Fout

Eerder blogde ik al over de tussentijd en het tussenland. De laatste dagen voel ik me nog meer dan toen in die tussentijd, onwerkelijk. 

Afgelopen week kreeg ik nl. eindelijk de uitslag van het pathologisch onderzoek. En die uitslag was (erg) fout.... De kanker is uitgezaaid, nog niet duidelijk waarheen allemaal. Maar ik word niet meer beter.

(Tegelijkertijd denk ik geregeld: Maar het gebeurde eerder dat de ene helft van het behandelend team iets totaal anders beweerde dan de andere helft van het team. En die andere helft, die heb ik nog niet gesproken. En: Misschien is er toch nog een wondertje mogelijk? Maar ergens weet ik ook dat ik mezelf dan voor de gek houd.)

Ik voel me een beetje platgeslagen. Vind het ook een lastige boodschap om aan mensen te brengen - ik bel ook mondjesmaat mensen op om het te vertellen. En ondertussen gaat het leven door, moeten er enkele boodschappen worden gedaan, heb ik een afspraak met de bedrijfsarts, met mijn werkgever, met vriendinnen. 

En ik heb het gevoel dat jullie ook "recht hebben" om dit te horen. Ik weet dat een aantal van jullie ook, vanuit de verte en virtueel, erg betrokken is. Maar ik zet de reacties onder deze post even uit - dat voelt voor mij fijner. 

En ik weet (of denk in ieder geval) dat ik wel weer op zal krabbelen. Het leven herneemt zich wel weer, zelfs na zo'n vreselijke boodschap - dat doet het immers altijd.....

Stille zondag

Wat was het een heerlijke dag gisteren!

's Morgens vroeg heb ik nog wel wat gedaan - beetje rommelen in de tuin, zo goed en kwaad als dat gaat. Wat plantenbakken bijgevuld met aarde (die nog in de schuur bleek te staan - ik had voor vandaag al potaarde op mijn aankooplijstje staan). Verder wat klussen voor de komende week in mijn agenda gezet. Wat lieve appjes en een telefoontje gekregen om me sterkte te wensen voor deze week.

Toen het warmer werd binnen op de bank neergedoken. Muziekje aan, tijdschriften weglezen, de krant en een boek. Pas eind van de middag werd ik écht wakker, na al dat gedommel. Ik moest / wilde nog naar mijn lieve oude buurvrouw J., maar vond het te warm om me te bewegen. 

Begin van de avond toch maar in de benen, één huis verder, even kijken hoe het met J. gaat. Een goede daad (vind ik zelf), maar ook altijd gezellig: energie opdoen aan haar levenslust. 

Ik keek erg tevreden terug op deze stille zonnige zondag! Het is voor mij veel te warm, ik heb naar mijn zin veel te weinig energie om alles te doen wat ik wil - maar soms is er dan ineens vrede, rust.

Wachten

Dit was de dag van het wachten.

Zoals elke dag zou de thuiszorg komen tussen 8.00 en 10.00 uur. (Hoezo thuiszorg? Daar blog ik later nog over. Ik vertel het even in omgekeerde richting.) Dus om iets van 7.50 "sprint" ik in nachthemd naar beneden - dan zit ik in ieder geval klaar mochten ze vroeg komen. Maar meestal zijn ze (te) laat, deze week: vakantietijd, personeelstekort..... 

Het is dus elke dag wachten - van 8.00 uur tot ze komen om me te helpen. Dan vandaag maar hopen dat de zaterdagkrant op tijd is - die is ook heel vaak later dan 9.00 uur, de uiterste bezorgtijd. 

Om 10.30 uur ben ik het redelijk zat. Ik wil dingen doen, niet langer zitten wachten. Maar "dingen doen" is wat ingewikkeld op het moment. Tandenpoetsen, kleding verstellen: het zijn allemaal dingen waarvoor ik "even" de trap op moet - en daarvoor ontbreekt de energie. De tuin in, om te zitten, en eventueel zittend een paar grassprietjes uit te trekken: kan niet, dan hoor ik de voordeurbel niet. Afwassen in de keuken: idem. Met de rollator een doos met oude kranten naar de papiercontainer brengen: kan niet, ze kunnen er elk moment zijn. 

10.30 uur - wat ga ik eerst doen? Eerst maar eens een bezorgklacht bij de krant indienen. Maar als ik het hele proces heb gehad - klantnummer opzoeken, adres invullen, datum bezorging - "I.v.m. personeelsproblemen kan de (ochtend!!)krant vandaag tot 11.00 uur worden bezorgd." O.k., dan. 

De thuiszorgclub bellen: waar blijven jullie? "Mevrouw, u staat vandaag rond 13.00 uur ingepland." Fijn dan, geen al te groot probleem - als ik het maar had geweten!

En dan wordt de krant om 11.55 uur bezorgd (en dien ik alsnog digitaal een klacht in). En komt de thuiszorgmevrouw om 12.50 uur. En zo ben ik dus de hele ochtend kwijt aan wachten... Want als de thuiszorg weer vertrekt is het alweer "bedtijd" voor me - 's middags rust ik een tijd, eventueel met mijn nieuwe McCall Smith. En zo is deze zonnige zaterdag alweer om - en eigenlijk vind ik dat heel erg zonde!

