Een dag om in de tent te blijven liggen

Ik mis vakantie! 

Het ís een beetje decadent, maar ik ben er de laatste tientallen jaren aan gewend geraakt om op vakantie te kunnen in de zomer, rondje fietsen in Nederland, lekker kamperen! Vorig jaar fietste ik vanuit het midden van het land, langs de Maas omlaag, tot hoogte Roermond / Thorn, daar rechtsaf België in, via de noordkant van de Vlaanderen fietsroute tot ongeveer Antwerpen, en daar weer omhoog richting huis. 

Het jaar ervoor zette ik mijn tentje op op een heerlijke camping in het buurtschap Swaenenheike bij Lottum: https://www.heikelottum.nl/nl. In 2020 stond mijn tentje op een camping in Steenwijk: http://www.demeppelerweg.nl/camping/. Allebei aanraders! De camping uit 2020 "ontdekte" ik toen ik in 2019 naar Groningen fietste, om daar in het Groninger Museum de tentoonstelling rond 100 jaar algemeen kiesrecht te bezoeken. Onderweg naar Groningen kwam ik toen ook ineens het museumdorp Veenhuizen tegen - en ook dat stond al heel lang op mijn "bucketlist" (nou ja, mijn lijst met plaatsen waar ik ooit nog wel eens heen wilde....) Mooie herinneringen!

Ook zo grappig: in 2021 ontmoette ik in Limburg medeblogster Rianne, in 2019 lunchte ik in Groningen samen met blogster Christel. En in datzelfde jaar maakte ik een omweggetje (van een kilometer of 50) voor een bezoek aan Marlien in Overijssel. Leuke live-blog-ontmoetingen! 

Deze zomer moet ik het doen met mijn herinneringen aan alle mooie fietstochten die ik ooit maakte. Ik fiets na de chemotherapie en bestralingen nog niet - ik sta nog steeds een beetje wankel op mijn benen, wandel al wel hele einden, maar met een rollator weliswaar. En ook psychisch voel ik me iets te wankel om vakantie te vieren. Dat komt wel weer (hoop ik dan). 

Vandaag wordt een regendag. Toen ik opstond was het nog licht, kon de keukendeur nog even wijd open. Rondje door de tuin, even kijken wat er bloeit (niet veel, ik deed dit jaar natuurlijk ook niet heel veel aan mijn tuin). Nu is het weer donker, en plenst de regen tegen de ramen. Volgens de Buienradar valt er vandaag hier ruim 6 mm regen, en wordt het alleen rond 16.00 uur even droog. 

Een dag dus om NIET mijn tent op te breken, maar na de gang naar het toiletgebouw weer de tent in te schuiven, een beetje bijslapen, mijn boek lezen (ik lees nu dit), en wachten tot het beter wordt. 

Dan fiets ik morgen wel door! 

Lief en leed

Ik raap net twee chique enveloppen op van de deurmat: één mooie diepgroene, en één met een lichtgrijs rouwrandje. 

In de groene enveloppe zit een mooi geboortekaartje: aankondiging van de geboorte van een prachtig jongetje, afgelopen zondag - dat wist ik al; whatsapp was veel sneller dan de post...

De andere enveloppe bevat het bericht van overlijden van de partner van een kennis; een relatief jonge vrouw, samen zijn zij ouder van een mannetje van bijna anderhalf jaar oud. En deze partner was zelfs nog een paar jaar jonger dan ik ben. 

Ik zal niet zo snel zeggen dat iemand "te jong" is overleden, maar hier schrik ik nu wel van. Doodgaan is op dit moment iets minder ver van mijn bed dan voor ik kanker kreeg....

Heerlijk!

Nadat ik zolang niets kon eten is "(lekkere dingen) eten en drinken" haast iets heiligs geworden. Die geroosterde volkorenboterham (met smeerkaas en komkommer), dat grote glas koud water!!!! (En op andere momenten sla ik weer "eetbuivoedsel" - veel en vet en zoet, volsagen onverantwoord - achterover hoor - ik ben echt nog niet van mijn eetprobleem af....)

Gisteravond hing ik mijn emmertje aan de rollator, en ging op weg naar de supermarkt. Onderweg plukte ik wat bramen. Tegenwoordig kun je die zelfs in de winkel kopen, maar dat vind ik wel erg decadent. 

Vanmorgen had ik dus dit bij mijn ontbijt, naast een boterham en een mok koffie: ZOOO lekker!

