Huurbetaling

Mijn huur voor juni is weer afgeschreven - daarmee loopt mijn betaalrekening altijd meteen (soort van) leeg... Blijft bizar hoor, dat je zo'n groot deel van je inkomen elke maand weer kwijt bent aan wonen - toch altijd weer ruim een derde, alleen al aan kale huur! 

Maar goed, juli is in aantocht, en daarmee de jaarlijkse huurverhoging. Ik heb daarom meteen mijn automatische huurbetaling aangepast - kan ik dat niet meer vergeten. Elke maand € 36 meer! 

(En nee, ik mag niet klagen, ik kom nog steeds goed rond, maar ik blijf er van schrikken, elke maand weer... En ik heb dan wel steeds een beetje heimwee naar mijn vorige woning, waar ik maar een derde van de huur van dit huis betaalde. Maar ja, die onderbuurvrouw, hè? Ik mag nu tenminste op mijn eigen tijd naar bed, en ik mag zelfs na 22.00 uur nog iets te drinken pakken uit mijn eigen koelkast. Ik mag tv kijken, en de radio aanzetten, bezoek ontvangen.... Daar heb ik bést wat meer huur voor over!)

Blijven proberen....

 

Voornamen

Ik lag een paar dagen in het ziekenhuis (don't ask, misschien schrijf ik er nog over, misschien ook niet...)...

In ieder geval: het gaat nu weer (soort van)  goed met me... 

Donderdagmiddag mocht ik weer naar huis. Na een dag lang wachten tot de zaalarts groen licht gaf om te vertrekken - grrrr! De uitslag waarop we wachtten kwam maar niet - en uiteindelijk moesten we dus toch "gewoon" zonder uitslag vertrekken - en dat kon OOK gewoon...

Vriendin H. kwam me ophalen. Ontroerend blijf ik het vinden: mensen die afspraken willen verzetten, en nogmaals verzetten, om mij te helpen weer thuis te komen. Ik ben niet zo gewend dat iemand voor mij zorgt...

Uiteindelijk werd ik om 16.00 uur "vrijgelaten". En kwamen we dus terecht in de donderdagmiddagfile naar huis. ANDERHALF uur in de auto! (Voor iets van 5 kilometer...).

Man! Wat werd ik daar (extra) gammel van!

Thuis lag er het één en ander op de deurmat. Een blad, en twee precies identieke bruine enveloppen. Spannend! Leuk!! Ik houd van post!

Eén kaart was van mevrouw Niekje. Dat was erg leuk thuiskomen! (Al moest ik natuurlijk wel even denken - wie is nou die N. - die ik op haar blog onder een andere naam ken? 😊😀😄)

De andere kaart was van M. (Ik gebruik hier alleen maar voorletters - dat maakt alles misschien nóg verwarrender - maar ach, als IK maar weet wat ik bedoel....). Dus ik stuurde MB, een vrouw uit onze kerk, een bedankje per app. Leuk, zo'n kaartje, dat is fijn thuiskomen! Haar reactie: Ik stuurde helemaal geen kaartje!? O.k., gezien de tekst op de kaart - zou het een kaartje zijn van die andere M.? (OOK een "MB"- bedenk ik nu ik dit tik😔?) En ja, dat was hem!

Zo kreeg ik onlangs ook een kaartje van "R". Even nadenken, goed ontcijferen: Ja, die kaart kwam van R...a, en niet van R...e... Eén letter verschil!

Moraal van het verhaal: gebruik altijd voor- en achternaam, tenzij je er een zoekplaatje van wilt maken! Ik ga er zelf altijd van uit, als ik iemand schrijf, dat iemand misschien meer mensen met mijn voornaam kent - ik heb geen naam die heel zeldzaam is... En ook als ik bel noem ik vaak mijn voor- én achternaam - ook omdat mijn gammele gehoor er wat langer over doet om iets te horen, om iets te begrijpen - voor- en achternaam, het hele metrum van mijn naam, iets meer tijd om mijn stem te herkennen - DAT helpt vaak om het kwartje te laten vallen!

