Ik ben zooo sociaal bezig!

Jongens, jongens, wat een week! 

Ik heb sinds deze week EINDELIJK het gevoel dat ik na twee uur werken niet meer helemaal afgenaggeld ben. Nog even de tuin in na het werk, een korte wandeling? Natuurlijk, doen we! Ik vond dat inmiddels ook wel hoog tijd, na vijf weken "oefenen"...

Gisteren had ik een afspraak met de vervangende praktijkondersteunster GGZ van de huisarts. Een fijn mens, deze gesprekken helpen me echt om alles uit te houden. Conclusie van dat gesprek: ik ben goed bezig, met verwerken van het ziek-zijn van het laatste jaar, met het opbouwen van werken, huishouden en het onderhouden van contacten. En rond die afspraak: een wandeling heen, een wandeling terug, en even wat boodschappen. Daarna een lang telefoongesprek met mijn "vroegere" leidinggevende - wat werkdingen doornemen, en bijpraten over hoe het gaat met mij, met hem.... Later in de middag belde D. nog - lid van mijn vroegere wandelclubje, van misschien wel 20 jaar geleden - die wilde weten hoe het met mij gaat (en dan zo'n koetjes-en-kalfjes-telefoongesprek over waar je boodschappen doet, over de gedeelde huisarts, wandelplannen, familie, etc.) LEUK!!!!!

En ook vandaag weer een drukke dag. Schoonmaakhulp H. zou komen (en dan is het altijd spannend of ze ook echt komt, en hoe laat dan). En ik had vanmorgen een afspraak voor een diabetescontrole. Op de fiets heen - poging om een "verspil-me-niet-tas" en een "brood-van-gisteren" bij de Lidl te kopen. Jammer, die waren er niet... Conclusie van de diabetescontrole: het gaat heeeel goed met mij!! Ik zou het nóg fijner vinden om nóg minder medicijnen te kunnen gaan gebruiken, maar nu zijn mijn waarden goed, met de pillen die ik slik, en soort-van-normaal eten. Dus daar was ik erg blij mee. 

In de huisartsenpraktijk liep ik langs de werkkamer van de logopediste - bij haar had ik een paar afspraken toen ik dit voorjaar de eerste klachten kreeg. De stoute schoenen aangetrokken, en haar uit haar koffiepauze gehaald. En dan doet het me ZO goed, dat ze me meteen herkent, haar koffiepauze wijdt aan bijpraten met mij. Ik blijf het bijzonder vinden, dat er zoveel mensen zijn voor wie het ertoe doet, dat het goed met mij gaat!

Naar huis, even een beetje "mutsen". Wat werkmails beantwoorden, wat stoffen. En weer door.

De laatste afspraak van vandaag: naar de bedrijfsarts. Zowaar een live-afspraak, op een kilometer of 5 van hier. Door de regen....

Zo lief, de receptioniste die me hartelijk uitlacht, als ik flink nat, met een bedruppelde regenbril binnenstap  - en me meteen een doos met tissues aangeeft. Da's een goeie, een gastvrije receptioniste!

En ook het gesprek met de bedrijfsarts ging goed. Conclusie van dit gesprek: we zijn goed bezig, ik en mijn werkgever. Maar ik moet oppassen dat ik niet te snel ga. (Maar dat wist ik wel - en volgens mij gaat dat ook wel goed...).Mijn werkgever pusht me niet - is zelfs wel eens te voorzichtig met mij naar mijn zin. En, ook belangrijk: een week na het bericht dat mijn inkomen flink zou dalen, bood mijn werkgever aan om mijn salaris vooralsnog 100% door te betalen, omdat ik de stress van een te laag inkomen écht kan missen. Hoe lief is dat? En vooral ook: hoeveel waardering spreekt er wel niet uit zo'n gebaar, voor mij, en voor mijn functioneren voor ik ziek werd? Het ontroerde me hevig!

Dus ik ben voor deze week wel sociaal genoeg geweest. Geen Valentijsdag-afspraken voor mij!

Google en privacy

 ... Nooit gedacht dat ik die twee termen ooit nog in één zin zou gebruiken!😅

Eigenlijk houd ik niet van Google - ze willen veel te veel van me weten, en ik word altijd een tikkie paranoide als ik dingen die ik in verband met mijn werk heb gedaan, terug zie op mijn privé-accounts. 

O.k., Ik gebruik Chrome - omdat dat de makkelijkste browser is (en veel dingen NIET openen in Microsoft Edge, of juist weer niet in Chrome - heel irritant!). En ik zoek wel eens iets op in Google of in Google maps, ik gebruik Google Translate als ik voor mijn leesgroep bezig ben, en ik heb een gmailaccount omdat dat moest voor mijn blog op blogger....

Maar toch: Ik houd niet van Google!

Eén van de nieuwsbrieven die ik krijg is van de Consumentenbond. Best interessant, soms! Deze week kreeg ik informatie over het (ont)koppelen van gegevens in Google: https://www.consumentenbond.nl/mag-google-je-gegevens-koppelen?

Misschien zijn er meer mensen die willen ontkoppelen?

Inkomen - deel 2

Schreef ik in januari nog dat ik zo blij ben dat mijn inkomen doorloopt tijdens mijn ziek-zijn, kreeg ik deze week een behoorlijk onaangename verrassing....

Kort gesprek met mijn leidinggevende, over wat werkdingen, "Hoe gaat het nu met je? ", "Hoe gaat het met je reïntegratie?" (Spoiler: VEEL te langzaam naar mijn zin!!!). Ineens de vraag: "Kom jij nog rond als je nog maar 70% van je salaris krijgt?"

Gloeiende, gloeiende! Nagezocht in mijn CAO: al na één jaar ziekte - en dat nadert nu snel - zakt mijn inkomen terug tot 70%. En dat is LAAG!! Een snelle rekensom (maar ik ben erg slecht in rekenen) leert dat ik dan bijv. de helft van mijn inkomen alleen al kwijt ben aan huur. Ik ZOU het moeten kunnen redden, met zo veel (weinig) ziekengeld, en dan heb ik nog spaargeld voor extra kosten - ziektekosten, kleding, iets leuks doen - maar dat is toch niet waarop ik hoopte.

