Een goede jaarwisseling vanavond, en veel Heil en Zegen voor het nieuwe jaar!
dinsdag 31 december 2013
2014
De enige manier waarop ik vuurwerk nog een beetje leuk vind:
Een goede jaarwisseling vanavond, en veel Heil en Zegen voor het nieuwe jaar!
Een goede jaarwisseling vanavond, en veel Heil en Zegen voor het nieuwe jaar!
woensdag 25 december 2013
Ruimte maken
Vandaag heb ik heerlijk lang geslapen: vanmorgen, en vanmiddag na een late lunch, nog een paar uur. Ik ben erg moe, na wat alles bij elkaar een "raar jaar" is geweest....
Wel hing ik tijdens de kersttoespraak van W.A. van Buren een grote plank op in de werkkamer - maar hij kon zijn toespraak sneller uitspreken dan ik mijn plank ophing (en ligt dat dan aan mij, of toch aan hem?).
Hoera! Eindelijk toch die plank opgehangen, zodat er wéér meer ruimte ontstaat! En toen ik een stapeltje papier afgroef, vond ik dit citaat:
"Later leer je dat je genoeg moet vergeten om ruimte te maken voor wat er nog komt" (Ester Naomi Perquin). Ooit uit Trouw gescheurd? Omdat ik "loslaten" zo moeilijk vind? Geen idee - maar als ik het hier digitaal opsla, mag ik éindelijk die snipper krant wegdoen.
En in het verlengde hiervan las ik net een artikel, digitaal in Trouw:
http://www.trouw.nl/tr/nl/4468/Schrijf/article/detail/3566246/2013/12/21/Wat-te-doen-met-overtollige-boeken.dhtml?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20131225.
Hoe toepasselijk kan een krantenartikel zijn?
Mijn goede voornemen voor komend jaar - of in ieder geval: wat me te doen staat. Er moet nog veel worden weggegooid voor ik hier thuis kan zijn...
Wel hing ik tijdens de kersttoespraak van W.A. van Buren een grote plank op in de werkkamer - maar hij kon zijn toespraak sneller uitspreken dan ik mijn plank ophing (en ligt dat dan aan mij, of toch aan hem?).
Hoera! Eindelijk toch die plank opgehangen, zodat er wéér meer ruimte ontstaat! En toen ik een stapeltje papier afgroef, vond ik dit citaat:
"Later leer je dat je genoeg moet vergeten om ruimte te maken voor wat er nog komt" (Ester Naomi Perquin). Ooit uit Trouw gescheurd? Omdat ik "loslaten" zo moeilijk vind? Geen idee - maar als ik het hier digitaal opsla, mag ik éindelijk die snipper krant wegdoen.
En in het verlengde hiervan las ik net een artikel, digitaal in Trouw:
http://www.trouw.nl/tr/nl/4468/Schrijf/article/detail/3566246/2013/12/21/Wat-te-doen-met-overtollige-boeken.dhtml?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20131225.
Hoe toepasselijk kan een krantenartikel zijn?
Mijn goede voornemen voor komend jaar - of in ieder geval: wat me te doen staat. Er moet nog veel worden weggegooid voor ik hier thuis kan zijn...
zondag 8 december 2013
Verhuisklussen en andere "levensdingen"- bis
Alles gaat zijn gangetje, ik probeer tevreden te zijn met mezelf en met mijn leven, maar op de achtergrond zeurt er iets...
Want vorige maand overleed mijn vader. We hadden al heel veel jaren geen contact meer. Hoewel ik eigenlijk nooit iets had aan mijn vader, zeker de laatste 35 jaar niet, voel ik me nu toch verweesd... Ik vind het verwarrend, allemaal. Ik heb geen spijt van de keuze die ik heb gemaakt om geen contact meer met hem op te nemen, om mezelf zijn agressie en boosheid niet meer aan te doen, en toch vind ik het verdrietig dat het zo gegaan is.
En ik heb last van de houding van mijn verdere familie. Ik hoorde van mijn vaders dood door een sms-je - verstuurd zo'n 12 uur na zijn overlijden, en bij mij ergens midden in de volgende nacht aangekomen. Toen was de begrafenis en alles al geregeld, ik hoefde niet te komen. Rare dagen, ik was de kluts een beetje kwijt, en moest het toch maar zien te rooien. Zodat ik dus voor de begraafplaats stond, nog nahijgend van het haasten omdat ik éven mijn hoofd er niet bij had, de andere kinderen in de volgauto wachtend. Buitengesloten. En ik zie mezelf achter de kist lopen - de verdere familie hand in hand, ik alleen. En ik weet nog dat er voortdurend door mijn hoofd ging: "Dit is dus zoals het is.". Zo was het na de dood van mijn moeder, zo is het nu nog - alleen ben ik gelukkig 30 jaar ouder en sterker.
En ook nu, weken later, mis ik toch een telefoontje van familieleden "Hoe gaat het met je, wat betekent dit voor jou, hoe voel je je?" Maar dat telefoontje komt niet, het zou ook wel erg raar zijn áls het kwam - we hebben elkaar al zo lang niet gesproken.... En toch mis ik het - of misschien moet ik zeggen: Ik mis het om familie te hebben, die om me geeft, die betrokken is. Maar zoals er ook na het overlijden van mijn moeder en mijn Lief, 30 jaar geleden, geen telefoontje kwam - zo zal het nu ook niet komen. Dit is dus zoals het is.
Deze week zapte ik 's avonds laat langs wat tv-zenders, en zie tot mijn schrik ineens beelden van de begrafenis op het scherm. Eerste gedachte: de ratten, om dat zonder toestemming van de familie te filmen. Tweede gedachte: het was een eerbetoon aan mijn vader (mijn ouders waren - naast alles wat er in het gezin mis ging - gerespecteerde leden van de gemeenschap) - men heeft dit vast gefilmd met medeweten en toestemming van de rest van de familie. Maar waarom dan niet even een berichtje aan mij: "Dit kan op tv komen"? Bizar. Onzorgvuldig. Niet netjes.
Het gaat niet slecht met me, maar ik voel me een beetje "wiebelig". Het waren ook wel erg veel "life-events" op elkaar, de laatste maanden: verhuizen naar een nieuw huis en een nieuwe buurt en de dood van mijn laatste ouder. Herinneringen aan 30 jaar geleden spelen door me heen, aan hoe slecht het toen met me ging. Ik ben nu niet depressief, wel van slag. Ik heb moeite om mezelf te zien zoals ik ben: een gewone volwassen vrouw, met leuke en minder leuke kanten, die sommige dingen goed doet en andere dingen niet; iemand die gewoon de moeite waard is, omdat mensen dat zijn. Want de afwijzing door mijn familie ligt minstens zoveel aan hen als aan mij...
Deze zomer zei ik tegen de kinderen van mijn buurvrouw, na haar dood: "Soms gaat het wel eens mis tussen mensen." En dat meende ik van harte: soms loopt het in het leven wel eens mis. Maar het kost me veel moeite om dat ook op mezelf toe te passen - ik ben ondanks alles best een leuk mens, ik ben de moeite waard.
(Ooit schreef ik een affirmatie, zit nu nog ergens in een doos: Ik ben het waard om goed voor mezelf te zorgen, en om met respect behandeld te worden - of iets van die strekking...)
Maar het kost nu even meer moeite dan anders om dat ook echt te geloven, om dat te voelen tot in mijn tenen en terug. Ik ben het waard om me thuis te voelen in het leven, in mijn leven....
(Nou ja, misschien is dit een warrig verhaal. Ik heb er lang over gedacht óf en zo ja hoe ik dit op wilde schrijven. Hoe kwetsbaar wil je jezelf maken in het openbaar? Maar als ik het weglaat laat ik iets belangrijks weg. Dit is zoals het op dit moment met mij gaat.)
En tegelijkertijd ben ik met hele kleine stapjes bezig om voor mezelf een thuisplek te maken.
Onder andere hiermee:
(Ik ben hier helemaal blij en verguld mee, mijn nieuwe lamp voor boven de eettafel. Na lang zoeken toch iets betaalbaars naar mijn zin gevonden - op Marktplaats!)
Want vorige maand overleed mijn vader. We hadden al heel veel jaren geen contact meer. Hoewel ik eigenlijk nooit iets had aan mijn vader, zeker de laatste 35 jaar niet, voel ik me nu toch verweesd... Ik vind het verwarrend, allemaal. Ik heb geen spijt van de keuze die ik heb gemaakt om geen contact meer met hem op te nemen, om mezelf zijn agressie en boosheid niet meer aan te doen, en toch vind ik het verdrietig dat het zo gegaan is.
En ik heb last van de houding van mijn verdere familie. Ik hoorde van mijn vaders dood door een sms-je - verstuurd zo'n 12 uur na zijn overlijden, en bij mij ergens midden in de volgende nacht aangekomen. Toen was de begrafenis en alles al geregeld, ik hoefde niet te komen. Rare dagen, ik was de kluts een beetje kwijt, en moest het toch maar zien te rooien. Zodat ik dus voor de begraafplaats stond, nog nahijgend van het haasten omdat ik éven mijn hoofd er niet bij had, de andere kinderen in de volgauto wachtend. Buitengesloten. En ik zie mezelf achter de kist lopen - de verdere familie hand in hand, ik alleen. En ik weet nog dat er voortdurend door mijn hoofd ging: "Dit is dus zoals het is.". Zo was het na de dood van mijn moeder, zo is het nu nog - alleen ben ik gelukkig 30 jaar ouder en sterker.
En ook nu, weken later, mis ik toch een telefoontje van familieleden "Hoe gaat het met je, wat betekent dit voor jou, hoe voel je je?" Maar dat telefoontje komt niet, het zou ook wel erg raar zijn áls het kwam - we hebben elkaar al zo lang niet gesproken.... En toch mis ik het - of misschien moet ik zeggen: Ik mis het om familie te hebben, die om me geeft, die betrokken is. Maar zoals er ook na het overlijden van mijn moeder en mijn Lief, 30 jaar geleden, geen telefoontje kwam - zo zal het nu ook niet komen. Dit is dus zoals het is.
Deze week zapte ik 's avonds laat langs wat tv-zenders, en zie tot mijn schrik ineens beelden van de begrafenis op het scherm. Eerste gedachte: de ratten, om dat zonder toestemming van de familie te filmen. Tweede gedachte: het was een eerbetoon aan mijn vader (mijn ouders waren - naast alles wat er in het gezin mis ging - gerespecteerde leden van de gemeenschap) - men heeft dit vast gefilmd met medeweten en toestemming van de rest van de familie. Maar waarom dan niet even een berichtje aan mij: "Dit kan op tv komen"? Bizar. Onzorgvuldig. Niet netjes.
Het gaat niet slecht met me, maar ik voel me een beetje "wiebelig". Het waren ook wel erg veel "life-events" op elkaar, de laatste maanden: verhuizen naar een nieuw huis en een nieuwe buurt en de dood van mijn laatste ouder. Herinneringen aan 30 jaar geleden spelen door me heen, aan hoe slecht het toen met me ging. Ik ben nu niet depressief, wel van slag. Ik heb moeite om mezelf te zien zoals ik ben: een gewone volwassen vrouw, met leuke en minder leuke kanten, die sommige dingen goed doet en andere dingen niet; iemand die gewoon de moeite waard is, omdat mensen dat zijn. Want de afwijzing door mijn familie ligt minstens zoveel aan hen als aan mij...
Deze zomer zei ik tegen de kinderen van mijn buurvrouw, na haar dood: "Soms gaat het wel eens mis tussen mensen." En dat meende ik van harte: soms loopt het in het leven wel eens mis. Maar het kost me veel moeite om dat ook op mezelf toe te passen - ik ben ondanks alles best een leuk mens, ik ben de moeite waard.
(Ooit schreef ik een affirmatie, zit nu nog ergens in een doos: Ik ben het waard om goed voor mezelf te zorgen, en om met respect behandeld te worden - of iets van die strekking...)
Maar het kost nu even meer moeite dan anders om dat ook echt te geloven, om dat te voelen tot in mijn tenen en terug. Ik ben het waard om me thuis te voelen in het leven, in mijn leven....
(Nou ja, misschien is dit een warrig verhaal. Ik heb er lang over gedacht óf en zo ja hoe ik dit op wilde schrijven. Hoe kwetsbaar wil je jezelf maken in het openbaar? Maar als ik het weglaat laat ik iets belangrijks weg. Dit is zoals het op dit moment met mij gaat.)
En tegelijkertijd ben ik met hele kleine stapjes bezig om voor mezelf een thuisplek te maken.
Onder andere hiermee:
(Ik ben hier helemaal blij en verguld mee, mijn nieuwe lamp voor boven de eettafel. Na lang zoeken toch iets betaalbaars naar mijn zin gevonden - op Marktplaats!)
vrijdag 6 december 2013
Verhuisklussen en andere "levensdingen"
Ik veranderde vandaag het uiterlijk van mijn blog - ik vond dit rozige al mooi toen ik begon met dit blog, maar Moneypenny gebruikte dit sjabloon eerst, en dus zocht ik iets anders moois... Nu zij het niet meer gebruikt neem ik het lekker - het past mooi bij mijn behang... Maar misschien schaf ik het ook wel snel weer af, word ik er scheel van, is het me toch te onrustig.
Ik had vandaag een sjouwdag. Als ik niet oppas gaan mijn weekenden op aan huishouden, vrijwilligerswerk en andere dagelijkse klussen. En dus moet ik welbewust dingen rond de verhuizing inplannen. Dit weekend dus maar weer eens: morgen ga ik kijken naar een lamp voor boven de tafel die ik op Marktplaats zag - ik hoop dat hij net zo leuk is als het leek - met precies de juiste mix van / opvallend / gek / en toch een beetje volwassen / die bij mij en mijn huisje past...
Vandaag dus sjouwen: ik sjouwde een grote plank voor mijn bureau naar huis: lopend naar de Hubo, minibus terug, plank op de fiets vanaf de bushalte naar huis. Zwaar! En toch nog tamelijk duur: ik betaalde ruim € 13,00 voor 1,05 bij 0,70 m - geplastificeerd en geperst, geen echt hout! Dat is schrikken! Thuis nam ik onmiddellijk weer de bus naar het meubelcentrum, waar ik zeil kocht voor mijn "hok", en een paar wissellijsten. 2 Meter zeil: dat is best te doen in de bus, en op de fiets... En zo kwam ik thuis: hijgend, best wel voldaan, en toch wel moe... Er kunnen weer een paar klussen van mijn lijstje geschrapt! (Nou ja, de uitvoering moet nog, maar het in huis halen, dát is vast gedaan!)
En over wat me echt bezig houd - daar hoop ik later nog over te bloggen.....
Ik had vandaag een sjouwdag. Als ik niet oppas gaan mijn weekenden op aan huishouden, vrijwilligerswerk en andere dagelijkse klussen. En dus moet ik welbewust dingen rond de verhuizing inplannen. Dit weekend dus maar weer eens: morgen ga ik kijken naar een lamp voor boven de tafel die ik op Marktplaats zag - ik hoop dat hij net zo leuk is als het leek - met precies de juiste mix van / opvallend / gek / en toch een beetje volwassen / die bij mij en mijn huisje past...
