Voornamen

Ik lag een paar dagen in het ziekenhuis (don't ask, misschien schrijf ik er nog over, misschien ook niet...)...

In ieder geval: het gaat nu weer (soort van)  goed met me... 

Donderdagmiddag mocht ik weer naar huis. Na een dag lang wachten tot de zaalarts groen licht gaf om te vertrekken - grrrr! De uitslag waarop we wachtten kwam maar niet - en uiteindelijk moesten we dus toch "gewoon" zonder uitslag vertrekken - en dat kon OOK gewoon...

Vriendin H. kwam me ophalen. Ontroerend blijf ik het vinden: mensen die afspraken willen verzetten, en nogmaals verzetten, om mij te helpen weer thuis te komen. Ik ben niet zo gewend dat iemand voor mij zorgt...

Uiteindelijk werd ik om 16.00 uur "vrijgelaten". En kwamen we dus terecht in de donderdagmiddagfile naar huis. ANDERHALF uur in de auto! (Voor iets van 5 kilometer...).

Man! Wat werd ik daar (extra) gammel van!

Thuis lag er het één en ander op de deurmat. Een blad, en twee precies identieke bruine enveloppen. Spannend! Leuk!! Ik houd van post!

Eén kaart was van mevrouw Niekje. Dat was erg leuk thuiskomen! (Al moest ik natuurlijk wel even denken - wie is nou die N. - die ik op haar blog onder een andere naam ken? 😊😀😄)

De andere kaart was van M. (Ik gebruik hier alleen maar voorletters - dat maakt alles misschien nóg verwarrender - maar ach, als IK maar weet wat ik bedoel....). Dus ik stuurde MB, een vrouw uit onze kerk, een bedankje per app. Leuk, zo'n kaartje, dat is fijn thuiskomen! Haar reactie: Ik stuurde helemaal geen kaartje!? O.k., gezien de tekst op de kaart - zou het een kaartje zijn van die andere M.? (OOK een "MB"- bedenk ik nu ik dit tik😔?) En ja, dat was hem!

Zo kreeg ik onlangs ook een kaartje van "R". Even nadenken, goed ontcijferen: Ja, die kaart kwam van R...a, en niet van R...e... Eén letter verschil!

Moraal van het verhaal: gebruik altijd voor- en achternaam, tenzij je er een zoekplaatje van wilt maken! Ik ga er zelf altijd van uit, als ik iemand schrijf, dat iemand misschien meer mensen met mijn voornaam kent - ik heb geen naam die heel zeldzaam is... En ook als ik bel noem ik vaak mijn voor- én achternaam - ook omdat mijn gammele gehoor er wat langer over doet om iets te horen, om iets te begrijpen - voor- en achternaam, het hele metrum van mijn naam, iets meer tijd om mijn stem te herkennen - DAT helpt vaak om het kwartje te laten vallen!

Google en privacy

 ... Nooit gedacht dat ik die twee termen ooit nog in één zin zou gebruiken!😅

Eigenlijk houd ik niet van Google - ze willen veel te veel van me weten, en ik word altijd een tikkie paranoide als ik dingen die ik in verband met mijn werk heb gedaan, terug zie op mijn privé-accounts. 

O.k., Ik gebruik Chrome - omdat dat de makkelijkste browser is (en veel dingen NIET openen in Microsoft Edge, of juist weer niet in Chrome - heel irritant!). En ik zoek wel eens iets op in Google of in Google maps, ik gebruik Google Translate als ik voor mijn leesgroep bezig ben, en ik heb een gmailaccount omdat dat moest voor mijn blog op blogger....

Maar toch: Ik houd niet van Google!

Eén van de nieuwsbrieven die ik krijg is van de Consumentenbond. Best interessant, soms! Deze week kreeg ik informatie over het (ont)koppelen van gegevens in Google: https://www.consumentenbond.nl/mag-google-je-gegevens-koppelen?

Misschien zijn er meer mensen die willen ontkoppelen?

MIjn (digitale) erfenis

Al twintig jaar - na mijn (late) afstuderen, sinds ik steeds minder armlastig werd - denk ik geregeld dat ik toch eens een testament op moet laten maken. Want: ik heb alleen een aantal zussen - met wie ik al lang geen contact meer heb, en die ik mijn erfenis niet gun - zij lieten immers ook niets meer horen na het overlijden van onze vader - geen idee of ik van hem schulden of geld zou erven, maar ik vind het wel heel raar dat ik helemaal niets meer hoorde, OOK niet over de erfenis van mijn moeder, waar ik misschien (?) nog recht op zou hebben. 