(En anderzijds kijk ik net een reportage op EenVandaag over de Haagse wijk Moerwijk, waar een opeenstapeling van problemen is. Armoede, slechte woningen, kinderen met te weinig eten, zonder winterjas of bed, veel verwarde personen die de situatie niet veiliger en leefbaarder maken.... (Klik hier en hier) En dan denk ik: waar HEB je het over, Mrs H! Wat ZEUR je over dingen die er niet echt toe doen!! Maar: omdat ik zo beperkt en afhankelijk ben is "op tijd geholpen worden" ineens toch erg belangrijk - belangrijker dan wanneer ik mijn plannen zomaar makkelijk aan zou kunnen passen. En toch vind ik het belangrijk om mijn eigen narigheid niet de bovenhand te laten krijgen, om alles in perspectief te blijven zien: Ik heb een comfortabel huis, krijg de nodige medische zorg, ik heb lieve mensen om me heen en ik geniet van mijn tuintjes, die tijdens de regenmoesson van enige tijd terug zijn ontploft tot een groene jungle!)

Tonke Dragt, sprookjesschrijfster

Ik heb een apart kinderboekenkastje op mijn werkkamer staan. En dat zit (ook alweer) redelijk vol. In dat kastje onder andere een paar boeken van Paul Biegel (een late ontdekking, ik las dat als kind niet), de meisjesboeken van Max de Lange-Praamsma en van Sanne van Havelte - en VEEL van Tonke Dragt. Dat zijn ook de boeken die ik van mezelf nog mag kopen, als ik ze in de Kringloop tegenkom. (Ik heb er nog een paar op mijn verlanglijstje staan). 

Haar boeken zijn ZO universeel sprookjesachtig! Brief voor de Koning kwam al in 1962 uit - voor mijn geboorte. En toch leest het nog steeds als een boek over universele vragen en universele waarden. Net als Verhalen van de Tweelingbroers, en (veel van) haar andere boeken. 

Net lees ik dat Tonke Dragt gisteren is overleden, 93 jaar oud...

Huurbetaling

Mijn huur voor juni is weer afgeschreven - daarmee loopt mijn betaalrekening altijd meteen (soort van) leeg... Blijft bizar hoor, dat je zo'n groot deel van je inkomen elke maand weer kwijt bent aan wonen - toch altijd weer ruim een derde, alleen al aan kale huur! 

Maar goed, juli is in aantocht, en daarmee de jaarlijkse huurverhoging. Ik heb daarom meteen mijn automatische huurbetaling aangepast - kan ik dat niet meer vergeten. Elke maand € 36 meer! 

(En nee, ik mag niet klagen, ik kom nog steeds goed rond, maar ik blijf er van schrikken, elke maand weer... En ik heb dan wel steeds een beetje heimwee naar mijn vorige woning, waar ik maar een derde van de huur van dit huis betaalde. Maar ja, die onderbuurvrouw, hè? Ik mag nu tenminste op mijn eigen tijd naar bed, en ik mag zelfs na 22.00 uur nog iets te drinken pakken uit mijn eigen koelkast. Ik mag tv kijken, en de radio aanzetten, bezoek ontvangen.... Daar heb ik bést wat meer huur voor over!)

Blijven proberen....

 

Pinksteren 2024

Ik ben wat gammel, maar niet ziek genoeg om niets te doen. En ik moet de rommel in mijn huis binnen de perken houden, maar omdat ik zonder hulp zit valt dat weer niet mee...

Goede daad: die grote stapel kranten (in de hoek, op de krantenbak, en op het tafeltje, en...) opruimen - kranten komen bij mij altijd op een grote stapel terecht, omdat ik ze nog niet heb gelezen, of nog niet goed genoeg heb gelezen. OEPS! Meer mensen last van?

Dus ik lees nu de kranten van mei / juni 2022, ECHT waar😬! Treurig toch? Wat er bijzonder aan is: je realiseert je weer eens hoe betrekkelijk al dat nieuws is - ik zie geregeld dingen waarbij ik vaststel: O ja, daarover maakten we ons TOEN, lang geleden, druk. 

Maar ik kom ook iets tegen wat ik behoorlijk schrijnend vind. In de krant van zaterdag 4 juni, Pinksteren 2022. Een haiku, van de hand van Henrie Ensink uit Emmen:

Geen regen van staal

maar storm van gerechtigheid

een bries van vrede. 

Zo moge het zijn! 

(Toen geschreven na 100 dagen oorlog in Europa, in Oekraïne. Nu is er op NOG meer plaatsen oorlog. Meer, in plaats van minder. Het maakte me verdrietig...).

Oh, wat een lekker toggie!

Het wordt saai hoor. Maar ik had gisteren weer ZO'N lekker tochie!!

