Huurbetaling

Mijn huur voor juni is weer afgeschreven - daarmee loopt mijn betaalrekening altijd meteen (soort van) leeg... Blijft bizar hoor, dat je zo'n groot deel van je inkomen elke maand weer kwijt bent aan wonen - toch altijd weer ruim een derde, alleen al aan kale huur! 

Maar goed, juli is in aantocht, en daarmee de jaarlijkse huurverhoging. Ik heb daarom meteen mijn automatische huurbetaling aangepast - kan ik dat niet meer vergeten. Elke maand € 36 meer! 

(En nee, ik mag niet klagen, ik kom nog steeds goed rond, maar ik blijf er van schrikken, elke maand weer... En ik heb dan wel steeds een beetje heimwee naar mijn vorige woning, waar ik maar een derde van de huur van dit huis betaalde. Maar ja, die onderbuurvrouw, hè? Ik mag nu tenminste op mijn eigen tijd naar bed, en ik mag zelfs na 22.00 uur nog iets te drinken pakken uit mijn eigen koelkast. Ik mag tv kijken, en de radio aanzetten, bezoek ontvangen.... Daar heb ik bést wat meer huur voor over!)

T R O T S!

Even melden hoor....

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst in mijn bijna 60-jarige leeftijd behangen!! Natuurlijk wel met hulp; mijn lieve ex-collega S. kwam "to the rescue"- en kwam vrolijk de volgende dag terug toen bleek dat we (zij...) het toch veel te optimistisch had ingeschat. En nu is mijn gang, 8 jaar en 10 maanden na mijn verhuizing, eindelijk toonbaar, MOOI zelfs!

Nu nog een kapstok kopen....

Volgens mij voelen mensen na een make-over als "Weer verliefd op je huis" zich zo: Ik mag hier wonen! 

En ik ben APETROTS: ik heb ZELF behangen (nou ja, de rechte stukjes), én ik heb hulp gevraagd, en dankbaar aanvaard. 

Ik ben ZOOOO blij! 

Zullen we handhaven?

Ik griezel ervan: hoewel we allemaal rekening hielden met een opleving van het corona-virus in het najaar, gebeurt at NU AL, veel eerder dan gedacht.

Eigenlijk wil ik mensen niet zo op afstand houden, maar het blijft nodig, blijkbaar....

De schoonmaakster op kantoor: Neee! Je mag me niet omhelzen! Gisteren bij de kassa in de supermarkt, een jonge vrouw die tegen me aan in de rij stond "Ik zag u niet"- Goh, wat dácht je dan dat er voor je bij de kassa stond? In de trein of de bus / metro "Ik hoef maar een klein stukje, dus ik hoef geen mondmasker op", of "Ik draag toch een masker" (terwijl ze met hun hand zwaaien, waarin ze inderdaad een mondmasker dragen), of "Ik kan niet bellen met een masker"..... Tja....

De nonchalance waarmee mensen hun eigen gezondheid én vooral die van anderen in de waagschaal stellen vind ik stuitend.

Tegelijkertijd: Ik was de afgelopen week wat niezerig, en sinds donderdag heb ik een beetje keelpijn. Allergie, verkoudheid, of toch corona, waar ik doodziek van kan worden, en ook anderen mee kan besmetten? Ik ging tóch maar even kijken of ik me misschien zou laten testen, maar dat waren alleen locaties ver weg - en dan kon ik nog niet eens zien of je er ook zonder auto terecht kunt (Er zijn "teststraten" waar je met de auto door moet rijden). En: als ik dan de uitslag binnen krijg, over 48 uur, is het natuurlijk allang weer over.... Ik weet het, het is onverantwoord, maar wat moet je dan?

Ik zoek een middenweg: Ik deed wel mijn boodschappen gisteren, en houd zelf daarbij de nodige afstand aan. Verder werkte ik vooral in de tuin. Lekker hoor, beetje rommelen, klusjes aanpakken, genieten van wat er groeit en rondzoemt. Planten in bedwang houden, hier wat uittrekken, daar wat verplaatsen... Ik gaf kruisbesstekken weg via Marktplaats, en kreeg er een lief minifuchsiaatje voor terug. Niet nodig, wel lief! Ik kijk de paar courgettes die ik van een collega kreeg groot, en de ene tomaat (de enige in drie planten...😃).

En verder kocht ik vorige week een nieuwe terrasstoel, die heerlijk zit. De oude stoel scheurde onlangs finaal af - zo'n dertig jaar gebruik, waarbij een deel van de tijd met nogal wat overgewicht, daar had hij blijkbaar genoeg van... Ik zoek nog stoel nr. 2, voor eventueel bezoek, en om zelf languit te kunnen liggen in twee stoelen. Maar ik was al blij met mijn ene tweedehandsstoel - na enig nadenken vond ik het iets minder belangrijk om twee dezelfde stoelen te hebben...

Ik ben ZO blij met mijn tuintjes, en met mijn huisje - stel je toch eens voor dat ik nog in mijn oude huis zou wonen, met de dorpsgek onder me, die het niet nodig vond dat ik naar de radio luisterde of tv keek, of iets uit mijn eigen koelkast pakte (ze had "zulke gevoelige oren"), maar die erg hield van zelfgemaakte pianomuziek, op alle tijden van de dag of de nacht... Ik denk dat ze me dan écht op hadden kunnen sluiten, na deze periode van huisarrest!

