Gisteren was ik weer eens hier in het plaatselijke ziekenhuis. Dagopname (van een paar uur lang), voor een kleine verrichting. De laatste keer dat ik daar was, voor deze specifieke verrichting was afgelopen donderdag - maar het idee is dat dit maar eens in de zes weken zou moeten gebeuren.....
BAAL! Want telkens weer die rotzooi van het "roesje" in je lijf (vind ik ook zo'n rare benaming eigenlijk - ik ben altijd volledig onder zeil, en "roesje" klinkt zo onschuldig, zo niet-giftig...), elke keer weer zo'n bed bezet houden, op een afdeling waar het elke dag helemaal volgeboekt zit, dat WIL ik niet!
Maar goed, ik "mocht" dus weer. De verpleegkundigen op de afdeling herkennen me al, en leven erg mee dat dit telkens weer aan mij moet gebeuren. En ik hoop dan maar dat ik niet, als ik het "operatiehok" binnen word gereden, de leukste arts (die ik al nét een keer te vaak had) aantref..... Ergens schaam ik me dat dit stuk elke keer weer mis gaat - terwijl ik er zelf helemaal niets aan kan doen!
(Gelukkig was hier net iemand van de Thuiszorg - als het goed is gaat dat nu vanaf morgen EINDELIJK goed lopen, na anderhalve week bellen, en behoort dit rare gedoe tot het verleden - of hoeft het in ieder geval niet zó vaak meer te gebeuren.)
O.k., ik ken het klappen van de zweep. "Dit is uw bed"- schoenen uit, tas in de kast, telefoon, (ander) leeswerk en flesje ijswater bij de hand, ik op bed, en gaan. Nu begon de verpleegkundige meteen met de intake. Dezelfde vragen, alle zes keren dat ik daar was... Ik had het koud (want te lang niet gegeten en gedronken), ik was de hele dag bezig geweest met "wakker blijven, want ik moet straks op tijd in het ziekenhuis zijn" - dus eigenlijk wilde ik onder de dekens, slapen tot ze me kwamen halen. Maar dat ging niet door....
Ik zou een half uur na aankomst worden geholpen, maar dat werd nog een half uur later. En al wachtend begon ik in bed te huilen.... Thuis lukt huilen me meestal niet zo goed, terwijl het me zó oplucht! Maar ja, verdriet, en boosheid overigens ook - dat is er vroeger wel uitgeslagen.
En zó fijn, dat de verpleegkundige er dan even op bed bij komt zitten, mijn been vasthoudt, me laat praten en huilen. Dan mag ze soms best de verkeerde dingen zeggen, maar dat er iemand luistert, me even vasthoudt.... Deze verpleegkundige kon dat, net als dr. V. (Over wie ik dan heimelijk een beetje zwijmel - een arts met goede "bedside manners", die lief en betrokken is, en dezelfde rare humor heeft als ikke, waar vind je die nog? Mag ik hem meenemen, verder de behandeling in? (Maar nee, dat mag dan weet niet........).
**********************************************************
Ik begon dit stukje vanmorgen vroeg te tikken. Inmiddels ben ik een telefoongesprek én live intake met de thuiszorg verder, en een videoconsult met de Bedrijfsarts, een telefoongesprek met de praktijkondersteuner GGZ van de huisarts, diverse telefoongesprekken met een arts en verpleegkundige van het andere ziekenhuis, en wacht ik nu om teruggebeld te worden door de laatste verpleegkundige. Ziek zijn is hard werken!
(Maar gelukkig mag ik tussendoor even de tuin in - snoeien, onkruid uittrekken, een beetje genieten van alles wat er groeit en bloeit.)