Ik ben druk - zo voelt het tenminste. Ik ervaar de luxe van VEEL mensen die contact met me willen, die me willen steunen. Maar mijn energie is HEEL beperkt. Dus: hoe doen we dat??

Zaterdag startte de dag raar op: nog in mijn pon, de koffie nog niet op, de krant nog niet gelezen (maar al wel bezorgd!!), belde buurvrouw, G., vanuit de andere kant van het land. Er was even paniek. Kon ik het rechtzetten? Ja hoor, aankleden, mijn koffie in de wacht, even twee huizen verder lopen, half uurtje "werk" - en dat is ook weer geregeld. Ik vind het ZO fijn dat ik nog van betekenis kan zijn - ook al ben ik dan ziek en krukkig!

Maar ik vind het niet fijn opstarten, als ik vóór de koffie al in actie moet komen....

Toen ik 's middags op het punt stond om de deur uit te gaan voor een cadeautje voor vriendin M., naar de plantenmarkt, en mogelijk nog een stukje omfietsen - belde D. Nee, NU. even. niet! En dat "mocht" gelukkig ook.... Ik ga zo proberen of ik haar terug kan bellen - want zaterdag ontbrak de energie, en zondag was zij niet thuis (en had ik geen zin om iemand te spreken). 

Zaterdag slaagde ik voor M., slaagde ik niet op de palntenmarkt, en ging na een paar uur gewoon terug naar huis. Genoeg geweest!

Gisteren ging ik alleen naar de kerk (de dominee was een beetje langdradig, dus het werd laat...). Daarna naar huis. Vriendin C. wilde een afspraak - maar dat hield ik af, in ieder geval voor dit weekend. En dat was - achteraf - ook gewoon goed... Het was heerlijk stralend weer. Dus laat in de middag - na een paar uur languit op de bank - stapte ik alsnog op de fiets. Elk jaar bezoek ik met Pasen het graf van mijn Lief. Maar vorig jaar was ik daarvoor te ziek. En dit jaar kwam het er nog niet van. Nu wel. Even (op zondag...) bloemen gekocht. En toen op pad, twee dorpen verderop. Fles water mee, wat te lezen, voor als ik daar zin in zou krijgen onderweg. 

Bijzonder hoor, ik kom toch al 38 jaar op die plek - maar nu ontdekte ik een prachtighe route terug. Langs de rivier, over landweggetjes. Door parken en bossen. Het was niet ver - voor mijn doen tenminste - maar WAT een fantastische tocht was dat! En dat op "loop" (fiets-)afstand van huis!!

Lief zijn

Ik ben nog steeds een groentje op het gebied van kanker, tenminste, dat vind ik zelf dan. Op 28 april was ik één jaar erkend patiente. Ik heb het niet gevierd.... Maar zo af en toe plopt het gevoel wat ik vorig voorjaar had weer op: "Ik doe het eigenlijk best goed, dat ziek-zijn!". 

Inmiddels begint het gevoel van uitputting, wat ik begin vorige week had nadat ik het telefoontje kreeg dat mijn behandeling WEER anders moest (nou ja, ik kreeg de keuze voorgelegd, maar eigenlijk was dat helemaal geen keuze...), weer wat af te nemen. Ik probeer het maar te laten zoals het is: Kanker sucks! 

Dit weekend las ik in een blog op kanker.nl iets over "lief zijn voor je lichaam, omdat het zo hard werkt om een ernstige ziekte de baas te blijven". En gisteren las ik via de blog van Mevrouw Niekje over het overlijden van Ellen, van De wereld van Frits en Ellen. Toch blijft het idee dat ik zou kunnen overlijden aan "mijn" kanker een beetje theoretisch. Je kunt je eigen dood niet denken, blijkkbaar.... 

Wat ik dan doe, om lief te zijn voor mezelf? Heel weinig, eigenlijk, en dat is ook goed. Ik ben vreselijk blij dat de temperatuur wat stijgt: in t-shirt op de fiets! Werken in de tuin! NU kan het nog!! Ik snuif alle geuren van bloeiend spul op. Steek eens een kaars voor mezelf aan. Lees een mooi boek.

En ik regelde wat dingen:

• Vroeg uitstel van mijn belastingaangifte aan. Daar krijg ik nu écht de concentratie niet voor bij elkaar. 
• Meldde mezelf een paar weken geleden weer helemaal ziek bij mijn werkgever (ik was sinds januari uurtje per uurtje weer aan het opbouwen) - maar werken, daarvoor kan ik me niet goed genoeg concentreren - en ik kan mijn weinige energie beter voor mezelf gebruiken. Moest / wilde wel de zaken goed overdragen aan mijn vervanger. Dat kwam er maar niet van, maar daar ben ik NU mee bezig - kan hij lekker verder werken, en kan ik het uit mijn hoofd zetten, en me op andere dingen richten.
• Ik zoek me helemaal suf naar de bon van mijn leesgroepboek. Dat werd 10 dagen terug eindelijk geleverd, na veel te lang wachten. Inmiddels is de leesgroep al begonnen met dit boek - maar ga ik wel meedoen, of sla ik dit boek over, en haak ik in het najaar mogelijk weer aan? Ik houd van die meiden van de leesgroep, maar of ik een goede bijdrage kan leveren aan het gesprek? Of ik genoeg concentratie op kan brengen om de ingewikkelde materie telkens te bestuderen?? Ik zag gisteren dat ik nog 22 dagen heb om het boek eventueel retour te sturen - misschien heb ik tegen die tijd de terugstuurinformatie wel weer teruggevonden..
• Ik kwam mogelijk in aanmerking voor een gemeentelijke bijdrage van € 200 vanwege hoge ziektekosten in 2023. Vorige weekend toch maar eens nagezocht: hoe laag moet je inkomen dan zijn, en kom ik aan het drempelbedrag aan medische kosten? Moet dat worden aangevraagd voor 1 mei? Helaas, dat had ik voor 1 april al aan moeten vragen. Jammer, dan maar niet - ik heb het geld niet echt heel hard nodig, en heb de deadline dus blijkbaar even gemist.... Ik probeer te accepteren dat het gewoon dure tijden zijn!
• Ik bestelde wat nieuwe rokken en een jurk. Misschien kan ik het maar één zomer aan, en dat is zwaar tegen mijn principes. Maar ik wil er toch zo goed mogelijk uitzien, me zo lekker mogelijk voelen in dit gemankeerde lichaam.
• Ik kocht een nieuwe matras: nogal duur, maar hé, als ik zieker word wil ik wel lekker kunnen liggen! En: het geld ís er, ik heb een nieuwe matras nodig na 14 jaar - en ik kan het gelukkig betalen. Het oude matras kón ik à € 10 laten meenemen door de matrassenwinkel. Maar "ons bin zuunig"- dus ik belde zelf het grofvuil, liet zelf het oude matras van de trap vallen - en hé, het grofvuil KWAM ook nog op de afgesproken datum!! NOG zo'n meevaller...
• Maandag was de eerste zonnige dag sinds tijden. Dus meteen de koe bij de horens: contant geld halen, dekbed en matrasonderlegger in een grote DIRK-tas achterop de fiets, richting wasserette. Nog een keer terug: wasmiddel vergeten mee te nemen (mijn beweging krijg ik wel op deze manier). En dan lekker studentikoos in de wasserette de krant lezen, beetje naar buiten kijken, wachten op de machines. In een uurtje weer een lekker schoon dekbed! En leuke ontmoetingen met medewassers, die de instructies niet snappen. Fijn om te kunnen helpen!

Gisteren had ik weer een "ziekenhuis-dagje". Gesprek met een arts (in opleiding - Ik geniet er wel van, al die jonge meiden die er rondlopen!), daarna CT-scan nummer zoveel. Terwijl de vorige CT-scan pas een paar weken oud was..... Maar goed - fietsen, dat is zo'n 7 kilometer enkele reis.  Slecht geslapen, geen koffie mogen drinken voorafgaand aan het onderzoek. Dus na afloop: een heerlijk bakje (automaten-)koffie op het pleintje. Daarna, in de zon (!) terug naar huis fietsen! Feestje!

Ik ben er nog!

Lieve allemaal, even een spoedberichtje vanuit de wachtkamer van het ziekenhuis: Ik ben er nog!

De behandelvoorstellen voor mijn kanker veranderen per dag - net wanneer welke arts met wie spreekt - voorstellen die worden gedaan verschillen soms per arts, en veranderen dan na een uur alweer. Dat geeft bij mij veel spanning en onzekerheid....

Ik denk wel geregeld aan blogonderwerpen, maar het kost me moeite om zin te houden in dingen buiten ziek-zijn.... En toch moet dat!

Kort gezegd: Het is dus een beetje overleven, op het moment...

(Dit berichtje tikte ik gisteren in de wachtkamer "hart-longen". Even aan jullie iets van me laten horen. Ik vind het lief als jullie bezorgd om me zijn - AL die mensen voor wie het ertoe doet hoe het met me gaat - DAT is de winst van dit afgelopen R*T-jaar! Maar ik wil hier niet ALLES met jullie delen. (Er zijn "live" mensen in mijn omgeving bij wie ik gelukkig mijn verhaal kwijt kan, en straks: lekker uit lunchen met vriendin H., en vervolgens naar een mooie tentoonstelling. Dat helpt om deze tijd te "overleven"!)

Hulp!

Vorige winter besprak ik al met de POH-GGZ (Voor wie niet zo bekend is met dit soort raar hulpverlenersjargon: de PraktijkOndersteuner Huisarts voor Geestelijke GezondheidsZorg) af om onderzoek te gaan doen naar EMDR-therapie. Ik raakte toen (alweer) erg in paniek bij het vooruitzicht van een nieuwe leidinggevende - WAT NOU als dat net zo'n dropl*l is als mijn leidinggevende in baan nr 2: een vakbond waar het "onderliggende personeel" bepoteld moest worden, waar dat personeel geen kritiek mocht hebben op de leidinggevende, waar de leidinggevende in een echtscheiding terecht kwam, en vond dat  hij recht had op seks omdat hij er niet voor had gekozen om celibatair te leven. Ik schreef er eerder over...