Toeslagen in 2020

Vandaag gelezen op Teletekst (Ik vind dat nog steeds een heel snelle, betrouwbare en overzichtelijke manier om aan mijn nieuws te komen!):

Ouderenbonden wijzen op verruiming huurtoeslag. Omdat de inkomensgrens voor de huurtoeslag omhoog gaat, hebben zo'n 115.000 huishoudens meer dan in voorgaande jaren recht op huurtoeslag. De belastingdienst vindt het echter niet nodig om mensen hierover actief voor te lichten, dus dan neem ik die taak maar op me, in navolging van de ouderenbonden😉!

Op https://www.belastingdienst.nl/rekenhulpen/toeslagen/ kun je uitrekenen of jij recht hebt op toeslagen, en zo ja, op hoeveel dan.

Toen ik in 2013 verhuisde verdiende ik per jaar € 100 teveel om in aanmerking te komen voor huurtoeslag. Terwijl ik toen verplicht ineens bijna 3 x zoveel huur betaalde als ik voor mijn oude (super goedkope, maar vervallen) huisje betaalde. Voor mij hoefde zo'n duur huis niet, maar ik moest meer dan € 330 (als ik het me goed herinner) huur gaan betalen - en er waren hier geen huizen te huur in de prijsklasse van € 330 - € 600. Dus dan noodgedwongen maar duurder huren! Maar telkens als mijn huur wordt afgeschreven denk ik met enige weemoed aan dat oude huisje, en met enige wrevel aan mijn terroristische onderbuurvrouw....

Als ik nu kijk of ik recht heb op huurtoeslag zie ik dat ik teveel vermogen heb. Dus helaas, huurtoeslag zit er voor mij echt niet in. De zorgtoeslag over 2018 moest ik afgelopen jaar in één klap helemaal terugbetalen; over 2019 liep de zorgtoeslag nog gewoon door. Maar eind december heb ik nog geen zorgtoeslag voor deze lopende maand ontvangen. Dus of die ook is gestopt? We zullen het zien!

Overigens kreeg ik vandaag wel bericht dat ik er per 1 januari 2% loonsverhoging bij krijg. Helemaal niet verkeerd!

Droomhuis gezocht - Update

Net weer even gespiekt: het gedroomde huis is al verkocht, binnen twee weken nadat het te koop kwam te staan..... Dus daar hoef ik me geen zorgen / illusies over te maken...

Ik ben bang dat ik een paar mensen heb beledigd in mijn vorige post, en dat is het laatste wat ik wil...

Ik ben opgegroeid op het platteland, en was érg verbaasd toen ik als 18-jarige mensen dat hoorde bestempelen als "De Randstad". Huh, dat GAT? Met alle knellende sociale controle, met geen enkele échte boekwinkel in het dorp (die kwam pas in later jaren), met twee supermarkten - waar je dus de keuze had tussen de Spar en de AH om te gaan werken als 15-jarige.... Met alleen een MAVO en een Huishoudschool in het dorp. De Randstad?

Toen ik ging studeren verhuisde ik een kilometer of wat verderop - op fietsafstand (maar dat is een rekbaar begrip) van mijn geboortedorp. Mijn geliefde wilde altijd dominee worden in Tietjerksteradeel - en dat was voor mij een schrikbeeld: zó landelijk, en dan als domineesvrouw.....! Inmiddels woon ik al HEEL VEEL jaren in deze stad, ik heb er gestudeerd en gewerkt, heb er vrienden en vrijwilligerswerk. Mijn betaalde werk is de laatste jaren een paar steden verderop.

Zou ik buiten deze stad kunnen en willen wonen? Ik denk het wel. Al houd ik er altijd ook wel rekening mee dat ik de dingen moet kunnen bereiken, met het OV of met de fiets. En ik houd wel van wat reuring op zijn tijd - terwijl ik tegelijkertijd óók op mijn rust gesteld ben (en er steeds meer op gesteld raak).

Als ik op vakantie ben geniet ik altijd erg van de rust en de ruimte, de vriendelijkheid en het geduld van veel mensen buiten de steden. Heerlijk! Maar de onrust van de Randstad zit toch in mij ingebakken - na een tijdje begint het te kriebelen, en wil ik weer vaart maken.

Afgelopen zomer fietste ik vanuit mijn woonplaats naar het "barre" noorden, en ik had op de camping in Norg een goede tijd. Ik had in "Stad" (voor de niet-stedelingen: Groningen) een érg leuke ontmoeting met een medeblogster, en ik bezocht een héle leuke tentoonstelling in het Groninger Museum...

Maar wat wil ik nou eigenlijk zeggen met dit hele verhaal? SORRY als ik iemand beledigd heb! Ik merk dat jullie net zo gehecht bent aan de grond waarop je woont, als ik dat ben....

Droomhuis gezocht

Ohhhh! Ooit - iets van 8 jaar geleden - mocht ik met een heleboel andere potentiele huurders gaan kijken bij een huis waar ik helemaal wég van was: niet al te ver overal vandaan, een redelijk standaard huis uit 1919, maar mét een tuin van ruim 100! vierkante meter. DIE wil ik!!!!

Jammer genoeg stond er iemand nóg langer op de lijst dan ik, en die wilde de woning ook. En toen er een paar jaar later weer een woning in de straat beschikbaar kwam was de huur gestegen tot ver buiten mijn bereik. (Ik blogde er hier en hier over.)

Dit weekend fietste ik weer door de straat. Want dat doe ik sinds die tijd soms: daar staat MIJN huis! Hangt er toch een "Te Koop" bord aan het huis!? Ohhhh! DIE WIL IK!

Ik kon het niet laten: even spieken op funda.nl hoeveel het huis moet kosten. Zou het eventueel, op een hele gekke manier, binnen mijn bereik zijn? Zou het.....?