Vandaag dus sjouwen: ik sjouwde een grote plank voor mijn bureau naar huis: lopend naar de Hubo, minibus terug, plank op de fiets vanaf de bushalte naar huis. Zwaar! En toch nog tamelijk duur: ik betaalde ruim € 13,00 voor 1,05 bij 0,70 m - geplastificeerd en geperst, geen echt hout! Dat is schrikken! Thuis nam ik onmiddellijk weer de bus naar het meubelcentrum, waar ik zeil kocht voor mijn "hok", en een paar wissellijsten. 2 Meter zeil: dat is best te doen in de bus, en op de fiets... En zo kwam ik thuis: hijgend, best wel voldaan, en toch wel moe... Er kunnen weer een paar klussen van mijn lijstje geschrapt! (Nou ja, de uitvoering moet nog, maar het in huis halen, dát is vast gedaan!)
En over wat me echt bezig houd - daar hoop ik later nog over te bloggen.....
zondag 24 november 2013
Bloemetje!
Sinds kort heb ik nieuwe buren. Dat wil zeggen: vorige week reed er een verhuiswagen voor, en sleepten allerlei mensen allerlei huisraad bij het lege huis naar binnen. Maar wie er nou woonde? Geen idee! Eerlijk gezegd vind ik het een rare moderne gewoonte om niet even bij je buren langs te gaan om je gezicht te laten zien, en je voor te stellen. Al begrijp ik best dat dat 's winters moeilijker is dan 's zomers - ik trof in juli en augustus gewoon al mijn nieuwe buren in hun respectievelijke tuintjes aan!
Dus, in het kader van de wellevendheid, en om gewoon aardig te zijn, kocht ik gisteren een bloemetje voor mezelf, én voor mijn nieuwe buren. Gisteren trof ik ze niet thuis, maar vanavond zag ik wel iemand in huis. En toen kreeg ik een beetje de kriebels. Mmm - als het al raar is om je voor te gaan stellen, is het dan niet helemaal raar om bloemen te brengen?
Nou ja - dan ben ik bijna 50, en dan maak ik me nog druk om wat mensen wel niet van me zullen denken (en wat zullen ze denken van een aardig gebaar, dan vínden ze me maar gek!).
Maar: afgelopen week werd in een huis in Rotterdam een oudere vrouw gevonden, die al tien jaar geleden was overleden. Treurig, zo'n bericht: door niemand gemist, door niemand gezien...
Mocht mijn buurvrouw (-meisje) me al gek vinden, dan verborg ze dat goed - natúúrlijk werden mijn bloemen in dank in ontvangst genomen.
En ik heb het gevoel dat ik weer een heel klein beetje heb bijgedragen aan een betere wereld.
Dus, in het kader van de wellevendheid, en om gewoon aardig te zijn, kocht ik gisteren een bloemetje voor mezelf, én voor mijn nieuwe buren. Gisteren trof ik ze niet thuis, maar vanavond zag ik wel iemand in huis. En toen kreeg ik een beetje de kriebels. Mmm - als het al raar is om je voor te gaan stellen, is het dan niet helemaal raar om bloemen te brengen? Nou ja - dan ben ik bijna 50, en dan maak ik me nog druk om wat mensen wel niet van me zullen denken (en wat zullen ze denken van een aardig gebaar, dan vínden ze me maar gek!).
Maar: afgelopen week werd in een huis in Rotterdam een oudere vrouw gevonden, die al tien jaar geleden was overleden. Treurig, zo'n bericht: door niemand gemist, door niemand gezien...
Mocht mijn buurvrouw (-meisje) me al gek vinden, dan verborg ze dat goed - natúúrlijk werden mijn bloemen in dank in ontvangst genomen.
En ik heb het gevoel dat ik weer een heel klein beetje heb bijgedragen aan een betere wereld.
zondag 17 november 2013
De tijd en ik
.... we hebben het wat moeilijk met elkaar, de laatste weken.
Vanmorgen werd ik op tijd wakker, ontbeet en stapte in alle rust op de fiets naar de kerk. Voor de verandering ruim op tijd, een lekker stukje fietsen door de Herfst-stad, op een rustige zondagmorgen.
Het bord bij de eerste bushalte die ik tegen kwam vermeldde alleen elf uur, i.p.v. de half tien die ík op mijn horloge had. Maar ja, bushaltes zijn ook wel eens in de war. Maar... Ook de tweede bushalte, vlakbij de kerk, vermeldde anderhalf uur later dan mijn horloge. Toch wel raar! Ligt het dan toch aan mij? Nou ja, geen nood, dan krijg ik alleen nog even de zegen mee - kan ook geen kwaad.
Maar bij de kerk kwamen de eerste mensen al naar buiten, en maakten anderen zich op voor hun wekelijkse koffiepraatje. Dus het enige wat ik nog meekreeg, was koffie en wat aandacht - ook helemaal niet verkeerd!
Toch wel bijzonder, zo'n horloge wat wél loopt, maar totaal de verkeerde tijd aangeeft!
Ik geloof dat ik een beetje buiten de tijd ben, op het moment......
Vanmorgen werd ik op tijd wakker, ontbeet en stapte in alle rust op de fiets naar de kerk. Voor de verandering ruim op tijd, een lekker stukje fietsen door de Herfst-stad, op een rustige zondagmorgen.
Het bord bij de eerste bushalte die ik tegen kwam vermeldde alleen elf uur, i.p.v. de half tien die ík op mijn horloge had. Maar ja, bushaltes zijn ook wel eens in de war. Maar... Ook de tweede bushalte, vlakbij de kerk, vermeldde anderhalf uur later dan mijn horloge. Toch wel raar! Ligt het dan toch aan mij? Nou ja, geen nood, dan krijg ik alleen nog even de zegen mee - kan ook geen kwaad.
Maar bij de kerk kwamen de eerste mensen al naar buiten, en maakten anderen zich op voor hun wekelijkse koffiepraatje. Dus het enige wat ik nog meekreeg, was koffie en wat aandacht - ook helemaal niet verkeerd!
Toch wel bijzonder, zo'n horloge wat wél loopt, maar totaal de verkeerde tijd aangeeft!
Ik geloof dat ik een beetje buiten de tijd ben, op het moment......
maandag 28 oktober 2013
En dan vergeet ik nog
... dat ik ook het gasfornuis "ophoogde" tot een hoogte waar ik als lang mens prettig aan kan werken (bijzonder, om nét op het juiste moment een tafelblad van een Lacktafeltje van Ikea te vinden - perfect voor dat doel!), en de lade van het fornuis "repareerde".
Saai, zo'n opsomming? Misschien, maar het helpt mij wel om de moed erin te houden!
Saai, zo'n opsomming? Misschien, maar het helpt mij wel om de moed erin te houden!
Nog meer voortgang
Het lijkt alsof ik de afgelopen vakantieweek vooral veel heb geslapen - en dat was ook zo... Maar daarnaast ben ik toch ook anderszins nuttig bezig geweest. Op een rijtje:
En verder maakte ik binnen een deksel op een rieten mand, zodat die als "alternatief nachtkastje" dienst kan doen, ik hing een rek op, hing eindelijk een peertje op in mijn werkkamer - en gordijnen, in de werkkamer en in het hok! En ik leegde en verplaatste weer de nodige dozen - ook heel nuttig.
Kortom, veel werk voor een week - ik ben aan vakantie toe! ;-)
- Ik groef een flink aantal struiken uit, waaronder een hulst en een rododendron (ofzoiets) - stoer vond ik dat van mezelf!
- Ik liet een flink aantal hortensia's uitgraven - dat levert aardig wat ruimte op!
- Ik maakte een anemonenhoekje, met De Caen en Blanda, en nog twee anemonenplanten - dat zag ik ineens voor me, in de voortuin, samen met een paarse Ipomoea, en wat stokrozen naast de voordeur.
- Verder plantte ik in de voortuin een heel klein rozenplantje - benieuwd of die het buiten gaat doen - ik kocht hem voor binnen, de eerste bloemen in huis!
- Achter plantte ik lavendel en munt. Ik kreeg gisteren nog een Japanse Wijnbes van E. - maar ik moet nog proberen of ik de boomwortels op de plek waar ik die had gedacht, weg krijg.
En verder maakte ik binnen een deksel op een rieten mand, zodat die als "alternatief nachtkastje" dienst kan doen, ik hing een rek op, hing eindelijk een peertje op in mijn werkkamer - en gordijnen, in de werkkamer en in het hok! En ik leegde en verplaatste weer de nodige dozen - ook heel nuttig.
Kortom, veel werk voor een week - ik ben aan vakantie toe! ;-)
vrijdag 11 oktober 2013
Tachtig dozen - of twintig?
O.k. Ik probeer de wijze raad van Ietsepietsie ter harte te nemen. Ik probeer me te realiseren dat ik van de 100 verhuisdozen er al 80 heb uitgepakt - en me niet te focussen op de 20 die er nog staan. (met een ruwe schatting van alle aantallen.....).
Maar poeh - dat valt niet mee! Want die 20 niet-uitgepakte dozen kijken me veel verwijtender aan dan de goedkeurende blik van alles wat al wél op zijn plek staat. Daarom, in het kader van "tel uw zegeningen", de komende tijd een opsomming (al zal dat soms een heel kort lijstje zijn) van alle vorderingen.
Om te beginnen: sinds vorig weekend heb ik een apotheek - yeah, dat scheelt kilometers fietsen als ik iets nodig heb - en ik heb in de slaapkamer haakjes voor mijn ochtendjas, voor mijn vest en voor mijn soepjurk opgehangen (o.k., dat waren twee schroeven voor alle haakjes, maar toch...). Én ik ben weer een boekenplank verder.
Verder heb ik sinds deze week een schop om de tuin om te spitten - stukjes bij beetjes, eerst maar eens een anemonenhoekje maken - als het weer eens droog wordt.
En sinds vandaag: een écht douchegordijn! Weliswaar niet mijn superhippe paarse, maar wel een betaalbare, zilvergrijze - dan maken we de kleur in de badkamer wel op een andere manier. En verder begin ik geloof ik heel langzaam dat gedoe met die thermostaat en die Centrale Verwarming door te krijgen - een leerproces op zich, na ruim 20 jaar gaskachels, en daarvoor: eenvoudige radiatoren die aan- of uit konden....
Maar poeh - dat valt niet mee! Want die 20 niet-uitgepakte dozen kijken me veel verwijtender aan dan de goedkeurende blik van alles wat al wél op zijn plek staat. Daarom, in het kader van "tel uw zegeningen", de komende tijd een opsomming (al zal dat soms een heel kort lijstje zijn) van alle vorderingen.
Om te beginnen: sinds vorig weekend heb ik een apotheek - yeah, dat scheelt kilometers fietsen als ik iets nodig heb - en ik heb in de slaapkamer haakjes voor mijn ochtendjas, voor mijn vest en voor mijn soepjurk opgehangen (o.k., dat waren twee schroeven voor alle haakjes, maar toch...). Én ik ben weer een boekenplank verder.
Verder heb ik sinds deze week een schop om de tuin om te spitten - stukjes bij beetjes, eerst maar eens een anemonenhoekje maken - als het weer eens droog wordt.
En sinds vandaag: een écht douchegordijn! Weliswaar niet mijn superhippe paarse, maar wel een betaalbare, zilvergrijze - dan maken we de kleur in de badkamer wel op een andere manier. En verder begin ik geloof ik heel langzaam dat gedoe met die thermostaat en die Centrale Verwarming door te krijgen - een leerproces op zich, na ruim 20 jaar gaskachels, en daarvoor: eenvoudige radiatoren die aan- of uit konden....
donderdag 3 oktober 2013
Spijbelen
O.k., het is nu donderdagavond, dus eigenlijk zou ik nu mijn sopraanpartijtje mee moeten blazen in mijn koor, maar ik ben er niet....
Ik voel me een beetje raar, de laatste weken. Het gaat goed met me, ik ben erg dankbaar met mijn mooie huis en met alle hulp die ik kreeg bij het verhuizen, maar ik voel me toch een beetje ontheemd. Elke zaterdag, als ik eens tijd heb om "luxe" te ontbijten - compleet met gekookt ei - ontdek ik weer dat ik de eierlepels nog steeds kwijt ben (al denk ik te weten in welke doos / stapel dozen ze zich bevinden). En ik realiseer me geregeld dat ik in dit huis helemaal NIETS van mijn buren hoor - en dat is ook weer het andere uiterste.
Verder gaan de gewone dingen weer hun gewone gang, vrijwilligerswerk, betaald werk (ik heb bewondering voor het geduld wat mensen hebben met mijn "zeefhoofd" - overgang en verhuizing is GEEN goede combinatie), zingen, boodschappen doen, koken, strijken. En dus kost het moeite om tijd te vinden om te klussen. En het kost vooral moeite om daar energie voor te vinden - ik ben zo MOE... Nog steeds werkt er van alles niet - ik zit te tikken bij het licht van de looplamp die ik leende van mijn leidinggevende; de lamp in de werkkamer moet nog geschrobd worden na jaren keukendienst, en dan opgehangen. Internet en telefoon werken nog steeds niet helemaal goed samen, ik moet nog een boze brief schrijven aan de KPN, die meteen maar van de gelegenheid gebruik maakte om mij een poepieduur abonnement aan te smeren én in rekening te brengen, en aan het vervoersbedrijf, wat niet reageert op vragen.
Vanavond wílde ik wel - desnoods maar een uurtje - gaan zingen, maar ik besloot te elfder ure om toch maar thuis te blijven - rommelen in mijn werkkamer, weer eens een boekenplank inrichten, alle boeken die ik in handen krijg nog eens kritisch bekijken - er kunnen nog steeds boeken weggegooid - wat blijft moet soms worden geplakt, schoongemaakt. Ik ben al bij Tine Halkes - nog maar een paar meter te gaan!
Ik kijk uit naar mijn vakantie - ik zoek iets leuks aan zee - nog een paar weken doorbijten, en dan...! (Slapen aan zee?)
Maar een straat verderop, tegenover mijn werkkamer, zie ik in het volle licht mensen klussen in een leeg huis. Dát stadium heb ik in ieder geval gehad. Én ik bestelde deze week gordijnen voor mijn bovenverdieping - deze - ik kijk ernaar uit om ze op te hangen - MOOI - steeds een klein stapje verder naar een thuis-huis....
Ik voel me een beetje raar, de laatste weken. Het gaat goed met me, ik ben erg dankbaar met mijn mooie huis en met alle hulp die ik kreeg bij het verhuizen, maar ik voel me toch een beetje ontheemd. Elke zaterdag, als ik eens tijd heb om "luxe" te ontbijten - compleet met gekookt ei - ontdek ik weer dat ik de eierlepels nog steeds kwijt ben (al denk ik te weten in welke doos / stapel dozen ze zich bevinden). En ik realiseer me geregeld dat ik in dit huis helemaal NIETS van mijn buren hoor - en dat is ook weer het andere uiterste.
Verder gaan de gewone dingen weer hun gewone gang, vrijwilligerswerk, betaald werk (ik heb bewondering voor het geduld wat mensen hebben met mijn "zeefhoofd" - overgang en verhuizing is GEEN goede combinatie), zingen, boodschappen doen, koken, strijken. En dus kost het moeite om tijd te vinden om te klussen. En het kost vooral moeite om daar energie voor te vinden - ik ben zo MOE... Nog steeds werkt er van alles niet - ik zit te tikken bij het licht van de looplamp die ik leende van mijn leidinggevende; de lamp in de werkkamer moet nog geschrobd worden na jaren keukendienst, en dan opgehangen. Internet en telefoon werken nog steeds niet helemaal goed samen, ik moet nog een boze brief schrijven aan de KPN, die meteen maar van de gelegenheid gebruik maakte om mij een poepieduur abonnement aan te smeren én in rekening te brengen, en aan het vervoersbedrijf, wat niet reageert op vragen.