Nu is de urgentie eindelijk daar: het lijkt er niet op dat ik op korte termijn zal overlijden, maar het is toch goed om het geregeld te hebben. Dus ik zocht en vond een betrouwbare notaris. Griezelig, want ik heb nooit zoveel te maken met "dat soort mensen". Ik kwam terecht bij een notaris die ooit de statuten voor de club waar ik vrijwilligerswerk deed maakte. Grappig hoor: ik kreeg een offerte, besloot daarop in te gaan, we maakten een afspraak. Er werd meegedacht: als je niet zo mobiel bent (toen nog): kom je dan wel een die paar traptreden op bij de ingang? Ja hoor, dat lukt me wel!

Toen ik aankwam werd ik in de (nette, opgeruimde en schone) keuken in de wacht gezet. Maar even later kwam de notaris erbij, die gezellig in de keuken mijn wensen met mij doornam. Ik mag dat wel, lekker laagdrempelig! Later bleek dat ze daarvoor koos omdat de enige andere spreekkamer beneden heel slecht is voor slechthorenden. Lief en attent, dat ze daar meteen rekening mee hielden!

En nu ben ik bezig om alle nodige gegevens bij elkaar te krijgen. En dat is toch wel wat emotioneel.... Wie kan ik aanwijzen als executeur, wie als mentor (voor als ik zelf geen beslissingen meer kan nemen over mijn leven)? Confronterend, dat er dan geen partner is, geen kinderen, geen familie die dat als  vanzelfsprekend op zich kan nemen!

Goed, daar wordt aan gewerkt!

Maar ook naar aanleiding van een post van Koffiedigitalix over de blog van Vlasleeuwenbekje, overleden in februari, denk ik weer na over mijn digitale erfenis. 

Nou is die niet zo erg groot: ik zit bewust niet op twitter, LinkedIn, of andere platformen. Het enige, volgens mij (maar eerlijk gezegd weet ik niet eens precies waar ik allemaal voor ben aangemeld):

Deze blog, Mrs H te B blogt: https://mrshtebblogt.blogspot.com/;

Mijn kook- en receptenblog, Mrs H te B kookt: https://mrshtebkookt.blogspot.com/ en

Mijn Pinterest-profiel: https://nl.pinterest.com/mrshteb/. En volgens mij is dat het!

Ik heb de neiging om die blogs en profielen, en hoe het ook allemaal mag heten, na mijn overlijden maar gewoon te laten bestaan. Of is dat onnodige vervuiling van de digitale ruimte? Ik ben daar nog niet uit!

Hebben jullie daar ideeën over? Wat moet er met jouw digitale erfenis gebeuren na je overlijden? 

Belastingdienst en andere ongemakken

Dat heb IK weer, hoor....

Ik beloofde voor mijn vrijwilligerswerk iets te doen met de UBO-aangifte. UBO = uiteindelijk belanghebbende (en dan in het Engels, natuurlijk), dat je het maar even weet... Dat moet ZELFS voor zo'n ministichtinkje als onze club; STEL dat iemand er met de hele kas - toch altijd een paar honderd euro's in totaal, vandoor gaat! (Voor de goede orde, ik vind ECHT dat je ALTIJD zorgvuldig en transparant met geld om moet gaan, en zéker als het gaat om geld wat door vrijwilligers bij elkaar is "verdiend", en opgebracht door mensen die soms behoorlijk krap zitten...).

De UBO-aangifte dus... Normaal" weiger ik in mijn vrijwilligerswerk de taken te doen die ik ook al in mijn betaalde baan moet uitvoeren - het moet wél leuk blijven! Maar ach, we hebben wat "personeelsproblemen" in het bestuur, én ik ken deze klus omdat ik het eerder deed - voor mijn betaalde baan en voor de vrijwilligersklus. 

Dusss. Bij mijn collega-bestuurders alle gegevens opvragen. Die krijg je dan niet van iedereen meteen in één keer. Beginnen met het invoeren van die gegevens. Halverwege blijven hangen omdat ik tóch nog iets mis. Paar dagen later: alle gegevens zijn NIET bewaard gebleven op de website van de KvK, dus opnieuw. DAN alle bijlagen uploaden. Dat kan niet altijd in het formaat waarin het aangeleverd werd, dus moet ik alles "ombouwen" naar PDF. O.k., en uploaden moet dan OOK NOG in precies de goede volgorde. 

Klaar? Nee, twee van de bijlagen zijn te groot - het mag maximaal zoveel MB zijn - en ik weet nog steeds niet hoe dat zit met MB's, KB's, etc. Ooit wel opgezocht, maar onthouden, dat lukt me dan weer niet.

Afbeelding van Pixabay.

