Uitje, en: Ik kan het niet laten

Vanmiddag ben ik er weer eens écht op uit geweest! En dat was zó lekker!!

Ik moest echt langs mijn hoorapparatenman. Want zonder ben ik zó gehandicapt! Dus: met de bus, bijna 2 kilometer, 5 haltes, 2 bussen, 1 uur reistijd. Mmm.... Maar goed, mijn apparaten doen het weer, dat was 1. 

Ik had bedacht: als ik toch die reis onderneem kan ik ook eindelijk weer eens naar de bibliotheek, want daar was ik sinds begin mei niet meer geweest. Zo lekker, wat boeken uit de kast pakken, doorbladeren, met uitzicht op het plein / de parkeerplaats. Niets mee naar huis genomen, behalve een paar oude Ariadnes uit de weggeefkast. Ik heb nog meer dan genoeg te lezen thuis!

Ik had erg veel zin in een "lekker luchtje". Een nieuwe doucheschuim? Maar hoewel ik erg geniet van lekkere luchtjes kon ik het nog steeds niet over mjn hart verkrijgen om € 8 of € 9 uit te geven voor één fles doucheschuim. En dát waren de luchtjes die ik echt lekker vond... (Ik bedacht te laat dat de Kruidvat vanavond "extragoedkoopavond" had - ik was net een paar uur te vroeg.) Maar: ik wilde minderen met plastic, dus zeep in plaats van flessen doucheschuim. En: ik héb nog zoveel!

Supermarkt. Krijsende kinderen - die had ik niet gemist de laatste maanden! 

Ik had wel lol in mijn boodschappen:  

Een blikje fris. Ik kan niets drinken, maar wel mijn mond spoelen - en dan zijn frisdrank, of tuinkruiden in het water, of siroop, een fijne afwisseling op "gewoon water". Maar natuurlijk was de frisdrank het allergoedkoopste eigen merk!
En: secondelijm. Ik wéét dat ik ergens een bakje heb met alle lijm, maar ben dat bakje al maanden kwijt. Nu eindelijk maar eens nieuwe gekocht - waarschijnlijk vind ik dus later deze week het bakje weer terug. Tip: secondelijm is bij de Plus spotgoedkoop, € 1,99 voor drie kleine tubetjes! Leuk, nu kan ik een projectje aanpakken wat al een tijdje in mijn hoofd zit.

Ik vind het wel gek. De kans is groot dat ik genoeg vermogen heb om het de rest van mijn leven mee uit te zingen, zeker als ik ook nog een WIA-uitkering o.i.d. krijg straks. Maar ik kan het niet echt laten om zuinig te zijn!

Genoeg gedaan voor vandaag - nu ben ik moe. En ga dus (weer eens) languit op de bank!

Thuis!

Er is een reden dat ik de afgelopen maanden niet zoveel te melden had (zie mijn vorige post - dit huidige bericht gaat vooraf aan het bericht van vorig weekend 😉)....

Ik was namelijk éven met andere dingen bezig, zoals overleven en revalideren, enzo.

Na mijn bestralingen en chemo van vorige zomer stond er nog een grote operatie op de agenda. Maar die werd elke keer uitgesteld - ook O.K.'s hebben te lijden onder personeelstekorten, er werd nog een ander kwaaltje bij mij gevonden, waardoor de operatie niet volgens plan kon worden uitgevoerd, vervolgens waren alle scans "schoon", en wilde ik deze ingrijpende operatie zelf niet laten uitvoeren, en toen moest er eerst nog een andere ingreep plaatsvinden om de operatie wél veilig volgens plan uit te kunnen voeren. Dat schoot dus niet op. 

Eind mei werd ik in het ziekenhuis opgenomen om de - in principe laatste!? - kankeringreep plaats te laten vinden. Ontzettend spannend, want sommige mensen zijn zó weer thuis, revalideren dan en kunnen daarna redelijk goed verder leven. Anderen liggen soms maanden in het ziekenhuis, en raken flink beschadigd door deze operatie... God zegene de greep - Letterlijk!

Jammer genoeg bleek pas tijdens mijn operatie dat de goede scans nogal misleidend waren geweest. Ik bleek veel zieker te zijn dan gedacht - en de operatie duurde daarom nóg langer dan gepland, én had niet het gewenste resultaat. En dus kwam ik een paar dagen na de operatie heel langzaam met een flinke kater weer echt bij mijn positieven... 

Na ruim twee weken ziekenhuis was ik daar - voor dit moment - uitbehandeld. Maar omdat ik er tegenop zag om meteen alleen thuis te zijn "mocht" ik eerst naar een "centrum voor geriatrische revalidatiezorg".  Vijf weken lang - maar  die tijd was zó om! Ook natuurlijk omdat mijn energie erg beperkt was - een hele lange dag, met 1 keer fysiotherapie (weer leren traplopen!) en 1 keer ergotherapie, of bezoek van een logopediste of psychologe - tussendoor rusten - en dan was er weer een dag om.... Na een paar weken wilde ik zó graag weer eens naar buiten! Maar het was aldoor r*tweer, er was te weinig personeel, en ook de vrijwilligers waren wegbezuinigd.... Gelukkig kon ik een enkele keer wel oefenen met lopen: het pand uit, rolstoel ernaast, geduwd door de fysiotherapeut of een vriendin. 

Sinds twee weken ben ik weer thuis. Daar zag ik wel tegenop - red ik me wel alleen, zelf? Raak ik niet ontzettend depressief, kan ik het aan, wat er allemaal (niet) is gebeurd? 

Maar ik blijk het erg fijn te vinden. Ik rust nog veel, maar kan wel steeds meer. Als ik heel goed oplet zit er écht progressie in - al zou ik heel graag weer eens écht de deur uit willen kunnen - meer dan een rondje schuifelen met rollator om de wijk waar ik woon. Maar: gisteren haalde ik de Kringloopwinkel weer - even wat overbodige spullen wegbrengen. Dus vandaag of morgen nog een keer, en dan "ouderwets" rondsnuffelen? 

We gaan vooruit!!!! (Tenminste, daar probeer ik maar op te blijven vertrouwen...)

(Later meer - ik vind het voor vandaag wel weer genoeg 😊).