Carnaval!

Nee, ik heb (ook al) niets met carnaval - ik ben er denk ik écht te "noordelijk", en zéker te protestant voor. Ook toen ik ooit een vriendje van beneden de rivieren had, kon hij me niet overhalen: Ga maar, ik zie je over drie dagen wel weer terug... Die relatie duurde niet langer dan een jaar - dus slechts één carnaval. 

Vorig jaar zag ik een prachtige documentaire, die me iets meer deed begrijpen van de lol van carnaval: het leven vieren te midden van de droefheid. Kijk, dáár kan ik dan wel wat meer mee.... Hier vindt je meer informatie, en een link naar de documentaire Nao t Zuuje. Écht de moeite van het bekijken waard! 

En in mijn favoriete krant Trouw stond vorig jaar een ingezonden brief over (het missen van ) carnaval in coronatijd:

Het liedje "Mijn Sanseveria" waaraan wordt gerefereerd vindt je hier. 

GEWELDIG! Ik knipte de brief uit en bewaarde hem - moet er steeds weer om gniffelen (een beetje beeldend denkvermogen helpt....).

En het toeval wil dat ik zo meteen door deze mooie zonnige voorjaarszondag mag fietsen naar het andere eind van de stad, om een nieuwe (tweedehandse) Sanseveria op te halen....

Stel je voor, er komt oorlog en niemand gaat ernaar toe

Dat was de tekst van een button die ik als jonge(re) vrouw droeg, op mijn tuinbroek, naast mijn gebroken geweertje - die ik ook wel droeg op mijn (legergroene) parka....

Beetje naïef, achteraf gezien? Ach, jongeren moeten vooral de wereld willen veranderen en verbeteren - en (wij) ouderen moeten vooral daarvoor bewondering hebben (en ondertussen denken dat het zo niet werkt...)...

Gisteren is er weer een oorlog uitgebroken ergens op de wereld; dit keer viel "Rusland" (in het bijzonder: president Poetin) Oekraïne binnen. Dat is inmiddels écht een apart land - maar ik heb nog steeds ergens de kaart in mijn hoofd die ik op school leerde, toen Oekraïne, en de Krim, en allerlei andere delen van de wereld, nog "gewoon" onder de U.S.S.R. (toen ook wel Rusland genoemd) vielen. In de pers werd de afgelopen dagen / weken de waarschuwing gegeven dat déze oorlog wel eens erger kon worden dan de Tweede Wereldoorlog (al vraag ik me dan wel af waaraan ze dat dan afmeten, wat het criterium is...?).

En ik? Ik zit thuis, met de radio aan. Gisteren gewoon door te werken, vandaag mijn vrije weekend te vieren. Ik word er naar van, al die berichten op de radio, die beelden op TV en in de krant. Een oudere vrouw, met bebloed gezicht, voor haar brandende flat in Charkov. Inmiddels kunnen we oorlogen die elders worden uitgevochten "in real time" volgen - journaals duren 5 kwartier, in plaats van 20 minuten, er zijn updates tussendoor, en de krant brengt de volgende dag de achtergronden.

Maar eigenlijk kan ik er niet zoveel mee. Behalve bidden, en denken aan de mensen die nu op de vlucht zijn - en dat zijn dan de mensen die het zich kunnen permitteren om te vluchten, die vervoer hebben... Anderen blijven achter. En zijn bang, waarschijnlijk, weten niet waar ze heen zouden moeten als ze niet op hun eigen plek kunnen zijn. En hopen er het beste van....

O.k., waarom schrijf ik dit nu? Jullie kunnen er waarschijnlijk ook niets mee, net als ik? Maar goed, dit is mijn plekje, en dit houdt mij (zeer) bezig.....

Goed van mij!

Eunice raast over het land... Hier in het binnenland met windkracht 8, aan de kust met nog een beetje meer. Mijn twee schuttingen staan weer te klapperen in de wind, de verschillende afvalbakken vliegen telkens door de hele tuin, de grote treurige wilg bij de buren zwiept alle kanten op....

