

En nu, tien maanden later, wachten we nog steeds op "het oude normaal" - en ik probeer te blijven hopen dat dat ooit weer komt, over niet al te lange tijd. Ondertussen kijk ik elke dag rond 14.00 uur vol hoop en vrees naar de besmettingscijfers, en kan ik niet genoeg krijgen van nieuwsitems over beginnen met vaccineren.... Oh! Wat wil ik graag weer aangeraakt worden, wat wil ik graag weer "gewoon" gebruik kunnen maken van de trein: storm gisteren, én derde kerstdag - en dan NIET naar het strand kunnen....! Wat wil ik graag weer een praatje kunnen maken in de winkel - zónder mondkapje. Op bezoek bij mensen die me lief zijn, leesgroep live, vergaderingen live, samen koffie drinken - en dan NIET via Zoom... 

Als de eerste inenting erin gaat, vier ik feest!

O.k., het idee was dat ik zou schrijven over mijn luie dagen - begin ik toch weer te miepen over Corona! 

Dan ga ik nu eerst maar eens wat DOEN - en schrijf later over mijn luiigheid - want ook de laatste vakantieweek (van de 2) is alweer aangebroken; tijd dus om (een beetje) uit mijn luie modus te komen, en aan de slag te gaan - er liggen nog klusjes genoeg, en de dagen zijn ZO KORT!

Zwarte, groene of paarse vrijdag?

Gek is dat toch - gisteren was het "Black Friday"- een  consumptiefeest wat ze van mij in de VS hadden mogen houden! Hoeveel wíl je eigenlijk consumeren? Ik wandelde, met enige verbazing, langs de rijen buiten voor de Coolblue-winkel, zag op het tv-journaal de drukte in de Kalverstraat in A. - en vroeg me af of we nou met zijn allen helemaal gek zijn geworden. Net als ik een keer in de rij stond bij de Mediamarkt, met voor mij een hele rij pubers met allemaal dezelfde telefoon - en ik me écht even afvroeg of alle telefoons tegelijk kapot waren gegaan.....

En toch word ik aangestoken door de gekte. Mijn mailbox ontploft met mailtjes over Black Friday. Op Kieskeurig.nl kun je zelfs via een uur-tot-uur-registratie zien wat de prijzen van allerlei producten doen. En in de loop van de dag begin ik me toch af te vragen of ik niet nog iets nodig heb, wat ik nu goedkoper aan kan schaffen.

Nee,

• Geen superdeluxe koffiemachine  - ik ben heel tevreden met mijn redelijk oude basis-koffiezetapparaat;
• Geen keukenmachine - ik heb een werkende elektrische staafmixer, waar ik heel blij mee ben, en ook de roerzeef, 35 jaar geleden geërfd van mijn moeder, werkt nog prima;
• Een koelkast/vriezer: heb ik al, net als een goede tv;
• Ik heb een mobiele telefoon, een vaste telefoon én een laptop (die laatste was overigens afgelopen december een miskoop, maar we gaan nog proberen om hem te repareren);
• Mijn wasmachine doet het nog; 
  
• Net als de haarföhn, die ik weinig gebruik - aan een stijltang heb ik geen behoefte;
• Ik heb een redelijk nieuwe epileerder - dat werkt toch beter dan mijn héle baard verwijderen met een pincet;
• Een boormachine, schuurmachines: heb ik al - en meer elektrisch gereedschap heb ik eigenlijk niet nodig.....