Pinksteren 2024

Ik ben wat gammel, maar niet ziek genoeg om niets te doen. En ik moet de rommel in mijn huis binnen de perken houden, maar omdat ik zonder hulp zit valt dat weer niet mee...

Goede daad: die grote stapel kranten (in de hoek, op de krantenbak, en op het tafeltje, en...) opruimen - kranten komen bij mij altijd op een grote stapel terecht, omdat ik ze nog niet heb gelezen, of nog niet goed genoeg heb gelezen. OEPS! Meer mensen last van?

Dus ik lees nu de kranten van mei / juni 2022, ECHT waar😬! Treurig toch? Wat er bijzonder aan is: je realiseert je weer eens hoe betrekkelijk al dat nieuws is - ik zie geregeld dingen waarbij ik vaststel: O ja, daarover maakten we ons TOEN, lang geleden, druk. 

Maar ik kom ook iets tegen wat ik behoorlijk schrijnend vind. In de krant van zaterdag 4 juni, Pinksteren 2022. Een haiku, van de hand van Henrie Ensink uit Emmen:

Geen regen van staal

maar storm van gerechtigheid

een bries van vrede. 

Zo moge het zijn! 

(Toen geschreven na 100 dagen oorlog in Europa, in Oekraïne. Nu is er op NOG meer plaatsen oorlog. Meer, in plaats van minder. Het maakte me verdrietig...).

Oh, wat een lekker toggie!

Het wordt saai hoor. Maar ik had gisteren weer ZO'N lekker tochie!!

Ik ben druk - zo voelt het tenminste. Ik ervaar de luxe van VEEL mensen die contact met me willen, die me willen steunen. Maar mijn energie is HEEL beperkt. Dus: hoe doen we dat??

Zaterdag startte de dag raar op: nog in mijn pon, de koffie nog niet op, de krant nog niet gelezen (maar al wel bezorgd!!), belde buurvrouw, G., vanuit de andere kant van het land. Er was even paniek. Kon ik het rechtzetten? Ja hoor, aankleden, mijn koffie in de wacht, even twee huizen verder lopen, half uurtje "werk" - en dat is ook weer geregeld. Ik vind het ZO fijn dat ik nog van betekenis kan zijn - ook al ben ik dan ziek en krukkig!

Maar ik vind het niet fijn opstarten, als ik vóór de koffie al in actie moet komen....

Toen ik 's middags op het punt stond om de deur uit te gaan voor een cadeautje voor vriendin M., naar de plantenmarkt, en mogelijk nog een stukje omfietsen - belde D. Nee, NU. even. niet! En dat "mocht" gelukkig ook.... Ik ga zo proberen of ik haar terug kan bellen - want zaterdag ontbrak de energie, en zondag was zij niet thuis (en had ik geen zin om iemand te spreken). 

Zaterdag slaagde ik voor M., slaagde ik niet op de palntenmarkt, en ging na een paar uur gewoon terug naar huis. Genoeg geweest!

Gisteren ging ik alleen naar de kerk (de dominee was een beetje langdradig, dus het werd laat...). Daarna naar huis. Vriendin C. wilde een afspraak - maar dat hield ik af, in ieder geval voor dit weekend. En dat was - achteraf - ook gewoon goed... Het was heerlijk stralend weer. Dus laat in de middag - na een paar uur languit op de bank - stapte ik alsnog op de fiets. Elk jaar bezoek ik met Pasen het graf van mijn Lief. Maar vorig jaar was ik daarvoor te ziek. En dit jaar kwam het er nog niet van. Nu wel. Even (op zondag...) bloemen gekocht. En toen op pad, twee dorpen verderop. Fles water mee, wat te lezen, voor als ik daar zin in zou krijgen onderweg. 

