Ik heb me gisteren toch maar - maar flinke tegenzin - aan de computer gezet om te kijken naar mijn ziektekostenverzekering. Ik ben een slechte rekenaar, en zie dus altijd enorm op tegen dit soort klussen, die ik best ingewikkeld vind. Want wat vergelijk je nou eigenlijk met elkaar?
O.k., het uitgangspunt, 1 vrouw van midden 50, niet zo heel gezond, wat chronische kwaaltjes, maar niet echt veel bijzonders (vind ik zelf, maar ik heb weinig vergelijkingsmateriaal....) Ik gebruik standaard drie medicijnen en wat zalf voor mijn lastige huid. Bezoek geregeld de mondhygiëniste, en zo af en toe een fysiotherapeut, als dat nodig is... Kreeg daarvoor dus begin dit jaar een héle forse rekening, omdat het kwaaltje wat ik heb dan weer níet onder de aanvullende verzekering viel...
Knoop doorgehakt: via Euroclix - Independer probeer ik een ziektekostenverzekering af te sluiten die, als dat lukt, € 600 per jaar (!) goedkoper is dan mijn huidige verzekering (en die heeft dan nog wel een beetje collectiviteitskorting...)! En daarnaast zou ik dus 550 clix krijgen, ook best leuk (al is 1 clix natuurlijk helemaal niets, als je maar lang genoeg spaart kun je er best iets leuks mee doen).
Eigenlijk geloof ik het niet echt - waar is de Adder? Krijg ik straks, vér na 1 januari, toch te horen dat ik niet word geaccepteerd? Ik kon bij Independer niets vinden over de acceptatie voor de aanvullende verzekering. Maandag maar even bellen - in ieder geval vóór ik medische kosten ga maken. Want ja, als middelbare mevrouw maak ik die wel voortdurend....
zondag 29 december 2019
woensdag 25 december 2019
maandag 23 december 2019
Toeleven naar Kerst
Verstilling. Verwachting. Hoop.
zondag 22 december 2019
Kerstcadeautjes
Het is HEEL jammer dat ik de strip hier niet mag posten (tenminste, het mag wel, maar kost me teveel), dus daarom hier een link naar een héle mooie strip van Dilbert waarover ik vorige week in het Parool las.
Kerstcadeautjes dus. Ik vind het een cadeau dat ik de komende anderhalve week niet naar kantoor hoef, pas opstaan als het licht is, de hele dag in pyjama, lekker veel lezen.
Ik vind alle lieve dingen die je zo aan het eind van het jaar te horen krijgt cadeautjes - zoals van een vrijwilligster die "even kwam declareren over 2019" - en toen met een schoenendoos vol bonnen aankwam. Terwijl ik al redelijk druk was, die laatste dagen voor de kerstvakantie. Verder hou ik wel van haar, hoor (maar nu even niet...). Zoals die vrijwilligster die zonder verdere uitleg haar vertrouwen uitsprak in onze handelwijze in een héle lastige situatie. Zoals een lief mailtje van mijn "ex-aanstaande-schoonvader", die dat al meer dan 35 jaar is, en die nu even zijn dankbaarheid voor mijn trouw uitsprak. *Bloos*.
Zoals ik terug kan kijken op een goed jaar, waarin ik een paar dingen kon afstrepen die ik al heel lang wilde doen.
Zoals ik zélf ook cadeautjes uit mag / kan delen: gisteren moest ik even bij de Praxis zijn, waar ik goedkope kleine kerststerretjes vond. O.k., niet zo milieuvriendelijk, maar wel een leuk cadeautje voor mijn directe buurvrouw, in een tweedehands bloempotje uit mijn eigen schuur - even laten weten dat ik blij met haar ben! - en voor een meneer verderop in de wijk, van wie ik denk dat hij wel een lichtje kan gebruiken in deze donkere tijd.
En dan kreeg ik ook nog een paar materiële cadeautjes - o.k., ik ben ook dol op "echte cadeautjes" - waarover later meer.
Kerstcadeautjes dus. Ik vind het een cadeau dat ik de komende anderhalve week niet naar kantoor hoef, pas opstaan als het licht is, de hele dag in pyjama, lekker veel lezen.
Ik vind alle lieve dingen die je zo aan het eind van het jaar te horen krijgt cadeautjes - zoals van een vrijwilligster die "even kwam declareren over 2019" - en toen met een schoenendoos vol bonnen aankwam. Terwijl ik al redelijk druk was, die laatste dagen voor de kerstvakantie. Verder hou ik wel van haar, hoor (maar nu even niet...). Zoals die vrijwilligster die zonder verdere uitleg haar vertrouwen uitsprak in onze handelwijze in een héle lastige situatie. Zoals een lief mailtje van mijn "ex-aanstaande-schoonvader", die dat al meer dan 35 jaar is, en die nu even zijn dankbaarheid voor mijn trouw uitsprak. *Bloos*.
