Klaar voor de start....

Ik heb dit weekend nog heerlijk genoten van het mooie weer! Het was zonnig, (niet té) warm: goed weer voor tuinwerk, en tuinzitten!

Ik kluste wat: mijn eeuwenoude melkkrukje had in de loop van de jaren al vele kleuren, en ik bedacht om hem nu maar weer eens blank te schuren. Schuurmachine erbij, GAAN!

Ik versnipperde wat nieuwe takken voor onder de hortensia - ik heb het idee dat dat vocht vast zou kunnen houden, en ik probeer mijn tuintjes voor te bereiden op droge zomers.

Op de plek waar ik een klimcourgette neer wilde zetten kwam ik weer eens een boomstronk tegen: O, ja - even vergeten dat er  daar nog een zat. Het hout is inmiddels, na zeven jaar, wat verweerd (maar nog niet genoeg), dus ik ondernam weer een poging om hem uit ge graven / weg te hakken (wordt vervolgd).

En aan het eind van de dag zette ik alle bakken die ik kon vinden klaar: het gaat regenen de komende dagen - en ik wil zoveel mogelijk van dat kostelijke goedje opvangen, voor drogere dagen (mijn regenton was al bijna leeg, terwijl ik écht elke liter water, bijvoorbeeld als ik wacht tot het afwaswater warm wordt, opvang en aan mijn planten geef....

En nu heb ik spierpijn, ik heb blauwe plekken en schrammen, altijd een goed teken! Ik hield dus écht weekend, en ben nu weer zover klaar om aan de werkweek te beginnen - misschien één van de laatste weken thuiswerken? Ik begin er aan te wennen, het hééft ook wel wat, zoveel vrijheid - maar ik geloof dat ik tóch de voorkeur geef aan kantoor & collega's & live-contact!

(Overigens, ik kwam deze cursus tegen: een moestuincursus van Mme ZsaZsa bij Etadoro - online, kosten € 60,-- inclusief boek. Misschien ga ik die wel doen met mijn quarantainetijd (alhoewel, ik ZIT al hele dagen achter de computer). Iemand ervaring mee? Of koop ik gewoon weer een boek, om er te weinig mee te doen - ik heb inmiddels meer moestuinboeken dan moestuinen......)

Een bevredigende dag

Het leven lijkt soms een beetje stil te staan...

Nicole vroeg laatst, in de  reacties: Meen je nou, dat je deze coronatijd een dode tijd vindt? Ja, dat meen ik (op sommige dagen) heel erg. Ook al spreek ik wel eens iemand via de telefoon, ik zie veel te weinig mensen "live", en ik mis óntzettend een zoen, een arm om me heen, zelfs maar een hand om te geven... Ik ben sinds begin maart, toen ik ziek werd, niet meer aangeraakt: dat voelt als (een beetje) dood zijn.... En ik realiseer me maar al te goed dat dit, deze periode, raakt aan oude trauma's: mijn maanden als jonge peuter in quarantaine in het ziekenhuis (waar ik natuurlijk niets meer bewust van weet, maar welke herinnering volgens mij écht nog ergens in mijn lijf zit), mijn jeugd, als ik als "welopgevoed meisje" mensen een (eczeem-)hand wilde geven, en die mensen deinsden terug. Mijn jaren in isolement, als schoolkind, als puber, als depressieve adolescent.... Thank God it's over - maar ik weet dat het lichaam een eigen geheugen heeft, dat deze herinneringen nog ergens zijn opgeslagen...

Toch zijn er dan soms ineens toch goede, productieve dagen. Of, is "productief" wel het goede woord? Gisteren hield ik met een half oog wél de werkmailbox in de gaten, maar ik vond het zinvol om verder écht een dag vrij te nemen. Ik heb zó de neiging om elke dag maar door te werken, tot ik "klaar" ben - maar net als in gewone tijden is het werk natuurlijk nooit écht "af". Hoog tijd voor een vrije dag / vrij weekend dus!

