In weken zoals deze heb ik het gevoel dat ik weer helemaal in het volle leven sta, en dat is een gemengd genoegen....
Vorig weekend werd ik uitgenodigd voor een 25-jarig huwelijksfeest. Maar omdat ik een groot risico liep om daar een bestuurslid uit mijn tweede baan tegen het lijf te lopen (o.k., en omdat grote feesten niet helemaal aan mij besteed zijn) ben ik niet gegaan. Mijn tweede baan, in jaren tijd al heel lang geleden, maar omdat ik daar "daaglijks aangerand" werd (om met Good Old Johannes de Heer te spreken), en dagelijks smakeloze grappen moest ondergaan over mijn lijf, zitten die baan en de mensen die daar werkten nog steeds in mijn lichaam. Eén van de vele blijvende butsen en deuken die een mens in haar leven oploopt...
Gisteren weer een feestje. Iets minder beladen, dacht ik, én ik vind dat ik mezelf niet op moet sluiten in mijn eigen huis, mijn eigen kringetje. Schrik: opeens loopt daar mijn opvolgster in baan nr. 2 binnen... En nee, ik heb haar niet gesproken, en ik heb mezelf niet bekend gemaakt....
Gisteravond moest ik van mezelf acte de présence geven op een bijeenkomst van mijn huidige baan. En ja hoor, wie komt daar binnen: de directeur van baan nr. 3. Degene die misschien niet aangedrongen heeft op mijn (mijns inziens onterechte) ontslag, maar daar in ieder geval wél mede verantwoordelijk voor is, als directeur zijnde. Au!
En hoe benoem je dat dan? Ik ben tegenover mijn huidige werkgever voorzichtig met laten zien wat er daar gebeurd is (ze mochten eens denken: waar rook is, is vuur, of: ze zal het toch wel voor een deel aan zichzelf te wijten hebben), maar ik wil de pijn ook niet helemaal wegstoppen. Dus, tegenover een ex-collega, ook aanwezig, benoemde ik het maar als: "Ik ben hier terecht gekomen, nadat ik er daar uitgewerkt was" (grinnik, ik zie nu pas de dubbel betekenis van "uitgewerkt" in deze!). En dan mag iedereen het voor zichzelf invullen - wonderlijk genoeg wist iedereen van het belabberde "personeelsbeleid" in baan 3, maar als ik héél eerlijk ben dacht ik ook, tot mijn eigen ontslag, dat er toch wel iets mis zou zijn met de mensen die het trof. En inmiddels weet ik: nee, het is er écht zo erg als het leek.
Pijnlijke ontmoetingen, die ik het liefste uit de weg zou gaan. Toch wel raar - zíj zouden zich moeten schamen, de mensen uit baan 2 en baan 3, niet ik. En toch schaam je je, en wil je om jezelf te beschermen er niet aan herinnerd worden. Maar het leven wordt wel erg lastig, als je zoveel plaatsen en mensen moet mijden!
Herkenbaar.
BeantwoordenVerwijderenMaar zelfs als je naar timboektoe verhuisd kom je ze op de meest onverwachte plaatsen tegen.
Het ongemakkelijke blijft, maar misschien is het tijd om de misplaatste schaamte voorbij te gaan.
Ik probeer...........
VerwijderenHelemaal met Marlien eens. De schaamte is niet aan jou maar aan degenen die het deden, en ja, dat je niet de knoop kon doorhakken. Gelukkig komen we nu in een tijd dat die valse schaamte, schijnheilig gedoe voorbij is. Vrouwen hebben nu meer in de melk te brokkelen, dan vroeger.
VerwijderenSchouders recht en je nooit meer laten inpakken, tenzij je zelf beslist om je te laten inpakken natuurlijk. Succes. Kan er nog zo kwaad om worden. Heb zoveel gedoe meegemaakt op een bedrijf jaren geleden.
Verhuist met een T
BeantwoordenVerwijderenWat een beroerd weekend zul je hebben gehad. Volgens mij is het iets van vrouwen dat zij last hebben van dingen die anderen allang vergeten zijn of waarvan ze jouw probleem of falen hebben proberen te maken. De ellende is dat het je zo onzeker kan maken dat bijna een profetie voor mislukken wordt. En om dat te doorbreken is heeeeel moeilijk. Stoer dat je wel bent gegaan, stoer dat je het hebt opgeschreven. Houd dat vast. Je ontneemt jezelf zoveel gezelligheid en warmte door mensen niet toe te laten uit angst om gekwetst te worden. Volgens mij ben je super goed op weg om het verleden af te schudden en die zelfverzekerde vrouw die ergens van binnen zit naar buiten te laten komen. Maar moeilijk is het en pijn doet het ook. Hoofd omhoog, rug recht en voorwaarts. En dan met twee handen met de middelvinger omhoog naar het verleden en de mensen uit het verleden.
BeantwoordenVerwijderenHerminez, het was niet alleen maar naar... Ik voelde mezelf ook heel stoer en sterk dat ik toch ben gegaan, en dat ik de mensen recht heb aangekeken. O.k, en dan heb ik na afloop maar weer wat meer nachtmerries - die gaan ook wel weer over... ;-(
VerwijderenIk heb moeten leren dat je niet trouwt met je werk en je collega's. Het is gewoon een zakelijke overeenkomst. Makkelijker gezegd dan gedaan in de praktijk echter.
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook geleerd dat je veel mensen niet kunt vertrouwen als het om twee dingen gaat: geld of macht.
Met alle prestatiedruk, reorganisaties met soepele ontslagmogelijkeden en mensen die gewoon niet sporen op de arbeidsmarkt, doen mensen de vreemdste dingen uit angst zelf hun baan (geld) kwijt te raken.
Ontslag wordt al gauw gezien als de makkelijkste en goedkoopste weg. Terwijl het dat helemaal niet is.
Ik heb plekken waar ik ook liever niet kom en angst oud collega's tegen te komen die me echt hebben weggepest. Of mensen die mogelijk een ander beeld van mij hebben dan wat er werkelijk heeft afgespeeld ergens. Ik probeer dan maar te denken IK weet wat waar is en als een ander een mening wil vormen op maar een kant van het verhaal, heb ik ook niet veel behoefte om gezellig te doen met zo iemand.