De laatste twee paspoorten kleiner opslaan en opnieuw uploaden. NEE, NIET als JPG, maar weer ombouwen naar PDF. En toen, nadat ik een paar niet zo heel nette dingen heb geroepen hier thuis achter mijn laptop (denk bij al dat gedoe ook nog even een niet heel helder denkend hoofd...) was het uiteindelijk KLAAR! 

Inderdaad, leuker kunnen we het niet maken - makkelijker ook blijkbaar niet.

En dan moet ik nog beginnen aan de belastingaangifte...

Het blijft tobben

Nou ja, dit berichtje is even een proef, of het ZO soms lukt.....

Ook al zie ik dat ik ben ingelogd met mijn google-account van Mrs. H te B, als ik dan een reactie probeer te posten op andermens' blog, ben ik weer een anonieme google-aar... En ik kom er niet helemaal uit waaraan dat ligt?

000Ik ben0 er0 we000l!

Mij0n to0e0tse0nbo0r0d do0et0 r0aar0, nadat i0k haar0 vo0ri00000ge 0w0e0ek0 é'0e0n slo0kje0 ko0ffi0e0 vo0er0de0. 

Daarom0 is0 het0 w0at sti0l hier0....

Neerslagtekort?

Deze week een verheugend bericht op teletekst: Het neerslagtekort wat we sinds 2018 hadden opgebouwd is in de laatste weken en maanden hélemaal ingelopen. We hebben dus geen neerslagtekort meer!

(Maar waarom valt nu juist álle neerslag op mijn vrije dagen, als ik de tuin in wil - en moet - en niet op mijn werkdagen?)

Dan maar een zonnig liedje!

'Vragenlijst ter beoordeling van de werkzaamheden aan uw woning'

Deze week stuurde mijn Woningbouwvereniging een vragenlijst - op papier - toe. En omdat de computer vandaag toch een aantal uren stond te rammelen met een update ben ik daar maar even goed voor gaan zitten. 

Een evaluatie van de werkzaamheden aan mijn woning, in november 2020. De gevel schoonspuiten met een hogedrukreiniger, schuren en lakken van 1 voordeur, 1 schuurdeur (beiden alleen aan de buitenkant) en 1 randje langs de schuur. Waarvoor ik ruim 2 weken thuis moest blijven, en telkens om 7.30 uur op moest staan, om de poort achter in de tuin open te gooien - waarna er dan soms wel, maar vaker geen schilder verscheen (en sowieso pas ná 8.30 uur...). Welke rapportcijfers gaf ik aan het werk, en hoe beoordeelde ik de communicatie? 

Nou, je begrijpt dat mijn Woningbouwvereniging én het bedrijf wat de onderneming uitvoerde van mij bepaald geen voldoende krijgen voor de communicatie! Het schilderwerk is wél mooi geworden - dus voor de uitvoering krijgen ze wel een zesje. Alleen: voor al het GEDOE eromheen, flinke onvoldoendes! Blijven ze zitten, krijgen ze een herexamen? Alsjeblieft niet zeg, ik ben blij dat ik van ze af ben!

Wat ik wel nog heb gemeld op het formulier: er was toegezegd dat er een vergoeding zou komen voor het stroomgebruik. En als ik daar over nadenk vind ik dat eigenlijk ook wel terecht: ze hebben  hier twee weken lang bijna dagelijks met werkmachines ingeplugd - maar ik heb werkelijk geen idee hoeveel energie ze verbruikten. Maar goed, ik ga ervan uit dat zij het wel hebben bijgehouden. Ik vind het wel vreemd dat ik ze daaraan nog moet herinneren - eigenlijk vind ik dat ze dat zelf hadden moeten melden: hoeveel is er verbruikt, en de daarbij behorende vergoeding overmaken. Of ben ik dan erg krenterig, als ik vind dat ze zelf de toegezegde vergoeding moeten overmaken, zonder dat ik er nog een keer extra om moet vragen?

Nóg iets raars: de vragenlijst heeft als kop het logo van mijn Woningbouwvereniging en het renovatiebedrijf. Het ingevulde formulier moet worden opgestuurd naar het renovatiebedrijf. Eerste vraag is een vraag naar mijn naam, adres en woonplaats. Dan 6 kantjes vragen over het groot onderhoud (o.k., het was wél gedrukt voor BLINDEN EN SLECHTZIENDEN.) Dan vragen over of de dienstverlening was zoals ik die van mijn WBV verwachtte. Ja, inderdaad, ik verwachtte al niet veel goeds van deze club - ik huur er al 35 jaar, en ze stonden jarenlang op de allerhoogste plaats op de ranglijst van slechtste verhuurders van het land....