Stom hoor - toen ik dit huis kreeg 11 jaar geleden realiseerde ik me echt wel dat het goed zou gaan met deze hoge huur, zolang ik niet mijn baan kwijt zou raken, of ziek zou worden. Maar ik heb me nooit gerealiseerd dat dat nu al snel realiteit zou worden. HOEZO heb ik daar niet over nagedacht? 

Te druk met overleven, het laatste jaar, denk ik.

(Maar waar alsmaar op werd ingezet, rustig en ontspannen, op mijn eigen tempo, reïntegreren in mijn werk - dat is nu wel over.......)

Inkomen en uitgeven

Maandag kreeg ik mijn salaris over januari. Dat vind ik nog steeds behoorlijk decadent hoor, niet werken, ziek-zijn, en toch (goed) betaald krijgen..... (Maar wat prachtig dat dat gebeurt, in Nederland anno 2024, stel je voor dat je meteen door de financiële bodem zakte als je ziek was!). Ik kreeg deze maand € 91,00 meer dan in november (in december kreeg ik een dertiende maand, geen vergelijk dus). 

Maar hoe gaat het nu met mijn boodschappenbudget? Ik zette dat in eerste instantie op € 40,00 (O nee, €45,00 lees ik nu in mijn eigen schrijfsel) per week. Maar dat bleek al snel wat al te enthousiast. Zeker omdat ik gevoelig blijf voor "stationsontbijtjes" (en -lunches): die veel te lekkere broodjes die ik koop op het station, als ik van en naar mijn werk reis (en dat doe ik weer zo af en toe). Kosten zijn dan al gauw ruim € 4,00 per broodje.... Ja, ZO overschrijd je je eigen budget wel!!!

En ik las deze week een bizar bericht, over een vrouw die gekort werd op haar bijstandsuitkering omdat ze te weinig aan boodschappen uitgaf (dus verdenking van fraude) - de norm bij het NIBUD is € 50 per week (aan supermarktboodschappen, denk ik). O.k., zal ik me dan maar voegen naar die norm? Het mág, en het kán gelukkig! Mijn salaris is niet heel hoog, maar wel voldoende - zolang ik kan sparen en kan weggeven ben ik rijk genoeg, vind ik altijd. 

En ik ben door het ziek-zijn toch wat anders naar sparen gaan kijken. De kans bestaat dat ik helemaal geen (leef)tijd meer krijg om alles wat ik nu bezit op te maken - en dat was wel een beetje het streven!

Goed, mijn streefbudget is dus maximaal € 50,00 per week voor levensmiddelen. En dat werkt goed: als ik het eind van de week nader, en daarmee ook het eind van mijn budget, dan komt mijn creativiteit los: wat kan ik nog maken met de restjes uit de koelkast, met de voorraad uit de voorraadkast? Het helpt ook heel erg dat ik deze maand eindelijk een nieuwe koelkast kocht - die was lang niet leverbaar in de goede breedte. Maar nu staat er een énorme koelkast - eigenlijk veel te groot voor 1 persoon - maar wel met genoeg (vries)ruimte voor brood en vegedingen uit de aanbieding, en voor afgeprijsd vlees.

Ik vond gisteren een € 3,00-tas bij de Lidl. En dát helpt, om mijn budget te "halen"!

Voor € 3,00 kreeg ik een klein kropje ijsbergsla (ga ik wokken, geen zin in koude sla nu), een grote chinese kool, een pakje biologische bieten (dat werd vanavond haring-bietensalade), 4 citroenen, 5 sinaasappels en 4 grote appels. Daar ben ik blij mee! Ik legde meteen de andere groente die ik al in mijn mandje had liggen terug - deze tas bepaalt dus mijn weekmenu.... En bij de kassa lag ook nog een brood voor € 0,25 - en omdat ik toch alleen nog maar geroosterd brood kan eten was dat ook voor mij! Verder ging ik gisteravond nog even naar de Hoogvliet, waar de vegedingen in de aanbieding waren - de moeite waard om er tussen de buien door nog even langs te fietsen!

Dus, lukt het me nu met mijn weekbudget? Terugkijkend in mijn kasboek zie ik dat ik in de eerste volledige week € 45,70 uitgaf, in de tweede week € 44,46, en in deze week (mijn week loopt tot en met donderdag, omdat vrijdag mijn boodschappendag is) tot nog toe € 45,89. Ik maakte daarvan ook een aantal maaltijden voor de vriezer. Aan stationsaankopen gaf ik deze maand in totaal € 25,20 uit. En van Scoupy kreeg ik € 4,48 terug. Dus eigenlijk - ben ik nog helemaal niet ontevreden over mijn uitgaven in deze eerste weken van januari!!

Pensioenleeftijd

Hè, hè, Ik maakte net even de "ruimtereis" naar de brievenbus - even kijken hoe dat gaat. Nou, dat ging (net).... Met een bankje tussendoor, voor de terugreis...

Het is heerlijk weer buiten, dus ik kreeg even de neiging om een stoel naar buiten te slepen en in de tuin nog een uurtje zon mee te pakken. Maar nee, laat maar, teveel moeite.

Omdat ik zo langzamerhand af en toe de moed laat zakken ging ik maar eens kijken hoever weg mijn AOW/pensioendatum is. Bijzonder, op de site van de Sociale Verzekeringsbank ligt die datum 6 maanden eerder dan op de site Pensioenleeftijd berekenen. Maar de pensioendata voor de mensen die na september 1961 zijn geboren zijn nog niet definitief bekend - vijf jaar voor de definitieve datum hoor je wanneer je pensioendatum is.

Op de site van de SVB wordt ook gemeld dat je jaarlijks zou moeten bekijken of er al meer bekend is over je pensioendatum. 

Maar in ieder geval: het eind van mijn werkzame leeftijd is in zicht! Ik kan me zo voorstellen dat ik, als bekend is dat ik over 5 jaar AOW krijg, eens heel goed ga rekenen. Wat heeft al dat consuminderen mij nou opgebracht? Red ik het, met eerder deelpensioen, en aanvulling uit mijn "vermogen"? Ik denk dat ik dat wel heel spannend ga vinden!