Een dag om binnen te blijven. Vanmorgen vroeg - 8.58 uur, op mijn vrije dag, gloeiende gloeiende! - werd de afspraak die ik vanmiddag had afgebeld. Dus de hele dag was voor mij. Ga ik binnenshuis van alles doen - met wat onrust, omdat het weer er buiten bést wat onrustbarend uitziet - ga ik boodschappen doen - ga ik wandelen? Naar zee kan niet - de NS heeft al het treinverkeer van tevoren al platgelegd. Naar de apotheek? Maar misschien haal ik het nog net tot maandag met mijn medicijnen...

Ik heb op het moment een beetje de neiging om negatief over mezelf te denken. Dom, want waarom zou ik? Het heeft vooral te maken met mijn sombere stemming. Ik ben bést leuk, maar waar zijn de mensen die dat óók vinden? 

Dus daarom probeer ik me maar te focussen op wat ik wél goed vind van mezelf. Zoals: dat ik om een uur of vier tóch maar mijn grote stevige wandelschoenen aantrok, en op pad ging naar de apotheek. Kom op - 1,5 kilometer heen, 1,5 kilometer terug - nét goed voor me. (Alhoewel: don't try this at home: inmiddels wordt overal in het land aangeraden thuis te blijven....). 

En ik raakte heerlijk uitgewaaid. Hoewel ik, eufemistisch uitgedrukt, niet heel snel omwaai bij wat tegenwind moest ik me, óók met mijn grote voeten en met mijn niet al te lichte lichaam, toch geregeld flink schrap zetten om niet weg te waaien.  Fietsers zag ik wél omwaaien. En dikke takken, op de weg. En afgewaaide dakpannen. O.k., heerlijk - maar misschien toch niet helemaal verantwoord? 

Op een gegeven moment waaide zelfs mijn bril af. O.k. - even afwachten tot deze windvlaag wat afzakte, dan snel over het lage hekje stappen, voorzichtig de richting volgen die ik mijn bril had zien nemen - et voilà: zelfs zonder bril lukte het me om mijn bril in het gras terug te vinden.....

Een dag als deze laat maar weer zien dat ik écht wel hartstikke hip ben: Uitwaaien is het nieuwe hygge!

Valentijnsdag (+1)

(Tja, een dag te laat, maar gisteren van redelijk vroeg tot redelijk laat in touw - dus geen tijd om stil te staan bij de liefde in welke vorm dan ook....)

Ik wens iedereen een knuffel als Hobbes!

Gehoorgedoe

Ik weet dat er onder "mijn" lezers meer mensen (vrouwen) zitten met gehoorproblemen, dus ik vraag graag jullie raad bij wat "gehoorgedoe". 

Ik draag al ruim 30 (!) jaar een hoorapparaat, inmiddels zijn dat 2 apparaten - en ze worden steeds groter en zwaarder.... Toen ik "begon" had ik nog niet zoveel gehoorverlies, maar het wordt slechter met de jaren. Mijn favoriete KNO-arts meldde een keer, toen hij mijn audiogram bekeek, dat mijn gehoor aan de slechte kant was, voor een 86-jarige (en ik BEN nog lang geen 86, en ik heb mijn gehoor, o.a. voor mijn werk en vrijwilligerswerk, en voor allerlei sociale dingen, eigenlijk nog hard nodig...)

Mijn huidige hoorapparaten zijn aan vervanging toe. Voor mij hoeft het écht niet, elke vijf jaar vervangen, maar het schijnt nodig te zijn. Ik had mijn oren altijd in onderhoud bij Beter Horen, maar daar ben ik niet meer tevreden over. Te weinig audiciens, te lange wachttijden als ik een probleem met mijn apparaten heb - twee weken vind ik ECHT te lang, als je niets hoort, en dus (onder veel meer) je werk niet goed kunt doen...