Dan, vraag 40 en verder:
40. Ik voel me eenzamer door de coronacrisis
41. Ik maak me meer zorgen door de coronacrisis
42. Mijn inkomsten zijn onzeker door de coronacrisis
43. Ik zie mooie initiatieven ontstaan door de coronacrisis.
(Alle vragen te beantwoorden met ja / nee / weet niet).

Mijn (jogging)broek zakte af! Welk recht heeft het renovatiebedrijf tot het stellen van deze vragen? Zouden er mensen zijn die in hun naïviteit deze vragen op deze lijst beantwoorden??? De enige reden die ik me kan voorstellen waarom deze vragen in deze lijst worden gesteld: Ja, ik heb een korter lontje dan anders - maar hé, thuiswerken was nu wel (veel) makkelijker dan anders. En ja, dit gedonder van de Woningbouwvereniging zorgde voor héél veel extra stress - terwijl ik het vele thuiszitten en het werken op afstand al stressvol genoeg vond (vind), zonder slecht gecommuniceerd groot onderhoud!

Hiep Hiep Hoera! Mijn huis is "af"!

... Even jullie bijpraten over de toestand van mijn huis - mijn ergernis delen - iets om te lachen geven?

Nadat ik eind vorige week al had gemeld dat ik afgelopen maandag voor het laatst thuis zou blijven voor de schilders die de woningbouwvereniging stuurde, en nadat ik afgelopen dinsdag - na een week proberen - eindelijk de opzichter te pakken kreeg om een goede duidelijke afspraak voor afgelopen woensdag te maken, waarop de schilder drie uur ná het afgesproken tijdstip kwam melden dat het die dag niet meer ging lukken, en ik een nieuwe afspraak maakte voor vanmorgen 8.30 uur (nog steeds heel vroeg voor een wintervakantiedag - maar soit - dan is het maar klaar); na ál die dingen begon "mijn" huisschilder dus inderdaad vanmorgen met het aflakken van de schuurdeur (het schuren was al vorige week gedaan) - daaraan werkte hij van ongeveer 9.00 uur tot 11.45 uur - maar toen was het toch écht helemaal en mooi KLAAR! 

O.k., "men" zou op 10 november het huis aan de buitenzijde komen schoonmaken, het is nu drie weken van thuisblijven verder, maar dan héb je ook wat:  een schoongespoten gevel (alleen meldde mijn buurvrouw dat zij echt geen verschil zag...), een aan de buitenzijde helemaal nieuw gelakte voordeur, een nieuw gelakt randje langs de schuur, én een nieuw gelakte schuurdeur, aan de binnen- én de buitenkant (tenminste - ik moet nog gaan kijken of ook de binnenkant wel is gedaan...)....

(En NU houd ik op met zeuren. Ik hoop dat de stress van al dit gezeur ook snel zakt - ik kan dit gedoe er op dit moment niet zo goed bij hebben, merk ik. Ik wil - 's morgens uitslapen - erop uit kunnen voor een wandeling en / of een boodschap - in de tuin aan het werk voor de winter - me lekker ontspannen door mijn huis kunnen bewegen, zonder voortdurend bewustzijn dat alles open moet staan, en ik dus op moet letten voor insluipers....)

Constructief bezig zijn (en een tip!)

Eerst maar de tip - Marieke gaf hem bij het vorige bericht bij de reacties (maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen alle reacties leest...):

Er schijnt een gel te bestaan, te koop bij de opticien, die het beslaan van brillen tegengaat. Ik hoorde ook wel eens dat een badkamerspiegel insmeren met afwasmiddel het beslaan tegengaat - ik weet niet of dat ook voor brillen geldt (en of je er dan nog iets door ziet?) Dank je wel Marieke, ik ga een keer op onderzoek uit!

En dan was ik Ontzettend Constructief Bezig, vandaag en gisteren! (En hoewel ik al heel lang een groot mens ben, kan ik daar nog steeds trots op zijn, als ik "regeldingen" goed aanpak, zonder boos te worden of verdrietig - gewoon bellen / mailen, en de dingen in overleg zo goed mogelijk regelen!!!!)

Gisteren zocht ik het directe telefoonnummer op van een afvalopperhoofd hier in de stad, wat ik in juni kreeg. Zowel de wethouder als dit opperhoofd beloofde dat het afval nu echt wekelijks opgehaald zou worden - dus nu het weer begint te haperen, gebeld, ingesproken: regel het nu eindelijk eens een keer goed! We betalen héél véél belasting om het afval op te laten halen - DOE dat dan ook... Want in deze tijd van het jaar, met al het noodzakelijke snoeiwerk, is het bést handig om je afval ook weer kwijt te kunnen (gelukkig mag ik de grote bak van de buurvrouw lenen, die haar afval toch niet gescheiden weggooit...).