Helaas, Kanker kwam er tussen... 

Maar in december '23, toen het er (even) op leek dat ik (soort van) gezond was, en weer vooruit kon kijken, ging ik toch echt op onderzoek uit. Ik vond een praktijk met een korte wachttijd, betrekkelijk dicht bij huis. De website zag er wel niet zo goed uit, en het was me iets te groot, landelijk en onpersoonlijk - maar hé, een korte wachttijd is OOK heel wat waard. 

Een paar weken terug had ik een intake. Een week later de "uitslag": Hoera! Men wil mij in behandeling nemen. Vrijdag de tweede "echte" zitting. Die mevrouw, een jongere psychologe (nou ja, wel al 40+..) WEET wat ze doet... En daar heb ik ECHT gemengde gevoelens over.

Gesproken over verdriet en verlies. Verdrietig. En dat betekent bij mij: een paar tranen, geen huilbui - KON ik maar beter huilen! Gevoelens van eenzaamheid. Ik denk dat het seksueel geweld in baan 2 mij echt niet was aangedaan als mijn Lief nog zou hebben geleefd. En dat de relatie met mijn familie nog wél zou hebben bestaan, als ik niet zo "afwijkend", raar alleenstaand zou zijn geweest.....

Gesproken over gezonde en minder gezonde manieren om om te gaan met verdriet en spanning. 

Grappig: ze vermeldde het bestaan van een apparaatje wat mijn spierspanning zou kunnen verminderen. Nou, zulke apparaatjes heb ik wel - en die werken HEEL goed! (En zo kwamen we te spreken over het nut van een satisfyer...) En bekende ze er zelf ook een te hebben.... (Maar waarom doen we nou zo moeilijk over seks - en schrijven we wél alle andere manieren om met spanning om te gaan op, maar deze manier niet??).

Andere oberservatie,  op de fiets op de terugweg naar huis: Als ik nou eens niet mijn hele leven AL die energie had gestopt in het tackelen en wegdringen van al dat verdriet - wat had ik dan wel niet kunnen bewerkstelligen? Zou dan mijn geweldige wetenschappelijke carriere wél van de grond zijn gekomen, zou ik dan wél beter relaties aan hebben kunnen gaan, had ik dan kinderen kunnen krijgen? 

Gepraat achteraf - maar het zijn wel dingen die me bezig hielden - na drie kwartier therapie. Pfff!

Lijst

Ik zou deze post ook "bangalijst" kunnen noemen, maar ik ben bang voor verkeerde associaties / rare zoekresultaten, etc....

Onderstaand knipsel slingerde nog rond op mijn bureau / eettafel. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen!

Uit het Utrechtse sufferdje DUIC / De Utrechtse Internet Courant. Ik hoop dat het te lezen is?!

Ik wil dit juist vandaag - Goede Vrijdag - hier plaatsen, omdat dit OOK gaat over kwetsbare lichamelijkheid. Over misbruik van lichamelijk leven, over iets "vies" en lelijk maken wat leuk en mooi KAN zijn....

En, omdat boosheid en pijn ook humor nodig hebben, een stukje wat ik tegenkwam op website De Speld: Klik.

Het lachen dat we samen deden

Ik zie op de site van Radio5 - ouderenradio, ja, maar o.k., ik HOOR tot de doelgroep inmiddels - dat het gisteren 50 jaar geleden was dat Wim Sonneveld overleed. Ik zocht een mooi of leuk liedje van hem, om dat hier te plaatsen. En kom het bovenstaande tegen: een lied wat zijn geliefde Friso Wiegersma schreef na de dood van Sonneveld. 

Wat mij betreft: één van de mooiste liedjes ooit gemaakt! Luister ook naar de modulatie op het eind: de melodie gaat de hoogte in, na alle rouw komt er weer hoop - "Overleven op de puinhopen' (wat de titel was van een interview ooit in Opzij met Jasperina de Jong na de dood van Erik Herfst....).

Vasten

We zitten in de Vastentijd of Lijdenstijd - de aanloop naar Pasen - dit jaar op 31 maart en 1 april. Deze periode begint met Carnaval - het grote Feest vóórdat de tijd van soberheid, van vasten, ingaat - gevolgd door Aswoensdag. En eindigt met Palmpasen - Witte Donderdag - Goede Vrijdag - Paasnacht - Paasochtend (De Stille- of Goede Week) en Beloken Pasen, een week later (zo, dan hebben jullie de liturgische terminologie ook weer compleet😉!)

Vroeger werd er in Katholieke kring gevast. Wij protestanten hadden nog wel eens de neiging om het hele "lijden" over te slaan, en te eindigen met het Hoogfeest van Pasen - Opstanding, zonder dat er al te veel aandacht was besteed aan de marteling en de dood die eraan vooraf gingen.