Daarom nam ik gisteren een lekker luie dag. Ik had alle boodschappen in huis, en ik kon dús lekker de hele dag op de bank liggen met mijn detective: De wraakoefening van Val McDermid. Een aanrader: lekker dik, spannend, niet al te slecht geschreven/vertaald. Wat wil een mens nog meer? En: ik kan me inmiddels weer een beetje concentreren op wat ik lees, ook erg prettig! Aan het eind van de dag, suf gelezen, nog even een felicitatietelefoontje doen, en dan toch nog maar even naar buiten, de zon in, met de krant.

En later, nog later: mijn stoel-met-strijkgoed-en-vertelwerk afgegraven. De oogst:

• 4 Slippen weer gerepareerd in de kast;
• Mijn "make-uptasje" (daarin zitten bij mij vooral een zakmes, schoonmaakalcohol, naaigerei, een tekentang, en, o.k., twee kammetjes, cacaoboter, huidzalf en Nestosyl) heeft weer een functionerende rits, en kan dus weer mee op pad als we weer op pad kúnnen;
• Een opgestikte zak van een oude kapotte rugzak is een losse, lichtgewicht zak / foedraal geworden voor bijv. bij mijn kampeerspullen;
• Een lekker t-shirt is weer gatenvrij.

Dat is zó bevredigend, zo ineens een avond vaart maken!

Afrekening servicekosten: Het blijft vreemd!

Het is tijd om ons weer eens druk te maken over andere dingen dan (alleen) corona!

Ik kreeg gisteren ook de afrekening van mijn servicekosten van het afgelopen jaar. Gemeenschappelijk energieverbruik: geen, teveel betaald: € 8,40. Kosten gemeenschappelijk tuinonderhoud: € 8,67 per jaar, teveel betaald: € 3,33. Total voorschot € 20,40, totaal teveel betaald in een jaar: € 11,73.

Servicekosten over deze berekening: € 5,00

Dus ik krijg maar liefst € 6,73 terug....

Ik vind dat toch wel een beetje uit balans.....

(klein) Geluk bij een (groot) ongeluk

Tja, dát noem je nu eens een klein geluk bij een groot ongeluk.

Vandaag kreeg ik mijn salaris van april al binnen, en het oude was nog niet eens op.....!`

Afbeelding van Pixabay.

Ik zat met enige spanning af te wachten wanneer het salaris overgemaakt zou worden - nu eens niet omdat de bankrekening op € 0 stond, maar omdat ik erg benieuwd was hoeveel ik deze maand over zou houden. Vanmorgen ging ik toch maar wat geld uitgeven: wandeling van 2-3 kilometer naar de markt, wandeling 2-3 kilometer terug, helemaal in de zon. Vis! Wat groenten, en dan ook meteen maar een pond drop meenemen... Zo af en toe moet ik mezelf toch even verwennen met iets lekkers.
Verder geef ik heel weinig uit. Ik vermijd winkels, kan niet naar de kapper - ook al is dat erg nodig - niet met het OV, geen terrasjes - noem maar op. Dus toen vanmiddag de bijschrijving binnen was, had ik € 125 extra over, naast de € 300 die sowieso elke maand naar de spaar- en beleggingsrekeningen gaat (maar daar niet altijd blijft - als het nodig is boek ik het zo terug van de spaar- naar de lopende rekening).

O.k., in totaal kon er dus meteen € 630 (inclusief voorgeschoten reiskostenvergoeding) naar de spaarrekening. (En dat is maar goed ook, want mijn beleggingen zakten deze maand dramatisch....)....

Mooi!