Ik schreef er eerder over: op 9 november kreeg ik een brief, dat de Woningbouwvereniging op de 10e de gevel zou komen schoonmaken. In de praktijk werd dat ook op de 11e, de 12e, de 13e - tot aan afgelopen maandag. Vorige week vroeg ik al een paar keer naar een opzichter of zoiets - die was er niet, werd mij verteld. Afgelopen maandag meldde ik de schilder die de voordeur aflakte dat dit de laatste dag was dat ik thuis zou blijven voor het schilderwerk. En dus stond er dinsdagmorgen heel vroeg weer iemand op de stoep, of ik de deur weer open wilde zetten voor schilderwerk. Maar gelukkig vond ik afgelopen weekend een boekje terug over groot onderhoud - gepost rond mijn vakantie in juli. En daarin: Tadaah! Naam, foto én telefoonnummers van allerlei schilderopperhoofden. En ja hoor, toen ik vanmorgen belde kon ik een gepaste afspraak maken om het werk af te komen maken - morgen om 8.30 uur. En dus niet om 7.30 uur - want dan werken ze nog helemaal niet! (Kan iemand mij vertellen waarom ik dan al twee weken om 7.30 op moest staan om de deuren te openen???)

Dus hèhè - als het goed is ben ik ná morgenochtend van de ellende af. Niet meer hele dagen thuisblijven, en op wacht zitten in de huiskamer, maar er gewoon op uit kunnen voor een wandeling, een boodschap, naar de bovenverdieping kunnen. De luxe! Ik krijg mijn huis & tuin terug -  tenminste, als ze zich nu wél aan de afspraken houden.....

Ik mis Toon!

Toen ik verhuisde, bijna 7 jaar geleden, hield ik mijn oude kapper-om-de-hoek aan. Ach, het is maar een kilometer of vijf van hier, en  ik hield van die man! Van Toon kreeg je altijd een hele stevige zoen & omhelzing mee na de knipbeurt, en tijdens het knippen kon het over van alles gaan: de liefde, de dood, over geloven en genieten. Het kón zijn dat je aan de afwas werd gezet als hij erg veel klanten had, of dat je werd gevraagd om langs de supermarkt te gaan om eten voor hem te halen. En anderzijds heb ik ook wel eens spullen bij hem gestald als ik uit de bus stapte, en ik mijn fiets moest halen voor de laatste meters naar huis. Of ik ging even koffie drinken als ik zag dat het rustig was, en ik aanspraak / een knuffel nodig had, of mijn verhaal kwijt wilde....

In augustus 2019 overleed Toon, heel plotseling. Ik probeerde hem al een paar dagen te bellen voor een afspraak, mopperde stevig omdat de zaak niet bereikbaar was, en hij nog steeds geen antwoordapparaat had aangeschaft. En toen ik op een late zaterdagmiddag langs de zaak fietste, zag ik daar het bericht van overlijden aan de deur. En ik kwam volkomen van slag thuis......

Ik mis die man!

Vanmorgen mocht ik weer naar de kapper, nu op 10 minuten lopen van huis. De vorige keer was nét na de kapperslockdown - en met mijn dikke haar, en deze warmte.... Maar mijn huidige kapster vindt dat zij niets te zeggen heeft over mijn haar, dat ik zelf mag (moet) zeggen hoe ik het wil. Hoe dan? Ik ben vooral van "makkelijk en comfortabel", en dan mag de kapper zeggen of / hoe dat kan, wat staat, wat bij mijn leeftijd en mijn stijl past...

Want ja, met Toon had ik ook geregeld "discussie" over hoe kort het mocht - meestal wilde ik korter dan hij - alleen vlak voor een vakantie "mocht" mijn haar op zijn allerkortst, met nog genoeg haar bovenop mijn hoofd om een zonnesteek (zoveel mogelijk) te voorkomen...

Ik mis die man! Gewoon, dat iemand - na een jaar of 15-20 jouw hoofd knippen - zó goed weet wat de bedoeling is dat hij knipt, en dat je het in die tijd over belangrijker dingen kunt hebben....

Wie weet ....? (Blogspotvraagje) + Update

Jullie zien: Ik blog op Blogspot, dat is gekoppeld aan een gmail-account - wat ik eigenlijk verder niet gebruik. Ooit kreeg ik in de gmail een bericht binnen als iemand een reactie op mijn blog zette, maar dat heb ik niet tijdig bevestigd (of zoiets...). Nu zie ik reacties dus alleen als ik zelf teruglees op mijn blog - en dat doe ik niet zo vaak, teruglezen wat ik zelf heb geschreven, en verder teruglezen om te kijken of er nog nieuwe reacties zijn.