Maar nee, ik kan theoretisch een hypotheek van maximaal € 135.000 krijgen, en zelfs met ál mijn "vermogen" kom ik dan nog een tonnetje te kort.... Want een huis van ruim 300.000, mét asbest en energielabel E, en allerlei andere bijkomende kosten...… Keep on dreaming!

De rest van de zondagmiddag bracht ik bladerend op Funda door. Is er ergens een huis met grote tuin te koop binnen mijn budget - en dan niet in het verre oosten of barre noorden van het land, maar bijv. ergens in de buurt van zee?

Ik ben normaal nooit zo jaloers op mensen die meer salaris hebben dan ik, en / of die samen met een partner leven - wat ook meer geld in het laatje brengt. Maar nu heb ik het er éven moeilijk mee.....

Spannend!

Vanmorgen had ik mijn diabetescontrole. Dat is altijd wel een beetje spannend, want: hoe zal het met me gaan? Dat is zó gek - ik schijn diabetes type 2 ("ouderdomsdiabetes") te hebben - maar eigenlijk merk ik er niets of weinig van. Ik heb aanzienlijk meer last van de medicijnen die ik ervoor moet gebruiken, dan van de ziekte zelf....

Maar nu had ik mijn controle bij een nieuwe huisarts. Na mijn verhuizing van 6 jaar geleden hield ik mijn oude huisarts aan - zoals ik bij al mijn verhuizingen in deze stad sinds 1983 mijn oude huisarts aanhield. Want, waarom zou je telkens een nieuwe huisarts nemen, als je goed zit bij de oude? Ik vertrouwde de praktijk, en ik vertrouwde de verschillende opvolgende huisartsen die ik in die praktijk had.

Maar toen ik een paar jaar terug 1 à 2 keer in de week bij mijn huisarts moest zijn, en helemaal toen ik vorige winter een keer glibberend door de gladheid naar mijn huisarts moest, en ook nog hoorde dat de praktijk eigenlijk wel heel graag van de patiënten af wilde die te ver weg woonden - toen besloot ik om toch maar een huisarts dichter bij huis te zoeken. In plaats van een kilometer of zes, hoef ik nu nog maar anderhalf kilometer te fietsen...

Maar spannend vond ik het wel. "Die diabetes, is dat niet een klein beetje je eigen schuld?", "Wat denk je van een diëtiste, je moet zo snel mogelijk heel veel afvallen?" "Een eetstoornis door diverse trauma's, ja, ja, wát een smoes!". Ik zag de bui al hélémaal hangen...

Gelukkig wezen alle testen uit dat het goed met me gaat. De waardes iets verhoogd, maar wel stabiel. Alleen had ik nu een iets verhoogde bloeddruk, maar hé, vind je het gek? En mat ze nou mijn bloeddruk nádat ze me op de weegschaal had gezet? Tja, I rest my case....

O.k., het zal wel even duren voordat ik me bij haar zo vertrouwd voel als bij mijn oude huisarts. Oók al omdat dit zo'n heel jong ding was; iedereen is tegenwoordig jonger dan ik (Cri Stellweg). En omdat ze zich óók nog alleen met haar achternaam - een Chinees-Indische achternaam die ik voorlopig niet kan onthouden - voorstelde, en keurig "U" bleef zeggen tegen mij....

O.k., we hopen er maar het beste van. In ieder geval heb ik mijn eerste medische afspraak van dit weekend gehad. Morgen nog een keer met mijn hoorapparaten op pad - die doen het even niet naar behoren, en zo ben ik ouder en dover dan ik zou hoeven zijn. Mooie reclame op dit moment over hoe oud je bent of lijkt:

O.k., Afwassen. Drie kaartjes schrijven. Fietsen! Het is prachtig nazomerweer. Ideaal voor een fietstochtje naar de kringloop van H. - opruimen en spullen wegbrengen!!!

Van onderhoud, er op uit (of niet) en kleine ergernissen...

Sinds ik in dit huis woon (twee weken geleden was dat al 6 jaar!) is het zomer-weekenddilemma altijd: blijf ik thuis of ga ik er op uit?

Er is genoeg te doen in huis en tuin, ik "mag" in dit huis radio en tv aan hebben, of iets uit de koelkast pakken (zie bijv. Eenvandaag over burenruzies gisteren), en het is in huis niet té warm. Dus, wat gaan we doen? Gisteren kón ik bijvoorbeeld gaan fietsen naar de kringloopwinkels in Z. en B., of naar een bijzondere plantenmarkt - maar omdat ik minder geld uit wil geven vond ik dat geen goed idee. Vandaag dan naar een kunstmarkt in B. of W.? Het eerste is me nu even te ver fietsen, het tweede kost me treingeld. Én ik heb vanavond nog een (vrijwilligerswerk-)afspraak....

Dus ik lummel maar wat aan. Ik zit nu, om half twee, nog in mijn huispak / pyjama, maak wat rondjes door de tuin, droog tuinkruiden, pluk kweeperen en goudsbloem, snoei de heg voor en de kweeperenstruik achter, en ruim eindelijk de doos met glazen potjes op die al maanden in de tuin in de weg staat - zó zonde, ik kan nu het één en ander weggooien wegens te vies en te roestig - terwijl ik kleine glazen potjes zó goed kan gebruiken voor de inmaak van de kwee, de bramen en frambozen!

Maar "opruimen" is niet echt wat ik onder "leuke dingen doen" versta.... Alhoewel het wél heel erg bevredigend is als ik eenmaal bezig ben.... Zo was ik helemaal blij met mijn nieuw opgepotte cactus, mijn gedane mega-afwas, het gedroogde zaad van de lavas in een potje in het kruidenrek. En met mijn mand met kweeën (de eerste tien kilo van dit jaar...), met de oregano, rozemarijn en de theekruiden die te drogen hangen.