Vasten. Vroeger - en nu nog wel - ging dat vooral over "geen alcohol", en over soberheid v.w.b. het niet eten van vlees. Mijn Lief had 40 jaar geleden altijd een heel schema in de keukenkast hangen, met "steeds minder", om op Goede Vrijdag helemaal niets meer te eten. 

Ik vind het wel fijn om een periode te minderen. De vanzelfsprekendheden los te laten. 

De laatste jaren doe ik dat vaak door geen alcohol te drinken - na "dry january", een korte periode in februari waarin ik wel iets mag, en dan weer de 40 dagen tot Pasen niets (over vanzelfsprekendheden loslaten: ik bedenk nu dus dat ik bést vanmiddag even langs mijn vroegere vrijwilligerswerk kan fietsen, maar dus NIET voor een pilsje....).

En: ik zie af van "schermen". In ieder geval op zondag - doordeweeks vind mijn werkgever dan niet zo leuk. Ik vind dat prettig - het is heel rustig, zo'n zondag zonder radio, internet, tv, geen lekkere recepten op kunnen zoeken - dus alleen bekende dingen koken - geen administratie kunnen doen, gauw even iets opzoeken of een fietstochtje uitzetten. RUST! Maar tegelijkertijd ook onrust: er kan wel heel veel niet, als je geen internet gebruikt - ZO afhankelijk zijn we dus, in heel korte tijd, geworden van "schermen"! 

De vanzelfsprekendheid van de dingen doorbreken - dat is voor mij vasten. En daar hebben we zo'n hele mooie afgebakende periode voor, tot 31 maart!

Luchtjes

Ik las bij Cellie iets over een douchegeurtje. En in deze tijd van het jaar ben ik erg aan het terugkijken op vorig jaar - toen er half februari nog niets aan de hand was, ik eind februari de eerste klachten kreeg, me half maart bij de huisarts meldde, en op 28 april hoorde dat ik een mogelijk levensbedreigende ziekte heb....

Maar, ik wilde het over douchen hebben....

Meestal douche ik, gelukkig, geheel zelfstandig (alhoewel ik net bij de buurvrouw een hele jonge jongen weg zag fietsen na haar douchebeurt - dat heeft toch ook zijn aantrekkelijk kanten ;-( - maar afgelopen zomer, na de chemoradiatie, kreeg ik een aantal weken lang twee keer per week "douchehulp". Fijn als iemand je haren kan wassen, als je zelf te gammel bent om je armen omhoog te doen. En om vijf minuten te blijven staan. En bang bent om om te vallen.....

Maar dan hoor je ook eens hoe dat bij anderen gaat, dat douchen. Ik kies, in principe, waarmee ik me op dat moment wil douchen. En ik kreeg in die tijd best veel doucheschuim en zeep en zo. Dus wordt het vandaag de gewone fles met Dove? Of toch de Kneipp - rozemarijn, of lavendel-roos, een citrusachtig geurtje, of de zeep van Marcel's green soap? Welk geurtje wil ik vandaag hebben? 

De wijkverpleegkundige (of hoe heet zo'n mevrouw) was daar nogal verbaasd over. Hoezo, heb je meer soorten doucheschuim staan? 

(En inmiddels probeer ik dat soort aankopen te vermijden. Minder plastic! Dus ik gebruik alle zeep die ik heb op, of ik gebruik heerlijke olijfoliezeep uit Gaza - ooit een cadeautje aan de mensen van mijn werk, maar omdat we ze NIET kwijt konden vanwege de nogal penetrante geur en "plakkerigheid" werden deze zeepjes weggegooid (zodat ik ze weer uit de vuilnisbak viste - en met heel veel plezier gebruik). VEEL minder slecht voor mijn gevoelige huid!

Maar: Ik HOUD OOK zo van lekkere luchtjes! 

Hoe is dat bij jullie? Waar douche je mee? En wat is je favoriete luchtje?

(Ik had na alle narigheid zin in weer eens een "luchtig" berichtje. Maar dit gaat natuurlijk helemaal nergens over.... Alhoewel: Iets lekkers om te ruiken - dat geeft het leven wel "sjeu", toch??)

Dictaturen en moedige mensen

Vrijdag kwam het schokkende bericht dat in een strafkamp in het noorden van Rusland, rond de Poolcirkel, Alexej Navalny is overleden. 47 Jaar oud. 

Niet onverwacht - wel heel schokkend. De kop in de Trouw van zaterdag: "In het Rusland van Poetin moest dissident Navalny wel sterven". 

Ik ben er nog steeds een beetje door aangeslagen. Nadat in de "oude" Sovjetunie mensen in kampen en inrichtingen werden opgesloten die het niet eens waren met het regime, is de dictatuur nu weer volop terug. 

Navalny, die met humor en intelligentie - met de moed der wanhoop? - het regime te lijf ging - moet dat nu met de dood bekopen. Zijn vrouw hoorde (te) laat pas officieel van zijn overlijden - nadat het bericht al lang rondging in de wereld. Zijn lichaam is nog niet teruggegeven aan zijn familie, aan echtgenote en kinderen - een tijdig onafhankelijk onderzoek naar zijn doodsoorzaak zal waarschijnlijk onmogelijk worden gemaakt. 