Dat betekent dat jullie leuke, door mij zeer gewaardeerde reacties soms "in het niets" verdwijnen, maar ook dat er spam kan worden geplaatst zonder dat ik dat zie. Zo word ik op dit moment lastig gevallen met een Miep die leningen aanbiedt, en daarbij ook nog de naam van God misbruikt. Daar wil ik niet aan meewerken!!!

Daarom: Weet iemand hoe (of?) ik de verbinding tussen mijn gmail-adres en mijn blog weer kan herstellen? Ik  zou je zeer dankbaar zijn!

*******************************************************************************
Dank voor jullie supersnelle reacties!  En de bloemen gaan naar (*Tromgeroffel*): Purperpol! Ik ben nl. veel te lui om te modereren...  De mogelijkheid die Purperpol noemt kende ik helemaal niet - ik blog ook pas zo'n jaar of 10 😏.....

Overigens vind ik het wel (weer eens) een goed voorbeeld van "wat hulp vragen vermag". Ik ben daar niet zo goed in, dus ik zat al een paar jaar met dit probleem. Zoals ik ook al een paar maanden met het probleem zat dat mijn slaapkamerraam niet meer goed open en dicht ging; iets wat mijn hulp woensdag binnen 5 minuten na binnenkomst oploste door 1 knopje in te drukken....

Hiep hiep Hoera!

Een van de vriendjes van het Repair Café heeft net zitten puzzelen op mijn computer. Het probleem wat ik had met inloggen leek opgelost - maar was het uiteindelijk dus toch niet....

Maar: als ik Chrome gebruik - dán kan ik ineens weer gewoon dingen doen op Blogspot!

(Nou ben ik geen fan van Chrome, maar wat werkt, werkt - toch?

Iets lekkers, iets moois

Gek genoeg kan ik dus wél een blogpost maken, maar ik kan niet op mijn lezers reageren.... Mmmm?!? Ik zie mijn eigen (😇)hoofd, zie dat ik kan "posten als mrs. H te B."- maar ik kan niet reageren, hier of op andermens' blogs... Ik ga het wel eens uitzoeken / proberen uit te zoeken / als ik tijd heb. In de tussentijd: even een foto van iets moois, lekkers en nutigs:

Ik hoop dat de inhoud oranje lijkt - dat het lijkt op wat het is?

Ik maakte vorig jaar al goudsbloemolie / calendula-olie (zonnebloemolie met goudsbloemblaadjes) - altijd handig voor mijn übergevoelige velletje. Nu, met al dat handen wassen, extra nuttig! Het houdt de pijn / jeuk / beschadigingen van mijn handen een béétje binnen de perken!

Goedemorgen!

Even een probeerseltje - het lijkt alsof ik sinds gisteravond niet meer kan inloggen...?

Welke apps vind jij leuk, nuttig of noodzakelijk?

Laten we het weer eens over iets anders hebben! (Iets anders dan wat? Moet ik dat nog zeggen? 😋)

Deze winter kocht ik Mijn Eerste Echte Smartfoon! O.k., zelfs ik beland langzaam maar zeker in de 21ste eeuw...… Toen ik ziek was heb ik eindeloos - voor zover mijn hoofd het toeliet - in bed stomme filmpjes gebladerd op YouTube. Ik keek zelfs naar Boer zoekt Vrouw, en stukjes van First Dates. Al heb ik dat TV kijken op de telefoon nog niet helemaal in de vingers. Toen mijn werkgever belde om te vragen hoe het ging - en ik net weer eens een keer in de supermarkt stond - lukte het me niet om op te nemen: moet ik nou vegen of drukken - waarom doet dat 👻ding het nou niet? Maar toen de huisarts, tegen de afspraken in, mij op mijn mobiel belde kreeg ik zomaar contact (al weet ik nog niet of ik dat trucje kan herhalen, als het weer voorkomt!).

Ik vind het leuk speelgoed! Het lukt me al een beetje om de weg te vinden als ik een fietstocht maak (de eerste aanleiding om het geval aan te schaffen). Ik kan De Slimste Mens spelen, en bladeren op Pinterest (al lijkt er verschil te zitten tussen de app en de website - ik zoek de 7 verschillen nog!). En ik downloadde een gratis kinderboek van Paul Biegel - just in case van vertraging of vakantie....