Bijzonder hoor, ik kom toch al 38 jaar op die plek - maar nu ontdekte ik een prachtighe route terug. Langs de rivier, over landweggetjes. Door parken en bossen. Het was niet ver - voor mijn doen tenminste - maar WAT een fantastische tocht was dat! En dat op "loop" (fiets-)afstand van huis!!

Stobben

 Hoe stoer vind je dit?

Vanmorgen vroeg, in afwachting van een telefoontje, rukte ik de stronk uit de grond die ik 10 jaar en 9 maanden geleden "erfde" met mijn huurwoning. De Woningbouwvereniging kapte voor ze de woning aan mij verhuurde wél alle bomen die in mijn ministadstuintje stonden, maar liet heel geniepig alle stronken bedekt in de grond zitten.Wát een (onaangename) verRassing, toen ik bezig ging in de tuin! 

Ik vind het écht een verdienste van mezelf: dit is het grootste stuk van de overgebleven boom (mijn grote voet linksboven voor de maat); de rest ligt al ergens in een hoekje onder de hortensia - voor de beestjes, en tegen de verdamping komende zomer. O.k., als ik ergens met mijn volle gewicht aan ga hangen wil er best beweging in komen, maar de stronk is bést zwaar, hoewel gelukkig eindelijk wel vermolmd inmiddels.... 

Nu kan ik ook eindelijk déze vierkante meter van mijn tuin in gebruik gaan nemen - het is het zonnigste deel van mijn tuin! (Ik ga nog verzinnen wat er moet komen te staan. Courgette? Of zo'n hele grote papaver? Of nog iets anders leuks / lekkers?? Iemand tips?

(Overigens: ik vroeg ook een offerte aan voor het laten verwijderen van deze laatste stronken. € 250!! Dus met de moed der wanhoop zelf deze laatste poging gedaan, en dat LUKTE! En ik leerde op mijn oude dag nog een nieuw woord: zo'n klus wordt door tuinmensen "stobben frezen" genoemd. Stobbe - voor mij een heel nieuw woord!!)

Lief zijn

Ik ben nog steeds een groentje op het gebied van kanker, tenminste, dat vind ik zelf dan. Op 28 april was ik één jaar erkend patiente. Ik heb het niet gevierd.... Maar zo af en toe plopt het gevoel wat ik vorig voorjaar had weer op: "Ik doe het eigenlijk best goed, dat ziek-zijn!". 

Inmiddels begint het gevoel van uitputting, wat ik begin vorige week had nadat ik het telefoontje kreeg dat mijn behandeling WEER anders moest (nou ja, ik kreeg de keuze voorgelegd, maar eigenlijk was dat helemaal geen keuze...), weer wat af te nemen. Ik probeer het maar te laten zoals het is: Kanker sucks! 

Dit weekend las ik in een blog op kanker.nl iets over "lief zijn voor je lichaam, omdat het zo hard werkt om een ernstige ziekte de baas te blijven". En gisteren las ik via de blog van Mevrouw Niekje over het overlijden van Ellen, van De wereld van Frits en Ellen. Toch blijft het idee dat ik zou kunnen overlijden aan "mijn" kanker een beetje theoretisch. Je kunt je eigen dood niet denken, blijkkbaar.... 

Wat ik dan doe, om lief te zijn voor mezelf? Heel weinig, eigenlijk, en dat is ook goed. Ik ben vreselijk blij dat de temperatuur wat stijgt: in t-shirt op de fiets! Werken in de tuin! NU kan het nog!! Ik snuif alle geuren van bloeiend spul op. Steek eens een kaars voor mezelf aan. Lees een mooi boek.