Nee, NIET mijn hoofd - ik heb echt "last" van mijn grote dikke grijze bos haar. Ik was al een beetje jaloers op een collega, die ik via de livestream zag: die heeft dus én een huisgenoot, én een tondeuse! Dat wil ik ook! (Nou, nee hoor - ik geloof dat dat er écht niet meer uit zou zien, op mijn leeftijd - alhoewel, als het erg warm wordt binnenkort?)
O.k., wat ik dan een mooie uitdrukking vind: "Geef mij jouw problemen!", met andere woorden: als dat alles is waar je last van hebt! 😉

Ik hield toch soort van weekend: zaterdag nog een paar uur voor mijn baas gewerkt, geheel vrijwillig: ik heb veel werk, er moet een klus af, en ik wílde er graag aan werken - het was toch koud en regenachtig. Daarna in mijn tuin bezig geweest: hoera, weer een stuk boomwortel gesloopt, én bijna een stuk ijzer uitgegraven. En dan: lekker de kuilen en bergen laten liggen, totdat mijn rug weer wat meewerkt.... Gisteren heb ik vooral in de tuin zitten lezen, eindelijk weer wat concentratie, al is het dan voor wat boeken die ik normaal niet zou lezen: Hittegolf, van Suzanne Vermeer, en een boek van Bastiaan Ragas, Maar je krijgt er zoveel voor terug. Een ontzettend slechte detective en een (wel aardig) flodderboekje over het vader- / ouderschap in Amsterdam Zuid. Lang leve de nieuwe minibieb, die pas kort geleden werd opgericht!

Gisteravond móest ik een documentaire kijken, omdat die al een jaar op band stond te wachten. "Visages Villages", een lange film van Agnès Varda en een meneer JR. Ik ben blij dat ik die nog gezien heb, én dat ik de volle twee uur mijn aandacht erbij kon houden. Een mooie film, met een speelse Agnès Varda, op 88-jarige leeftijd, die samen met JR door Frankrijk reist, portretten van mensen maakt en die groot op muren aanplakt. Een film over zien en gezien worden. Over "leven brengen in doodse gebieden", zoals ze zelf zeggen. Als je nog ergens kans ziet om de film te zien: doen!

Zo, en dan nu weer beginnen aan mijn werkweek! Nadat ik de laatste weken wat weinig werk had, kreeg ik nu een leuke, maar grote klus toegespeeld. Aan de bak dus!

En ergens hoop ik héél erg dat we morgenavond gaan horen dat we weer gewoon van het OV gebruik mogen maken, dat de bibliotheken weer opengaan, dat zéker alleenstaanden weer handen mogen geven en omhelzingen mogen geven en ontvangen buiten gezinsverband, dat we weer bier mogen drinken op terrassen.....

(O.k., ik houd er heel erg rekening mee dat het écht nog niet zover zal zijn, maar mag ik nog éven dromen?) 😢

Dat schiet op!

Ik lees net op Teletekst:

"Het aantal coronapatiënten op de intensive care is vandaag opnieuw gedaald. Het zijn er 1258,21 minder dan een dag eerder." Kijk, dát schiet nog eens op! (OF: hoe een spatie het verschil kan maken...)

Hiep hiep Hoera!

Een van de vriendjes van het Repair Café heeft net zitten puzzelen op mijn computer. Het probleem wat ik had met inloggen leek opgelost - maar was het uiteindelijk dus toch niet....

Maar: als ik Chrome gebruik - dán kan ik ineens weer gewoon dingen doen op Blogspot!

(Nou ben ik geen fan van Chrome, maar wat werkt, werkt - toch?

Het is nu de tijd om...

Ik zoek naar manieren om deze "dode tijd" toch een beetje vruchtbaar te maken.

Eén van de dingen die ik nu goed kan doen: mijn prijsvergelijkingslijstje aanvullen.

Naar aanleiding van het oerboek van oer-consuminderechtpaar Hanneke van Veen en Rob van Eeden "Je geld of je leven" (onder de klik zit een gratis download van het boek!) begon ik ooit met het maken van een prijsvergelijkingslijst: welk product, uit welke winkel, kost op welke datum, hoeveel? Op een gegeven moment heb je dan dus een lijst met in welke winkel je het goedkoopste product kunt kopen. Ik zie dat mijn exemplaar van het boek uit 2000 stamt: al 20 jaar oud! En ook mijn excel-lijstje is dus al zo oud. Sommige vermeldingen dateren van 10 jaar geleden!