Ik denk aan hem, en aan die andere moedige mannen en vrouwen in de geschiedenis, die opstaan tegen dictaturen.

Ik denk aan Dietrich Bonhoeffer - theoloog en predikant die zich verzette tegen het Nazi-regime, die in 1935 vrijwillig vanuit het buitenland terugkeerde naar Duitsland, omdat hij daar thuishoorde, omdat hij zich daar pas echt kon verzetten tegen het regime. En ik denk aan Alexander Panagoulis, over wie Oriana Fallaci de roman "Een man" schreef (Ik had in mijn hoofd dat ook de film "Z" over deze zelfde man / zaak ging, maar dat blijkt net iets anders in elkaar te steken).  

Goddank voor moedige mannen! 

(Wat me meteen bij de vraag brengt: waar zou ik staan in zo'n situatie, hoeveel moed zou ik op kunnen brengen? Als het gaat om mijn leven, mijn vrijheid - zou ik de moed hebben gehad om terug te gaan uit ballingschap, om me te blijven verzetten? Zou ik de moed hebben gehad om een martelares te worden?)

LENTE!

Natuurlijk is het nog veel te vroeg om zo warm te zijn, en natuurlijk is het zorgwekkend....

Maar...

Ik geniet er eigenlijk toch wel erg van, van dat lentegevoel! 

Ik fietste net naar H., en bezocht daar een nieuwe Kringloopwinkel. Wat LEUK! Ik hield me in - kocht alleen een houten kaartenhouder, en een ketting, met grote houten veelkleurige kralen. Lente! 

Eigenlijk was mijn winterjas al te warm, zelfs open, tijdens het fietsen. Ik liet vorige week al een keer mijn jas thuis - in mijn grote fleecevestjas was het ook al goed te doen.

En nu heb ik genoeg gedaan voor vandaag, of in ieder geval: voor de eerste uren. Op de bank! Krant! Dom spelletje op de telefoon...

En net, op radio 5, waar de evergreen week van de jaren '60 gaande is: één van mijn ultieme lenteliedjes: 

De Nozem en de non, van Cornelis Vreeswijk. Een liedje wat de liefde van mij en mijn Lief wel een beetje beschrijft..... (Het is LENTE, ik heb zin om verliefd te worden!!!!)

Ik kan (niet) vliegen!

Pffffff.....

Ik zat krap, was ernstig aan het rekenen hoe ik met € 5,12 op de bank plus € 0,10 contant geld komende woensdag - salarisbetaaldatum - zou halen. Zou net lukken, of net niet. Ik vond het wel een leuke uitdaging, o.a. geïnspireerd door de "zuinigemaandblogs" van Kleinfarmhuus. 

Maar: Ik wilde op vakantie - eindelijk weer eens; mijn laatste vakantie was in februari 2023 (maar toen voelde ik me niet top), daarna ging ik alleen "op vakantie" naar het ziekenhuis (zo'n scanapparaat, MRI-dingen: het is net een minitentje)....

Ik boekte een weekje Domburg, en moest toen toch geld overboeken naar de bankrekening. 

Meteen maar even kijken voor een Toogoodtogo-tas. Leuk, op 1,5 kilometer afstand zit een groentenhandel die mee doet. Doen - en dan zie ik wel of het goed en genoeg is voor de komende week. 

Maar: die 1.5 kilometer is de afstand hemelsbreed. Op de fiets: bijna 4 kilometer. En NAT dat je daarvan wordt, met dit weer!! 

Maar goed, ik heb vandaag weer een paar fietskilometers in de benen. En ik heb een flinke krat met groenten in huis, voor € 4,99. Vanmiddag, als het blijft regenen: lekker kokkerellen, verzinnen wat ik met al dat moois ga maken! 

Blijft leuk, zo koken met wat er is, iets creatiefs verzinnen met bijv. meiraapjes (LEKKER!!) en ijsbergsla (gewokt, nu met dit weer - ik heb niet zo'n zin in koude sla nu)....

Wordt vervolgd....... 

Nog iets leuks: ik werd net gebeld door iemand van het blad Plus. Ik gaf "raad" n.a.v. een oproep op de website, en dat advies vonden ze zo goed dat ze het willen plaatsen in het blad. Nou, hoe leuk is dat? 

(En hoe ik aan die kop "Ik kan vliegen" kom? NATUURLIJK kan - en wil - ik niet vliegen! Maar het blijft raar, al die mensen / bedrijven / apps die afstanden hemelsbreed aangeven - wat HEB je daar nou aan? Je moet in deze omgeving altijd om kanalen, rivieren en snelwegen heen, of er overheen - meestal beide.)

En: Ik kan vliegen is de naam van een in 2022 gestopte blog - waar ik me toen ik heel ziek was erg mee heb vermaakt. Leuk leesvoer!

Ik ben zooo sociaal bezig!

Jongens, jongens, wat een week! 