Vanavond wílde ik wel - desnoods maar een uurtje - gaan zingen, maar ik besloot te elfder ure om toch maar thuis te blijven - rommelen in mijn werkkamer, weer eens een boekenplank inrichten, alle boeken die ik in handen krijg nog eens kritisch bekijken - er kunnen nog steeds boeken weggegooid - wat blijft moet soms worden geplakt, schoongemaakt. Ik ben al bij Tine Halkes - nog maar een paar meter te gaan!
Ik kijk uit naar mijn vakantie - ik zoek iets leuks aan zee - nog een paar weken doorbijten, en dan...! (Slapen aan zee?)
Maar een straat verderop, tegenover mijn werkkamer, zie ik in het volle licht mensen klussen in een leeg huis. Dát stadium heb ik in ieder geval gehad. Én ik bestelde deze week gordijnen voor mijn bovenverdieping - deze - ik kijk ernaar uit om ze op te hangen - MOOI - steeds een klein stapje verder naar een thuis-huis....
(En ondertussen druk ik dus voortdurend verkeerde knopjes in - ik wiste net al bijna dit bericht. Zou mijn hoofd ooit weer normaal gaan functioneren, zou ik ooit nog mijn normale, intelligente en efficiënte zelf worden????)
vrijdag 13 september 2013
Ik ben er weer
O.k., stel je voor: ik zit nu aan mijn nieuwe tafel, in mijn nieuwe huiskamer, met uitzicht op mijn nieuwe achtertuin te tikken!!!! 2 Vaasjes met hortensia voor me, en een mooie zilverkleurige kandelaar (moet ik straks nog een kaars voor kopen). Vanmorgen belde ik eindeloos met mijn internetprovider, met als resultaat dat internet het nu doet - en dat we er morgen vást verder uit gaan komen om én internet, én de vaste telefoon beiden tegelijk in werking te krijgen. HOERA!
Gek toch, hoe je er in een paar jaar naast een "echt", offline leven, een heel online leven bij hebt gekregen!?? Ik heb in die drie weken zonder internet mensen gemist met wie ik vooral online contact heb, ik heb het online contact met offline vriendinnen gemist - en ook heel praktisch: ik heb me vanmorgen suf gezocht naar een ALDI waarvan ik wist waar die ongeveer zat - en waar ik, zie ik nu, toch echt vlak bij ben geweest...
Goed, dit was even mijn aanwezigheidsmelding - later meer.
Gek toch, hoe je er in een paar jaar naast een "echt", offline leven, een heel online leven bij hebt gekregen!?? Ik heb in die drie weken zonder internet mensen gemist met wie ik vooral online contact heb, ik heb het online contact met offline vriendinnen gemist - en ook heel praktisch: ik heb me vanmorgen suf gezocht naar een ALDI waarvan ik wist waar die ongeveer zat - en waar ik, zie ik nu, toch echt vlak bij ben geweest...
Goed, dit was even mijn aanwezigheidsmelding - later meer.
woensdag 28 augustus 2013
Hè, hè, ik ben over!
Afgelopen vrijdag was De Grote Verhuisdag. Om 8.00 uur stipt stonden de drie verhuismannen op de stoep, stelden zich keurig voor en gingen vol goede moed aan het werk. Ik grapte nog dat er tenminste nog íemand was die het leuk vond - want ik allang niet meer.... Mán, wat een rommel heeft een mens (dit mens) dan! Ik was haast jaloers op een helper die vertelde dat hij uit een situatie van dakloosheid kwam, en dus nauwelijks spullen in huis had. Ineens leek me dat een heel aanlokkelijk perspectief!
Het verhuisbedrijf kostte me een flinke smak geld, maar ik vond het alles waard - met mijn 22 jaar oudere lijf en dito vriendinnen had ik écht niet meer zelf kunnen verhuizen. De verhuizers blokkeerden de weg bij het oude huis, maakten een loopbruggetje van de laadklep van de verhuiswagen naar het raam, en laadden zo met veel grappen en grollen binnen tweëenhalf uur mijn hele inboedel in de auto. Om drieënhalve kilometer verderop alles weer uit te kunnen laden.... Dat was erg luxe: ik schroefde in alle rust nog wat lampen los, kletste wat bij met een buurman, en ging verder maar op een tafel die er nog stond de Opzij zitten lezen - de heren waren zeer goed op elkaar ingespeeld, en ik liep alleen maar in de weg, zo werd er gezegd.
Ondertussen waren in het nieuwe huis vriendinnen bezig met de laatste schoonmaakronde en met het ophangen van peertjes. Niet dat ik het nou vrijdagavond nog donker zag worden, dat niet, maar het was leuk om zaterdag te merken dat ik op strategische plekken alweer licht had.
We werkten vrijdag met vier mensen stevig door van 10.30 - 14.30 uur. En toen had ik een bed om in te slapen (dank jullie wel, F. en G!), ik had een grotendeels ingerichtte keuken (dank je wel, E.!), een paar makkelijke stoelen en een eettafel. Genoeg om prettig te kunnen wonen!!! En dan is er niets fijners dan de hulptroepen naar huis te kunnen sturen, en zelf éven languit, met een lijf trillend van vermoeidheid, op bed te kunnen gaan liggen....
Inmiddels zijn er al heel veel dozen uitgepakt - alleen de werkkamer staat nog vol - ál die boeken - en dan heb ik toch écht dozen vol weggegeven / weggegooid / naar de kringloopwinkel gebracht.
Maar waar zijn toch de kabels van mijn tv (die moeten op de werkkamer terecht zijn gekomen?), waar is mijn tafellamp (idem?), en waar is mijn mooie winterjas (alle andere hangkleding is volgens mij allemaal alweer op zijn bestemming in de kledingkast aangekomen?). En: hoe krijg ik internet thuis weer aan de praat?
Goed, dat is allemaal van later zorg. Ik ben OVER! En inmiddels sinds gisteren zelfs alweer aan het werk (waar ik nu even illegaal dit berichtje maak - want helemaal volledig aanwezig ben ik nog niet).
Het verhuisbedrijf kostte me een flinke smak geld, maar ik vond het alles waard - met mijn 22 jaar oudere lijf en dito vriendinnen had ik écht niet meer zelf kunnen verhuizen. De verhuizers blokkeerden de weg bij het oude huis, maakten een loopbruggetje van de laadklep van de verhuiswagen naar het raam, en laadden zo met veel grappen en grollen binnen tweëenhalf uur mijn hele inboedel in de auto. Om drieënhalve kilometer verderop alles weer uit te kunnen laden.... Dat was erg luxe: ik schroefde in alle rust nog wat lampen los, kletste wat bij met een buurman, en ging verder maar op een tafel die er nog stond de Opzij zitten lezen - de heren waren zeer goed op elkaar ingespeeld, en ik liep alleen maar in de weg, zo werd er gezegd.
Ondertussen waren in het nieuwe huis vriendinnen bezig met de laatste schoonmaakronde en met het ophangen van peertjes. Niet dat ik het nou vrijdagavond nog donker zag worden, dat niet, maar het was leuk om zaterdag te merken dat ik op strategische plekken alweer licht had.
We werkten vrijdag met vier mensen stevig door van 10.30 - 14.30 uur. En toen had ik een bed om in te slapen (dank jullie wel, F. en G!), ik had een grotendeels ingerichtte keuken (dank je wel, E.!), een paar makkelijke stoelen en een eettafel. Genoeg om prettig te kunnen wonen!!! En dan is er niets fijners dan de hulptroepen naar huis te kunnen sturen, en zelf éven languit, met een lijf trillend van vermoeidheid, op bed te kunnen gaan liggen....
Inmiddels zijn er al heel veel dozen uitgepakt - alleen de werkkamer staat nog vol - ál die boeken - en dan heb ik toch écht dozen vol weggegeven / weggegooid / naar de kringloopwinkel gebracht.
Maar waar zijn toch de kabels van mijn tv (die moeten op de werkkamer terecht zijn gekomen?), waar is mijn tafellamp (idem?), en waar is mijn mooie winterjas (alle andere hangkleding is volgens mij allemaal alweer op zijn bestemming in de kledingkast aangekomen?). En: hoe krijg ik internet thuis weer aan de praat?
Goed, dat is allemaal van later zorg. Ik ben OVER! En inmiddels sinds gisteren zelfs alweer aan het werk (waar ik nu even illegaal dit berichtje maak - want helemaal volledig aanwezig ben ik nog niet).
dinsdag 20 augustus 2013
Ik blijf online
Kijk, dat is nog eens leuk: vandaag verhuizen de telefoon en het internet, en ik had me al soort van voorbereid op een paar dagen communicatieloos. Maar hoe zoek je dan uit hoe laat een winkel open of dicht is, hoe bestel je dingen die je nodig hebt, en hoe kom je aan je dagelijkse benodigde portie kletspraat? Hoe kan een mens zonder computer???
Krijg ik net een keurige mail van mijn provider dat het internet op het nieuwe adres is aangesloten,
maar dat het internet in het oude huis nog een week in werking blijft! Sommige clubs werken dan ineens weer wél mee, en dat is fijn om te merken.
Krijg ik net een keurige mail van mijn provider dat het internet op het nieuwe adres is aangesloten,
maar dat het internet in het oude huis nog een week in werking blijft! Sommige clubs werken dan ineens weer wél mee, en dat is fijn om te merken.
zondag 18 augustus 2013
Denk nooit: ik ben er bijna
Want juist ook met het laatste schilderwerk, de laatste ruimte die nog gedaan moet worden voor de verhuizing kan er nog van alles misgaan. Gisteren hoopte ik "even" de keuken te witten terwijl de mannen aan het behangen waren. Maar "even" de loszittende kalk van het plafond steken, werd dus het hele plafond kaal steken, en een laag primer erop, en voor de zekerheid nóg een laag primer - en morgen ga ik voor het allerzekerste een laatste laag primer op het plafond smeren. En ik vrees dat ik dat met al mijn bladderende plafonds zal moeten gaan doen......
Wat verlangde ik vanmiddag naar het moment dat ik lekker languit op de bank kan gaan liggen - dat ik een bank heb - met mijn boeken om me heen. Weer eens de rust om uit te slapen!
Maar ik heb vanmiddag ook met groot plezier lopen kijken naar de bloemen en de bijtjes, de hommels en de padden in mijn tuintje.......
Wat verlangde ik vanmiddag naar het moment dat ik lekker languit op de bank kan gaan liggen - dat ik een bank heb - met mijn boeken om me heen. Weer eens de rust om uit te slapen!
Maar ik heb vanmiddag ook met groot plezier lopen kijken naar de bloemen en de bijtjes, de hommels en de padden in mijn tuintje.......
maandag 12 augustus 2013
Wat is er nou leuker
dan op je eigen nieuwe toilet zitten en het zelf aangelegde licht aan - uit - aan - uit te doen? Het kostte nog even wat moeite om die &^(- lamp op te hangen, maar toen hing -ie ook: een gewone saaie zwarte plafonnière, met voor het zee-effect wat slingertjes vissen van de Blokker eraan.
Nog meer leuks: ik kwam vanmorgen op mijn tuinpadje een padje (of kikker?) tegen! Lang leve het buitenleven!
(Maar ik heb inmiddels wel een béétje de neiging om de deur achter me dicht te trekken, en terug te komen als alles achter de rug is. 23-8 Wordt uur U).
Nog meer leuks: ik kwam vanmorgen op mijn tuinpadje een padje (of kikker?) tegen! Lang leve het buitenleven!
(Maar ik heb inmiddels wel een béétje de neiging om de deur achter me dicht te trekken, en terug te komen als alles achter de rug is. 23-8 Wordt uur U).
zaterdag 10 augustus 2013
Luxeproblemen, en wat er allemaal mis kan gaan
Tot nog toe loopt het hele verhuisgedoe eigenlijk allemaal wel goed - dat wil zeggen, ik ben nog niet overspannen, ik heb nog niemand geslagen of vermoord, en ik gil alleen maar zo af en toe als ik alleen ben.
Toch gaan er ook veel dingen mis. Een korte en willekeurige opsomming:
Toch gaan er ook veel dingen mis. Een korte en willekeurige opsomming:
- Ik heb zes keer moeten bellen met mijn woningbouwvereniging om alle gaten in het nieuwe huis gedicht te krijgen. Sinds gisteren zijn alle muren in alle ruimtes "behangklaar" - d.w.z. nádat de muren nog een week droogtijd hebben gehad - maar dat is dus pas drieënhalve / vierenhalve week na oplevering van het huis ("Mevrouw, het is bouwvakvakantie") ... En helaas stukten de stukadoors die er gisteren waren nogal langzaam (weer een hele dag dat ik zelf niet voluit aan het werk kon), én hebben ze over de plint heen gestukt, zodat de muur nu zonder plint doorloopt tot de keukenvloer - wat mij niet zo érg handig lijkt....
- De KPN heeft bij de telefoonverhuizing meteen maar ongevraagd een tweeënhalf keer zo duur abonnement voor me geregeld. Direct na ontvangst van dit bericht erover bellen werkte niet - ik moet ná de telefoonverhuizing, over anderhalve week, proberen de brief die zij erover stuurden terug te vinden, en nog een keer bellen om het recht te zetten.
- Ik ga morgen nog een poging tot reanimatie doen, maar waarschijnlijk is mijn stofzuiger deze week jammerlijk overleden door een overvloed aan stof...
- Ik vroeg offertes aan van verhuisbedrijven, maar veel bedrijven reageerden helemaal niet (op vakantie, zonder afwezigheidsmelding?). Het prettigste bedrijf was € 550,-- duurder dan het goedkoopste bedrijf - maar nadat ik bedrijf nr. 1 had afgebeld en toch eens verder ging kijken, bleek bedrijf nr. 2 inderdaad niet helemaal zuiver. Ik hoop dus dat het eerste verhuisbedrijf na het weekend (is dit soort bedrijven op zaterdag dicht?) nog gevoelig is voor mijn nederige verzoek om mij toch te willen verhuizen.
- Een paar weken terug viel er een folder in de bus met daarin De Eetkamertafel. Vandaag pakte ik dus de trein naar de Woonboulevard Villa Arena om mijn tafel nog even "live" te bekijken, én in de hoop meteen te slagen voor een nieuwe bank. Mán, wat is dat vermoeiend! Ik hobbelde van 11.00 - 15.30 uur langs en door woonwinkels en raakte geregeld de weg kwijt omdat ik ineens weer op een andere etage zat dan ik verwachtte. De tafel zou volgens internet ook verkrijgbaar zijn in 2 i.p.v. 2,20 meter lengte - maar dat bleek dus niet te kloppen. Vergelijkbare tafels waren (veel) duurder, hadden net andere poten, een verkeerde kleur, een verkeerde maat, etc. Maar uiteindelijk is dit 'm geworden. (Ook op internet is de goede kleur niet te vinden, maar dit is het model.) Helaas betekent "uit voorraad leverbaar" een bezorgtijd van drie à vier weken. Zie je me straks zitten, in mijn bijna lege doorzonkamer ;-) ? Want die bank, dat lukte nog niet...
- Tegelijkertijd moet ik ook wel om mezelf lachen. Bij mijn vorige verhuizing, 22 jaar geleden, sleepte ik lekker mijn oude, gekregen bankje mee. Grand foulard erover, klaar. Die bank gaat dus al bijna dertig jaar als tweedehandsje, steeds opgelapt, mee. Hetzelfde verhaal voor mijn keukentafel: ooit door een oom gemaakt voor mijn grootouders, door mij roze geschilderd: ook klaar. En nu ben ik dagen en uren zoet, omdat de eettafel 20 cm te lang is?