Hoe kom ik hier nu op, naast mijn eigen algehele gammelheid? Ik realiseerde me ineens dat één van mijn zussen dezer dagen jarig is, en ging eens rekenen. O.k., in het "oude normaal" zou ze al met pensioen zijn geweest, in het "nieuwe normaal" nog niet. (Maar de kans is vrij groot dat ze allang niet meer werkt - vrouwen van haar generatie, van die sociale klasse werkten buitenshuis tot hun trouwen, en nadat de kinderen de deur uit waren -  en dan nog heel erg parttime...). 

Carnaval!

Dit weekend is het dus echt carnaval geworden. Vorig jaar schreef ik er een stukje over waar ik nog steeds tevreden over ben. Dus dat haal ik hier maar weer even omhoog.

Gisteren had ik een wat viezige rommelige trein naar het werk. Bah! Ik vind het veel prettiger om te reizen in een trein waar niet zoveel op de grond ligt, waar je door de ramen naar buiten kunt kijken - ook na 16 jaar treinen op dit traject is er nog steeds elke keer iets nieuws te zien - waar je kunt zien hoe het weer die dag is en wordt. 

Pas bij het uitstappen zag ik dat de "rommel" op de grond vooral uit confetti bestond. Iets van carnaval was meegereisd met de NS naar het Noorden van het land, en daar werd ik dan wel weer vrolijk van - een beetje dan - het WAS per slot van rekening maandagochtend....

(Ik wilde nog een foto maken van mijn Sanseveria, die ik dus deze carnaval een jaar geleden "adopteerde" - maar dat komt misschien nog).

Als je...

* Zelf steeds meer domme fouten maakt,
* niet meer uit je woorden komt tijdens een ingewikkeld gesprek,
* ineens de inhoud van een heel jaar rekeningen betalen ziet verdwijnen uit je mailbox (lang leve de Helpdesk, die alles (?) toch weer terug kon halen!),
* je je steeds meer ergert aan de domme fouten die je collega's maken, en die jij dan OOK WEER recht moet zetten....

Dan weet je dat het tijd wordt voor vakantie! 

Ik dácht dat het dit najaar wel meeviel met mijn hoeveelheid werk - mede dankzij de hulp van een ingevlogen vrijwilligster - de luxe van twee dagdelen per week iemand aan wie je "klusjes" kunt uitbesteden! - maar de laatste weken was het weer echt ouderwets bikkelen. Niks op tijd de deur van kantoor achter me dichttrekken, daarna vaak 's avonds tóch nog "even" thuis achter de laptop, en ook op vrije vrijdagen, en in de weekenden soms... 

Woensdagavond had ik thuis - in alle rust, zónder dat de telefoon telkens gaat - al de boodschap voor de voicemail opgenomen: Wij zijn even NIET beschikbaar! En gezorgd dat die voicemail donderdagmiddag op tijd zou worden aangezet. Ook op mijn mailbox stond donderdagmiddag om drie uur al dat ik de komende 10 dagen NIET bereikbaar ben. (Waarna een collega mailde dat ik vást nog wel aanwezig was - dus konden we nog even bellen om wat laatste dingen door te spreken?). Gisterochtend, hier thuis, nog de állerlaatste klusjes afgewerkt: bellen met de boekhouding om uit te zoeken of die ene betaling nou wel of niet gedaan is... Een allerlaatste mail naar mijn leidinggevende - deze betaling nazien lukt me nu niet meer - zelf doen, of laten wachten tot begin januari. En: als jij toch een dag naar kantoor gaat volgende week, kun je dan.....? 

En nu heb ik dan écht vakantie. Tenminste.... 

Op tweede kerstdag is er nog personeel nodig, en meestal waren drie van mijn collega's afwisselend de klos. Dit  jaar bood ik zelf aan: jullie hebben allemaal gezinnen, partners, ouders en schoonouders, ik niet - ik ben altijd lekker alleen thuis met kerst - schakel mij ook maar in, dan kan er één collega thuis blijven. Dat werd in dankbaarheid aanvaard. Maar nu héb ik er toch weinig zin in! Moest ik vanmorgen de diepte van mijn klerenkast induiken: ja, ik héb nog iets feestelijks / kerstigs in de kast hangen, gewoon op mijn spijkbroek, kan ik redelijk opgetut aan de kerstdis verschijnen. Ik hoef er gelukkig niet meer op uit voor extra kleren. 

(Ik vind kerst-feestkleding zo iets tegennatuurlijks - ik ben meer van de warme dikke truien en sweaters - maar dat vind "men" dan vaak niet zo feestelijk - maar kerstkleren waarmee wordt geadverteerd vind IK dan weer veel te bloot en te koud - WIJ vieren kerst in de winter, niet in de zomer!!!)

Ik heb geleerd om Kerst alleen thuis te waarderen. Heerlijk, na alle drukte me twee dagen terug kunnen trekken in mijn huis. De daglichttijd is in die dagen minimaal, dus ik kan lang uitslapen, vroeg de kerstboomlichtjes aan, alle kaarsen aansteken, een stapel boeken onder de kerstboom, mooie films op tv of op de video (gisteravond keek ik alvast naar West Side Story, een jaar geleden opgenomen), in mijn joggingpak op de bank, laat naar bed. Als er ooit weer familie zou komen - ik denk dat ik er moeilijk weer aan zou kunnen wennen, om tussen de mensen te "moeten" zijn in die dagen. 

Maar dit jaar is mijn Kerst dus 1 dag korter. Maar ik heb er iets op gevonden: gisteravond fietste ik nog langs de supermarkt voor mijn boodschappen (tot midden volgende week - als ik toch vakantie heb kan ik midden in de week wel boodschappen doen). Kan ik - met wat aanpassingen - alles wel  krijgen wat op mijn lijstje staat - behalve koffiefilters, maar ik heb er nog een paar, net genoeg tot na kerst - hoef ik niet vandaag een winkel in alleen voor koffiefilters... Dus vandaag is mijn kerst al begonnen! 

Met in bed wat blogs lezen, lekker lui blijven liggen tot ik zéker weet dat de krant er is (die is aldoor "iets" later de laatste tijd)... Een rustig en uitgebreid ontbijtje, met wat luxer beleg op brood, koffie en een gekookt eitje. Dadelijk fiets ik "even" naar de andere kant van de stad - ik had twee weken geleden iemand beloofd iets in de brievenbus te doen, maar die afspraak ging niet door omdat ik toen zó snipverkouden was - nu is het een goede manier om even wat kilometers te fietsen - weer wat noodzakelijke beweging, én ik waag me nog even in de stad in, om mijn gerepareerde fietstas op te halen. En dan blijf ik in huis, doe ik of Kerst al begonnen is.... 