Ik heb sinds deze week EINDELIJK het gevoel dat ik na twee uur werken niet meer helemaal afgenaggeld ben. Nog even de tuin in na het werk, een korte wandeling? Natuurlijk, doen we! Ik vond dat inmiddels ook wel hoog tijd, na vijf weken "oefenen"...

Gisteren had ik een afspraak met de vervangende praktijkondersteunster GGZ van de huisarts. Een fijn mens, deze gesprekken helpen me echt om alles uit te houden. Conclusie van dat gesprek: ik ben goed bezig, met verwerken van het ziek-zijn van het laatste jaar, met het opbouwen van werken, huishouden en het onderhouden van contacten. En rond die afspraak: een wandeling heen, een wandeling terug, en even wat boodschappen. Daarna een lang telefoongesprek met mijn "vroegere" leidinggevende - wat werkdingen doornemen, en bijpraten over hoe het gaat met mij, met hem.... Later in de middag belde D. nog - lid van mijn vroegere wandelclubje, van misschien wel 20 jaar geleden - die wilde weten hoe het met mij gaat (en dan zo'n koetjes-en-kalfjes-telefoongesprek over waar je boodschappen doet, over de gedeelde huisarts, wandelplannen, familie, etc.) LEUK!!!!!

En ook vandaag weer een drukke dag. Schoonmaakhulp H. zou komen (en dan is het altijd spannend of ze ook echt komt, en hoe laat dan). En ik had vanmorgen een afspraak voor een diabetescontrole. Op de fiets heen - poging om een "verspil-me-niet-tas" en een "brood-van-gisteren" bij de Lidl te kopen. Jammer, die waren er niet... Conclusie van de diabetescontrole: het gaat heeeel goed met mij!! Ik zou het nóg fijner vinden om nóg minder medicijnen te kunnen gaan gebruiken, maar nu zijn mijn waarden goed, met de pillen die ik slik, en soort-van-normaal eten. Dus daar was ik erg blij mee. 

In de huisartsenpraktijk liep ik langs de werkkamer van de logopediste - bij haar had ik een paar afspraken toen ik dit voorjaar de eerste klachten kreeg. De stoute schoenen aangetrokken, en haar uit haar koffiepauze gehaald. En dan doet het me ZO goed, dat ze me meteen herkent, haar koffiepauze wijdt aan bijpraten met mij. Ik blijf het bijzonder vinden, dat er zoveel mensen zijn voor wie het ertoe doet, dat het goed met mij gaat!

Naar huis, even een beetje "mutsen". Wat werkmails beantwoorden, wat stoffen. En weer door.

De laatste afspraak van vandaag: naar de bedrijfsarts. Zowaar een live-afspraak, op een kilometer of 5 van hier. Door de regen....

Zo lief, de receptioniste die me hartelijk uitlacht, als ik flink nat, met een bedruppelde regenbril binnenstap  - en me meteen een doos met tissues aangeeft. Da's een goeie, een gastvrije receptioniste!

En ook het gesprek met de bedrijfsarts ging goed. Conclusie van dit gesprek: we zijn goed bezig, ik en mijn werkgever. Maar ik moet oppassen dat ik niet te snel ga. (Maar dat wist ik wel - en volgens mij gaat dat ook wel goed...).Mijn werkgever pusht me niet - is zelfs wel eens te voorzichtig met mij naar mijn zin. En, ook belangrijk: een week na het bericht dat mijn inkomen flink zou dalen, bood mijn werkgever aan om mijn salaris vooralsnog 100% door te betalen, omdat ik de stress van een te laag inkomen écht kan missen. Hoe lief is dat? En vooral ook: hoeveel waardering spreekt er wel niet uit zo'n gebaar, voor mij, en voor mijn functioneren voor ik ziek werd? Het ontroerde me hevig!

Dus ik ben voor deze week wel sociaal genoeg geweest. Geen Valentijsdag-afspraken voor mij!

Zo kun je overal wel een probleem van maken!

Herinneren jullie je Mona nog, van "Lieve Mona"? Voor de jongeren onder ons: "Lieve Mona" was een adviesrubriek in het weekblad Story - volgens mij het eerste roddelblad in Nederland, vanaf 1974. Mijn moeder had vanaf het begin een abonnement, las het graag (en ik las mee)....

Eigenlijk houd ik wel van dat soort rubrieken - het geeft een aardige inkijk in wat mensen zoal bezig houdt, én van de normen en waarden van een bepaalde tijd. Welk advies wordt er bijvoorbeeld in welke tijd gegeven over relaties? En ik herinner me bijv. pedagogisch onderzoek naar ideeën over opvoeden door de jaren heen, uitgevoerd aan de hand van adviezen in vrouwen (dames-)bladen. En hier schreef ik al eens over de probleemrubriek van Beatrijs Ritsema, jatenlang één van mijn favoriete rubrieken in Dagblad Trouw.

Ik vond een tijdje terug - weet niet meer waar op het www, de tekst hierboven. En ik vind 'm meesterlijk - goed voor een grinnik op de vroege morgen!