Maar in deze tijd doe ik mijn boodschappen zoveel mogelijk in één winkel - afhankelijk van welke winkel de beste aanbiedingen heeft (maar zo heel veel heb ik nu ook niet nodig) ga ik naar de Lidl, de AH, de Hoogvliet of de Plus (dat zijn de supermarkten binnen wandel- en fietsbereik)…. In die winkel zoek ik dan natuurlijk wél zoveel mogelijk de goedkoopste opties op.

En dat betekent dat ik nu mooi mijn lijstje weer eens kan wijzigen en aanvullen: Is de smeerkaas bij de Lidl van € 0,92 voor 200 gram wel écht de goedkoopste, of kan het nog beter? En de halvarine, en het beschuit? Toen ik er eens kritisch naar keek bleek bijvoorbeeld dat een liter zonnebloemolie bij de Hoogvliet goedkoper is dan bij de Lidl!

Aan de hand van zo'n lijstje kun je bijvoorbeeld ook opzoeken of een aanbieding wel echt zo'n goede aanbieding is: zeker A-merken zijn soms in de aanbieding nog (veel) duurder dan de prijs die je voor hetzelfde product als C-merk betaalt. En soms moet je jezelf ook iets gunnen: van bijvoorbeeld doucheschuim betaal ik graag iets meer - dat kan echt goedkoper dan de dr. Kneipps en de Dove - maar een fijne doucheschuim is ZO lekker!

Pasen!

Ik vind Pasen altijd al een wat raar, ongemakkelijk feest: Hoezo, Opstanding? Hoe dan? Eén van de "oude" Oosterhuis-liedjes eindigt met ".. En haal ook ons door de dood heen, nu. Want waarom Hij wel, en wij niet? Wij zijn toch ook mensen?". Dat lied werd vroeger oneerbiedig door dominees in spé wel "Calimero" genoemd: "Want zij zijn groot, en ik is klein - Het is NIET eerlijk!!!"

Inmiddels sta ik er wel anders in: Mijn Lief kon zó vanuit zijn tenen Pasen vieren dat ik die ervaring na zijn dood wel wat meegenomen heb. Ook voor ons mensen is het al Pasen, ook / juist / nu in deze rare, eenzame en beangstigende tijden.

Ik volgde vanmorgen de kerkdienst via de livestream. Een manier om toch een klein beetje verbonden te zijn met de mensen met en voor wie ik werk. Tegelijkertijd benadrukt het ook de afstand: Dáár wordt avondmaal gevierd, en ik sta erbuiten. Verdrietig. Zoals de lieve vroegere collega die gisteren even belde me zowel blij als verdrietig maakt: het doet me érg goed, én het benadrukt hoe alleen ik ben. En aan de andere kant: ik ben blij verrast hoe relatief goed ik dit aankan, zowel praktisch al emotioneel. Ik red me wel - écht, en niet vanuit een groot-houden.

De laatste weken was het dan ook heel lekker weer: zonnig, warm, graad of 20-25. En dan is het pas half april! Uit pure verveling (maar dat mag, het houdt me bezig en het schaadt niemand) schrap ik
álle onkruid tussen álle terrastegels vandaan. Beetje overbodig werk, maar ach, het houdt me in beweging.... Ik zeef mijn compost: altijd weer een erg mindfull werkje, en een groot wonder: aan de bovenkant van de compostbak gooi je er het keuken- en tuinafval in, aan de onderkant komt er een prachtige meststof uit, die heel goed is voor de grond, zeker met de droge zomers van nu. Vanmorgen wurmde ik me tussen de compostbak en de schutting, in een poging om de Japanse Wijnbes op te binden. De lukte niet, maar ik ben weer een stapje verder, ik weet nu wat wel gaat werken.

En tussendoor zit ik lui en genietend in de achtertuin, of op het bankje in de voortuin. Donderdag, 8.00 uur 's morgens, met de zon op de voortuin: mijn koffie gedronken op het bankje in de zon: het was nog wel wat koud, maar met een extra vest, (blote) voeten op de bank in plaats van op de grond, en dan doe ik net of het vakantie is: dan zit ik op de camping ook wel eens kou te lijden voor mijn tentje...