Onderhoud aan mijn huis, mijn tuin en mijzelf! Ik heb al een paar dagen stevige rugpijn (te druk geweest met de jaaropstart, teveel in de tuin gewerkt, de omslag naar kouder weer?); dat kost veel energie, en beperkt me zeer in mijn bewegingen. Wat gaan we doen?

Ik maakte net voor mezelf een súperlunch: wentelteefjes van 8 maanden oude oliebollen - waarom maakte ik dit nooit eerder, het is ZOOO lekker! En mijn alltimefavorite: een boterham met feta ("Griekse witte kaas"), honing en basilicum. En dan ga ik me zo toch maar in iets kledingachtigs hijsen. En dan: een wandeling naar de bibliotheek! Ja, die is hier open op zondag.... En hoewel ik het vertik om naar een winkel te gaan op zondag, vind ik de bibliotheek een twijfelgeval. Het is een mooie wandeling (een kilometer af wat, goed voor mijn rug!), en dan een nieuw leesboek halen, en op de site van de Consumentenbond tests over smartfoons lezen. Want, hear, hear: ik ga mijn 10 jaar oude Nokia, die ik ooit kocht voor € 10, binnenkort inruilen voor een echter smartfoon! Opdat ik NOOIT meer verdwaal als ik ergens heen fiets (keep on dreaming…..).

En die kleine ergernis? Ach, dat gaat eigenlijk nergens over... Ik vergeet in de supermarkt altijd kaaspapier mee te nemen voor mijn in plastic voorverpakte kaas - en ik wil niet nóg meer plastic gebruiken dan ik toch al doe. Dus ik heb de goede oude "kaasdoos" maar weer in gebruik genomen: gewoon een plastic bak (van ijs) waar de kaas in gaat, in de koelkast. Maar hóe irritant is het dan als de Lidl-kaas nét iets groter is dan normaal - en dús niet meer in de doos past....? ;-)

Stresskip gaat uit

Kijk, dát vind ik nu een leuke blogtitel, al zeg ik het zelf! 😃 De stresskip en het uitgaan hebben alleen niets met elkaar te maken, maar dat moeten jullie me maar vergeven.
Twee dingen, om met Joop den Uijl te spreken (die vandaag 100 zou zijn geworden, hoorde ik vanmorgen op de radio):

Ik ging uit, gisteren. Zomaar een cadeautje aan mezelf... Ik trok de deur van kantoor iets eerder achter me dicht (nu kan het nog, volgende week begint "het circus", van werk- en privévergaderingen weer) zodat ik voor vieren kon inchecken bij de NS voor een reis naar

Zandvoort aan Zee!!!!

En dan de luxe: uit de trein stappen als iedereen nét naar huis gaat - naar het strand gaan als het daar nét wat rustiger wordt. Ik liep even een rondje dorp, en vleide me toen op mijn handdoek in het zand. Krantje en boekje lezen, pootje baden, in het zand graven, visje eten, beetje rondkijken. ZALIG! Ik zou dat écht (veel) vaker moeten doen. 

Omdat ik bij de NS 40% korting heb vóór 16.00 en ná 18.30 uur, plande ik mijn tripje precies rond die tijden - zo werd het ook niet zo gigantisch duur. Ik gaf alleen geld uit aan een bordje "mixed fish" - vroeger leek me dat altijd zo heerlijk, toen we elke zomer 6 weken in Zandvoort kampeerden, maar toen kon het niet af (en nu smaakt het vooral naar gefrituurd paneermeel, maar het blijft toch altijd bijzonder, zo'n bordje vis eten aan het strand).

Uiteindelijk meldde ik me om een uur of 8 weer op het station, waar ik net de trein had gemist. Dus laat thuis, maar met het gevoel of ik minstens een dag was uit geweest.  

En die stresskip? Tja, dat was (ben) ik ook.... 

Ik bestelde eindelijk iets voor mijn nog steeds lege muur. Bij een gerenommeerd bedrijf, dacht ik. Het was tijdens mijn vakantie geleverd; een enorm groot en zwaar pakket. Toen ik er eindelijk aan toekwam om te kijken of het was wat ik wilde, bleek dat Westwing mij iets totaal anders had gestuurd. Een spiegel, geen wandhanger, en twee keer zo groot en zwaar als het bestelde. O.k., kom maar weer ophalen, en stuur wat ik bestelde. Dat ging niet. Volgens de medewerker van de "klantenservice" moest ik het geval maar "even" afleveren bij het dichtstbijzijnde postpakketpunt, 1,5 kilometer verderop. Hoe dan? Na wat heen- en weer gemail hadden ze nóg een oplossing: er was nog een punt waar ik het in kon leveren - 700 meter hemelsbreed van hier - 3,5 kilometer lopen en zeulen. Juist ja....

Het hield me bezig, zal ik maar zeggen. Ik maakte me boos, piekerde over hoe ik dit moest regelen - plus alle tijd die er in het mailcontact ging zitten. 

Maar uiteindelijk viel alles, zoals wel vaker, ook wel weer mee. De mail kondigde de levering van het goede object aan voor woensdagmiddag, ik kon gelukkig een uurtje eerder naar huis, ving de postbode op, en gaf hem meteen de spiegel mee. Ook weer opgelost! 

Kast!

Al sinds mijn verhuizing, ruim 5 jaar geleden, was ik ontevreden met mijn buffetkast. Die kocht ik ooit - natúúrlijk tweedehands - voor op de slaapkamer, maar nu moest hij in de huiskamer mijn serviesgoed en glaswerk herbergen. Ik vond de kast nog steeds wel mooi, maar dat het glaswerk open en bloot stof stond te verzamelen - dat vond ik niet zo heel erg handig.