Zoals ik terug kan kijken op een goed jaar, waarin ik een paar dingen kon afstrepen die ik al heel lang wilde doen.
Zoals ik zélf ook cadeautjes uit mag / kan delen: gisteren moest ik even bij de Praxis zijn, waar ik goedkope kleine kerststerretjes vond. O.k., niet zo milieuvriendelijk, maar wel een leuk cadeautje voor mijn directe buurvrouw, in een tweedehands bloempotje uit mijn eigen schuur - even laten weten dat ik blij met haar ben! - en voor een meneer verderop in de wijk, van wie ik denk dat hij wel een lichtje kan gebruiken in deze donkere tijd.
En dan kreeg ik ook nog een paar materiële cadeautjes - o.k., ik ben ook dol op "echte cadeautjes" - waarover later meer.
zaterdag 14 december 2019
Blij!
Ik ben even helemaal blij met mezelf! (En dat moet de wereld weten....)...
Onlangs was ik getuige van het feit dat een vrouw seksueel belaagd werd door een man. Ik was geschokt: dit GEBEURT toch niet, niet voor mijn (en andermens') ogen, niet in de context waarin het gebeurde? Maar ja, ik zag toch echt wel wat ik zag.
En dan MOET je er iets mee - in ieder geval bedenken hoe te handelen, t.a.v. het "slachtoffer" en t.a.v. de "pleger". Én je (in dit geval: ik) moet iets met je eigen emoties en herinneringen. En dan bij voorkeur niet: er nachtenlang wakker van liggen (wat natuurlijk toch gebeurt...)
Er gingen vele mails en telefoontjes overheen. Hoe moeten we handelen, als de situatie verandert, wat dan, wat is het goede om te doen? (Sorry als dit misschien moeilijk te volgen is; ik wil erover schrijven, maar kan natuurlijk niet al te concreet worden...)
En in het proces raak je zelf ook beschadigd. O.k., ik heb gezien wat ik gezien heb, daar sta ik voor. En: het "slachtoffer" is leidend in wat er moet gebeuren, zíj heeft het voor het zeggen! En nee, ik ben niet vooringenomen, ik ben niet (te) emotioneel betrokken, en ik kan mijn eigen ervaringen heel goed even opschorten, als dat nuttig is voor dit proces.
Maar natuurlijk ben ik tussendoor ook weer dat "kind" van 25, wat in haar eentje tegen die mannenkliek in moest, die niet werd gesteund door de omstanders-van-toen.
Waar ik trots op ben: toen ik gisteren met vriendin M. in de kroeg zat heb ik het niet alleen maar gezellig gehouden, ik heb ook even aandacht opgeëist voor dit geval. En na nog een nacht draaien en piekeren, met tranen in de ogen (wat is het toch lastig dat ik niet zo goed ben ik een lekkere, opluchtende huilbui!) bedacht ik dat ik best even, tussen de Coop en de AH door, bij E. langs kon. E. kent (een deel van) mijn geschiedenis, kan goed luisteren en relativeren, heeft vergelijkbare ervaringen als ik. Én ze is mijn "feministische medezuster". Toen ik bij haar aankwam stonden er maar liefst twee fietsen in de tuin. En tóch durfde ik aan te bellen, vragen of het gelegen kwam, en vervolgens te vragen om "thee met aandacht". Zó heerlijk: om gewoon even je verhaal kwijt te kunnen, inclusief alle emoties, je twijfels, je boosheid, je herinneringen.
En toen, net, met razende honger weer naar huis. Ik voel me leeg. De was hangt inmiddels buiten weer nat te worden. Moet / wil ik iets huishoudelijks doen? Ik weet even niet wat ik wil. Ik geloof dat ik even wil breien. Mijn theemuts afmaken, die heeft nog maar een paar pennen nodig.
Ik ben de zwaarte even kwijt. Zó blij dat ik om aandacht durfde vragen. Zó blij dat mensen wilden luisteren.
Hoe volwassen is dat?
(Voor de goede verstaander: ik ben midden 50 - volgens sommigen ver voorbij middelbaar - maar nog steeds lerende 🌺🌺🌺.)
Onlangs was ik getuige van het feit dat een vrouw seksueel belaagd werd door een man. Ik was geschokt: dit GEBEURT toch niet, niet voor mijn (en andermens') ogen, niet in de context waarin het gebeurde? Maar ja, ik zag toch echt wel wat ik zag.
