17 februari, 15⁰ C

Natuurlijk moeten we ons eigenlijk ook zorgen maken om dit superzachte weer, maar ik heb er dit weekend ook wel erg van genoten.

Het was echt weer om in de tuin te werken - en dat wordt natuurlijk ook wel hoog tijd! Gisteren gooide ik al snel mijn warme vest uit, toen ik de kruisbessenstruik uit moest spitten. Poeh, wat een warme klus! Nu staat hij keurig naast de andere kruisbes, tegen de schutting, uit de weg. Alle prikstruiken verzamelen! Verder knipte ik de munt, de oregano en de kattenstaart bij, en fatsoeneerde ik de verplaatste kruisbes, die me wat al te breed werd. Ik bedekte de grond onder de hortensia met gebroken takjes, om hem minder droogtegevoelig te maken (Ik weet nog niet of dat werkt, is een uitprobeersel), en ik ruimde de schuur en de tuin een beetje op. Zo lekker, zo'n beetje aanrommelen in de tuin!

Vanmiddag heb ik zelfs even zitten lezen buiten, in mijn t-shirt. Ik ben bezig in het oorlogsdagboek van Hanny Michaelis, Lenteloos voorjaar, 900 pagina's, en onze bibliotheek wil een boek al na drie weken terug hebben. Dat is dus doorwerken - maar wel leuk doorwerken!

Ik verheug me op de dagen en avonden buiten werken, lezen, en gewoon zitten kijken hoe het gras groeit. En ik hoop héél erg dat we niet weer zo'n zomer tegemoet gaan als vorig jaar!

My Funny Valentine

Week van de euthanasie

Weer een nieuwe themaweek: gisteren begon de week van de euthanasie. Maar ik vind dat toch een beetje raar....

Natuurlijk weet ik nu nog niet of het me zal lukken om mijn leven ten einde toe te leven: ik weet dat er omstandigheden kunnen zijn waarin mensen de pijn en de ellende niet meer aankunnen, maar om dat nou te promoten via een aparte week (Ik wilde haast: feestweek typen...)?

Afbeelding van http://fokkesukkearchief.nl/cartoon/euthanasie(226)

Laat euthanasie alsjeblieft een uitzondering blijven, iets wat alleen in noodgevallen wordt toegepast - en vooral niet worden gepresenteerd als een willekeurige "keuzemogelijkheid", als "regie over het eigen levenseinde". Eigen aan leven is nou juist dat je in principe niets te zeggen hebt over het begin of over het einde van je eigen leven; en dat je zeggenschap over wat daartussen zit óók al niet onbeperkt is...

En ondertussen modderen we met zijn allen gewoon rustig door, en proberen we het leven - hoop ik - voor elkaar zo goed en leefbaar mogelijk te maken.

(Let wel: dit is zéker geen veroordeling van de mensen die voor zichzelf, of samen met hun dierbaren, kiezen voor euthanasie. Maar ik wilde even mijn bevreemding over deze themaweek, waarover ik deze week las in de Metro, met jullie delen...)

Met geld smijten

Daar GA ik dan, met al mijn goede voornemens! O.k., consuminderen is geld uitgeven aan wat er echt toe doet, en "zee" is wat mij betreft wat er echt toe doet. Maar toch, het voelt wat onwennig, om zomaar zoveel geld uit te geven, op een gewone zaterdagavond in februari...

Vrijdag zat ik wat te klikken achter de laptop, reclamemailtjes, Euroclix-vragenlijsten, dingen waar ik nog naar moet kijken. Ook alle "supergoedkope" lastminutes van vakantieparken en zo. Hmmm, voorjaarsaanbiedingen van Roompot, en van Hoogenboom vakantieparken. Ohh, ik wil naar zee! En dan minstens een week, want met telkens een dag reistijd (ongeveer) vind ik een midweek veel te kort. Wordt het Egmond / Bergen of Texel? Op Texel was ik ooit op Bosch en Zee, zo'n reservaatje met (o.k., foeilelijke) appartementen, maar wel op 1,7 kilometer van het strand, en op ongeveer 1 kilometer van De Koog. Dat beviel me toen goed - alleen herinner ik me de terugreis: met een stevige westerstorm én teveel bagage terugfietsen van De Koog naar de boot in Den Burg - en de wanhoop omdat ik niet vooruit kwam, maar vooral áchteruit werd geblazen.

Als ik later groot en rijk ben wil ik zo'n huisje!
(Afbeeldingen van Pixabay)

Zo, en dan knopen doorhakken: op onze werk-vergaderagenda kijken - ik zou vrij kunnen nemen - aan de "baas" vrij vragen, in de hoop dat hij ernaar kijkt in het weekend - vrij krijgen - boeken. En dán in mijn privé-agenda kijken welke afspraken ik moet verzetten. O.k., ik kan dan alleen niet bij de leesgroep zijn - het zij zo!

Falderadieda! Ik ga naar zee! Ik ga op vakantie! Terwijl het nog helemaal geen kamperweer is, ga ik zomaar tussendoor, in maart, een weekje er tussenuit!!! Ik heb er NU al zin in, nog een paar weken om voorpret te hebben!

Foto's om vast in de stemming te komen: klik.

Iemand goede tips voor (goedkope) uitjes, adressen, dingen die ik moet zien? En tips voor lekker badschuim, want ik boekte natúúrlijk een appartement mét bad - als ik dan toch met geld aan het smijten ben!

(En dan niet gaan uitrekenen wat dat bad per bad kost, maar er gewoon extra van genieten, omdat het zo duur betaald is....)

Stoer!

Ik vind mezelf erg stoer! Gisteravond toen ik thuiskwam van een vergadering glom en glibberde de weg al behoorlijk - en toen was ik voor de veiligheid nog met de bus gegaan. Maar vanmorgen moest ik op tijd bij de huisarts zijn. En mijn huisarts is eigenlijk van hier niet echt goed met het OV bereikbaar. (Eigenlijk wordt het dus tijd voor een nieuwe huisarts, maar ik heb deze al sinds 1984, dus ik ben wel een beetje aan haar gehecht....)

Plannetje: ik fiets, langs de grotere weg, tot waar een bus gaat, en dan bus ik verder. Maar toen ik eenmaal de grotere weg had kon ik me voorstellen dat ik veilig en wel ook wel door kon fietsen tot de huisarts. Dat ging goed - tot ik vlakbij de huisarts binnendoor moest. Van alle verhalen die ik overdag hoor over gebroken heupen en zo word ik ook niet dapperder! Maar goed, het lukte!!! Ik kwam heel en ongebroken, ruim op tijd aan voor mijn controle. Hoe GOED van mij! De afspraak met de diabetesverpleegkundige was zelfs best gezellig - en toen durfde ik wel weer terug te glibberen. Onderweg langs de Lidl, alle weekboodschappen mee, medicijnen halen voor de komende maanden, en KLAAR!

Ik zit nu aan een heerlijk ontbijtje, en hoef eigenlijk het weekend de deur niet meer uit. Beetje lezen, beetje (veel) opruimen en schoonmaken (dat mag wel na drie weken ziek en gammel zijn), genieten! Mijn weekend kan nu al niet meer stuk.