Ik fiets dadelijk een paar dorpen verderop, daar ligt H. begraven. Hij is al 35 jaar dood, maar zijn ouders leven nog. En omdat ik weet dat zij het zeer waarderen dat er nog iemand aan hem denkt, zet ik jaarlijks met Pasen bloemen op zijn graf. (En ook omdat IK dat fijn vind, omdat H. zo belangrijk is / was in mijn leven, én omdat het gewoon een fijne fietstocht is...).

Pasen! De viering werd besloten met het zingen van "U zij de Glorie!" - en ook hier de dubbelheid: ik vind het lied een beetje bombastisch, maar het zingt ook (juist daarom) zo lekker weg... Het HOORT bij Pasen, zoals het hoort bij álle begrafenissen die ik heb meegemaakt. En als niemand het meer kan zingen, zoals toen H. werd begraven, is er altijd wel iemand die in ieder geval kan neuriën, of een organist die alleen speelt. Soms moeten anderen het maar even voor je geloven!

Stille Week

(Dit is alleen bestemd voor iedereen die net als ik nogal taalgevoelig is...…. Ik kan het niet laten, hoor van bijvoorbeeld mijn collega's dat ik soms heel irritant ben als het om onze mooie taal gaat!)

Ik las vanmorgen, ergens op het www:

"Minder doden in Frankrijk"

Kijk, en dan moet het nog Pasen worden!

Ik wens jullie allemaal een hele Goede, Stille Week.

(Het is wel een héle rare Stille Week (de week die begint met Palmzondag, gisteren, en eindigt zaterdagnacht, met Pasen.) Ooit lukte het me om de Stille Week in relatieve stilte door te brengen. Ik nam vrij van mijn werk, zong op Palmzondag, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Paasnacht en Paasmorgen in mijn kerkkoor - en dan tussen Paasnacht en Paasmorgen tot té laat in de kroeg om te vieren dat het Pasen was, dat we jong waren, en dat we het goed hadden met elkaar). Óf ik werkte wel, maar probeerde ervoor te zorgen dat de week vergadervrij was. Déze Stille Week is heel anders. Ik heb bijvoorbeeld geen vrij, ook al werk ik dan maar een paar uur per dag - vooral om mezelf bezig te houden. De week krijgt wel een bijzondere lading: God die met ons mee-lijdt, die mens wordt om alles te ondergaan wat mensen moeten ondergaan.)

Nou ja, en deze hele preek door een krantenkop....

Muur

Nee, nu eens geen verhaal over "hoe de muren op me afkomen" - dat valt ook eigenlijk wel heel erg mee -, maar een stukje over (vogel)-muur. Dat krijg je ervan als je op gaat ruimen, en dan krantenknipseltjes tegen komt die je hebt uitgescheurd om "ooit nog eens" over te gaan bloggen....

Ik schreef eerder over het eten van vogelmuur, en vond nu een knipsel terug van een Natuurdagboek van Koos Dijksterhuis uit mijn lijfblad Trouw, van 6 december 2019: Klik!

Dus áls je dit weekend de tuin in gaat: laat lekker onkruid staan, en eet het op als je er zin in hebt!

Ik ga zo proberen de stokrozen die op de "verkeerde plaats" opkwamen te verplaatsen naar de plek waar ik ze wel héél graag wil hebben. Ik trek de al te reislustige citroenmelisse uit, om die te drogen en er geurzakjes van te maken: cadeautje voor iemand die vorig jaar veel last van muggen had. Ik ga eens kijken of ik mijn koolmezennestkastje beter vastgezet krijg, voordat er net als vorig jaar een moord wordt gepleegd op vogelembryootjes. En ik probeer de wijnbes in te tomen , en de stekken weg te geven. Klussen genoeg voor een dag!

(Ik kan het je overigens aanraden om nu de tuin in te gaan, als je er één hebt. Ik zat gisteren heerlijk, in mijn korte broek en t-shirt - niemand die me ziet - achter in de tuin, verscholen achter de was, mét een detective, beker koud water erbij: het leven is goed!)