Wat ik dan - gisteren in de loop van de dag - nog wel bedacht:

• Mijn tandarts wil heel graag dat ik een elektrische tandenborstel aanschaf. Ik ben zelf nog niet overtuigd, want weer iets elektrisch (wat alleen maar kapot kan gaan), en te duur;
• Ik ben al jaren op zoek naar hoe ik het beste naar de radio en naar muziek via bijv. Spotify kan luisteren - zou een "soundbar" iets zijn? Ik luister nu meestal via de laptop, soms via de app op de mobiele telefoon, soms via de televisie (maar hoeveel stroom verbruiken al die apparaten? Wat is het zuinigste / beste geluid? Omdat ik té weinig verstand heb van alle moderne mogelijkheden, regel ik maar niets....
• Ik kan een nieuw paar comfortabele winterschoenen gebruiken - ik loop nu op afgetrapte gympen, sinds mijn tweedehands Ecco's na vele reparaties definitief de geest gaven vorig jaar;
• Ik zoek een lekker nieuw fleecevest voor al het thuiswerken komende maanden, maar kan nog steeds niets vinden wat ik én mooi en lang genoeg vind, én betaalbaar, én zonder capuchon (en dan bij voorkeur nog niet té synthetisch - ik ben niet zo erg kieskeurig hoor....).....

Maar ik geloof dat ik alle gekte maar aan me voorbij laat gaan. Ik moet zo nog op boodschappen uit - niet handig op zaterdag, maar gisteren zat ik nog vast met de schilder..... en verder trek ik me dan maar terug in mijn warme gezellige huis en tuin - het is KOUD buiten, en het is het eerste Adventsweekend - dus nog even het raam voor lappen, en dan de ster ervoor - en de kerstboom uitklappen en optuigen? 

Hoopvol? Perspectief?

(Disclaimer: Wat nu volgt is een uitermate somber stukje - dus ik kan niet instaan voor de gevolgen van het lezen hiervan.... Het is even precies hoe ik me voel - NU, op deze dag, van 14.45 - 15.00 (?) uur...).

Ik zit er éven doorheen.... (O.k., daarin ben ik LANG niet de enige, dat weet ik heel zeker...)

Ik werk alweer een paar weken alleen thuis, kom niet meer op kantoor. Eigenlijk zou ik eind deze week wel weer eens naar mijn werk-plaats moeten reizen, omdat er een paar klussen zijn die ik alleen daar kan doen... Maar ik zit - net als de rest van het land waarschijnlijk - ook met enige spanning de persconferentie van vanavond af te wachten. Een nieuwe lockdown? Weer niet met het OV kunnen reizen? Nou ja, eigenlijk mag ik met mijn loopneus niet eens het huis uit - maar daar trek ik me maar beperkt iets van aan - ik kan toch niet tussen maart 2020 en maart 2021 (of zoveel langer of korter als nodig is) helemaal thuis blijven?  

Ik moest op controle bij de huisarts. Half uur in de wacht, met de assistente een afspraak proberen te maken, vervolgens: "U kucht! U mag daarom niet naar de praktijk komen!" Dus dat werd een telefonisch consult. Met een voor mij nieuwe, onbekende huisarts. RAAR is dat! Naast alle weerstand die ik toch al heb tegen haar bemoeienis met mijn gewicht en mijn eetproblemen, komt dat er nog eens bij. Ja, ik weet dat ik te zwaar ben. Ik weet dat ik te weinig beweeg. Ik weet dat mijn eetbuien niet zo heel gezond zijn (understatement van de eeuw). Maar goed, tijdens de vorige lockdown waren mijn waarden nog steeds niet heel goed - dus maakt het wat uit?

"U moet er echt wat aan doen" (Hoe dan?) - "want met uw leeftijd kunt u nog wel 35 jaar door...." O.k., ze ZEGT het alsof ze daar alles voor wil doen - maar wat nou als IK dat een schrikbeeld vind - nog 35 jaar (zo) door? Ik heb geen plannen-op-korte-termijn, maar ik vind het leven wel (weer) een flinke opgave - ik moet er niet aan denken om nog 35 jaar door te moeten.... 

Misschien ben ik niet flink genoeg, maar mijn perspectief is even heel beperkt. Het enige wat helpt: het leven per dag pakken, niet te ver vooruit kijken. Want zeg nou zelf - het idee om nog eens maanden verder te gaan zonder veel mensen te zien & te spreken, steeds donkerder - ..........................