- En ook wel een beetje (erg) decadent: Ik realiseerde me dat aan de ene kant van NS-station Bijlmer Arena mensen als ik redelijk dure meubels uitzoeken, terwijl aan de andere kant van dat station, in Amsterdam Zuid Oost, veel mensen maar met heel veel moeite rondkomen. En: ik krijg o.a. hulp van mensen die ik via mijn werk ken - vluchtelingen die wat zouden geven voor een verblijfsvergunning, laat staan een eigen huis. En ach, dat relativeert toch ook wel weer!
zaterdag 3 augustus 2013
Kan ik iemand een plezier doen met een paar grote Hortensia's?
Mijn nieuwe voortuin staat er erg vol mee, en ik wil er graag een paar kwijt, om ruimte te maken voor iets nieuws...
Kom maar uitgraven in het MvhL - Ik heb nog geen tuingereedschap...
Update 7 augustus:
Alle Hortensia's (Nou ja, ik wil er zelf ook wel één / een paar houden....) zijn binnen een dag vergeven. Dat ging heel snel, en ik ben er blij mee: het is heel leuk om zomaar cadeautjes weg te kunnen geven!
Kom maar uitgraven in het MvhL - Ik heb nog geen tuingereedschap...
Update 7 augustus:
Alle Hortensia's (Nou ja, ik wil er zelf ook wel één / een paar houden....) zijn binnen een dag vergeven. Dat ging heel snel, en ik ben er blij mee: het is heel leuk om zomaar cadeautjes weg te kunnen geven!
zaterdag 27 juli 2013
Lief!
Wat was ik blij toen hier eind van de morgen de hemel dicht trok, en er een énorme bui naar beneden kwam! Ik heb mijn kamerplanten buiten gezet, en ben er in mijn klusplunje heerlijk bij gaan staan. Nat worden? Dat droogt wel weer! Wat een verademing na een hele week temperaturen van 25 - 32 graden!
Alleen merkte ik na de afkoeling (= relatief, het is nu om 19.00 uur nog steeds over de 24 graden...) hoe moe ik was. Tijd dus voor iets wat op een rustdag lijkt.
Ik heb wat spullen ingepakt, wat spullen naar de kringloop gebracht, en een plant die ik kwijt wilde naar mensen van wie ik dacht dat die hem wel zouden waarderen, en die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken.
Ik ben vanmiddag alleen even langs het nieuwe huis gefietst om een emmer verf en wat vers gekochte schoonmaakartikelen naar binnen te schuiven, en om mezelf - als ik er dan toch was - toch even vol te gieten met vocht.
De postbode die ik bij de voordeur trof bracht al echte post - terwijl ik daar nog niet woon, en er nog alleen dingen van de Woningbouwvereniging in de brievenbus krijg. Hij gaf me een echte, lieve zelfgemaakte kaart uit het Brabantse land...
Moest ik alleen mijn nieuwe postbode uit zien te leggen dat het niets met hém te maken had, dat ik even volschoot.....
Dank je wel, Marlien!
Alleen merkte ik na de afkoeling (= relatief, het is nu om 19.00 uur nog steeds over de 24 graden...) hoe moe ik was. Tijd dus voor iets wat op een rustdag lijkt.
Ik heb wat spullen ingepakt, wat spullen naar de kringloop gebracht, en een plant die ik kwijt wilde naar mensen van wie ik dacht dat die hem wel zouden waarderen, en die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken.
Ik ben vanmiddag alleen even langs het nieuwe huis gefietst om een emmer verf en wat vers gekochte schoonmaakartikelen naar binnen te schuiven, en om mezelf - als ik er dan toch was - toch even vol te gieten met vocht.
De postbode die ik bij de voordeur trof bracht al echte post - terwijl ik daar nog niet woon, en er nog alleen dingen van de Woningbouwvereniging in de brievenbus krijg. Hij gaf me een echte, lieve zelfgemaakte kaart uit het Brabantse land...
Moest ik alleen mijn nieuwe postbode uit zien te leggen dat het niets met hém te maken had, dat ik even volschoot.....
Dank je wel, Marlien!
woensdag 24 juli 2013
Vakantie
't Is net vakantie, hoor, dit:
Ik word op onmogelijke tijdstippen wakker om weer verder te gaan, ik drink tussendoor "campingkoffie"(gasbrandertje staat in het nieuwe huis en maakt op zijn tijd oploskoffie) - en vind het nog lekker ook, ik eet op de raarste tijden en plaatsen - gisteren op een bankje in het park, vanwege de warmte uit mijn nieuwe huis gevlucht, op weg naar de winkels voor vloeren.
Ik rijd met een afgeladen fiets heen en weer, mijn lijf is een lichtelijk overbelast, ik vraag me geregeld af waarom ik dit ook alweer doe...
En ik geef bakken met geld uit - o.k., dat doe ik in de vakantie dan weer niet.....
Al die lastige beslissingen kosten me telkens 20 jaar van mijn leven. Wat doe ik op de muren - en vind ik dat over 10 - 20 jaar nog mooi? En hoe kríjg ik het op die muren - ik heb nog nooit zelfstandig behangen? Wát leg ik op de vloer? Lastige, dure, vérstrekkende beslissingen, die allemaal in een paar dagen genomen moeten worden... Dít zijn dus de dagen dat ik me wel een beetje alleen voel: een lieve vriendin denkt mee over kleuren, een andere lieve vriendin mailt tips met winkels, leghulp, prijzen. Maar dan moet je toch zelf alle beslissingen nemen (en ik zou natuurlijk ook niet wíllen dat iemand anders die beslissingen voor mij nam, dat dan weer niet...).
Wat ik gisteren wel merkte: ik hikte erg aan tegen het uitkiezen van vloeren, maar uiteindelijk hebben de meeste winkeliers gewoon lol in hun werk, ze willen hun werk goed doen, deskundig advies geven en hulp bieden waar nodig. En natuurlijk willen ze ook graag geld aan je verdienen - dus er kan best een kopje thee af, als ze een offerte maken. Gistermiddag liep ik - in de snikhitte - over een terrein met héél véél meubelwinkels, wilde eigenlijk al bij de eerste de beste winkel de vloer voor de bovenverdieping bestellen - zocht gelukkig nog even verder - en vond een vloer: meer naar mijn zin, én goedkoper. Jammer voor degene die in de eerste winkel zo uitgebreid werk maakte van de offerte - maar ik was blij dat ik nog even verder had gezocht. Straks toch nog even verder zoeken naar laminaat voor de benedenverdieping - ik heb een offerte uitstaan voor een mooie, maar erg dure vloer voor de huiskamer, maar kan het misschien goedkoper, en even mooi / nog mooier?
Zo dadelijk nog even een uurtje verven, voor de hitte uit, en dan maar weer langs de meubelwinkels.
(Stiekem vind ik al die meubelwinkels best leuk, vind ik het ook wel leuk om te bedenken wat ik zou willen kopen - maar NIET bij 32 graden Celsius, en pffff - ik ben NIET goed in beslissingen nemen over zoveel geld!)
Ik word op onmogelijke tijdstippen wakker om weer verder te gaan, ik drink tussendoor "campingkoffie"(gasbrandertje staat in het nieuwe huis en maakt op zijn tijd oploskoffie) - en vind het nog lekker ook, ik eet op de raarste tijden en plaatsen - gisteren op een bankje in het park, vanwege de warmte uit mijn nieuwe huis gevlucht, op weg naar de winkels voor vloeren.
Ik rijd met een afgeladen fiets heen en weer, mijn lijf is een lichtelijk overbelast, ik vraag me geregeld af waarom ik dit ook alweer doe...
En ik geef bakken met geld uit - o.k., dat doe ik in de vakantie dan weer niet.....
Al die lastige beslissingen kosten me telkens 20 jaar van mijn leven. Wat doe ik op de muren - en vind ik dat over 10 - 20 jaar nog mooi? En hoe kríjg ik het op die muren - ik heb nog nooit zelfstandig behangen? Wát leg ik op de vloer? Lastige, dure, vérstrekkende beslissingen, die allemaal in een paar dagen genomen moeten worden... Dít zijn dus de dagen dat ik me wel een beetje alleen voel: een lieve vriendin denkt mee over kleuren, een andere lieve vriendin mailt tips met winkels, leghulp, prijzen. Maar dan moet je toch zelf alle beslissingen nemen (en ik zou natuurlijk ook niet wíllen dat iemand anders die beslissingen voor mij nam, dat dan weer niet...).
Wat ik gisteren wel merkte: ik hikte erg aan tegen het uitkiezen van vloeren, maar uiteindelijk hebben de meeste winkeliers gewoon lol in hun werk, ze willen hun werk goed doen, deskundig advies geven en hulp bieden waar nodig. En natuurlijk willen ze ook graag geld aan je verdienen - dus er kan best een kopje thee af, als ze een offerte maken. Gistermiddag liep ik - in de snikhitte - over een terrein met héél véél meubelwinkels, wilde eigenlijk al bij de eerste de beste winkel de vloer voor de bovenverdieping bestellen - zocht gelukkig nog even verder - en vond een vloer: meer naar mijn zin, én goedkoper. Jammer voor degene die in de eerste winkel zo uitgebreid werk maakte van de offerte - maar ik was blij dat ik nog even verder had gezocht. Straks toch nog even verder zoeken naar laminaat voor de benedenverdieping - ik heb een offerte uitstaan voor een mooie, maar erg dure vloer voor de huiskamer, maar kan het misschien goedkoper, en even mooi / nog mooier?
Zo dadelijk nog even een uurtje verven, voor de hitte uit, en dan maar weer langs de meubelwinkels.
(Stiekem vind ik al die meubelwinkels best leuk, vind ik het ook wel leuk om te bedenken wat ik zou willen kopen - maar NIET bij 32 graden Celsius, en pffff - ik ben NIET goed in beslissingen nemen over zoveel geld!)
donderdag 18 juli 2013
Need I say more?
Woordloze woensdag (maar dan op donderdag):
Sleutels oude huis - sleutels nieuwe huis.
Plus een verhuisschrift.
O.k., ik ben regelnicht van professie - dus zo'n verhuizinkje - dat moet ik kunnen regelen......................
zondag 7 juli 2013
En dit wil ik boven de bank....
Le Jour se Leve
Pinterest is toch wel erg rustgevend, dezer dagen... Ik zoek nog de poster die ik ooit op het www vond, volgens mij in zwart-wit, van de Damse Vaart, het kanaal van Sluis naar Brugge, langs Damme. Daar is het zó mooi fietsen!
Pinterest is toch wel erg rustgevend, dezer dagen... Ik zoek nog de poster die ik ooit op het www vond, volgens mij in zwart-wit, van de Damse Vaart, het kanaal van Sluis naar Brugge, langs Damme. Daar is het zó mooi fietsen!
Buikpijn
Het lijkt nu echt te gaan gebeuren: ik heb een woning aangeboden gekregen! En nu eens geen verkrotte woning in een hele verre uithoek van mijn woonplaats, maar een huis in een uithoek waar ik best zou willen wonen (al ga ik 's winters ongetwijfeld mopperen op de fietsafstand tot het station), een aardig huis, met maar liefst TWEE tuinen (tuintjes...), een slaap- en een werk- / hobby- / logeerkamer, met in allebei een grote ingebouwde kast.
Alleen die huur: vér boven wat ik redelijk vind, met mijn inkomen. Maar blijkbaar kost wonen hier nou eenmaal zoveel, en ik wil graag een "eengezinswoning" (al vind ik die term vreselijk - mogen daar alleen maar gezinnen wonen dan?) met tuin, en ik wil toch wel graag in deze plaats blijven wonen, en niet in een klein dorp zonder OV.
Maar nu loop ik dus al een paar dagen rond met buikpijn en hoofdpijn, en de kriebels. Ik weet dat ik de huur op kan brengen, zolang ik niet ziek word of mijn baan kwijtraak, en indien wel: dan komt er wel een oplossing. Maar pffff, wat een verplichting ga je aan! En: werkelijk alles in het huis zal geschilderd en behangen moeten worden - ik schat in: inrichting van rond 1980 - en ik krijg al de kriebels als ik in het huis rondloop, en stof hap. HOE ga ik dat doen? En ook dat zal wel goedkomen. Maar vertrouwen is niet mijn sterkste kant, blijkt wel weer.
Maar: er staan bosaardbeitjes in de voortuin, ik ga een paar bomen uitrukken en stokrozen zaaien, en aan de andere kant van de gevel: een klimroos, en kruisbessen. En achter wil ik een vijvertje (doet eindelijk dat wasmachineglas dienst), met aan de grond gelopen piratenboot.....
Dusse, volgens mij heb ik een al beslissing genomen. Toch?
Alleen die huur: vér boven wat ik redelijk vind, met mijn inkomen. Maar blijkbaar kost wonen hier nou eenmaal zoveel, en ik wil graag een "eengezinswoning" (al vind ik die term vreselijk - mogen daar alleen maar gezinnen wonen dan?) met tuin, en ik wil toch wel graag in deze plaats blijven wonen, en niet in een klein dorp zonder OV.
Maar nu loop ik dus al een paar dagen rond met buikpijn en hoofdpijn, en de kriebels. Ik weet dat ik de huur op kan brengen, zolang ik niet ziek word of mijn baan kwijtraak, en indien wel: dan komt er wel een oplossing. Maar pffff, wat een verplichting ga je aan! En: werkelijk alles in het huis zal geschilderd en behangen moeten worden - ik schat in: inrichting van rond 1980 - en ik krijg al de kriebels als ik in het huis rondloop, en stof hap. HOE ga ik dat doen? En ook dat zal wel goedkomen. Maar vertrouwen is niet mijn sterkste kant, blijkt wel weer.
Maar: er staan bosaardbeitjes in de voortuin, ik ga een paar bomen uitrukken en stokrozen zaaien, en aan de andere kant van de gevel: een klimroos, en kruisbessen. En achter wil ik een vijvertje (doet eindelijk dat wasmachineglas dienst), met aan de grond gelopen piratenboot.....
Dusse, volgens mij heb ik een al beslissing genomen. Toch?
maandag 1 juli 2013
Wat is een mens zonder PC tegenwoordig?
Nou ja, nog steeds een mens, dat wel, maar toch wel stevig gehandicapt!
Ik ben in ieder geval heel blij dat ik inmiddels weer op mijn pc berichtjes kan tikken en dingen kan opzoeken - ben ik tenminste weer een compleet mens............................................................................
Ik heb dus net een aantal recepten die nog op mijn bureau rondslingerden toegevoegd aan mijn kookblog (zie rechts). Nu wacht de plicht: na het douchen een agenda opmaken voor onze vergadering van overmorgen; de smoes "Computer doet het niet" is helaas uitgewerkt...
Ik ben in ieder geval heel blij dat ik inmiddels weer op mijn pc berichtjes kan tikken en dingen kan opzoeken - ben ik tenminste weer een compleet mens............................................................................
Ik heb dus net een aantal recepten die nog op mijn bureau rondslingerden toegevoegd aan mijn kookblog (zie rechts). Nu wacht de plicht: na het douchen een agenda opmaken voor onze vergadering van overmorgen; de smoes "Computer doet het niet" is helaas uitgewerkt...
woensdag 12 juni 2013
Zomerstilte
Deze blog gaat nog eens een keer overlijden door gebrek aan voeding van mijn kant!
Ik ben verschillende keren bezig geweest om berichtjes te maken, maar aangezien mijn computer thuis dringend onderhoud nodig heeft, loopt alles voortdurend vast.... Een oefening in onthaasten, die computer van mij!