En dan MOET je er iets mee - in ieder geval bedenken hoe te handelen, t.a.v. het "slachtoffer" en t.a.v. de "pleger". Én je (in dit geval: ik) moet iets met je eigen emoties en herinneringen. En dan bij voorkeur niet: er nachtenlang wakker van liggen (wat natuurlijk toch gebeurt...)
Er gingen vele mails en telefoontjes overheen. Hoe moeten we handelen, als de situatie verandert, wat dan, wat is het goede om te doen? (Sorry als dit misschien moeilijk te volgen is; ik wil erover schrijven, maar kan natuurlijk niet al te concreet worden...)
En in het proces raak je zelf ook beschadigd. O.k., ik heb gezien wat ik gezien heb, daar sta ik voor. En: het "slachtoffer" is leidend in wat er moet gebeuren, zíj heeft het voor het zeggen! En nee, ik ben niet vooringenomen, ik ben niet (te) emotioneel betrokken, en ik kan mijn eigen ervaringen heel goed even opschorten, als dat nuttig is voor dit proces.
Maar natuurlijk ben ik tussendoor ook weer dat "kind" van 25, wat in haar eentje tegen die mannenkliek in moest, die niet werd gesteund door de omstanders-van-toen.
Waar ik trots op ben: toen ik gisteren met vriendin M. in de kroeg zat heb ik het niet alleen maar gezellig gehouden, ik heb ook even aandacht opgeëist voor dit geval. En na nog een nacht draaien en piekeren, met tranen in de ogen (wat is het toch lastig dat ik niet zo goed ben ik een lekkere, opluchtende huilbui!) bedacht ik dat ik best even, tussen de Coop en de AH door, bij E. langs kon. E. kent (een deel van) mijn geschiedenis, kan goed luisteren en relativeren, heeft vergelijkbare ervaringen als ik. Én ze is mijn "feministische medezuster". Toen ik bij haar aankwam stonden er maar liefst twee fietsen in de tuin. En tóch durfde ik aan te bellen, vragen of het gelegen kwam, en vervolgens te vragen om "thee met aandacht". Zó heerlijk: om gewoon even je verhaal kwijt te kunnen, inclusief alle emoties, je twijfels, je boosheid, je herinneringen.
En toen, net, met razende honger weer naar huis. Ik voel me leeg. De was hangt inmiddels buiten weer nat te worden. Moet / wil ik iets huishoudelijks doen? Ik weet even niet wat ik wil. Ik geloof dat ik even wil breien. Mijn theemuts afmaken, die heeft nog maar een paar pennen nodig.
Ik ben de zwaarte even kwijt. Zó blij dat ik om aandacht durfde vragen. Zó blij dat mensen wilden luisteren.
Hoe volwassen is dat?
(Voor de goede verstaander: ik ben midden 50 - volgens sommigen ver voorbij middelbaar - maar nog steeds lerende 🌺🌺🌺.)
vrijdag 13 december 2019
Niet gewonnen....
Begin deze maand deed ik iets wat ik nog nooit had gedaan: ik kocht een Staatslot! Ik heb dat altijd geweigerd, omdat ik loterijen onzinnig vind: een beetje geld weggooien.... Maar anderszins: als ik nu eens de jackpot win, dan zou ik dat droomhuis kunnen kopen (of een ander droomhuis), en / of kunnen stoppen met betaald werken. Mmm - dát is een leuk vooruitzicht!
Woensdagavond laat, al in bed, keek ik toch maar eens even of ik veel geld had gewonnen. AHHHH - ik heb gewonnen - wel tien héle euro's - terwijl het lot me € 15,00 kostte... Straks dus maar even innen, en dan ga ik NIET mijn vriendin M. trakteren op thee (of misschien toch, maar dan uit een ander potje 😀), maar deze pot weer inzetten voor een nieuw lot, voor de volgende trekking...
Hoe denken jullie over loterijen, doe je wel eens mee? En zo ja, veel gewonnen of verloren?
Woensdagavond laat, al in bed, keek ik toch maar eens even of ik veel geld had gewonnen. AHHHH - ik heb gewonnen - wel tien héle euro's - terwijl het lot me € 15,00 kostte... Straks dus maar even innen, en dan ga ik NIET mijn vriendin M. trakteren op thee (of misschien toch, maar dan uit een ander potje 😀), maar deze pot weer inzetten voor een nieuw lot, voor de volgende trekking...
Hoe denken jullie over loterijen, doe je wel eens mee? En zo ja, veel gewonnen of verloren?
vrijdag 6 december 2019
(Kerst)postzegels
Het is mijn wekelijkse vrije dag vandaag, én het regent stevig.
Dus tijd om lekker aan tafel zittend naar buiten te kijken, en een (klein) klussenlijst(je) af te werken.