Dus: met welke hoorapparatenwinkels hebben jullie (goede) ervaringen, v.w.b. prijs en service? Ik vind het heel lastig om een goede winkel te vinden - en op de één of andere manier vind ik het toch intiemer dan bijv. een bril uitzoeken...

Tweede vraag - als ik toch bezig ben: Ik heb - o.a. door het dragen van mijn apparaten - veel last van oorsmeer. Soms kom ik dan tóch in de verleiding om een wattenstokje te gebruiken - hoewel ik weet dat dat een slecht idee is. Gevolg: mijn oor raakt nóg meer verstopt, en ik hoor nóg véél minder dan wanneer ik mijn oren niet had "schoongemaakt". Nu bestaan er apparaatjes om je oren mee schoon te maken, zonder dat je een wattenstokje gebruikt. Heeft iemand ervaring met die apparaatjes? Werkt het? (Want ze zijn niet heel goedkoop, én ik houd er niet van om dingen te kopen die niet werken...). 

En dan de laatste vraag (ik spaarde even op, drie vragen rond één thema): als ik een nieuw hoorapparaat "krijg" heb ik nu de keuze voor wegwerpbatterijen of oplaadbare apparaten. Ik ben altijd VOOR oplaadbaar, en TEGEN wegwerp - van wat dan ook - maar heeft iemand al ervaring met oplaadbaar? Is het veel gedoe?

Wat een weer weer!

Wat een weer weer,
je waait haast van de weg weg....

Volgens mij een tekst van Annie M.G. Schmidt, is het niet? O zomaar iets wat iemand eens verzonnen heeft? 

In ieder geval: het regent pijpenstelen, en de twee schuttingen aan weerszijden van de tuin staan flink te klapperen. Benieuwd welke van de twee het eerste omwaait - al lijken ze allebei IN mijn tuin te gaan vallen in plaats van de ene in mijn tuin, de andere in de tuin van de buren (welke, dat maakt mij niet zoveel uit...).

Zowel vrijdag als zaterdag waren tutdagen, geen energie om eropuit te gaan voor boodschappen, of, als ik al wel ging - EINDELIJK eens naar dat ene winkelcentrum! - vergat ik nog een deel van de boodschappen waar ik voor kwam. Zoals de goedkope crèmespoeling waarmee ik een wat verviltte trui weer in de oorspronkelijke grootte wil krijgen, en het bordenhaakje wat ik nodig heb voor een doe-het-zelf-projectje. En natuurlijk de gewone weekboodschappen. Ik dacht nog even om er dan vandaag maar door te gaan voor mijn boodschappen - het is zondag, en ik houd niet van open winkels op zondag - maar dat laat wel zien hoe ontregeld ik ben op het moment.

Goed, het is BAGGERweer vandaag! 

Dus, wat gaan we doen? 

Ik hoop deze week een mogelijke nieuwe hulp op bezoek te krijgen, en dat betekent dat ik EIGENLIJK op moet ruimen - als zij mijn huis in DEZE staat ziet rent ze ZEKER gillend weg naar een minder rommelig huis...

En verder ZOU ik wat bij kunnen lezen - de stapel kranten een kopje kleiner maken - wat kussenslopen naaien van oude versleten lakens - wat planten verpotten (doe maar niet, dan moet ik heen en weer naar de schuur) - er ligt nog genoeg verstelwerk - en de lente komt eraan, dus het wordt nu wel heel erg tijd om de kerstboom op te bergen (niet zo erg als het lijkt hoor, ik ontsierde hem in de loop van de week, moet alleen nog de boom inklappen en opbergen - EN Ik vind natuurlijk toch nog in een hoekje ergens twee achtergebleven engelen...).

Goed, in ieder geval: eerst het stuk voor mijn leesgroep opduiken, en lezen. Concentratie! Licht aan! 

(En misschien mijn vroegere collega weer eens een keer bellen - dat doet me altijd wel goed: even contact, iemand spreken....)