Ik ben nu even "illegaal" op mijn werk aan het posten.
Ik laat wel weer wat van me horen - als er eindelijk eens wat is gedaan aan mijn thuis-pc-tje: ik hoop op bericht dat het geval nog te redden is, anders moet ik iets nieuws kopen - maar dan moet ik dat ook gewoon een keer doen - daar tijd voor maken, etc.
Ik ben verschillende keren bezig geweest om berichtjes te maken, maar aangezien mijn computer thuis dringend onderhoud nodig heeft, loopt alles voortdurend vast.... Een oefening in onthaasten, die computer van mij!
Ik ben nu even "illegaal" op mijn werk aan het posten.
Ik laat wel weer wat van me horen - als er eindelijk eens wat is gedaan aan mijn thuis-pc-tje: ik hoop op bericht dat het geval nog te redden is, anders moet ik iets nieuws kopen - maar dan moet ik dat ook gewoon een keer doen - daar tijd voor maken, etc.
zondag 5 mei 2013
Zaad paarse Ipomoea aangeboden
Kan ik iemand een plezier doen met zaad van een paarse Ipomoea? Klimplant, eenjarig, snelgroeiend, geeft veel zaad voor volgend jaar.
dinsdag 30 april 2013
De laatste Koninginnedag
Tenminste, voor die drie prinsessengrieten hoop je dan maar dat dit voorlopig de laatste is.... Ik voelde me vandaag wel erg middelbaar: hoewel ik me van 1980 niet veel meer dan de rellen, de "geen woning, geen kroning"-leuze van de kraakbeweging herinner - ik heb geen idee meer wat ik deed die dag -, is dit toch al de tweede troonsafstand die ik meemaak. En ineens is er dan een koning die jonger is dan ik! En ineens is Bea dan weer prinses - terwijl wij beiden echt 33 jaar ouder zijn dan toen ze nog prinses was. En ineens realiseerde ik me deze week ook dat er niet alleen officieel een nieuwe koning/in is, maar dat deze volgende week ook de Dodenherdenking zal "doen". Weird!
Ik heb de hele dag door wel tv zitten / lopen kijken - koptelefoon op, dan hoor ik het geluid ook in de keuken en in de bad- en slaapkamer. En ik heb me verbaasd over Maxima, die nota bene drie verschillende jurken, en volgens mij ook drie verschillende kapsels had vandaag. Heeft zo'n vrouw niets beters te doen dan jurken uitzoeken en zich verkleden, denk ik dan? Toch bedacht ik dat ik meer voor de monarchie ben dan voor een republiek: het kost allebei veel geld, maar vrouwen hebben in een monarchie iets meer kans om staatshoofd te worden.
En wat heb ík vandaag gedaan? Vrij weinig, eigenlijk. Op Koninginnedag voel ik me vaak een beetje opgesloten: gisteravond al was de bibliotheek haast niet meer bereikbaar, terwijl die toch niet in het vrijmarktgebied ligt. En vandaag kostte het me nog aardig wat moeite om brood te kopen - de eerste supermarkt was dicht, de tweede - de AH die áltijd open is op Koninginnedag - na een lange schuifeltocht over de Kindervrijmarkt - ook. Pas de derde supermarkt was - net - open, en de lengte van de wachtrijen was dan ook aanzienlijk. Zo gaat je dag wel om!
Gisteren bedacht ik, dat ik mijn extra vrije dag best aan kon grijpen om naar het strand te gaan - het was perfect strandwandelweer. Maar volgens mijn radiogids zou de radio niets uitzenden van de troonswisseling - daar ga ik deze week nog maar eens een boze brief over schrijven -, en toen puntje bij paaltje kwam durfde ik het toch niet aan om in alle drukte met de trein te gaan. En achteraf hoor je dan, dat het OV zelfs rond Amsterdam "te doen" was.... (Voor mij ligt "strand" achter Amsterdam, want nee, Scheveningen etc. is écht geen optie!)
Vrijmarkten vind ik op zich wel erg leuk, maar hier in mijn woonplaats veel te druk. En elk jaar weer neem ik me voor om dan maar naar een dorp in de omgeving te fietsen - maar dat komt er nooit van. En zo lummel je dan de dag door. Maar ik heb wél mijn "plastic-dozen-plank" in de keukenkast opgeruimd, en ik heb een paar wassen gedraaid - toch nog een beetje nuttig geweest.
En dan is het over anderhalve werkdag weer weekend - ook niet verkeerd!
 |
| Afbeelding gepikt van internet |
En wat heb ík vandaag gedaan? Vrij weinig, eigenlijk. Op Koninginnedag voel ik me vaak een beetje opgesloten: gisteravond al was de bibliotheek haast niet meer bereikbaar, terwijl die toch niet in het vrijmarktgebied ligt. En vandaag kostte het me nog aardig wat moeite om brood te kopen - de eerste supermarkt was dicht, de tweede - de AH die áltijd open is op Koninginnedag - na een lange schuifeltocht over de Kindervrijmarkt - ook. Pas de derde supermarkt was - net - open, en de lengte van de wachtrijen was dan ook aanzienlijk. Zo gaat je dag wel om!
Gisteren bedacht ik, dat ik mijn extra vrije dag best aan kon grijpen om naar het strand te gaan - het was perfect strandwandelweer. Maar volgens mijn radiogids zou de radio niets uitzenden van de troonswisseling - daar ga ik deze week nog maar eens een boze brief over schrijven -, en toen puntje bij paaltje kwam durfde ik het toch niet aan om in alle drukte met de trein te gaan. En achteraf hoor je dan, dat het OV zelfs rond Amsterdam "te doen" was.... (Voor mij ligt "strand" achter Amsterdam, want nee, Scheveningen etc. is écht geen optie!)
Vrijmarkten vind ik op zich wel erg leuk, maar hier in mijn woonplaats veel te druk. En elk jaar weer neem ik me voor om dan maar naar een dorp in de omgeving te fietsen - maar dat komt er nooit van. En zo lummel je dan de dag door. Maar ik heb wél mijn "plastic-dozen-plank" in de keukenkast opgeruimd, en ik heb een paar wassen gedraaid - toch nog een beetje nuttig geweest.
En dan is het over anderhalve werkdag weer weekend - ook niet verkeerd!
maandag 29 april 2013
Opruimen
Met een mogelijke verhuizing in mijn hoofd valt het me (iets) makkelijker (= minder moeilijk) om spullen op te ruimen. Zo probeer ik elk weekend een mand vol papier het huis te laten verlaten, en voor dit lange weekend staat zelfs het uitzoeken van een doos vol oude administratie over werk en uitkeringen op het programma....
Gisteren nam ik ook nog een rugzak vol overbodigheden mee naar het Buurthuis, waar een weggeeftafel staat. Dát is leuk: je legt je spullen er neer, en ziet meteen dat dat fluorhesje wat je zelf niet gebruikt wordt meegenomen door iemand die zoiets graag in de kofferbak van zijn auto heeft, voor pechgevallen. En dat oude kinderboek is weer zeer welkom in een gezin wat het niet breed heeft.... Zelf vond ik er (onder andere) ooit een grote paarse bloempot - ik gebruik geen sierbloempotten, maar deze was zo mooi dat de rode Anthurium, die ik ooit kreeg en al weg wilde doen, er helemaal goed in uitkomt.
En ik nam laatst wat oude agenda's door, op zoek naar de datum dat ik een kleuradvies kreeg bij Colour me Beautiful. Een goede gelegenheid om meteen weer eens wat oude agenda's weg te gooien. Maar al doende zag ik meteen dat vriendin G. elkaar voor het eerst "life" ontmoetten op 24 april 2005 om 16.00 uur, op het terras van Café de Poort, en dat mijn huidige computer op 8 februari 2006, om 20.00 uur door mij werd geadopteerd. Ik geef toe, volslagen nutteloze informatie, maar leuk om nog een keer tegen te komen - voordat ook deze agenda's door de papierversnipperaar gaan.....
Wat ik ook zag in mijn oude agenda's: ook 8 jaar geleden al sprong ik geregeld op de weegschaal, en schreef braaf mijn gewicht in mijn agenda. In de hoop dat het daarmee zou zakken.... Alleen: het gewicht wat ik toen te hoog vond - was toch echt lager dan mijn huidige gewicht..... Dat wil je toch helemaal niet weten!
Gisteren nam ik ook nog een rugzak vol overbodigheden mee naar het Buurthuis, waar een weggeeftafel staat. Dát is leuk: je legt je spullen er neer, en ziet meteen dat dat fluorhesje wat je zelf niet gebruikt wordt meegenomen door iemand die zoiets graag in de kofferbak van zijn auto heeft, voor pechgevallen. En dat oude kinderboek is weer zeer welkom in een gezin wat het niet breed heeft.... Zelf vond ik er (onder andere) ooit een grote paarse bloempot - ik gebruik geen sierbloempotten, maar deze was zo mooi dat de rode Anthurium, die ik ooit kreeg en al weg wilde doen, er helemaal goed in uitkomt.
En ik nam laatst wat oude agenda's door, op zoek naar de datum dat ik een kleuradvies kreeg bij Colour me Beautiful. Een goede gelegenheid om meteen weer eens wat oude agenda's weg te gooien. Maar al doende zag ik meteen dat vriendin G. elkaar voor het eerst "life" ontmoetten op 24 april 2005 om 16.00 uur, op het terras van Café de Poort, en dat mijn huidige computer op 8 februari 2006, om 20.00 uur door mij werd geadopteerd. Ik geef toe, volslagen nutteloze informatie, maar leuk om nog een keer tegen te komen - voordat ook deze agenda's door de papierversnipperaar gaan.....
Wat ik ook zag in mijn oude agenda's: ook 8 jaar geleden al sprong ik geregeld op de weegschaal, en schreef braaf mijn gewicht in mijn agenda. In de hoop dat het daarmee zou zakken.... Alleen: het gewicht wat ik toen te hoog vond - was toch echt lager dan mijn huidige gewicht..... Dat wil je toch helemaal niet weten!
vrijdag 12 april 2013
Update Zielig, Huis en verhuizen en Leven en werken
Gewoon even een chaos-blogje over alles wat er op dit moment (niet) speelt...
Afgelopen week maakte ik toch maar een afspraak met de huisarts. Want inmiddels ben ik het hoesten en proesten ZO zat! Elke keer zwakt het af - om dan weer volop te beginnen. En dat nu al sinds februari - zelfs voor mij een aardig persoonlijk record! Net ben ik - nadat ik de hele dag in huis had gehangen - ik zou vandaag naar een symposium en een theatervoorstelling, maar dat vond ik niet aardig tegenover de andere gasten - op mijn weekboodschappen uitgeweest. En dacht ondertussen met heimwee aan een paar weken terug, toen Ietsepietsie heerlijk met soep, vitaminen, zakdoekjes en hoestbonbons langs kwam... Hoe luxe is dát?
Goed, ik heb me ingehouden, en niet al te veel "zielige" boodschappen meegenomen: een maatje sterkere hoestsiroop en perenijs (volgens mij heel goed voor gezwollen slijmvliezen).
(O.k., en een reep pure chocolade en muesli-notenrepen - omdat ik toch wel érg zielig ben.)
De D.ampo en de favoriete keeltabletten moeten morgen nog maar, die waren in het hele winkelcentrum uitverkocht. Ik ben benieuwd wat mijn huisarts maandag gaat zeggen - ik begin nu toch wel wat enge ziektes te verzinnen bij aanhoudende hoest - ik heb de laatste dagen ook van die blosjes die volgens de literatuur bij TBC horen....
En toen ik toch boodschappen moest doen ben ik meteen langsgefietst bij het huis waar ik een beetje mijn zinnen op heb gezet. Ik weet niet of ik eerder over blogde: vorig jaar heb ik een paar maanden aardig in spanning gezeten over een héél leuk huis hier vlak in de buurt, met drie kamers en een grote tuin, en dan toch nog betaalbaar. Jammer genoeg greep ik er toen net naast. Met Pasen fietste ik door de betreffende straat - en zag dat er weer een huis leeg stond! De woningbouwvereniging vertelde dat het huis verhuurd zou gaan worden, maar dat het nu nog werd opgeknapt. Dus de laatste twee weken houd ik weer met meer spanning de woningwebsite en de mail in de gaten: wanneer komt het huis beschikbaar? Maar toen ik net aan alle kanten door de ramen gluurde zag ik dat op de schoorsteenmantel nog dezelfde (?) appel lag, en dezelfde (?) rol toiletpapier, en op het aanrecht: hetzelfde onafgewassen bierglas. Dat schiet dus niet op!
En voor wat betreft het leven-en-werken-dilemma, de keuze tussen meer werk en meer vrije tijd: ik heb mijn werkgever op een gegeven moment gemeld dat ik toch niet meer wilde werken - was hij geloof ik niet blij mee. Maar ik moet zeggen dat ik op dit moment met het halfziek-zijn (wat word je toch moe van hoestbuien!) en met de spanning om het huis mijn handen meer dan vol heb - ik ben er nauwelijks mee bezig of ik mijn werk wel leuk (genoeg) vind, en wat het voor me betekent. Laat staan dat ik meer zou willen / kunnen werken - ik ben blij als ik mijn weekquotum van 24 uur zo ongeveer haal....
O.k., dit waren even de belangrijkste punten.... I'll keep in touch - dank voor het lezen van dit lange verhaal!
Afgelopen week maakte ik toch maar een afspraak met de huisarts. Want inmiddels ben ik het hoesten en proesten ZO zat! Elke keer zwakt het af - om dan weer volop te beginnen. En dat nu al sinds februari - zelfs voor mij een aardig persoonlijk record! Net ben ik - nadat ik de hele dag in huis had gehangen - ik zou vandaag naar een symposium en een theatervoorstelling, maar dat vond ik niet aardig tegenover de andere gasten - op mijn weekboodschappen uitgeweest. En dacht ondertussen met heimwee aan een paar weken terug, toen Ietsepietsie heerlijk met soep, vitaminen, zakdoekjes en hoestbonbons langs kwam... Hoe luxe is dát?
Goed, ik heb me ingehouden, en niet al te veel "zielige" boodschappen meegenomen: een maatje sterkere hoestsiroop en perenijs (volgens mij heel goed voor gezwollen slijmvliezen).
(O.k., en een reep pure chocolade en muesli-notenrepen - omdat ik toch wel érg zielig ben.)
De D.ampo en de favoriete keeltabletten moeten morgen nog maar, die waren in het hele winkelcentrum uitverkocht. Ik ben benieuwd wat mijn huisarts maandag gaat zeggen - ik begin nu toch wel wat enge ziektes te verzinnen bij aanhoudende hoest - ik heb de laatste dagen ook van die blosjes die volgens de literatuur bij TBC horen....
En toen ik toch boodschappen moest doen ben ik meteen langsgefietst bij het huis waar ik een beetje mijn zinnen op heb gezet. Ik weet niet of ik eerder over blogde: vorig jaar heb ik een paar maanden aardig in spanning gezeten over een héél leuk huis hier vlak in de buurt, met drie kamers en een grote tuin, en dan toch nog betaalbaar. Jammer genoeg greep ik er toen net naast. Met Pasen fietste ik door de betreffende straat - en zag dat er weer een huis leeg stond! De woningbouwvereniging vertelde dat het huis verhuurd zou gaan worden, maar dat het nu nog werd opgeknapt. Dus de laatste twee weken houd ik weer met meer spanning de woningwebsite en de mail in de gaten: wanneer komt het huis beschikbaar? Maar toen ik net aan alle kanten door de ramen gluurde zag ik dat op de schoorsteenmantel nog dezelfde (?) appel lag, en dezelfde (?) rol toiletpapier, en op het aanrecht: hetzelfde onafgewassen bierglas. Dat schiet dus niet op!