Op mijn lijst staan voor direct de kapper (mmm - dan moet ik NAAR BUITEN 💦), maar nu eerst de afwas, wat opruimen, en wat kaartjes schrijven en versturen. Naar een vriendin die een ongeluk heeft gehad, naar een ex-collega voor wier verjaardag ik ALTIJD te laat ben, en voor mijn jongste zusje, die deze week tot mijn grote verrassing ineens een stapel jeugdfoto's opstuurde. Ben ik blij mee - ik vond het vooral heel jammer dat ik nauwelijks foto's van mijn moeder bezit - ik kom er dus NU achter dat het helemaal niet gek is dat mensen mij tegenwoordig geregeld aanspreken met haar naam...….!
Maar goed, post versturen - postzegels! Loont het de moeite om Decemberzegels te kopen? Ik zie op de site van postnl dat een Decemberzegel nu maar liefst € 0,82 kost! Én dat ze nu nog maar geldig zijn tot 3 januari 2020. "Vroeger" was dat tot Driekoningen - 6 januari. De zegels konden dit jaar al wel vanaf 4 november worden gebruikt - maar volgens mij is daar nauwelijks ruchtbaarheid aan gegeven - ik wist het in ieder geval niet! Op mijn werk moet ik na Nieuwjaar altijd nog een stapel kaarten versturen mét Decemberzegels - en dat betekent dus dat ik écht donderdag 2 januari al naar kantoor moet om de post te doen - anders kon het altijd nog nét voor 6 januari.
Is het voor mij handig om Kerstpostzegels te kopen? Nee, dat niet! Ik kocht in 2014 een rol met 200 postzegels van "1" - en ik zie dat de postzegels een paar jaar daarna al € 0,73 kostten. Dus ik betaalde voor mijn "rol" vast nóg minder - en die postzegels zijn nog niet op, én nog geldig...
Dus ik ga nu maar even wat leuke sterkte/gefeliciteerd/bedanktkaartjes versturen - en kerst/nieuwjaarskaarten: dat wordt bij mij meestal ná kerst: dan heb ik eindelijk tijd en energie om mensen het Goede te wensen voor het jaar dat komt (en mensen een gezellige kerst toewensen, daar ben ik toch nooit zo van....)….
Dus tijd om lekker aan tafel zittend naar buiten te kijken, en een (klein) klussenlijst(je) af te werken.
Op mijn lijst staan voor direct de kapper (mmm - dan moet ik NAAR BUITEN 💦), maar nu eerst de afwas, wat opruimen, en wat kaartjes schrijven en versturen. Naar een vriendin die een ongeluk heeft gehad, naar een ex-collega voor wier verjaardag ik ALTIJD te laat ben, en voor mijn jongste zusje, die deze week tot mijn grote verrassing ineens een stapel jeugdfoto's opstuurde. Ben ik blij mee - ik vond het vooral heel jammer dat ik nauwelijks foto's van mijn moeder bezit - ik kom er dus NU achter dat het helemaal niet gek is dat mensen mij tegenwoordig geregeld aanspreken met haar naam...….!
Maar goed, post versturen - postzegels! Loont het de moeite om Decemberzegels te kopen? Ik zie op de site van postnl dat een Decemberzegel nu maar liefst € 0,82 kost! Én dat ze nu nog maar geldig zijn tot 3 januari 2020. "Vroeger" was dat tot Driekoningen - 6 januari. De zegels konden dit jaar al wel vanaf 4 november worden gebruikt - maar volgens mij is daar nauwelijks ruchtbaarheid aan gegeven - ik wist het in ieder geval niet! Op mijn werk moet ik na Nieuwjaar altijd nog een stapel kaarten versturen mét Decemberzegels - en dat betekent dus dat ik écht donderdag 2 januari al naar kantoor moet om de post te doen - anders kon het altijd nog nét voor 6 januari.
Is het voor mij handig om Kerstpostzegels te kopen? Nee, dat niet! Ik kocht in 2014 een rol met 200 postzegels van "1" - en ik zie dat de postzegels een paar jaar daarna al € 0,73 kostten. Dus ik betaalde voor mijn "rol" vast nóg minder - en die postzegels zijn nog niet op, én nog geldig...
Dus ik ga nu maar even wat leuke sterkte/gefeliciteerd/bedanktkaartjes versturen - en kerst/nieuwjaarskaarten: dat wordt bij mij meestal ná kerst: dan heb ik eindelijk tijd en energie om mensen het Goede te wensen voor het jaar dat komt (en mensen een gezellige kerst toewensen, daar ben ik toch nooit zo van....)….
Abonneren op:
Posts (Atom)