En ik regelde wat dingen:

• Vroeg uitstel van mijn belastingaangifte aan. Daar krijg ik nu écht de concentratie niet voor bij elkaar. 
• Meldde mezelf een paar weken geleden weer helemaal ziek bij mijn werkgever (ik was sinds januari uurtje per uurtje weer aan het opbouwen) - maar werken, daarvoor kan ik me niet goed genoeg concentreren - en ik kan mijn weinige energie beter voor mezelf gebruiken. Moest / wilde wel de zaken goed overdragen aan mijn vervanger. Dat kwam er maar niet van, maar daar ben ik NU mee bezig - kan hij lekker verder werken, en kan ik het uit mijn hoofd zetten, en me op andere dingen richten.
• Ik zoek me helemaal suf naar de bon van mijn leesgroepboek. Dat werd 10 dagen terug eindelijk geleverd, na veel te lang wachten. Inmiddels is de leesgroep al begonnen met dit boek - maar ga ik wel meedoen, of sla ik dit boek over, en haak ik in het najaar mogelijk weer aan? Ik houd van die meiden van de leesgroep, maar of ik een goede bijdrage kan leveren aan het gesprek? Of ik genoeg concentratie op kan brengen om de ingewikkelde materie telkens te bestuderen?? Ik zag gisteren dat ik nog 22 dagen heb om het boek eventueel retour te sturen - misschien heb ik tegen die tijd de terugstuurinformatie wel weer teruggevonden..
• Ik kwam mogelijk in aanmerking voor een gemeentelijke bijdrage van € 200 vanwege hoge ziektekosten in 2023. Vorige weekend toch maar eens nagezocht: hoe laag moet je inkomen dan zijn, en kom ik aan het drempelbedrag aan medische kosten? Moet dat worden aangevraagd voor 1 mei? Helaas, dat had ik voor 1 april al aan moeten vragen. Jammer, dan maar niet - ik heb het geld niet echt heel hard nodig, en heb de deadline dus blijkbaar even gemist.... Ik probeer te accepteren dat het gewoon dure tijden zijn!
• Ik bestelde wat nieuwe rokken en een jurk. Misschien kan ik het maar één zomer aan, en dat is zwaar tegen mijn principes. Maar ik wil er toch zo goed mogelijk uitzien, me zo lekker mogelijk voelen in dit gemankeerde lichaam.
• Ik kocht een nieuwe matras: nogal duur, maar hé, als ik zieker word wil ik wel lekker kunnen liggen! En: het geld ís er, ik heb een nieuwe matras nodig na 14 jaar - en ik kan het gelukkig betalen. Het oude matras kón ik à € 10 laten meenemen door de matrassenwinkel. Maar "ons bin zuunig"- dus ik belde zelf het grofvuil, liet zelf het oude matras van de trap vallen - en hé, het grofvuil KWAM ook nog op de afgesproken datum!! NOG zo'n meevaller...
• Maandag was de eerste zonnige dag sinds tijden. Dus meteen de koe bij de horens: contant geld halen, dekbed en matrasonderlegger in een grote DIRK-tas achterop de fiets, richting wasserette. Nog een keer terug: wasmiddel vergeten mee te nemen (mijn beweging krijg ik wel op deze manier). En dan lekker studentikoos in de wasserette de krant lezen, beetje naar buiten kijken, wachten op de machines. In een uurtje weer een lekker schoon dekbed! En leuke ontmoetingen met medewassers, die de instructies niet snappen. Fijn om te kunnen helpen!

Gisteren had ik weer een "ziekenhuis-dagje". Gesprek met een arts (in opleiding - Ik geniet er wel van, al die jonge meiden die er rondlopen!), daarna CT-scan nummer zoveel. Terwijl de vorige CT-scan pas een paar weken oud was..... Maar goed - fietsen, dat is zo'n 7 kilometer enkele reis.  Slecht geslapen, geen koffie mogen drinken voorafgaand aan het onderzoek. Dus na afloop: een heerlijk bakje (automaten-)koffie op het pleintje. Daarna, in de zon (!) terug naar huis fietsen! Feestje!