Al een tijdje zag ik bij de kringloop hier om de hoek een mooie vervanger. Maar: Is dit hem nou? Stáát -ie wel? Ik vind het altijd zó lastig om dat soort beslissingen in mijn uppie te nemen! Dus heb ik een paar weken terug vriendin M. uitgenodigd, met het verzoek om eens mee te kijken. Ik wil aan die muur nog "iets" hangen, en daar ook. En die kast - staat die goed bij de bedoelde muur? Met haar suggesties kon ik op pad. "Doet u mij die kast maar, en dan mogen jullie gelijk de oude meenemen". Maar nee, zo werkte het niet. Ik mocht € 15 betalen om de kast op mijn stoep af te laten leveren, en voor het ophalen van de koude kast hadden ze de eerste weken geen tijd. O.k., dan haal ik hem wel - leen me een karretje, en ik loop die 800 meter.
Dat lukte, en ik voelde me stoer! Maar ja, toen moest ik de oude kast nog ontmantelen (leuk werk, iets slopen!), afvoeren, en de nieuwe in elkaar zetten. Eitje, toch? Nou nee..... Donderdag met de kast naar hier gesleept, en de oude kast deels ontmanteld. Vrijdag had ik fysiotherapie - dan ben ik de rest van de dag niets meer waard. Zaterdag probeerde ik de nieuwe kast in elkaar te zetten. Maar alleen al uitzoeken hóe - dat kostte nogal wat moeite. Wat - moet - waar? Gelukkig had ik een foto - dat hielp wel een beetje. Maar in mijn eentje een loodzware kast van 2 meter lengte en 1.30 meter hoog de baas kunnen bleek net iets te ambitieus. Ik heb aardig wat schrammen en blauwe plekken opgelopen - en toen ik tenslotte het hele gevaarte op mijn hoofd kreeg - BULT - én de kast beschadigde, gaf ik de moed op. Niet handig, om dat alleen te willen doen!

Maar ja, wat dan? Ik heb niet zomaar een blik helpers klaarstaan. Uiteindelijk belde ik één van mijn medevrijwilligers van het Repair Café, die prompt twee uur later op de stoep stond, en nog eens twee uur (en enkele krachttermen) later stónd de kast!

Ik ben er blij mee - de kast staat goed in mijn huisje, en biedt heel veel bergruimte. En eindelijk ben ik weer een stapje verder met inrichten!

(Nee, geen foto van de kast in zijn hoek - er is in deze tijd van het jaar weer nauwelijks daglicht als ik thuis ben. Toch vind ik de herfst nu fijner dan andere jaren - ik heb er deze zomer naar gesnakt om te kunnen slapen in de kou....)

Feest - nu met foto's

(Ik ben te druk en te moe om iets creatiefs te schrijven, maar kan nu wel foto's bewerken...)

Het was feest vorige week!


Boeket is hier al een paar dagen oud,
maar nog steeds vorstelijk!

 

 

Op 1 oktober was ik 10 jaar in dienst bij mijn werkgever. Mijn langste baan tot nog toe! Zou ik nog iets anders willen? Misschien wel, maar met mijn leeftijd en mijn gehoorverlies zit dat er waarschijnlijk niet meer in. En ook ben ik letterlijk doodsbenauwd om nog eens terecht te komen in een situatie als in baan 1, 2 of 3: belabberd functionerende directeuren of andere "leidinggevenden", die er misschien niet altijd op uit zijn om je kapot te maken, maar bij wie dat "collateral damage" is bij andere manipulaties.

In ieder geval: mijn baan nu. Ik kreeg een koninklijk boeket cadeau. En ik trakteerde op een supertaart: Key lemon pie. En toen moest ik vandaag natuurlijk nog iets met de overgebleven eiwitten, dat werden kokosmakronen.

En gisteren kreeg ik van Marlien een heel leuk cadeautje toegestuurd: het boek Rok en rol. Dank je wel Marlien, ik vind het een heel leuk boek (en met wat propwerk past het nog in de knutselboekenkast)! Overigens is de verdere website ook een aanrader: http://vitaya.be/rok-en-rol/mijn-projecten. Om weer eindeloos op te zwerven, projectjes te pinnen etc.

Consuminderen, geld uitgeven, en hoe ik mijn vakantie verlengde

Ik wil vaak zóveel doen dat er helemaal niets van al mijn plannen terecht komt. Kent u dat?

Gisteren was het een mooie dag, de laatste van dit weekend, en ik had geen dingen die echt gedaan moesten worden. Het plan was om naar Z. te fietsen, waar ik een haakboekpresentatie wilde bezoeken. Maar ik kán helemaal niet haken, én ik ga binnenkort al een keer naar Z., met M. Dus....

De neiging was om dan maar thuis te blijven hangen. Op de bank, met de krant: ook lekker. En het vage plan om nu eindelijk eens wat keukenkastjes schoon te maken, of nog een boomstronk uit te graven. Maar dat bevredigde toch niet helemaal. Dus ik trok een makkelijk rokje aan, katoenen zweetsjaal, T-shirt, schoenen, fles water mee en bestek, fietskaarten, fototoestel en GAAN!

Deze week surfte ik veel op internet. Ik zoek onder andere nog een tv-kast (het IKEA-schoenenrek voldoet, maar mooi is anders), en op MP zag ik in een winkel in S. kasten die in de buurt kwamen van wat ik wil. Maar zoveel geld uitgeven, terwijl je een kast alleen op internet ziet - dat kan ik helemaal niet. En S. is 20 km. hiervandaan... Moet te doen zijn, toch? Volgens de routeplanner van de fietsersbond een rondje van zo'n 45 kilometer. Maar met mijn richtingsgevoel werd dat dus zéker 10 kilometer meer....