En voor wat betreft het leven-en-werken-dilemma, de keuze tussen meer werk en meer vrije tijd: ik heb mijn werkgever op een gegeven moment gemeld dat ik toch niet meer wilde werken - was hij geloof ik niet blij mee. Maar ik moet zeggen dat ik op dit moment met het halfziek-zijn (wat word je toch moe van hoestbuien!) en met de spanning om het huis mijn handen meer dan vol heb - ik ben er nauwelijks mee bezig of ik mijn werk wel leuk (genoeg) vind, en wat het voor me betekent. Laat staan dat ik meer zou willen / kunnen werken - ik ben blij als ik mijn weekquotum van 24 uur zo ongeveer haal....
O.k., dit waren even de belangrijkste punten.... I'll keep in touch - dank voor het lezen van dit lange verhaal!
zaterdag 6 april 2013
Eten, drinken en (jam) koken
Mijn updates komen altijd wat laat, maar hier is er dan eentje:
Voor het maken van jam gebruik ik Marmello, uit de biowinkel. Alleen, dat is zó poepie-duur! Heeft één van jullie soms een tip voor een goedkopere jammaker, en dan bij voorkeur voor jam met geen of weinig suiker? Werkt Agar-agar (of is dat nóg duurder)?
Hier vroeg ik jullie naar een manier om mijn recepten te ordenen. Na wat gepuzzel ben ik gewoon een nieuwe blog gaan uitproberen, met als uiterst creatieve titel mrs. H te B kookt (als je eenmaal iets goeds hebt verzonnen moet je het vooral niet veranderen). Het voordeel van recepten online zetten lijkt me dat ik alles wat met koken te maken heeft bij elkaar heb, dat ik ook vanaf mijn werk even een recept + bijbehorende boodschappen op kan zoeken, én dat ik alle recepten die ik nu in een Wordperfect 8 database heb staan, kan overhevelen. WP kan dan van mijn computer af - en ik denk dat dat oude besje dat héél leuk gaat vinden! Ik ben benieuwd hoe dit me gaat bevallen.....
Ik heb net een voorraadje vlierbessen tot jam gekookt - keurig met schort voor, nadat ik donderdag weer
eens een goed shirt bevetvlekt had..... De bessen stonden nog steeds in de vriezer, te wachten op verwerking. Het werden uiteindelijk bijna 3 kleine potjes - eigenlijk de moeite en de rommel in de keuken niet waard. Maar ach, het geeft wel heel veel voldoening, al die potten eigengemaakte jam in de kast. Volgend jaar misschien jam uit eigen tuin? Ik droom weer van rozenbottel- en druivenjam, van lavendel en boerenjasmijn......Voor het maken van jam gebruik ik Marmello, uit de biowinkel. Alleen, dat is zó poepie-duur! Heeft één van jullie soms een tip voor een goedkopere jammaker, en dan bij voorkeur voor jam met geen of weinig suiker? Werkt Agar-agar (of is dat nóg duurder)?
zondag 31 maart 2013
Pasen
Even een Paastekst:
Want als Hij is opgestaan
in deze vroege ochtend
dan ook onze wil
Hem te volgen
Want als Hij is opgestaan
dan ook ons geloof
dat het donker niet het laatste woord spreekt
Als er iets nieuw is deze dag
is het onze liefde
geboren uit Hem
en bestemd voor de wereld
Want als er iets is opgestaan
is het ons antwoord op:
’Heb je Me lief?’
 |
| (Foto gepikt van Internet) |
Want als hij is opgestaan vannacht
dan ook onze moed
om te doen als Hij
dan ook onze moed
om te doen als Hij
Want als Hij is opgestaan
in deze vroege ochtend
dan ook onze wil
Hem te volgen
Want als Hij is opgestaan
dan ook ons geloof
dat het donker niet het laatste woord spreekt
Als er iets nieuw is deze dag
is het onze liefde
geboren uit Hem
en bestemd voor de wereld
Want als er iets is opgestaan
is het ons antwoord op:
’Heb je Me lief?’
Uit:’Intercity bestemming Pasen’.
(Het blijft toch ook het meest ingewikkelde feest van de kalender, dat Pasen.... Want intussen gaan er nog steeds mensen dood, moeten mensen hun geliefden missen, blijft het moeilijk te geloven dat nieuw leven mogelijk is.)
(Vervolg op mijn vorige blog volgt.)
maandag 18 maart 2013
Dilemma: leven of werken
Nu ik bijna twee weken ziek thuis ben geweest, begonnen vooral de laatste dagen de gedachten over de waarde van werk op te spelen. Ik ben niet ziek meer, maar ik heb toch ook erg weinig zin om morgen weer aan het werk te gaan. Wat betekent werk voor mij? Wat beleef ik eraan, en wat niet?
Ik ben altijd in de luxepositie geweest om parttime te werken. (Nou ja, voor een vrouw zonder partner is dat een luxepositie.) Deels omdat ik denk dat fulltime werken niet goed voor me is, deels omdat het leven gewoon zo liep. Mijn kleinste baan was 20 uur, mijn vorige, grootste baan bijna 29 uur. In mijn eerste baan (van 26 uur, als ik me goed herinner) kreeg ik nog een aanvullende uitkering tot bijstandsniveau, maar op den duur was dat niet meer nodig. Het vinden van een parttime baan was wel eens lastig, omdat ik in mijn werk groeide naar een niveau waar banen vaak fulltime zijn. Dus toen ik mijn vorige baan kwijtraakte, was het zoeken naar een goede balans tussen genoeg werken om van rond te kunnen komen, en niet teveel werken. Ik "koos" uiteindelijk voor een leuke baan op een uur enkele reisafstand - maar in eerste instantie wel voor maar 20 uur - met dus een aanvullende ww-uitkering, en sollicitatieplicht voor 8,8 uur per week. Gelukkig kreeg ik al na een paar maanden meer uren - mijn aanstelling hier is sinds een paar jaar 24 uur, drieënhalve dag per week.
Een paar maanden terug heb ik gemeld dat ik wel meer wilde werken. Om twee redenen: ik heb het laatste jaar voortdurend het gevoel tijd tekort te komen, loop voortdurend achter de dingen aan, én ik merk dat ik steeds minder makkelijk rondkom. Al moet ik dat laatste wel meteen nuanceren: ik verdien onder modaal, maar ik kan nog steeds geld weggeven, en ik kan nog steeds zodra mijn salaris binnenkomt een aardig deel doorsluizen naar een spaarrekening. En dan kan ik ook nog op vakantie, en geregeld uit eten en naar de film... Alleen: aan het eind van de maand moest ik steeds vaker een deel van het spaargeld weer terugboeken naar de lopende rekening. En als ik verhuis zal ik veel meer huur moeten gaan betalen - maar dat kan - dan spaar ik gewoon minder per maand.
Maar door het vele werk op kantoor is het er nog steeds niet van gekomen om mijn aanstelling uit te breiden - al werk ik de laatste maanden chronisch over - maar die tijd kan ik als het beter weer wordt natuurlijk ook gebruiken voor lange weekendjes weg - lekker weg met tentje en fiets!
Ik ben altijd in de luxepositie geweest om parttime te werken. (Nou ja, voor een vrouw zonder partner is dat een luxepositie.) Deels omdat ik denk dat fulltime werken niet goed voor me is, deels omdat het leven gewoon zo liep. Mijn kleinste baan was 20 uur, mijn vorige, grootste baan bijna 29 uur. In mijn eerste baan (van 26 uur, als ik me goed herinner) kreeg ik nog een aanvullende uitkering tot bijstandsniveau, maar op den duur was dat niet meer nodig. Het vinden van een parttime baan was wel eens lastig, omdat ik in mijn werk groeide naar een niveau waar banen vaak fulltime zijn. Dus toen ik mijn vorige baan kwijtraakte, was het zoeken naar een goede balans tussen genoeg werken om van rond te kunnen komen, en niet teveel werken. Ik "koos" uiteindelijk voor een leuke baan op een uur enkele reisafstand - maar in eerste instantie wel voor maar 20 uur - met dus een aanvullende ww-uitkering, en sollicitatieplicht voor 8,8 uur per week. Gelukkig kreeg ik al na een paar maanden meer uren - mijn aanstelling hier is sinds een paar jaar 24 uur, drieënhalve dag per week.
Een paar maanden terug heb ik gemeld dat ik wel meer wilde werken. Om twee redenen: ik heb het laatste jaar voortdurend het gevoel tijd tekort te komen, loop voortdurend achter de dingen aan, én ik merk dat ik steeds minder makkelijk rondkom. Al moet ik dat laatste wel meteen nuanceren: ik verdien onder modaal, maar ik kan nog steeds geld weggeven, en ik kan nog steeds zodra mijn salaris binnenkomt een aardig deel doorsluizen naar een spaarrekening. En dan kan ik ook nog op vakantie, en geregeld uit eten en naar de film... Alleen: aan het eind van de maand moest ik steeds vaker een deel van het spaargeld weer terugboeken naar de lopende rekening. En als ik verhuis zal ik veel meer huur moeten gaan betalen - maar dat kan - dan spaar ik gewoon minder per maand.
Maar door het vele werk op kantoor is het er nog steeds niet van gekomen om mijn aanstelling uit te breiden - al werk ik de laatste maanden chronisch over - maar die tijd kan ik als het beter weer wordt natuurlijk ook gebruiken voor lange weekendjes weg - lekker weg met tentje en fiets!
Terecht merkte mijn leidinggevende tijdens het functioneringsgesprek op dat meer werken waarschijnlijk geen oplossing zou zijn voor de ervaren werkdruk. En ik realiseer me nu dat ik mijn werk zoals het nu is niet leuk genoeg vind om nog meer tijd en energie in te steken. Eigenlijk wil ik dus gewoon een hoger salaris, met dezelfde aanstellingsomvang, en dan graag een lagere werkdruk.
Want ik merk dat ik te weinig energie over heb om de dingen te doen die ik ook leuk vind: mijn vrijwilligerswerk voor het Repair Café, met vriendinnen optrekken, naaien, knutselen, lezen, fietsen en wandelen, en straks misschien (hopelijk) een (moes)tuin.... Voor een deel dus ook dingen waarmee ik geld zou kunnen besparen, en dus minder zou hoeven werken.
Ik merk dat ik niet goed uit dit dilemma kom. Wat wil ik nou eigenlijk? Nou ja, zoals ik hierboven al zei: niet méér werken, wél meer inkomen, een lagere werkdruk, wat terug-verschuiving in mijn taken zodat ik ook weer aan de leuke, boeiende en uitdagende dingen in mijn werk toe kom, en energie overhouden om ook andere dingen te doen dan alleen werken.
Dus als ik realistisch ben: niet meer werken dan ik nu doe, dus hetzelfde salaris, maar als ik meer op mijn uitgaven let heb ik minder inkomen nodig. En ik wil meer energie overhouden om ook andere dingen te doen. Want, zoals ik al bij mijn sollicitatie zei: ik heb ook nog andere hobby's dan alleen werken.
Waarom ik dit alles hier neerzet? Ik merk dat het al een paar dagen door mijn hoofd speelt. En dat ik behoefte heb aan jullie reacties op deze overwegingen. Dus: hoe ga jij om / ben jij in je werkzame leven omgegaan met fulltime / parttime werken, met de balans tussen alles wat je wilt / nodig vindt om te doen? Kies je voor meer salaris, of voor meer vrije tijd - als je überhaupt al iets te kiezen hebt?
(En eigenlijk wil ik gewoon heel diep van binnen dat iemand me vertelt wat ik moet doen - maar doe maar niet - ik weet dat ik daarvoor uiteindelijk toch veel te eigenwijs ben....................................!)
zondag 17 maart 2013
St. Patrick
Vandaag is het de naamdag van st. Patrick. Reden waarom ik hem hier noem, is dat één van de mooiste zegenteksten die ik ken aan hem wordt toegeschreven:
Voor de reis wens ik je
dat de weg
je tegemoet komt,
de wind steeds
in je rug is,
de zon
je gezicht verwarmt
en zachte buien
je velden beregenen.
En dat God,
tot ons weerzien,
je bewaart
in de palm van Zijn hand.
Voor de reis wens ik je
dat de weg
je tegemoet komt,
de wind steeds
in je rug is,
de zon
je gezicht verwarmt
en zachte buien
je velden beregenen.
En dat God,
tot ons weerzien,
je bewaart
in de palm van Zijn hand.
donderdag 14 maart 2013
Het is half maart
o.k. niet overdrijven - morgen is het pas 15 maart
(En dat gaat maar door. Wanneer komt die lente nou eindelijk? Ik ben er ZO aan toe!)
vrijdag 8 maart 2013
Het is vandaag
INTERNATIONALE VROUWENDAG!
Vroeger was dat de dag om mijn oorbellen-met-vrouwentekens uit de kast te plukken, en die vriendinnen van wie ik wist dat het ze iets zei, een kaartje te sturen. Nóg weer vroeger was dat een dag om feest te vieren. Vandaag was het plan om met vriendin G. naar een tentoonstelling van Marlene Dumas te gaan, of anders naar een feestje van Mama Cash. Helaas - ik vier het vandaag eenzaam in huis...................
Nou ja, ik ga zo kijken of ik kan blijven staan onder de douche - ook feest!
woensdag 6 maart 2013
Zielig - derde en hopelijk laatste deel
Ik vind zelf dat ik pas koorts heb boven de 40 graden. Maar volgens gezondheidsplein klopt dat helemaal niet.....
Tot en met gistermiddag heb ik me voortgesleept - gisteren moest ik naar kantoor vanwege twee noodzakelijke klussen, die moeilijk door anderen overgenomen konden worden (Het blijft lastig, zo'n klein kantoor - dan is er dus niemand die met goed fatsoen je werk over kan pakken als dat nodig is.) Maar het gaf wel een overdreven heroïsche aanblik, denk ik, zo'n mevrouw in een vergadering die zo af en toe bijna in een hoestbui blijft. Toen de laatste dringende klus klaar was heb ik dan ook alles laten liggen zoals het lag, en ben naar huis gestrompeld. Pff, wat kan een mens dan duizelig worden van langsrazende treinen, en van mensen die links en rechts passeren op het station.
Toen ik thuiskwam ben ik dus direct naar bed gegaan. Morgen ga ik - eventueel - wel eens verder denken. En gisteravond laat bleek mijn temperatuur op de 39,6 te liggen - verklaart misschien een beetje waarom alles om me heen tolt, en waarom ik zo'n last heb van rare dromen, en flarden gedachten en beelden?
O.k., en nu ben ik het meer dan zat. Ik ben al twee weken soort van buiten bedrijf, en nu blijf ik thuis totdat ik me weer echt goed voel - ik heb dan ook alles voor de komende paar dagen afgezegd - het is even niet anders....
Tot en met gistermiddag heb ik me voortgesleept - gisteren moest ik naar kantoor vanwege twee noodzakelijke klussen, die moeilijk door anderen overgenomen konden worden (Het blijft lastig, zo'n klein kantoor - dan is er dus niemand die met goed fatsoen je werk over kan pakken als dat nodig is.) Maar het gaf wel een overdreven heroïsche aanblik, denk ik, zo'n mevrouw in een vergadering die zo af en toe bijna in een hoestbui blijft. Toen de laatste dringende klus klaar was heb ik dan ook alles laten liggen zoals het lag, en ben naar huis gestrompeld. Pff, wat kan een mens dan duizelig worden van langsrazende treinen, en van mensen die links en rechts passeren op het station.