Het richtinggevoel van de NS

Ik denk altijd dat er niet zo heel veel mis kan gaan met de richting waarin de trein rijdt, immers: het spoor gaat rechtdoor, en de trein volgt het spoor.... (O.k., als ervaren treinreizigster weet ik dat er nog genoeg andere dingen mis kunnen gaan hoor!)

Ik een fanatiek en ervaren OV-reizigster, dus ik dacht dat ik alles al eens had meegemaakt. Maar deze week had ik toch nog eens een heel nieuwe ervaring!

Laat in de middag, ik heb op kantoor, in het westen van het land, gewerkt en veel werk verzet: Ik wil naar huis! Het is aardig vol op het station - zijn er weer eens treinen uitgevallen? Maar goed, de sprinter komt, en die gaat de goede kant op - richting mijn woonplaats in het midden van het land. Én ik heb zelfs een zitplaat, én ik heb de krant en ander leesvoer bij me. Lekker zitten, lekker rustig.

Ín de trein staat op het informatiescherm aangegeven dat de trein zelfs doorrijdt naar het buurtstationnetje waar ik uit moet stappen, waar mijn fiets staat. Zit even álles mee vandaag!

Maar op het centrale station in mijn woonplaats, nog 2 treinminuten te gaan, blijft de trein wel erg lang stilstaan. En (bijna?) alle andere reizigers stappen uit? Toch maar eens nagevraagd: Blijkt de trein ineens de ándere kant op te gaan - weer richting mijn werk-plaats, terug naar het westen van het land. 

Ik kan er nog nét op tijd uitspringen - en op zoek naar de trein die ik wél moet hebben voor dit laatste stukje. 

Als je slecht hoort is het wel eens griezelig: hoor je wel wat er wordt omgeroepen in de trein en op het station? Maar ik weet nu heel zeer (zo goed als zeker) dat er NIETS is omgeroepen! Ik ben erg blij dat ik me even losmaakte uit mijn boek, en nog op tijd kon uitstappen....

Anderhalf uur!

Vrijdag is écht mijn vrije dag! Die dag is dus bestemd voor huishouden (nou ja, voor zover ik huishoud, dan), om bij te komen, voor allerlei (para-)medische afspraken, om erop uit te gaan als het er weer voor is - en o.k., met de "werk-crisis" ook om thuis nog wat achterstallig werk weg te werken.....

Nou moet ik nodig weer eens een fietsenmaker-afspraak inplannen - mijn fiets stond twee of drie weken terug al anderhalve dag bij de fietsenmaker (o.k., ik wachtte op een telefoontje van de fietsenmaker dat hij klaar was, terwijl de fietsenmaker wachtte tot ik mijn fiets aan het eind van de dag, zonder tegenbericht, gewoon op zou komen halen), maar hij moet er nog een klein klusje aan doen. Alleen: ik wil mijn fiets niet kwijt - ik heb hem ZO hard nodig voor alles wat ik moet en wil doen als ik vrij ben!

Ook vandaag had ik allerlei plannen: de gewone weekboodschappen. En met mijn horloge langs de horlogemaker. Met mijn bril langs de brillenmaker. Met mijn oren langs de  - - - - Nee, dat heet anders....

Ik had een afspraak met de audicien vandaag - al in december 2021 deed ik een "rondje KNO". Die arts stuurde me door voor een MRI, en uiteindelijk kwam ik thuis met een nieuw, alweer slechter audiogram, en het verzoek om nieuwe hoorapparaten aan te laten meten. Maar het kwam pas een week of 6 geleden tot het maken van een afspraak. En vandaag kon ik terecht. Gelukkig deed ik eerst, in vliegende haast, mijn boodschappen bij de Coop en de Lidl. En was daarna maar liefst anderhalf uur "zoet" bij de audicien. Maar nu heb ik dan het vooruitzicht op een aantal aanpas-afspraken, een forse rekening (wat zijn die dingen toch DUUUUUR!), EN: nieuwe, betere hoorapparaten. 

Wat me wel beviel van mezelf: ik meldde maar gewoon wat er minder goed gaat met mijn gehoor, wat ik niet meer kan, maar nog wel zou willen. Want ik accepteer bést dat ik niet alles meer kan - maar zingen, en muziek luisteren: dat mis ik wel HEEL ERG! En ik kreeg wat tips waardoor het misschien toch zou kunnen... We zullen zien. 

Maar om daarna nog zin te hebben in een rondje stad  - opticien, agendaverkoper, horlogemaker... Nee! Geen zin meer in!

Ik probeer maar te vinden dat ik genoeg heb gedaan voor vandaag:
1 kledingwas;
1 afwas; 
1 afspraak audicien;
1 afspraak met een mogelijke nieuwe hulp gemaakt;
1 x boodschappen bij de Coop (nog 1 te gaan - als alle aanbiedingen toch eens gewoon verkrijgbaar waren!);
1 x boodschappen bij de Lidl. 

Straks nog een uurtje sporten / spelen / pingpongen - LEUK! 

Lange dagen

Ik heb weinig boeiends te melden, hoor....

Ik maak lange werkdagen! Omdat mijn collega sinds juli is uitgevallen (en hij zelf ook eindelijk doorheeft dat dat nog best een tijdje langer kan duren) probeer ik maar zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen (ook al ben ik daar niet zo heel erg goed in). Maar omdat ik ineens én veel meer werk heb dan "normaal", én veel meer verantwoordelijkheid dan ik ooit in deze baan heb gehad écht wel erg  noodzakelijk...

Zo af en toe komen er weer herinneringen op aan de situatie in mijn vorige baan, waar geregeld collega's in huilen uitbarstten omdat we zó hard en veel moesten werken - en zelfs mij, toch niet echt een "huilebalk", gebeurde dat nog wel eens. In déze baan heb ik geloof ik nooit gehuild vanwege de stress en de werkdruk; hier kan ik het ook gewoon melden als het me teveel wordt, en dan wordt er gekeken wat er aan taken áf kan, en wordt je eventueel voor een dag of een paar dagen naar huis gestuurd, als het je teveel over je schoenen loopt. 