Maar wat een mooie tocht was het! Ik reed langs weitjes met koetjes en kalfjes, langs ezeltjes, mooie villa's en leuke huisjes, over de bloeiende heide, door beukenlanen, en zelfs over een voormalig vliegveld. Ik genoot zo dat ik vergat om foto's te maken - of ik had gewoon geen zin om af te stijgen.

En in het kader van "goedkoper leven" werd het een goedkope tocht. Ik deed onderweg boodschappen "à la mode de vacances" (pardon my French): tegen lunchtijd dook ik een supermarkt in, kocht broodjes en wat beleg, en een doos druiven. Lunchen op een bankje langs de weg: dat gaf meteen een hondenbazin de gelegenheid om mij de goede weg te wijzen.

Ik vond de winkel (met mijn richtinggevoel ook altijd weer een klein wonder), maar de kast was het toch nét niet helemaal. Op weg terug naar huis deed ik mijn laatste weekboodschappen, en kocht ik voor gisteravond een bak afgeprijsde nasi, en een (één) pilsje. Een godenmaal, na zo'n tocht!

En nu heb ik voor het eerst sinds dagen geen hoofdpijn meer, maar wel 2 héle zere billen, 1 heel zeer been, een zere rug - en nog steeds geen tv-kast.

Dit was het echt een dag verlengde vakantie - maar ja, rondjes door Nederland fietsen, verdwalen, leuke mensen tegenkomen: dat is helemaal mijn idee van vakantie....

(Van mijn kapper T. "moet" ik op Relatieplanet. En ik fantaseerde onderweg al dat ik dan wél een geliefde zoek die net zo mal is als ik, voor wat betreft een voorliefde voor rare zwerftochten).

Sparen!

Begin dit jaar nam ik me voor om nu eens echt werk te gaan maken van het (be)sparen. Want sinds mijn verhuizing (Hoera! Vandaag precies drie jaar geleden), en sinds ik 3 x zoveel huur betaal als voor mijn vorige huisje, vliegt het geld er elke maand met bakken uit.

Ik laat zodra mijn salaris binnen is een bepaald bedrag direct automatisch overmaken op mijn spaarrekening. Om het elke maand net zo hard weer terug te storten als ik aan het eind van de maand tekort kom. Daarom nam ik me in januari voor om mijn huishoudgeld te beperken tot € 40 per week. Moet lukken, toch?

Niet dus. Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik aanzienlijk meer uitgeef. Mijn zwaktepunten: 's morgens te laat opstaan, en dan dus geen tijd over hebben om ontbijt en lunch klaar te maken, en dus 's morgens ontbijten met superdure stationsbroodjes, en voor de lunch de supermarkt induiken, en dan óók teveel geld uitgeven. Én ik heb het afgelopen jaar (veel) teveel geld uitgegeven aan de post "vervoer". Maar daarover later meer.

Ik wilde eind 2016 € 1.200 meer op mijn bankrekeningen hebben dan eind 2015, € 100 per maand sparen - is dat haalbaar? Aan het begin van mijn vakantie dacht ik te zien dat ik eerder minder dan meer op de spaarrekeningen had. Hoe kan dat nou? Tja, ik moest dit jaar én nog een paar (boeken-)kasten kopen, én een nieuwe tent, nieuwe hoorapparaten én een nieuwe bril. En nog wat van die dure grapjes? Ik leefde dus ineens nogal zuinig in mijn vakantie, en eigenlijk beviel me dat wel. Besparen vind ik óók een leuke sport!

Toen ik terugkwam van mijn wereldreis ging ik er eens goed voor zitten - en bleek het ineens toch nog wel een beetje mee te vallen. In totaal had ik € 1.018 meer op de bank dan op 1 januari 2016. Alleen: dat is vooral rente, voor een groot deel dankzij een ooit afgesloten deposito, tegen de gigantische rente van 3,8 %. (De rente op mijn gewone spaarrekeningen is nu gezakt tot 0,5%, echt waar!)

Ik wil minder geld uitgeven!!! Want ik zou heel graag eerder met pensioen willen - zelfs als mijn gezondheid niet veel slechter wordt, lijkt het me heerlijk om niet meer als zeventigjarige 's morgens naar mijn trein te hoeven racen. Én ik wil niet elke maand mijn hele salaris uitgeven, om eventueel voorbereid te zijn op een lager inkomen: stél je voor dat je je baan weer kwijt raakt!

In het kader van mijn goede voornemens las ik na mijn vakantie het boek van Erica Verdegaal: Waar doen ze het van? een leerzaam én heel leuk "zelfhulpboek" over "rijk worden". Ik blog er nog wel over. In ieder geval: het zette me weer even op het goede spoor.

Begin van het nieuwe werkjaar, vol goede voornemens: ik ga nu eens echt werk maken van het (be-)sparen. (Maar ik heb dit jaar ook nog wat dure aankopen op het programma staan, én ik zag net een hele leuke cursus op internet.) Mijn nieuwe voornemen moet dus misschien maar worden: € 1.200 meer op de bankrekening dan op 1 januari 2016 - én alle aankopen gedaan hebben die ik wilde / moest doen.

Om even het motto van het Repair Café te parodiëren: Goed voor uw portemonnee en goed voor uw lijn, en oh ja, ook nog goed voor het milieu....