Toen ik thuiskwam ben ik dus direct naar bed gegaan. Morgen ga ik - eventueel - wel eens verder denken. En gisteravond laat bleek mijn temperatuur op de 39,6 te liggen - verklaart misschien een beetje waarom alles om me heen tolt, en waarom ik zo'n last heb van rare dromen, en flarden gedachten en beelden?
O.k., en nu ben ik het meer dan zat. Ik ben al twee weken soort van buiten bedrijf, en nu blijf ik thuis totdat ik me weer echt goed voel - ik heb dan ook alles voor de komende paar dagen afgezegd - het is even niet anders....
zaterdag 2 maart 2013
Receptensites
Vraag:
In het kader van de grote voorjaarsopruiming wil ik de recepten, die ik nu nog opsla in een database in Wordperfect 8, online gaan zetten. Dat voelt als opruimen, om van alles van mijn harde schijf online te gaan zetten!
In het kader van de grote voorjaarsopruiming wil ik de recepten, die ik nu nog opsla in een database in Wordperfect 8, online gaan zetten. Dat voelt als opruimen, om van alles van mijn harde schijf online te gaan zetten!
Maar nu zijn er allerlei sites waar je eigen receptenboeken aan kunt leggen, van bijv. AH, Boodschappen, Smulweb misschien ook wel? Heeft één van jullie daar al eens een studie van gemaakt? Wat werkt, wat niet? Is het één handiger dan het andere?
Kortom: hoe bewaar en orden jij je recepten?
maandag 25 februari 2013
Huis
Zaterdag, toen ik me toch op straat moest wagen voor wat boodschappen, ben ik nog even door de wijk waar ik wil wonen gefietst. Nu kan het nog, binnenkort worden alle toegangswegen die kant op voor een tijdje afgesloten. Maar het zag er niet naar uit of er al een huis leeg stond of gauw leeg zou komen.....
Twee maal per week, op maandag en op donderdag, krijg ik een "Digizine" in mijn mailbox. Een Digizine (degene die het woord verzon moeten ze direct aanklagen) is een mail van de dames en heren die de woningtoewijzing hier in de regio doen, met daarin een passend woningaanbod of een aanbevolen suggestie (dat is een aanbod wat je niet wilt). Dus elke keer ben ik weer in spanning: zou er nu iets voor me bijzitten? Wie weet wat er aan onvermoedde mogelijkheden in en rond deze stad verborgen zijn!
Maar elke keer weer hoef ik niet zo heel ver te kijken. Ook vandaag weer: een suggestie van een woning in dorp S., een dorp waar ik geloof ik nog nooit geweest ben, en waar ze vast nog geen OV hebben uitgevonden. Is dus niets voor mij - hoe vroeg moet je dan 's morgens wel niet op pad, om nog een beetje op tijd op je werk aan te komen.....?
Wordt vervolgd!
Twee maal per week, op maandag en op donderdag, krijg ik een "Digizine" in mijn mailbox. Een Digizine (degene die het woord verzon moeten ze direct aanklagen) is een mail van de dames en heren die de woningtoewijzing hier in de regio doen, met daarin een passend woningaanbod of een aanbevolen suggestie (dat is een aanbod wat je niet wilt). Dus elke keer ben ik weer in spanning: zou er nu iets voor me bijzitten? Wie weet wat er aan onvermoedde mogelijkheden in en rond deze stad verborgen zijn!
Maar elke keer weer hoef ik niet zo heel ver te kijken. Ook vandaag weer: een suggestie van een woning in dorp S., een dorp waar ik geloof ik nog nooit geweest ben, en waar ze vast nog geen OV hebben uitgevonden. Is dus niets voor mij - hoe vroeg moet je dan 's morgens wel niet op pad, om nog een beetje op tijd op je werk aan te komen.....?
Wordt vervolgd!
zondag 24 februari 2013
Zielig doen - deel 2
Ietse Pietsie (Jeetje, wat een moeilijke naam - ik krijg hem haast niet getikt!) en Marlien: dank voor jullie steun! Ik heb net een lange hete douche genomen (deur dicht voor de stoom en tégen het brandalarm), vanmddag al een brandertje met eucalyptusolie naast mijn bed, en zo langzamerhand kan ik weer een beetje ademhalen. Jee, wat kan een mens daar akelig van worden, zeg, dat 'beetje' snot! 
Ik heb dus net besloten dat ik morgen nog ziek thuis ben.... (Nou ja, dat is op het randje, maar ik vind het wel verantwoord om een dag uit te zieken).
Alles wat ik dit weekend wilde kon éven niet doorgaan - en dat vind ik ook wel eens gezond. Mijn vrijwilligerswerk moet het zonder mij (kunnen) doen, ik ben te gammel om te lezen, en de tv is nog steeds niet gemaakt. Maar gelukkig is er dan Internet, om eindeloos & wezenloos te surfen. En vandaag ben ik al de hele dag moed aan het verzamelen om de was op te hangen; dat moet zo echt nog gebeuren voor ik naar bed ga.
vrijdag 22 februari 2013
Ik ben ZIELIG!
Gisteren weer een drukke`day at the office`. En al 's morgens vroeg voelde ik mijn hoofd vollopen met sn*t. Hoopte nog dat het het effect was van VEEL stof - er zijn van die archieven die in geen jaren door iemand zijn aangeraakt, maar waar ik dan ineens iets mee moet - maar gisteravond, en vooral vannacht bleek dat ik toch echt een stevige verkoudheid te pakken heb. CHIPS! En nu moet ik - in het ergste geval tot 12.00 - 13.00 uur - wachten op de kachelman - en ik heb het ZO KOUD!
(Voor wie iets anders wil doen aan verkoudheid dan alleen maar zielig-zijn en snuiten: Huisvlijt wijdde een blogje aan neussprays (ik houd er niet van, maar voel me wel gesteund, dus dank je!), en zelf zweer ik bij keelontstekingen bij de huismerk zuigtabletten van Etos - daar heb ik alleen nu niets aan.........)O.k., op mijn "te doen-lijstje" staat dus vanmorgen: onder mijn dekentje op de bank - sokken stoppen!
(Inmiddels is de kachelman gearriveerd - over een uurtje weer WARMTE in huis!)
zondag 17 februari 2013
Goed bezig
Al zeg ik het zelf....
Afgelopen week "stripte" ik een hele stapel oude broeken, nadat ik had bedacht dat de broekband van één oude kapotte spijkerbroek best zou kunnen dienen als hengsel voor mijn stoffen schoudertas, model hippie. En perfectionistisch als ik ben bleef het daar niet bij: van alle oude broeken die nog in de schuur lagen om weg te brengen, sloopte ik de ritsen en de broekbanden. Voorlopig heb ik dus ritsen genoeg! (Al verslijt ik meestal het achterwerk in mijn broeken sneller dan de ritsen - vandaar ook de voorraad....) En vanmiddag maakte ik dus meteen maar ruzie met mijn naaimachine, in een poging om mijn tas te maken. Maar die strijd is nog onbeslist, de naaimachine staat voor.
Vrijdagavond was ik met G. naar een film, waarover ik nog niet ben uitgedacht. "Io e te", van Bertolucci. Kent iemand het boek, waarnaar de film is gemaakt? Hoe loopt het daarin af met het meisje? Ik vind het erg onbevredigend dat er aan het eind van de film voor de broer uitzicht is, maar dat volstrekt onduidelijk is wat er met zijn zus gebeurt. Gaat het goed met haar, of gaat het slecht - maar in de film is zij slechts een passante, een personage dat niet belangrijk genoeg is om echt te volgen.
Verder was ik zaterdag natuurlijk aan het kringloopwinkelen: ik zag "mijn" bureaustoel, maar liet die lekker in de winkel staan: roestig en € 70,--, dat was niet helemaal wat ik in mijn hoofd had. Wel kocht ik bij mijn tweedehandsboekenmarktman een paar leuke vondsten: 2 stripboeken van Tom Poes (Ik heb een stapeltje Bommels, maar dit is weer net wat anders), en een boek van Etty Hillesum. Dit boek, In duizend zoete armen, is het laatste wat destijds in de jaren '80 uitkwam. Het is ook het meest lichamelijke, én misschien wel het meest mystieke boek van de drie. Ben ik blij mee! Ook "ontdekte" ik een goedkope tweedehandskledingverkoop, mét een rek grote maten, bij mij om de hoek. Zo kom je nog eens ergens....
En, grote verrassing: zaterdagmorgen gaf mijn weegschaal, ondanks het niet zo lijnvriendelijke Grieks van vrijdagavond, toch al wat minder aan. Ik wil in deze Veertigdagentijd (en graag ook daarna) geen alcohol in huis halen (ik mag van mezelf wel in gezelschap borrelen) en mijn eetbuien beteugelen - voorzover dat lukt. Gewoon, omdat het me steeds minder zint: mijn verlangen naar soberheid, en dan toch zo ongebreideld met voedsel omgaan....
Afgelopen week "stripte" ik een hele stapel oude broeken, nadat ik had bedacht dat de broekband van één oude kapotte spijkerbroek best zou kunnen dienen als hengsel voor mijn stoffen schoudertas, model hippie. En perfectionistisch als ik ben bleef het daar niet bij: van alle oude broeken die nog in de schuur lagen om weg te brengen, sloopte ik de ritsen en de broekbanden. Voorlopig heb ik dus ritsen genoeg! (Al verslijt ik meestal het achterwerk in mijn broeken sneller dan de ritsen - vandaar ook de voorraad....) En vanmiddag maakte ik dus meteen maar ruzie met mijn naaimachine, in een poging om mijn tas te maken. Maar die strijd is nog onbeslist, de naaimachine staat voor.
Vrijdagavond was ik met G. naar een film, waarover ik nog niet ben uitgedacht. "Io e te", van Bertolucci. Kent iemand het boek, waarnaar de film is gemaakt? Hoe loopt het daarin af met het meisje? Ik vind het erg onbevredigend dat er aan het eind van de film voor de broer uitzicht is, maar dat volstrekt onduidelijk is wat er met zijn zus gebeurt. Gaat het goed met haar, of gaat het slecht - maar in de film is zij slechts een passante, een personage dat niet belangrijk genoeg is om echt te volgen.
Verder was ik zaterdag natuurlijk aan het kringloopwinkelen: ik zag "mijn" bureaustoel, maar liet die lekker in de winkel staan: roestig en € 70,--, dat was niet helemaal wat ik in mijn hoofd had. Wel kocht ik bij mijn tweedehandsboekenmarktman een paar leuke vondsten: 2 stripboeken van Tom Poes (Ik heb een stapeltje Bommels, maar dit is weer net wat anders), en een boek van Etty Hillesum. Dit boek, In duizend zoete armen, is het laatste wat destijds in de jaren '80 uitkwam. Het is ook het meest lichamelijke, én misschien wel het meest mystieke boek van de drie. Ben ik blij mee! Ook "ontdekte" ik een goedkope tweedehandskledingverkoop, mét een rek grote maten, bij mij om de hoek. Zo kom je nog eens ergens....
En, grote verrassing: zaterdagmorgen gaf mijn weegschaal, ondanks het niet zo lijnvriendelijke Grieks van vrijdagavond, toch al wat minder aan. Ik wil in deze Veertigdagentijd (en graag ook daarna) geen alcohol in huis halen (ik mag van mezelf wel in gezelschap borrelen) en mijn eetbuien beteugelen - voorzover dat lukt. Gewoon, omdat het me steeds minder zint: mijn verlangen naar soberheid, en dan toch zo ongebreideld met voedsel omgaan....
maandag 11 februari 2013
Maaltijd!
Gisteren at ik dit: allerhande/witlof-gehaktschotel. En vanavond at ik hiervan mijn twee maal - altijd handig als ik 's avonds nog weg moet - zo had ik zelfs nog tijd voor de afwas!
zaterdag 2 februari 2013
Zo'n zaterdag....
Vandaag was zo'n typische zaterdag. Halverwege de dag vroeg ik me af wat ik nou eigenlijk had gedaan: niets? Te weinig? Genoeg!
Normaal is vrijdag mijn "keuteldag", maar gisteren werd besteed aan het doen van 1001 klussen in en om huis. Telefoontje zus, mailtje zo, klusje dit, boodschapje dat - totdat er nog maar drie dingen over bleven op mijn "te doen-lijst". En dan had ik ook mijn vergadering van gisteravond nog goed voorbereid!
Dus ik was erg tevreden over mezelf......
Ik word altijd ZO vrolijk van sneeuwklokjes!
Normaal is vrijdag mijn "keuteldag", maar gisteren werd besteed aan het doen van 1001 klussen in en om huis. Telefoontje zus, mailtje zo, klusje dit, boodschapje dat - totdat er nog maar drie dingen over bleven op mijn "te doen-lijst". En dan had ik ook mijn vergadering van gisteravond nog goed voorbereid!
Dus ik was erg tevreden over mezelf......
Vandaag wilde ik naar de stad wandelen voor mijn boodschappen - lekker even wat beweging nemen, en daarna andere dingen doen. Maar het duurde uren voor ik op de markt aankwam: vlakbij mijn huis blijkt een feministische bibliotheek te zijn geopend - dus daar "moest" ik even binnenlopen, kennismaken, ervaringen uitwisselen, kijken of ik iets kan doen, of kan halen. Dan doorkuieren naar de stad, maar onderweg blijkt de Wolkywinkel een héle goede uitverkoop te hebben, dus daar "moest" ik even kijken. (Ik heb mezelf afgeleerd om geen schoenen te kopen als ik al schoenen heb - een tweede, of zelfs derde paar - o.k., als ik eerlijk ben: vijfde paar - is ook best leuk & handig.) Ik helemaal gelukkig: ik heb een paar nieuwe zwarte Wolky's voor € 40,--! Dan door naar de bibliotheek om me te oriënteren op een nieuw boek voor onze leesgroep, en "even" snuffelen bij de Slegte.. Om dan eindelijk, na een uur of wat, bij de kaas- en de visboer te belanden.....
En zo was het vanmiddag dus 4 uur voor ik er erg in had: zo'n zaterdag dat het weekend nog eindeloos lijkt te duren, dat je alle tijd van de wereld hebt. Zo'n typische zaterdag van lekker dollen met de drogist en met de kaasman, van met je neus in de wegberm hangen om te kijken of er nu écht al sneeuwklokjes zijn (JA!!!).
(Foto's geplukt van internet).
Ik word altijd ZO vrolijk van sneeuwklokjes!
Op zich zijn de bloemen helemaal niet zo bijzonder, maar dat dít ze lukt: zomaar uit de sneeuw, door de kou, naar boven komen en gaan bloeien, dat vind ik erg eh ... inspirerend. Als zij dat kunnen, kan ik het ook!
Dus, plan voor de rest van dit weekend (onder andere): eindelijk eens dat vilten seizoens-sneeuwklok-poppetje afmaken waar ik al járen mee bezig ben...
donderdag 24 januari 2013
Winterplaatje en ander gedoe
Met dank aan Marlien, die me meldde dat ik weer foto's zou moeten kunnen plaatsen:
Altijd leuk om vanuit mijn "warme" huis naar te kijken! Ik maakte deze foto ooit tijdens een wandeling met mijn wandelgroep. (Het is een scan van een analoge foto - vandaar de kwaliteit.) (Ik zocht nu eigenlijk een mooie foto die ik een paar jaar terug maakte in mijn "achtertuin" - maar die kan ik éven niet vinden....)
