Vandaag zou mijn moeder, als ze nog had geleefd, 93 zijn geworden. 93! Ik ken veel, en werk met, mensen van in de 80-90-en zelfs 100, maar ik kan me haar echt niet voorstellen als oude vrouw.
Mijn moeder overleed bijna 40 geleden aan kanker - en ik kom er de laatste paar jaar pas achter dat ze écht erg jong was, om al dood te gaan. Ik ben zelf inmiddels al een aantal jaren ouder dan zij werd! En brrr - het idee om je jongere kinderen, tieners nog, achter te moeten laten als je dood gaat - daar krijg ik het alsnog heel erg koud van.
Nu ik zelf ziek ben ben ik ook weer meer bezig met de periode dat zij ziek was. Hoe erg we haar in de steek hebben gelaten - volgens mij hebben we in de 2 jaar dat ze ziek was nooit gesproken over ziekzijn, over dood gaan, of zelfs maar over leven.... Ook al was ik toen pas een héél beginnende volwassene, daar heb ik nu spijt van. En ik ben ZO dankbaar dat ik nu wél mensen om me heen heb met wie ik daarover, en over andere dingen, kan praten. (Misschien waren die mensen er wel voor mijn moeder hoor, maar ik was het niet, mijn vader zeker ook niet - misschien mijn oudere zussen? Schoonzussen en zwagers, van de kant van mijn vader? Ik betwijfel het...).
Ik realiseer me in deze periode ook weer hoe zwaar ik het toen zelf vond. Beginnen met studeren, een (studenten-)huishouden opbouwen, (nieuwe) vrienden maken, de liefde ontdekken, een relatie aangaan met een hele lieve, maar flink gehandicapte man.... Al die bezoekjes aan mijn ouderlijk huis en aan het ziekenhuis - zonder rijbewijs, dus óf flinke einden fietsen, óf eindeloos in de bus -, de zorg voor het huishouden van mijn vader en jongere zus.... En in die 2 jaar zo af en toe flink instorten, dagen slapen terwijl mijn Lief H. in de stoel naast het bed in mijn studentenkamer zat te studeren. Dan werd er voor mij gezorgd!
Tegelijkertijd: Hoe zuur is het dat er nu voor mij zo weinig (mantel)zorg is. Natuurlijk, vriendinnen en buren doen écht wel dingen voor me - maar ik had op een gegeven moment veel meer zorg nodig dan kon worden gegeven. En op de huishoudelijke thuiszorg wacht ik al ruim 3 maanden (gelukkig kan ik zelf al weer veel doen, en is mijn eigen ingehuurde hulp weer "in bedrijf"- maar die paar uur per twee weken is te weinig als ik me écht heel ziek voel - en de thuiszorgclub weet niet dat ik het zelf heb geregeld - wat hen betreft lagen het stof en de plukken uitgevallen haren hier dus metersdik op de vloer, en was ik nu ook stevig ziek door mijn huisstofallergie.....)...
(Ik begin dit bericht alsof het over mijn moeder gaat - maar eigenlijk gaat het natuurlijk over mij. Mag ook, van mijzelf!! Het overlijden van mijn moeder is anno 2023 heel ver weg in de tijd - maar nu weer meer actueel voor mij omdat ik zelf dezelfde ziekte kreeg als waar zij lang geleden aan overleed...).