Maar goed, juist ómdat ik weet dat er iets aan wordt gedaan, is het allemaal veel beter vol te houden. Én er wordt nu gezocht naar een ondersteuner voor mijn eigen takenpakket - ik hoop dat ze daar wat vaart mee maken. (Want toen ik met het bestuur besprak dat ik toch wel wat extra ondersteuning nodig had om én mijn eigen werk, én dat van mijn collega - in ieder geval voor een deel - goed vol te kunnen blijven houden, werd me in eerste instantie gevraagd waarom ik daarom vroeg. Nou, omdat het me werd aangeboden, en ik liever teveel druk voor ben - Ik moet dit volle takenpakket nog een tijd volhouden - en misschien komt mijn collega wel helemaal niet meer volledig terug...)...

Lange werkdagen: o.a. door de "nodige" verstoringen in het OV - mijn gewone reis is ongeveer een uur enkele reis, maar onlangs mocht ik op een avond drie uur in metro, trein en bus zitten. Zondag moest (wilde) ik naar een afscheidsreceptie - goed er om er te zijn, om iedereen weer eens te zien (sommigen voor het eerst sinds begin Corona), en om mezelf ook weer eens "live" te laten zien. Maar ik was dus wel een groot deel van de zondag kwijt aan werk. En eerder deze maand al een personeelsuitje - OOK leuk, maar ook wel weer (extra) "werk" in het weekend....

En dan ook nog afgelopen dinsdagavond laat een vergadering - 's avonds thuis om 23.30 uur, om 2.00 uur de volgende morgen naar bed - maar toch om 8.00 uur wakker worden, en dan maar weer: fiets-trein-bus naar kantoor, voor een lange werkdag. Ik heb er woensdag nog de hele dag flink aan getrokken - dóórwerken tot het soort van klaar was - en nu: Me-Time!

Joechee! Ik heb vrij tot en met zondag! Zo meteen is de was klaar, morgen naar kapper en fietsenmaker, er moet nog wat oogst worden ingemaakt, en ik wil vooral lekker de krant lezen, een roman, wat breien, lekker mutsen. Ik kom hélemaal bij!

Het is weer even wennen...

De temperatuur is EINDELIJK gedaald tot normale waarden, normale ZOMER-waarden, en nu is de herfst al weer aangebroken...

Vorige week was het ineens al donker geworden, toen ik vrijdag om 21.00 uur uit de supermarkt naar buiten kwam. Deze week sta ik soms al met licht op te koken - het is dan te donker in mijn keuken om het nog goed te kunnen zien - en om 20.30 uur doe ik écht de schemerlamp bij de bank aan, en de gordijnen aan de voorkant van de huiskamer dicht. Ook wel weer lekker...

Afgelopen vrijdag fietste ik naar de andere kant van de stad: eindelijk waren de leggings waar ik al sinds mei naar "op jacht" ben, die mijn basis (onder-)goed zijn 's zomers, binnen gekomen. Yeah! Ik moest ze soms op de hand wassen, en kwam klem te zitten omdat ik er nog maar een paar had - en niet elke (kleur of lengte) legging kan onder elke rok of jurk. Onderweg kwam ik er al snel achter dat een zonnebril meenemen nog echt wel nodig was - het licht is gauw te fel voor mijn lichtgevoelige ogen. Maar een paar kilometer verderop miste ik ineens weer mijn regenkleding: ik kwam plotseling in een stortbui terecht - en had natuurlijk na al die maanden droogte niet meer gedacht aan nat regenen, stel je voor...

Het is deze dagen meestal heerlijk fietsweer, én ik moet (en wil) meer bewegen. Gisteren was er een paar dorpen verderop een rommelmarkt en kunst(nijverheids-)markt. Ha, weer ruim 30 kilometer op de trappers! Ik snuffelde ontspannen op de rommelmarkt, lunchte op een achterafterrasje, liep nog even binnen bij de Emmaus, en slenterde over de kunstmarkt. En weer: regen! Nu had ik wel mijn regencape bij me (maar geen zin om het ding aan te trekken...). 

Ik moet er nog weer aan wennen, veel mensen om me heen, het voelt nog niet helemaal prettig. Net als toen deze week mijn twee vrijwilligsters op kantoor allebei heel dicht bij me wilden zitten, aan weerszijden. Bij een kraampje: ik wacht wel even tot er ruimte is (maar dat kon soms lang duren, met vrouwen die eindeloos stonden te wikken en wegen, en echtgenoten die er verveeld bij stonden - OOK pal voor dat kraampje, maar TOTAAL niet geïnteresseerd...). 

Ik kocht alleen iets bij de Emmaus - een boek en wat plaatjes voor strijkkralen. Daar wil ik eens wat mee gaan proberen. 

En vandaag nog meer bewegen: mijn collega neemt vanmiddag afscheid, op 45 kilometer van hier. Dus ik kan bést óf erheen fietsen, en met fiets en trein terug? Óf fietsen tot halverwege, dan de trein, en vanaf halverwege weer terugfietsen? 

Net hoor ik op de radio dat de treinstakingen voorlopig van de baan zijn. Blij toe! Ik had het écht een beetje gehad met al die onzekerheid, mijn werk niet kunnen doen zoals ik wilde (en moest), uren onderweg zijn op de terugweg na een drukke werkdag, het gepieker hoe ik a.s. dinsdagavond bij een vergadering zou kunnen zijn,  en dan na afloop ook weer thuis zou kunnen komen...

LUCHT!

Heerlijk, ik sliep vannacht redelijk door, ben er geloof ik maar één keer uit geweest, even naar het toilet, daarna weer onder mijn lakentje, verder pitten. En vanmorgen werd ik wakker, en het waaide buiten! En dan niet zo'n vieze warme wind, zo'n wind die als een klamme deken over je heen valt, maar wind die je VOELT waaien, die je huid afkoelt.

Meteen alles tegen elkaar open - nog voor het koffiezetten, deuren áchter open, raam vóór op de kiepstand. De thermostaat in de huiskamer geeft nu nog "maar" 24* aan - nog ietsje zakken, en dan kan ik ook weer ademhalen, léven! 