Van mij mag de winter nu wel ophouden, ik heb meer dan genoeg van dat glibberen en glijden, en van dat waden door hopen sneeuw. Gelukkig gaat de NS morgen weer met de normale vertragingen rijden: dat scheelt waarschijnlijk een hoop koulijden op perrons!
Mijn werkweek zit er weer op. Morgen staat er iets heel leuks op het programma, maar vanavond spijbel ik van mijn uitje: een mens wordt ZÓ MOE van dat dagenlang niet-kunnen-werken, van alle ergenis om de dingen die gebeuren! Misschien zou ik als goed voornemen het oefenen van de Deugd der Gelijkmatigheid moeten nemen - maar dat past ZO níet bij me! Ik wilde deze week gewoon schoppen, en met iets of iemand gooien, en ik wilde héle lelijke dingen zeggen!
Goed, nu weekend vieren, lekker languit op de bank, met de nieuwe Opzij...
Van mij mag de winter nu wel ophouden, ik heb meer dan genoeg van dat glibberen en glijden, en van dat waden door hopen sneeuw. Gelukkig gaat de NS morgen weer met de normale vertragingen rijden: dat scheelt waarschijnlijk een hoop koulijden op perrons!
Mijn werkweek zit er weer op. Morgen staat er iets heel leuks op het programma, maar vanavond spijbel ik van mijn uitje: een mens wordt ZÓ MOE van dat dagenlang niet-kunnen-werken, van alle ergenis om de dingen die gebeuren! Misschien zou ik als goed voornemen het oefenen van de Deugd der Gelijkmatigheid moeten nemen - maar dat past ZO níet bij me! Ik wilde deze week gewoon schoppen, en met iets of iemand gooien, en ik wilde héle lelijke dingen zeggen!
Goed, nu weekend vieren, lekker languit op de bank, met de nieuwe Opzij...
donderdag 17 januari 2013
Woman is the nigger of the world
John Lennon zong het al, héél lang geleden, en vandaag wijdde Elma Drayer er in Trouw een rake column aan: Woman is the nigger of the world. Drayer heeft het over "het vrouwenstandpunt" van de SGP: De onschuldige opvattingen van een sympathiek partijtje (hoor het sarcasme!). Zouden de tijden nu (eindelijk) écht gaan veranderen???
woensdag 16 januari 2013
Als de mensheid nou eens een beetje meewerkte...
... in plaats van alleen maar tegen!
Of heb ik gewoon mijn dag niet, deze week - dat kan natuurlijk ook! Maar er loopt veel mis, dat is zeker.
Een "misverstand" (of liever slordigheid) over een vergaderlokatie, zodat ik al met al een paar dagen moest mailen en bellen om een alternatief te vinden, en alle vergaderaars op de goede tijd op de goede plek te krijgen. Check: gelukt - voorzover die vergaderaars niet ziek of vanwege de sneeuw verhinderd waren (dat gold voor de helft van de mensen)!
Een persoon die beide eigen telefoonnummers verkeerd doorgaf. En twee personen die hun eigen bankrekeningnummers verkeerd doorgaven.
Check: alle problemen rechtgezet - na enkele telefoontjes per "geval".
En onze nieuwe computerman, die vanmorgen maar weer eens een uur te laat op onze afspraak verscheen, omdat hij dacht dat dat voor mij handiger was (? Sommige argumenten begrijp ik nooit zo goed?). En die al na 2 uur met achterlating van een nóg weer slechter functionerende kantoorautomatisering vertrok naar een volgende afspraak, met de mededeling dat hij wel zou bellen voor een nieuwe afspraak, ergens volgende week. Dat ken ik inmiddels, dat is precies de reden dat onze automatisering al sinds juli / augustus veelbelovend is, maar vooral problemen geeft. Tja, ik wilde nu eens niet de computer, maar vooral de computermán het raam uitgooien - lang leve de vooruitgang!
Zo langzamerhand verlang ik zó naar een dag waarop ik gewoon, lekker, constructief, effectief én efficiënt door kan werken. Zo'n dag dat je je e-mail kunt gebruiken én de telefoon, dat je bij je adressen en telefoonnummers kunt, dat iedereen bereikbaar is, en na 1 keer vragen antwoordt op vragen en verzoeken, zo'n dag dat je het idee hebt dat je werk iets goeds oplevert, in plaats van alleen maar stapeltjes die van de ene kant van het bureau naar de andere geschoven kunnen worden, en weer terug. Zo'n dag waarop je het idee hebt dat je werk minder wordt door het te verrichten. Zo'n dag dat je het gevoel hebt zinvol werk te verzetten.
Ergens volgende week, misschien?
Of heb ik gewoon mijn dag niet, deze week - dat kan natuurlijk ook! Maar er loopt veel mis, dat is zeker.
Een "misverstand" (of liever slordigheid) over een vergaderlokatie, zodat ik al met al een paar dagen moest mailen en bellen om een alternatief te vinden, en alle vergaderaars op de goede tijd op de goede plek te krijgen. Check: gelukt - voorzover die vergaderaars niet ziek of vanwege de sneeuw verhinderd waren (dat gold voor de helft van de mensen)!
Een persoon die beide eigen telefoonnummers verkeerd doorgaf. En twee personen die hun eigen bankrekeningnummers verkeerd doorgaven.
Check: alle problemen rechtgezet - na enkele telefoontjes per "geval".
En onze nieuwe computerman, die vanmorgen maar weer eens een uur te laat op onze afspraak verscheen, omdat hij dacht dat dat voor mij handiger was (? Sommige argumenten begrijp ik nooit zo goed?). En die al na 2 uur met achterlating van een nóg weer slechter functionerende kantoorautomatisering vertrok naar een volgende afspraak, met de mededeling dat hij wel zou bellen voor een nieuwe afspraak, ergens volgende week. Dat ken ik inmiddels, dat is precies de reden dat onze automatisering al sinds juli / augustus veelbelovend is, maar vooral problemen geeft. Tja, ik wilde nu eens niet de computer, maar vooral de computermán het raam uitgooien - lang leve de vooruitgang!
Zo langzamerhand verlang ik zó naar een dag waarop ik gewoon, lekker, constructief, effectief én efficiënt door kan werken. Zo'n dag dat je je e-mail kunt gebruiken én de telefoon, dat je bij je adressen en telefoonnummers kunt, dat iedereen bereikbaar is, en na 1 keer vragen antwoordt op vragen en verzoeken, zo'n dag dat je het idee hebt dat je werk iets goeds oplevert, in plaats van alleen maar stapeltjes die van de ene kant van het bureau naar de andere geschoven kunnen worden, en weer terug. Zo'n dag waarop je het idee hebt dat je werk minder wordt door het te verrichten. Zo'n dag dat je het gevoel hebt zinvol werk te verzetten.
Ergens volgende week, misschien?
zondag 13 januari 2013
Wat een dag!
Eerder deze week dacht ik - toen ik laat in de middag bij daglicht (!) thuiskwam - al iets van lente in de lucht te ruiken. Maar in de aanloop naar vandaag (voor mij is het nog zaterdag - ik moet nog naar bed...) bleek dat het alleen de aankondiging van een vorstperiode was. Blèh!
Maar wat een dag was het vandaag! Mijn was droogde (niet) buiten aan de lijn, en ik maakte een heerlijke fietstocht van zo'n 20 km. Het was KOUD! Maar stralend zonnig weer, echt weer om flink door te trappen en weer wat daglicht op te doen voor de komende werkweek. Ik zette met de Fietsrouteplanner van de Fietsersbond een tocht uit langs de Kringloopwinkels van H. en U. en weer terug, en ging op pad met mijn kringlooplijstje. Dat werkt: een lijstje meenemen met alles wat ik zoek, met de maten erbij, dat zoekt zeer gericht.
Ik had een lekkere fietstocht - verdwaalde natuurlijk omdat ik niet op mijn routebeschrijving lette - en ontmoettte de collega's van het Repair Café, die "zitting hielden" in de Kringloopwinkel van H.
Ik ben erg blij met mijn kringloopoogst van vandaag: voor € 7,50 kocht ik een dik kinderboek uit de trilogie van Thea Beckman (dat wilde ik al een tijdje hebben, maar ze zijn me nieuw veel te duur), 5 woontijdschriften met zelfmaakideëen, ik kreeg 2 rammelaars (1 gesloopt voor de kralen, de andere is een prachtige houten "bloem" in regenboogkleuren - moet ik nog iets mee verzinnen), een limonade / bierglas (er waren er weer wat gesneuveld) en ik vond eindelijk een compleet nieuw badkamergarnituur - maar omdat mijn huis niet is voorzien van een wastafel hangt het geheel dus rond het aanrecht in de keuken, zodat mijn tandenborstel, beker, tandpasta, vitaminepillen en nagelborstel eindelijk weer een vaste plaats hebben. En ach, het keukenschort blijkt zeer goed te kunnen hangen aan de toiletrolhouder - zodat alle onderdelen in gebruik zijn genomen. Een geslaagde "strooptocht", dus!
En net kwam ik nog tot een leuke ontdekking: deze week vond ik op straat op een avond een plastic rolkastje van Ikea - niet mooi, wel handig in de keuken bijvoorbeeld. Vanavond kreeg ik ineens de geest, en dook 2 plastic bakken / lades op die met verstelwerk naast de bank stonden. En ja hoor: als ik nog een keer ook de 2 diepe bijbehorende lades vind, heb ik het kastje compleet (of misschien horen die vakken wel open, weet ik veel?) Ik vind dat soort dingen altijd erg grappig, net zoals ik een keer met een paar vondsten een compleet binnenwasrekje bij elkaar sprokkelde.
Lang leve het consuminderen!
Maar wat een dag was het vandaag! Mijn was droogde (niet) buiten aan de lijn, en ik maakte een heerlijke fietstocht van zo'n 20 km. Het was KOUD! Maar stralend zonnig weer, echt weer om flink door te trappen en weer wat daglicht op te doen voor de komende werkweek. Ik zette met de Fietsrouteplanner van de Fietsersbond een tocht uit langs de Kringloopwinkels van H. en U. en weer terug, en ging op pad met mijn kringlooplijstje. Dat werkt: een lijstje meenemen met alles wat ik zoek, met de maten erbij, dat zoekt zeer gericht.
Ik had een lekkere fietstocht - verdwaalde natuurlijk omdat ik niet op mijn routebeschrijving lette - en ontmoettte de collega's van het Repair Café, die "zitting hielden" in de Kringloopwinkel van H.
Ik ben erg blij met mijn kringloopoogst van vandaag: voor € 7,50 kocht ik een dik kinderboek uit de trilogie van Thea Beckman (dat wilde ik al een tijdje hebben, maar ze zijn me nieuw veel te duur), 5 woontijdschriften met zelfmaakideëen, ik kreeg 2 rammelaars (1 gesloopt voor de kralen, de andere is een prachtige houten "bloem" in regenboogkleuren - moet ik nog iets mee verzinnen), een limonade / bierglas (er waren er weer wat gesneuveld) en ik vond eindelijk een compleet nieuw badkamergarnituur - maar omdat mijn huis niet is voorzien van een wastafel hangt het geheel dus rond het aanrecht in de keuken, zodat mijn tandenborstel, beker, tandpasta, vitaminepillen en nagelborstel eindelijk weer een vaste plaats hebben. En ach, het keukenschort blijkt zeer goed te kunnen hangen aan de toiletrolhouder - zodat alle onderdelen in gebruik zijn genomen. Een geslaagde "strooptocht", dus!
En net kwam ik nog tot een leuke ontdekking: deze week vond ik op straat op een avond een plastic rolkastje van Ikea - niet mooi, wel handig in de keuken bijvoorbeeld. Vanavond kreeg ik ineens de geest, en dook 2 plastic bakken / lades op die met verstelwerk naast de bank stonden. En ja hoor: als ik nog een keer ook de 2 diepe bijbehorende lades vind, heb ik het kastje compleet (of misschien horen die vakken wel open, weet ik veel?) Ik vind dat soort dingen altijd erg grappig, net zoals ik een keer met een paar vondsten een compleet binnenwasrekje bij elkaar sprokkelde.
Lang leve het consuminderen!
zondag 6 januari 2013
Na de winterslaap
Wat was het stil hier, de afgelopen weken! En dat terwijl ik eigenlijk toch wel genoeg tijd had moeten kunnen hebben om te bloggen, in mijn luie kerstvakantie....
Maar ik hield mijn jaarlijkse winterslaap - HEERLIJK! En nu mijn leven weer langzaam op gang komt wordt alles weer héél langzaam "normaal". Komende week nog even jarig zijn, de dagen worden alweer (iets) langer, en dan kan het nieuwe jaar écht beginnen.
Ik vind het altijd zó lekker om vrij te zijn, rond Kerst. Niet in het donker het huis uit, de trein in, en in het donker weer naar huis. En dan valt de winterkou dit jaar nog mee ook....
Ik heb lekker zitten "mutsen" met de feestdagen:
(en nou wilde ik daar wat leuke plaatjes bijzetten, maar ik kan even niets uploaden...)
Ik maakte 2 kerstbroches.
En ik maakte wat nieuwe versiering voor in de kerstboom.
Ik las veel, sliep veel en maakte een paar lange wandelingen, hier langs het water, rond Scheveningen met de Pierewaaien-groep en met vriendin A. rond het dorp Z., een kleiwandeling. En ik speelde héél véél Ribiba, Pastry Passion en Bubbleshooter. Gelukkig dus maar dat ik weer naar kantoor mocht voordat ik nog verder afstompte!
En nu begint langzaam alles weer. Mijn kerstboom mag nog 1 week blijven. Maar vandaag moest er nog even een was worden gedaan, én ik wilde op bezoek bij de buurvrouw - 6 km verderop. Vanavond ga ik kijken of ik nog iets intelligents kan verzinnen bij ons leesgroep-boek voor komende week. En morgen begint mijn eerste echte volledige werkweek weer.......
Maar ik hield mijn jaarlijkse winterslaap - HEERLIJK! En nu mijn leven weer langzaam op gang komt wordt alles weer héél langzaam "normaal". Komende week nog even jarig zijn, de dagen worden alweer (iets) langer, en dan kan het nieuwe jaar écht beginnen.
Ik vind het altijd zó lekker om vrij te zijn, rond Kerst. Niet in het donker het huis uit, de trein in, en in het donker weer naar huis. En dan valt de winterkou dit jaar nog mee ook....
Ik heb lekker zitten "mutsen" met de feestdagen:
(en nou wilde ik daar wat leuke plaatjes bijzetten, maar ik kan even niets uploaden...)
Ik maakte 2 kerstbroches.
En ik maakte wat nieuwe versiering voor in de kerstboom.
Ik las veel, sliep veel en maakte een paar lange wandelingen, hier langs het water, rond Scheveningen met de Pierewaaien-groep en met vriendin A. rond het dorp Z., een kleiwandeling. En ik speelde héél véél Ribiba, Pastry Passion en Bubbleshooter. Gelukkig dus maar dat ik weer naar kantoor mocht voordat ik nog verder afstompte!
En nu begint langzaam alles weer. Mijn kerstboom mag nog 1 week blijven. Maar vandaag moest er nog even een was worden gedaan, én ik wilde op bezoek bij de buurvrouw - 6 km verderop. Vanavond ga ik kijken of ik nog iets intelligents kan verzinnen bij ons leesgroep-boek voor komende week. En morgen begint mijn eerste echte volledige werkweek weer.......
Abonneren op:
Posts (Atom)