Consuminderdingen en leuke ontmoetingen

• Ik was vrijdag zo laat en gaar thuis, dat ik nog net de moed had om mijn nog-niet-helemaal-droge tent in de huiskamer uit te gooien, en om 21.30 uur op bed lag. Heerlijk! Een echt bed! Maar dat betekende dus dat ik gisteren, op een drukke zaterdag, nog al mijn weekboodschappen moest doen. Geen zin, dus ik eet heel makkelijk deze week: Allemaal onduidelijke dingen uit de diepvries...
• Voor mijn vakantie had ik nog een half bakje minitomaatjes over en een halve ui. Weggeven aan de buurvrouw? Maar nee, ik heb dit keer de boel gewoon in de diepvries gegooid. Mijn maaltijd gisteren: iets met (extra) tomaat en ui, rijst en een in een hoekje van de voorraadkast teruggevonden "Honig mix voor Kip Madras" (zelf toevoegen: kip, 1 ui en 3 tomaten - voor 3 à 4 personen!). Dat werd dus een best smakelijk stoofpotje, met mix die eigenlijk houdbaar was tot april 2012...
• Een ander consuminderding: Voor mijn vakantie vroeg ik bij de Consumentenbond een gratis Minigids Financiële planning aan. Zéker na zo'n lekkere korte vakantie spreekt de kop: "Het kan! Vervroegd met pensioen" natuurlijk erg aan... (De gids is op het moment van schrijven nog aan te vragen, en bevat voor mij in ieder geval nog nieuwe informatie, ook over erfenissen en zo.)
• En ik kwam bij het lezen van de achterstallige mail een aanbod tegen van een gratis maakcursus van Karwei (ik tikte al: Praxis; volgens mij heeft de Praxis ook zulke cursussen): Maak in anderhalf uur op een zaterdagmiddag in juli een houten gereedschapsbak of tijdschriftenhouder. Leuk! Iets nieuws leren! En gezellig samen met anderen knutselen, én iets maken - als gereedschapskist misschien niet zo handig, en een krantenbak heb ik al - maar voor mijn flessen zelfgemaakte limonade misschien? Ik heb er zin in - nu tenminste, dus ik moet maar gewoon gaan over twee weken.....

En ik had gisteren zelfs 2 leuke ontmoetingen: met M., van mijn leesgroep, die ik tegen het lijf liep bij het boodschappen doen (Ik kom nooit iemand tegen in de supermarkt....): lekker hoor, zo ontspannen de tijd hebben om even in te gaan op vakanties, op werkveranderingen, op het leven in het algemeen. En toen ik nét thuis was, sprintend tegen de regenbui, stond S., de weduwe van J. uit mijn vroegere wandelgroep, op de stoep. Nog een keer: Leuk! (Onverwacht) Bezoek! Een kopje koffie, het huis bezichtigen, en weer weg.
Wat is er toch eigenlijk weinig nodig om je weer even thuis te voelen in het leven.

Ik ben blij!

Ik ben zó blij! Vorige week heb ik, met hulp van vriendin M., eindelijk een boekenkast voor in de huiskamer gekocht. Super hoor, donderdag kwam zij hier om te meten, te wikken en te wegen, op internet en in catalogi te zoeken. Welke maat heb ik nodig, en welke kleur koop ik dan? We fietsten 's middags nog langs de meubelwinkel om de kast ook "live" te bekijken.

Vrijdag ging ik er in mijn eentje op uit, om nog eens te kijken. En toen ik hoorde dat Ikea dezelfde dag kon afleveren ging het snel: het idee om nog datzelfde weekend een boekenkast te hebben motiveerde zeer. Meteen besteld, uurtje in de rij bij de klantenservice, en zaterdagmiddag zou de kast worden afgeleverd. Dus ik kon zaterdag al de eerste kast assembleren. En zondag de tweede...
Jammer genoeg ontdekte ik zondagavond dat dat rare gaatje linksboven, rechtsonder hoorde. Dus ik moest ergens deze week nog een avond opnieuw aan de slag.

Maar nu staan ze ook! En dat binnen drie jaar na de verhuizing (om precies te zijn: 2 jaar, 6 maanden en drie dagen)! (Ik ben heel erg....)

En het is een heel werk, maar ik vind het zó leuk om al mijn boeken weer uit de dozen te pakken, af te stoffen en in de kast te plaatsen! De hele kamer is nu dus bezaaid met stapeltjes boeken....

En er kan wel weer wat weg: bij de voordeur ligt een stapeltje boeken waarvan ik er twee heb (?) en boeken die ik toch nooit meer ga (her)lezen. Die mogen zo naar de weggeeftafel....

Ook kreeg ik begin deze week bezoek van T., via Wehelpen.nl. Dat ontroerde me: een mij volkomen onbekende jonge man, die zomaar een vrije avond opoffert om mij nu eindelijk eens te helpen met wat klussen die ik zelf, alleen, niet voor elkaar kreeg: 2½ jaar na de verhuizing hangen nu ook mijn mooie houten rek in de keuken, en de metalen kapstok in het berghok! Mijn kruidenrekje kan ik dit weekend nu zelf wel in de muur pluggen. Hoe super is dat?

Rommel: opgeruimd staat netjes

In het Parool van 12 december stond een boeiend artikel over gehuurde opslagruimtes. Titel: "Opgeruimd staat netjes". Ik ben altijd wel nieuwsgierig naar wat mensen opslaan in die cityboxen: waarom zou je als particulier toch huur betalen om dingen te bewaren die je thuis niet kwijt kunt?

In het artikel worden daar een paar voorbeelden van gegeven: een man slaat bijv. zijn winterbanden op, omdat zijn echtgenote die niet in huis wil hebben. Kan ik me iets bij voorstellen, niet iedereen heeft een schuur, garage of zolder om dat soort dingen op te slaan. Ook tijdelijke opslag omdat je nog geen nieuw huis, of een nieuwe kamer hebt lijkt me zinnig.  Maar de meubels van je overleden zeer bejaarde ouders, omdat je er nog geen afscheid van kunt nemen? Vakantiesouvenirs?