Wat mij te doen staat dit weekend: morgen "moet" (mag) ik naar mijn vrijwilligerswerk - en ben ik daar de hele dag wel mee zoet. Verder moet ik héél dringend mijn huis schoonmaken. Want in de slaapkamer waai ik nu nog met de ventilator de stofvlokken rond, én ik krijg donderdag mijn vrijwilligersbestuur te eten, en maandag over een week de hele leesgroep op bezoek. 

De kop is eraf!

De kop van dit werkjaar is er weer af! 

Maandag werd ik op kantoor verwelkomd door één collega (de rest is nog op vakantie, ziek of was thuis aan het werk), én één van mijn bestuursleden, in hoogsteigen persoon! Ik dacht nog even: Wat lief! Maar hij kwam vooral ook om me welkom te heten, én meteen door te spreken wat me te doen stond, deze week en de komende weken... Ik moest er wel om grinniken, vond het niet alleen maar vervelend: het is wel fijn als mensen meedenken, als ze niet voortdurend op het laatste nippertje met allerlei klussen aankomen die OOK NOG moeten, NAAST al het werk wat er toch al is... Nu weet ik wat me te doen staat - en dat is bést veel, met het opvangen van het werk van mijn zieke collega....

Ik was meteen MOE deze week - merk ook echt wel dat ik slecht sliep met de hitte, én tijdens mijn vakantie slaap ik ook nooit echt goed, op dat dunne harde r*tmatje. Ik denk elk jaar weer dat ik nu écht te oud word voor dit soort erg basaal kamperen - en elk jaar trap ik er weer in (EN ik vind kamperen en fietsen nog steeds de allerleukste vakantie denkbaar!)

Maar de laatste dagen is het beter weer, 17* 's nachts is een héle verbetering. Nu alleen zorgen dat ik mijn slaapritme hervind; pilletjes melatonine helpen dan om beter in slaap te vallen, een langere nacht te maken, en zo een ritme te krijgen van 's nachts (goed) slapen, en dus overdag veel fitter zijn. 

Dit weekend is het heerlijk weer. 20-25* Overdag is voor mij écht genoeg, dan heb ik nog energie om ook iets te doen. Vanwege het ontbreken van hulp moet ik mijn eigen rommel opruimen en schoonmaken - NIET mijn hobby, maar het is ook wel eens goed om het verplicht zelf te moeten doen. En er liggen nog een tent en een slaapmat in de huiskamer - het streven is om die nu eens meteen op te ruimen, en niet te laten liggen tot Nieuwjaar ;-). 

Ik heb een heerlijk, afsprakenvrij weekend. Ik moet wél meteen aan de slag voor het vrijwilligerswerk - dat had eigenlijk afgelopen week al een keer 's avonds gemoeten - maar als ik dat gewoon NU doe, terwijl mijn lunch ontdooit - dan kan ik ZO een stukje gaan fietsen, daar heb ik zin in!

Recept

Nee, ik weet het, dit "hoort" niet hier, maar op Mrs. H te B Kookt - en daar staat het OOK....

Maar met deze apocalyptische temperaturen - er wordt voor vandaag tussen de 35 en 40(!!) graden Celsius verwacht, in NEDERLAND!! wil ik jullie mijn sterrecept-voor-warme-dagen niet onthouden:

Meloen-komkommersalade met munt
Ingediënten: twee verschillende zoete meloenen, twee komkommers, bos munt, zout, peper uit de molen.

Recept van: Henja Schneider, Trouw, Feesteten.

Halveer de meloenen, schep pitjes eruit, snijd helften in parten, schil ze en snijd parten in stukken boven een kom (sap opvangen). Was en schil komkommers. Lepel pitjes eruit en snijd in stukken boven de kom. Pluk blaadjes munt,was en slinger droog. Scheur in vrij grote stukken. Voeg zout en peper toe en schep om. Zet minimaal een uur koud.

Geen idee meer waar ik het ooit vandaan haalde - misschien uit de Trouw - ik zie nu dat ik dat keurig erbij heb gezet toen ik het recept op mijn kook-blog zette. In ieder geval: het is een HEERLIJK recept, én makkelijk / snel klaar te maken. Overigens eet ik vanavond iets anders, weet nog niet wat...

En dan ga ik NU mijn fiets naar de fietsmaker brengen - ALWEER! En daarna ventilator aan, en proberen mijn werkgever te plezieren met wat goed uitgevoerd werk....

Grond onder mijn grote voeten

Gisteren had ik een topdag - toch wel, ondanks dat het warmer (benauwder) is dan ik leuk vind, en dat ik dus al nachtenlang slecht slaap. MOE! Ben ik!

Maar toen gisteren: ik had dinsdagavond nog een "ouderwetse" digitale vergadering - een uurtje, spijkers met koppen, niet al te ingewikkeld om te volgen: zo wil ik mijn vergaderingen altijd! Maar ja, ik was al wel moe voor de vergadering begon... 

Dus ik vond dat ik woensdag even uit mocht slapen, thuis ontbijten en rustig opstarten. Alleen moet er dan niet (weer) een trein uitvallen... Dus enigszins stresserig.... Bij kantoor aangekomen zaten er al twee mensen voor het pand te wachten - één van de vrouwen was écht een half uur te vroeg. De andere kent mij langer dan vandaag, dus dacht al dat ik "iets" later zou zijn....

Bij de koffie, met mijn vrijwilligster, bijpraten, mét alle emoties die daarbij horen. Zó bijzonder vind ik dat, dat ze me dan genoeg vertrouwt om écht te vertellen hoe het met haar gaat, dat ze het moeilijk heeft, over haar angsten en verdriet. Ze vertrouwt me - en ik sta stevig genoeg in mijn schoenen om haar verhaal aan te kunnen!

Best lekker gewerkt - in zo'n zomerperiode kun je altijd lekker van alles doen waar je door het jaar niet aan toekomt: stapels papier doorwerken, dingen op de juiste plaats opbergen, véél door de versnipperaar halen. 

Eigenlijk wilde ik nog door naar het strand, maar omdat het bewolkt, en soort van koud was, besloot ik eind van de middag gewoon rustig naar huis te treinen. 