Geslapen tot zes uur vanmorgen

Gisteren vloog de spanning me behoorlijk naar de keel. Oh my goodness! Ik moet nog anderhalve week wachten tot de volgende scan, de volgende artsenafspraak waar het verdere traject besproken gaat worden. En dan wordt het pas écht spannend? Hoe houd ik die tijd uit, met mezelf? Want ik slaap ook nauwelijks, lig elke nacht naar buiten te kijken tot het licht wordt (om dan toch nog even een paar uur in slaap te vallen). 

Hoe houd ik dat uit? Maar vannacht slikte ik al meteen bij het naar bed gaan twee pilletjes melatonine  - viel niet al te lang daarna in slaap - werd vannacht 1 keer kort wakker, ging naar het toilet, las even wat - en werd toen pas weer om 6 uur wakker. Hoera, WAT een superlange nacht!

En daardoor (?) zag ik de wereld meteen een stuk zonniger vanmorgen. Een paar maanden terug zei ik aldoor dat ik het nog best goed deed, dat ziek-zijn. En nu dan? Wat moet ik nú doen om het goed te laten gaan? Nou, wat ik vandaag deed, bijvoorbeeld!

Ik buste naar de stad. Probeerde nog de buurvrouw mee te krijgen, maar dat lukte niet. Dan  maar alleen! 

Ik deed een rondje markt - slaagde niet met de speciale boodschappen waarvoor ik kwam, maar kocht nog wel wat vis en heerlijke kersen - dat kan nog net, voor het seizoen weer echt afgelopen is. 

Ik dronk thee en at cheesecake op een terrasje;

Zag wat mensen van Extinction Rebellion demonstreren bij de ING

- en daar word ik altijd erg vrolijk van!

En haalde nog wat boeken in de bibliotheek

 - niet de titel waarvoor ik kwam, maar wel lekker leesvoer.

En toen kwam ik ook nog wat vriendjes en vriendinnetjes tegen van het Repair Café  - sommigen moesten nog vanaf "punt nul" worden bijgepraat over "mijn toestand", met anderen kon ik lekker even bijpraten. Goud! 

Dus nu ben ik doodmoe, maar ik voel me vrij goed. Tijd om nog even naar bed te gaan, met boek!

2 x 1 kilometer!

Een mijlpaal gisteren! Ik "wandelde" (ik benoem het tempo zelf meer als "schuifelen", achter mijn rollator) zelf naar de supermarkt - 1 kilometer heen en 1 kilometer weer terug. Zélf je eigen boodschappen doen, wat heerlijk toch! 

En: ik eindigde mijn OV-abonnement - op tijd voor 1 augustus!

Het kon nét, dacht ik - na de thuiszorgafspraak voor het douchen. Een belafspraak met de diëtiste stond voor één uur later gepland, maar toen deze anderhalf uur later nog niet had gebeld ben ik op pad gegaan... Een vorige keer belde een zorgmevrouw pas om 16.00 uur, na een afspraak om 11.00 uur. En naarmate ik actiever word, en ook moét worden om weer aan te sterken, wordt het vervelender om eindeloos op alles en iedereen te moeten wachten: 2 keer per week een dagdeel op de thuiszorg, nog één of meer keren per week op belafspraken met ziekenhuismensen.... En dan nog eens een keer wachten op de bezorging van mijn medicijnen door de apotheek, en van de maaltijden door de maaltijdservice... Nee, dan ga ik toch liever - tussen de buien door - aan de "wandel". 

Ik geniet van het weer "gewoon" (weliswaar een beetje aangepast) kunnen eten en drinken. Ik houd zo van volkorenboterhammen, van glazen koud water! Dat is de winst van die vreselijke bestralingen - het is de pijn en narigheid bijna waard geweest....  

Ik sterk langzaam aan, krijg steeds meer energie. Gisteren heb ik ál het plastic - bakjes, doosjes - veel met, sommige zonder passend deksel - uitgezocht. Dat lag al veel te lang in een hoek van de huiskamer, te wachten tot ik energie zou hebben om het op te ruimen. En ik erger me steeds meer aan de viezigheid in huis. De huishoudelijke thuiszorg is aangevraagd en toegekend, maar voorlopig niet beschikbaar, mijn eigen hulp liet het er wekenlang nogal bij zitten, en is nu langdurig op vakantie. Dus de grijze stofvlokken vermengen zich op de grond met de uitgevallen plukken grijs haar. Bah!

Maar hé, het is vandaag (in ieder geval op dit moment) droog - zo meteen nog even de tuin in - meter voor meter de bessenstruik bijknippen, de bessen in de vriezer in afwachting van meer energie om ze in te maken.