Maar: zijn er apps die jullie leuk of nuttig of onmisbaar vinden? Ik zoek bijv. een handige manier om bibliotheeklijstjes te maken? Iemand tips? Ook tips voor zomaar leuke apps zijn zeer welkom: als ik in de trein zit vermaak ik me ook graag met min of meer nutteloze bezigheden.....

(Ik heb een Google-telefoon - ik weet niet of dat nog uitmaakt?)

Wat verdwijnt

Ik wil wat dingen memoreren die verdwijnen - ik voel me soms ZÓ bejaard, als ik bedenk wat er allemaal al is verdwenen in paar jaar / ruime halve eeuw die ik al leef (en dan heb ik het maar even niet over alle flora en fauna - van het verdwijnen van alle beestjes word ik té treurig):

• Binnenkort bestaat de Moorkop niet meer. Want racistisch. Het blijft natuurlijk gewoon het superlekkere en ietwat ongezonde gebakje, maar we gaan het anders noemen. Prima toch? Al hoorde ik gisteren dat een bakker die dit gebak een andere naam had gegeven werd belaagd door mensen die een Moorkop "eisten": We leven in een bizar land!
• Zwarte Piet is al een paar jaren aan het verdwijnen. Natuurlijk groeide ik op met Sinterklaas en Zwarte Piet, en niet met een groene, paarse of roetveegpiet - maar de tijden veranderen, "we" (witte mensen) worden ons bewuster van ons "white privilege" - en geven wat terrein prijs. Ik had wél de neiging om "for old times sake" wat "ouderwets" sinterklaaspapier mét Zwarte Piet te bewaren - maar waarom zou ik?
• Gisteren liet iemand in een cursus een tv-testbeeld zien. Goh - wanneer zie je dat nog eens? Ik heb altijd moeite om mijn veel jongere collega's uit te leggen dat 's nachts om 24.00 uur de tv op zwart ging, het Wilhelmus klonk, en alle / de meeste radio- en tv -zenders gingen uit. Als het eerder nog geen tijd was om nar bed te gaan, dan was het NU wel. 

DANK!

Even een berichtje om te melden dat ik blij met jullie, lezers, ben! Soms vraag ik me wel af wat ik hier wel of niet wil laten zien - gaat het (alleen) over consuminderen, over Levenskunst, over boeken - of gaat het ook over hoe zeer het leven soms doet? Ja, ik vind het ook belangrijk om me niet alleen te laten zien als ik kan jubelen, als ik geniet van de dingen.... Én ik heb soms mensen nodig om even iets aan kwijt te kunnen, en die heb ik niet in huis....

Daarom, voor jullie, een plaatje wat ik net op Pinterest vond:

Dank voor jullie lieve en mee-levende reacties (of alleen maar voor het lezen, en daarmee deelgenoot worden van mijn leven). 

Voor mezelf even een plaatje wat ik onlangs bij het opruimen van mijn computer vond ----- o.k., dat volgt! (Hij staat op mijn bureaublad, maar WAAR staat de afbeelding zelf? Zal ik ooit leren hoe zo'n computer nou precies in elkaar zit?)

Tot slot een "wijsheid" waar ik mezelf altijd aan vasthoud, als het moeilijk wordt. Hij werd me ooit verteld door een kennis, en ik geef 'm graag door. Zij vroeg zich af, toen het leven erg moeilijk werd: "Wat zou (Sint) Franciscus doen?". Nou, Sint Franciscus zou (hoe dan ook) God loven - ook al had hij een slechte gezondheid, werd hij voor gek versleten - hij deed wat hij moest doen, ging door op zijn eigen pad. 

Droomhuis gezocht - Update

Net weer even gespiekt: het gedroomde huis is al verkocht, binnen twee weken nadat het te koop kwam te staan..... Dus daar hoef ik me geen zorgen / illusies over te maken...

Ik ben bang dat ik een paar mensen heb beledigd in mijn vorige post, en dat is het laatste wat ik wil...

Ik ben opgegroeid op het platteland, en was érg verbaasd toen ik als 18-jarige mensen dat hoorde bestempelen als "De Randstad". Huh, dat GAT? Met alle knellende sociale controle, met geen enkele échte boekwinkel in het dorp (die kwam pas in later jaren), met twee supermarkten - waar je dus de keuze had tussen de Spar en de AH om te gaan werken als 15-jarige.... Met alleen een MAVO en een Huishoudschool in het dorp. De Randstad?

Toen ik ging studeren verhuisde ik een kilometer of wat verderop - op fietsafstand (maar dat is een rekbaar begrip) van mijn geboortedorp. Mijn geliefde wilde altijd dominee worden in Tietjerksteradeel - en dat was voor mij een schrikbeeld: zó landelijk, en dan als domineesvrouw.....! Inmiddels woon ik al HEEL VEEL jaren in deze stad, ik heb er gestudeerd en gewerkt, heb er vrienden en vrijwilligerswerk. Mijn betaalde werk is de laatste jaren een paar steden verderop.