Alleen "vond" ik onderweg naar het station - in het kader van "meer bewegen" loop ik die vijf bushaltes op zo'n middag - een nogal verwarde mevrouw die de weg én haar huis kwijt was. Ze liet een brief zien waardoor ze zo van slag was: ze woonde 10 huizen verderop.... Dus mee terug gelopen, mee naar huis gegaan, geprobeerd de brief uit te leggen - lukte niet - totdat er een buurvrouw aanbelde die wist wie de mantelzorger was, en wat er met de brief moest gebeuren. Probleem opgelost!

En alweer: Ik KAN dit! Ik heb genoeg grond onder mijn voeten om niet beledigd te zijn als een buurvrouw wat wantrouwig komt vragen of ik een bekende ben (alleen maar fijn als een buurt een dementerende buur goed in de gaten houdt), om niet zelf in de war te raken als mijn gesprekspartner in de war is, en na 2 tellen niet meer weet wie ik ben, wat ik kom doen, en over welke brief we spraken...

Dat is allemaal wel eens anders geweest met mij.... Dus ik geniet van het feit dat ik nu stevig sta, ondanks mijn vermoeidheid, dat ik niet omval, me niet om laat duwen door de omstandigheden. 

En dan heb ik nu weekend - ME-time!

Plan-van-een-week

Ik heb een plannetje voor deze week! Wát, dat zullen jullie wel zien.... 

Al wordt het natuurlijk alweer een gekke week: dit keer met drie werkdagen, kantoor-thuis-kantoor. Met een "doktersbezoek" tussendoor, en - hoop ik - eindelijk mijn hulp G. weer eens - het is héél hard nodig dat er weer eens écht goed wordt schoongemaakt in mijn huis....

En dan nu: Ik moet nog een stuk schrijven voor mijn werk - dat duurt al veel te lang - en mijn plan was om er in de afgelopen "vrije dagen" - vanaf dinsdagavond - aan te werken.....

Maarre - ik werk het állerbeste onder hoogspanning, tegen de deadline aan - en die deadline was 1 mei....

(De deadline "Belastingaangifte" heb ik gehaald - die stond al lang klaar, nog even nagekeken, en toen verzonden. Ook weer klaar voor een jaar!)

Belastingdienst en andere ongemakken

Dat heb IK weer, hoor....

Ik beloofde voor mijn vrijwilligerswerk iets te doen met de UBO-aangifte. UBO = uiteindelijk belanghebbende (en dan in het Engels, natuurlijk), dat je het maar even weet... Dat moet ZELFS voor zo'n ministichtinkje als onze club; STEL dat iemand er met de hele kas - toch altijd een paar honderd euro's in totaal, vandoor gaat! (Voor de goede orde, ik vind ECHT dat je ALTIJD zorgvuldig en transparant met geld om moet gaan, en zéker als het gaat om geld wat door vrijwilligers bij elkaar is "verdiend", en opgebracht door mensen die soms behoorlijk krap zitten...).

De UBO-aangifte dus... Normaal" weiger ik in mijn vrijwilligerswerk de taken te doen die ik ook al in mijn betaalde baan moet uitvoeren - het moet wél leuk blijven! Maar ach, we hebben wat "personeelsproblemen" in het bestuur, én ik ken deze klus omdat ik het eerder deed - voor mijn betaalde baan en voor de vrijwilligersklus. 

Dusss. Bij mijn collega-bestuurders alle gegevens opvragen. Die krijg je dan niet van iedereen meteen in één keer. Beginnen met het invoeren van die gegevens. Halverwege blijven hangen omdat ik tóch nog iets mis. Paar dagen later: alle gegevens zijn NIET bewaard gebleven op de website van de KvK, dus opnieuw. DAN alle bijlagen uploaden. Dat kan niet altijd in het formaat waarin het aangeleverd werd, dus moet ik alles "ombouwen" naar PDF. O.k., en uploaden moet dan OOK NOG in precies de goede volgorde. 

Klaar? Nee, twee van de bijlagen zijn te groot - het mag maximaal zoveel MB zijn - en ik weet nog steeds niet hoe dat zit met MB's, KB's, etc. Ooit wel opgezocht, maar onthouden, dat lukt me dan weer niet.

Afbeelding van Pixabay.

De laatste twee paspoorten kleiner opslaan en opnieuw uploaden. NEE, NIET als JPG, maar weer ombouwen naar PDF. En toen, nadat ik een paar niet zo heel nette dingen heb geroepen hier thuis achter mijn laptop (denk bij al dat gedoe ook nog even een niet heel helder denkend hoofd...) was het uiteindelijk KLAAR! 

Inderdaad, leuker kunnen we het niet maken - makkelijker ook blijkbaar niet.

En dan moet ik nog beginnen aan de belastingaangifte...

Collega's

Ik had een blogbericht in mijn hoofd, vroeg me af of ik het wel moest schrijven / of het interessant zou zijn, maar ik las net een blog van Koffiedigitalix (en ik moet toch even wat doen achter de computer; straks NAAR BUITEN!!!) en dacht: laat ik daar maar eens op inhaken.....

Het is DE HELE WEEK AL stralend zonnig weer - EINDELIJK! - na een winter vol grijzigheid, mist, en nog veel meer van dat soort spul... ZOOO zonde om met dit weer dan te moeten (mogen) werken!

Maar ineens kwamen de dingen v.w.b. werk afgelopen week in een stroomversnelling. Door werkzaamheden van anderen op ons kantoor (iets met veel stof en veel herrie) werkte ik meer thuis - en dat duurde, en dat duurde... WANNEER kan ik weer naar kantoor, opruimen en zorgen dat iedereen daar weer prettig kan werken?

Dinsdagavond, vér na kantoortijd ging het sein eindelijk op groen: MORGEN kan je aan de slag. Dus, dinsdagavond nog: hulptroepen inschakelen, plannen aanpassen, en woensdagochtend, vol van verwachting, in de trein. Want op je werkplek werken geeft ZO'N ander ritme dan thuis werken...

En dat gaf wél veel energie: lekker soppen, uitzoeken, opruimen, inruimen. Ergens bij het begin beginnen, en maar zien wanneer het klaar is - het hoeft (en kan) niet in één dag. (Ik probeer hieruit te leren voor het opruimen etc. thuis...)