Dankbaar

Gisteravond zat ik op de bank, en bedacht ik ineens dat er nogal wat dingen zijn waar ik nu erg dankbaar voor ben:

• Dat ik werk heb, wat ik voor een deel thuis kan doen. Het houdt me van de straat, maakt dat ik me nog een beetje nuttig voel, nu ik zo afgesneden ben van de wereld;
• Ik ben heel dankbaar dat ik begin februari nog mijn weekje in Egmond vierde; als ik me een beetje inspan voel ik de wind nog door mijn haren, zie ik nog werken uit de tentoonstelling in het museum in Bergen, van Aat Veldhoen. Mooie herinneringen!
• Ik ben heel blij met mijn huis! Ook al mis ik soms de omgeving van mijn oude huis - de straat oversteken en dan lekker langs het water kunnen wandelen - als ik eraan denk dat ik nu ook nog met een gestoorde / terroristische onderbuurvrouw zou kunnen zitten, die dag en nacht op haar piano ramde - dan kon ik dus niet bellen, tv-kijken, radio-luisteren, óf me concentreren op mijn eigen dingen - van wie ik na 22.00 uur niets meer uit de koelkast (nou ja, niet DE koelkast, mijn EIGEN koelkast dus!) mocht pakken, omdat ze "hele gevoelige oren" had....
• Ik ben dankbaar dat de meeste vrienden en kennissen ófwel nog niet ziek zijn, ófwel goed door een coronabesmetting heen zijn gekomen. 
• Ik ben dankbaar voor internet. Stel je nou toch eens voor dat ik NIET via mijn blog, via (video)bellen of mails contact zou kunnen hebben met jullie en anderen!
• Ik ben dankbaar voor de lente! Koolmeesjes vliegen af en aan in mijn tuintje. Mijn rozemarijn bloeit volop. Ik zat al buiten, op mijn achterterrasje, in de zon en uit de wind.
• Ik ben heel dankbaar dat ik volwassen ben, dat ik niet meer in een onveilige thuissituatie deze tijd door moet brengen.
• Ik ben blij met mijn buren - zo af en toe een praatje midden op straat, tussen mijn huis en het hunne, elkaar even bellen om te vragen hoe het gaat, voor de buurvrouw die graag een boodschap voor mij deed toen ik dat niet wilde / durfde.
• Ik ben dankbaar voor mijn warme douche, zo meteen: warm water in overvloed, lekker doucheschuim, shampoo om te proberen om mijn grote grijze Madam MikMak-kapsel nog een beetje toonbaar te laten zijn...

Ik wens jullie (ook) een fijne dag!

Reactie op "april-grap"

Ik kan nog steeds niet reageren op blogs, inclusief mijn eigen, dus daarom hier maar even een reactie, op jullie en op mijn eigen schrijfsel van vanmorgen.

@Janne: Ik zit ook al ruim anderhalve week opgehokt, want snufferig en allergisch, daarvoor 2 weken thuis vanwege (gewone?) griep. Ik ken een paar mensen die besmet zijn, en iemand in mijn kennissenkring is overleden. Ik wil dus zéker niets afdoen aan de ernst van de situatie, of zelfs maar de indruk wekken dat ik denk dat het "nepnieuws" is...

Maar soms, heel soms, denk ik dat het niet kán zijn, dat we ineens zo (moeten) leven....

Ik vind het vergelijkbaar met de eerste jaren na het overlijden van mijn Lief, toen ik een enkele keer wakker werd, even niet meer wist dat hij er niet meer was, en als dan het besef langzaam weer door begon te sijpelen, ik me echt even erdoor heen moest worstelen dat het écht waar was....

1 april 2020

Ben ik nou de enige die een enkele keer - een heel enkele keer - denkt dat dit niet waar is, dat het gewoon allemaal een hele foute grap is?

Ook al zitten we er nu al weken middenin, het blijft zo surrealistisch!