Zou ik buiten deze stad kunnen en willen wonen? Ik denk het wel. Al houd ik er altijd ook wel rekening mee dat ik de dingen moet kunnen bereiken, met het OV of met de fiets. En ik houd wel van wat reuring op zijn tijd - terwijl ik tegelijkertijd óók op mijn rust gesteld ben (en er steeds meer op gesteld raak).

Als ik op vakantie ben geniet ik altijd erg van de rust en de ruimte, de vriendelijkheid en het geduld van veel mensen buiten de steden. Heerlijk! Maar de onrust van de Randstad zit toch in mij ingebakken - na een tijdje begint het te kriebelen, en wil ik weer vaart maken.

Afgelopen zomer fietste ik vanuit mijn woonplaats naar het "barre" noorden, en ik had op de camping in Norg een goede tijd. Ik had in "Stad" (voor de niet-stedelingen: Groningen) een érg leuke ontmoeting met een medeblogster, en ik bezocht een héle leuke tentoonstelling in het Groninger Museum...

Maar wat wil ik nou eigenlijk zeggen met dit hele verhaal? SORRY als ik iemand beledigd heb! Ik merk dat jullie net zo gehecht bent aan de grond waarop je woont, als ik dat ben....

Kast!

Al sinds mijn verhuizing, ruim 5 jaar geleden, was ik ontevreden met mijn buffetkast. Die kocht ik ooit - natúúrlijk tweedehands - voor op de slaapkamer, maar nu moest hij in de huiskamer mijn serviesgoed en glaswerk herbergen. Ik vond de kast nog steeds wel mooi, maar dat het glaswerk open en bloot stof stond te verzamelen - dat vond ik niet zo heel erg handig.

Al een tijdje zag ik bij de kringloop hier om de hoek een mooie vervanger. Maar: Is dit hem nou? Stáát -ie wel? Ik vind het altijd zó lastig om dat soort beslissingen in mijn uppie te nemen! Dus heb ik een paar weken terug vriendin M. uitgenodigd, met het verzoek om eens mee te kijken. Ik wil aan die muur nog "iets" hangen, en daar ook. En die kast - staat die goed bij de bedoelde muur? Met haar suggesties kon ik op pad. "Doet u mij die kast maar, en dan mogen jullie gelijk de oude meenemen". Maar nee, zo werkte het niet. Ik mocht € 15 betalen om de kast op mijn stoep af te laten leveren, en voor het ophalen van de koude kast hadden ze de eerste weken geen tijd. O.k., dan haal ik hem wel - leen me een karretje, en ik loop die 800 meter.
Dat lukte, en ik voelde me stoer! Maar ja, toen moest ik de oude kast nog ontmantelen (leuk werk, iets slopen!), afvoeren, en de nieuwe in elkaar zetten. Eitje, toch? Nou nee..... Donderdag met de kast naar hier gesleept, en de oude kast deels ontmanteld. Vrijdag had ik fysiotherapie - dan ben ik de rest van de dag niets meer waard. Zaterdag probeerde ik de nieuwe kast in elkaar te zetten. Maar alleen al uitzoeken hóe - dat kostte nogal wat moeite. Wat - moet - waar? Gelukkig had ik een foto - dat hielp wel een beetje. Maar in mijn eentje een loodzware kast van 2 meter lengte en 1.30 meter hoog de baas kunnen bleek net iets te ambitieus. Ik heb aardig wat schrammen en blauwe plekken opgelopen - en toen ik tenslotte het hele gevaarte op mijn hoofd kreeg - BULT - én de kast beschadigde, gaf ik de moed op. Niet handig, om dat alleen te willen doen!

Maar ja, wat dan? Ik heb niet zomaar een blik helpers klaarstaan. Uiteindelijk belde ik één van mijn medevrijwilligers van het Repair Café, die prompt twee uur later op de stoep stond, en nog eens twee uur (en enkele krachttermen) later stónd de kast!

Ik ben er blij mee - de kast staat goed in mijn huisje, en biedt heel veel bergruimte. En eindelijk ben ik weer een stapje verder met inrichten!

(Nee, geen foto van de kast in zijn hoek - er is in deze tijd van het jaar weer nauwelijks daglicht als ik thuis ben. Toch vind ik de herfst nu fijner dan andere jaren - ik heb er deze zomer naar gesnakt om te kunnen slapen in de kou....)