Maar die collega's, DIE kosten dan weer veel energie, meer dan mijns inziens nodig is: Ik ben na al die jaren nog steeds niet zo goed in interculturele communicatie - collega's die oorspronkelijk ergens uit Afrika komen, niet zo heel goed Nederlands spreken, "Ja" zeggen als je ze vraagt iets te doen (en dan vervolgens toch gewoon hun eigen gang gaan....). Eindeloze discussies over of je Glassex nou alleen op "glas" kunt gebruiken (haar mening) of op alle glanzende oppervlakten (mijn mening). Eén item minstens drie keer in handen moeten nemen omdat IK het telkens weer in het krat "kringloop" zette, maar ZIJ telkens weer bij de stapel "in de kast" (en, voor de goede orde: IK ben de baas over deze klus).... Ergens wel grappig, maar toch ook wel heel lastig - Oh ja, zó was het samenwerken op kantoor dus, pre-corona...

En dan gistermorgen, bij aankomst op kantoor, een mail van een andere collega: "Mrs. H., Ik heb een bepaalde mail niet gezien, je WEET toch dat ik aanvragen als onderstaande ALTIJD OOK moet krijgen?" Mijn reactie, in eerste instantie "Dat weet ik, dat doe ik over het algemeen ook, dus er is blijkbaar dit keer iets misgegaan." Pas daarna, omdat ik het toch niet helemaal vertrouwde, zocht ik het na - "Ik stuurde deze mail op 3 maart j.l. direct door, naar jou en naar de andere betrokkene die het bericht moest hebben. Dus als je de mail niet hebt gezien ligt het óf aan een technisch mankement (wat iets minder waarschijnlijk is) óf aan jou zelf." Waarop zij vrij snel wél haar excuses maakte.... 

WANNEER leer ik nou eindelijk eens om niet direct de fout bij mezelf te zoeken - zeker bij déze collega, die altijd nogal makkelijk is in "afschuiven", in het over het hoofd zien van mails en voicemailberichten....? 

Maar: Oh ja, zó was het om op kantoor te werken, met "echte" mensen, en niet alleen "digitale collega's". Ik ga maar eens uitkijken naar een resocialiseringsprogramma, voor post-corona...

(En na deze week van hard werken vind ik dat ik mijn weekend meer dan anders heb verdiend. Dus: aan de slag, rommelen in huis en tuin, mijn eigen privé-klussenlijstjes afwerken - en als het goed is vanavond, na JAAAREN, weer eens uit eten - ook leuk (en spannend). Daarover later - waarschijnlijk - meer!)

Werk

Grappig hoe we elkaar allemaal spiegelen in Blogland (ook wel erg leuk hoor, het vermindert de eenzaamheid wel heel erg - zonder dat we "in het echie" met elkaar in contact komen).... Zie ook de post van "de gematigd optimist"....

Werk - het maakt een belangrijk deel van mijn leven uit - en in deze tijd nog een beetje meer. Ik maak lange dagen, en kom dan redelijk afgenaggeld thuis. Gisteren in mijn werk-plaats gewerkt tot over zessen, thuis rond 19.30 uur (met frites en saté, geen zin meer om te koken), en om 21.30 uur kon ik mijn ogen niet meer openhouden - dus naar bed. En vanmorgen lékker blijven liggen tot het licht was (en nog een uurtje daarna). 

Nu weekend! Zonder "externe" verplichtingen als dokters- of ziekenhuisbezoek, geen tandarts, geen vrijwilligerswerk, of betaald-werk-klussen die nog afmoeten! 

Wat er wel "moet": ik heb geen supercomfortabele schoenen meer, nadat mijn laatste Wolky's de geest gaven (volgens mij al vóór vorige winter), en afgelopen week ook nog de zolen van mijn afgetrapte gympen los gingen hangen, én een ander paar schoenen van binnen verteerde zolen bleek te hebben. Dus ik ga op zoek naar precies dezelfde Wolky's, desnoods zonder afprijzing: ik heb zeker nog drie paar schoenen staan - maar daar loop ik niet een hele (werk)dag prettig op. Dus, cadeautje aan mezelf: fijne schoenen! 

Daarnaast: ik wil een nieuw huispak voor Kerst! Ik mopperde op mijn "oude pak", wat "nu al" heel erg sleets begint te worden - maar dat pak blijkt al 9 of 10 jaar oud te zijn... Dus ik wil (mag van mezelf) een nieuwe: zo'n lekker pak, liefst katoenen badstof, te warm om in te slapen (ik slaap toch altijd zonder iets), maar om aan te trekken als ik natgeregend thuis kom, of voor een avondje op de bank. Dik vest erover, niemand die me ziet...

En dan heb ik nog wel wat wensen / dingen die ik moet doen in de stad. Maar die doe ik pas op mijn nieuwe schoenen!

En waarom begon ik nou over werk? Nou - gisteren een mailtje van onze leidinggevende: Kerst valt dit jaar op zaterdag en zondag, Nieuwjaar op zondag. Geen extra vrije feestdagen dus in december 2021. Maar omdat we allemaal zo hard werken krijgen we een paar extra vrije dagen, op te nemen wanneer we willen. Als je al niet intrinsiek gemotiveerd was om hard te werken en je werk goed te doen, dan zou je voor zo'n werkgever toch ook wel een paar stappen harder lopen? 

Rot-zon!

Nee, hoor, ik vind het heerlijk - EINDELIJK - nou ja, voor vandaag - een einde aan de mist en de somberheid!

Maar lastig is het wel. Ik werk vandaag thuis, en geniet dus wel van de zon over mijn achtertuintje. Ik las deze week ergens: schuchtere najaarskleuren - hoe mooi en poëtisch is dat?

Maar het nadeel van de zon is dat ik EIGENLIJK naar buiten wil. En niet thuis of op kantoor bikkelen om ál het werk op tijd voor kerst af te krijgen. En het nadeel is dat ik in mijn "moderne doorzonwoning" wel erg veel zon op mijn eettafel / bureau krijg: ik heb vandaag al een aantal keren het rolgordijn laten zakken en weer opgehaald. Want computerschermen en zon: da's geen goede combinatie. (Om nog maar niet te spreken van QR-codes, waarmee je in moeten loggen op banken, andere websites, en zo: niet te doen bij zonnig weer!)