"Spullen bewaren is een wereldwijde epidemie. (...) Vroeger hadden Amsterdammers weliswaar thuis ook al geen ruimte, maar ze hadden evenmin geld - een combinatie die tot weinig opslagproblemen leidde."

Bij mijn verhuizing merkte ik (maar eigenlijk wist ik dat al) dat ik teveel rommel had: uit mijn minihuisje kwam toch een hoeveelheid "spullen"! Ik ben dus nu aan het opruimen geslagen, met het criterium van "opruimgoeroe" Marie Kondo in mijn hoofd: "Does it spark joy"?: ik bewaar (meer dan) genoeg om prettig en zuinig te kunnen leven, maar alles wat ik ooit vond, kocht of kreeg, en waar ik niet (meer) blij van word mag weg: naar Marktplaats, de weggeeftafel, naar de Kringloopwinkel, of weggegeven aan vrienden of kennissen.

Mooi toch? Zo maak ik één (of zelfs: twee) van mijn goede voornemens voor dit jaar waar: opruimen / ontrommelen en geld vrij maken om te kunnen sparen....

Wat een genot!

In het kader van positief denken: Ik mag niet mopperen, maar ik doe het toch... Ik heb - ook hier - lang genoeg gezeurd over het koude, donkere en sombere voorjaar en voorzomer, maar de laatste dagen schieten "ze daarboven" weer volledig door.


Maar hé, ik zit vandaag in huis te wachten op een monteur voor de CV-ketel (?), met de boel aan de zonkant helemaal afgesloten, en aan de voorkant van het huis het raam open. En zo is het nu in huis "maar" 25 ̊ . In mijn oude huisje zou het nu aardig boven 50 ̊ zijn - daar sprongen geregeld de flessen eau de toilette in de zomer....


Wachten tot het over gaat.....

Ik ben blij!

(Ik zette dit bericht net ook nog even op de consuminderen-chatgroep. Een beetje flauw om hetzelfde bericht op twee plaatsen te posten, maar zóveel heb ik nou ook weer niet te melden. En ik vind het leuk om even iets positiefs aan de wereld toe te voegen! Ik ben zo blij met wat er zomaar even voor me werd gedaan..... !)

Toen ik verhuisde kocht ik een mooie grote tafel. Het mocht wat kosten, want ik hoop natuurlijk gewoon nog dertig jaar te leven, bij voorkeur in dit huis, in goede gezondheid.... Maar toen de tafel was bezorgd, schrok ik - ik bén een lang mens, maar met de lekkere stoelen die ik had kon ik nog maar nét mijn borsten op tafel leggen - lekker eten, werken, computeren, lezen, schrijven - daarvoor was de tafel eigenlijk te hoog. Toen ik het namat met mijn oude tafel bleek dat die maar 2 cm lager was. Maar 2 cm scheelt dus nét heel veel gewrichtsklachten e.d.!

Wat te doen? Via het Repair Café kreeg ik de tip om eens naar een houtwerkplaats hier in de buurt te gaan. Dus ik zaterdag, met mijn tafelpoten in de fietstas, op pad. Doodeng, ik had al angstvisioenen van wiebelende (café)tafels in huis, waarvan de ene poot nét te kort is.... Maar een lief jongmens zaagde nauwgezet mijn vier poten 2 cm. korter, de buurman hielp mij zondag mijn tafel weer op zijn pootjes te zetten - en ik werk (speel....) nu zóveel lekkerder aan mijn tafel - dat ik prompt weer de halve nacht op MP heb zitten zoeken naar meubels die ik nog mis....

(En nu ga ik gauw naar bed, morgen komt de poetsmevrouw om 9.00 uur, dus dan moet ik op zijn.... )

Voor de verbouwing

Deze lamp kocht ik op Koningsdag, op de vrijmarkt in IJ., voor mijn gang.

 

Ik ben hem alleen aan het verbouwen, zodat er een sterkere lamp in kan.

Vrijmarkt

Gisteren gezellig met vriendin F. naar de vrijmarkt geweest. Dat is toch echt veel leuker dan alleen gaan! Omdat het hier in mijn woonplaats meestal veel te druk is (Ik heb nog een trauma van een keer, zo'n 20 jaar geleden: ruim een half uur vaststaan en niet voor- of achteruit kunnen, laat staan de zijstraat 30 meter verderop te kunnen bereiken...). Dus we vertrokken in de middag op de fiets naar dorp V. - om ergens onderweg een afslag te missen, en in IJ. uit te komen....  Ach, dat is maar 6 km. verder!

En dat was leuk! Toeristje spelen in eigen land... Ik hield me in, en kocht vooral veel niet. Ik probeer mijn huis nou juist te ontrommelen - ik heb in mijn afgelopen vakantieweek veel weggegooid (en dat is goed). Wel kocht ik op de vrijmarkt een ganglamp - en even later, nóg een ganglamp... Leuk hoor: de laatste lamp is het beste voor de gang, maar ik moet hem dan alleen verbouwen om er een sterkere lamp in te kunnen doen. En de eerste ben ik al aan het demonteren: de pendel gebruikte ik voor de slaapkamerlamp (Yeah! Ik heb een slaapkamerlamp hangen!), de kap wordt - als het lukt om ganglamp nr. 2 te verbouwen - werkkamerlamp.

En ik vond, voorafgaand aan de vrijmarkt, in een container een grote wilgentenenmand: ik kon dus mijn krantenbak van mijn kringloopverlanglijstje schrappen.