Mooi!

Het zijn sombere, donkere en mistige dagen, deze novemberdagen. Het is vroeg donker, vaak al als ik na een werkdag in de trein stap, maar altijd zeker als ik weer in mijn woonplaats aankom. Nu is het al soort van licht als ik opsta, maar dat duurt niet lang meer. Nog 1 week tot de Advent, en daarna gaan we weer op naar het Licht. Ik houd van seizoenen, maar dit seizoen is zeker niet mijn favoriet.

Ik keek al twee weekenden uit naar bloemen: graag wat kleur in mijn leven! Maar vond niets wat kleurig genoeg was, en betaalbaar (en waar komen bloemen vandaan, in dit seizoen? Van waar worden ze ingevlogen?). Maar deze week kreeg ik van mijn baas ineens, totaal onverwacht, bovenstaand boeket. Gewoon, als vervolg op een functioneringsgesprek, omdat ik zo hard werk. 

Hoe bijzonder is dat?

Droomhuis gezocht - Update

Net weer even gespiekt: het gedroomde huis is al verkocht, binnen twee weken nadat het te koop kwam te staan..... Dus daar hoef ik me geen zorgen / illusies over te maken...

Ik ben bang dat ik een paar mensen heb beledigd in mijn vorige post, en dat is het laatste wat ik wil...

Ik ben opgegroeid op het platteland, en was érg verbaasd toen ik als 18-jarige mensen dat hoorde bestempelen als "De Randstad". Huh, dat GAT? Met alle knellende sociale controle, met geen enkele échte boekwinkel in het dorp (die kwam pas in later jaren), met twee supermarkten - waar je dus de keuze had tussen de Spar en de AH om te gaan werken als 15-jarige.... Met alleen een MAVO en een Huishoudschool in het dorp. De Randstad?

Toen ik ging studeren verhuisde ik een kilometer of wat verderop - op fietsafstand (maar dat is een rekbaar begrip) van mijn geboortedorp. Mijn geliefde wilde altijd dominee worden in Tietjerksteradeel - en dat was voor mij een schrikbeeld: zó landelijk, en dan als domineesvrouw.....! Inmiddels woon ik al HEEL VEEL jaren in deze stad, ik heb er gestudeerd en gewerkt, heb er vrienden en vrijwilligerswerk. Mijn betaalde werk is de laatste jaren een paar steden verderop.

Zou ik buiten deze stad kunnen en willen wonen? Ik denk het wel. Al houd ik er altijd ook wel rekening mee dat ik de dingen moet kunnen bereiken, met het OV of met de fiets. En ik houd wel van wat reuring op zijn tijd - terwijl ik tegelijkertijd óók op mijn rust gesteld ben (en er steeds meer op gesteld raak).

Als ik op vakantie ben geniet ik altijd erg van de rust en de ruimte, de vriendelijkheid en het geduld van veel mensen buiten de steden. Heerlijk! Maar de onrust van de Randstad zit toch in mij ingebakken - na een tijdje begint het te kriebelen, en wil ik weer vaart maken.

Afgelopen zomer fietste ik vanuit mijn woonplaats naar het "barre" noorden, en ik had op de camping in Norg een goede tijd. Ik had in "Stad" (voor de niet-stedelingen: Groningen) een érg leuke ontmoeting met een medeblogster, en ik bezocht een héle leuke tentoonstelling in het Groninger Museum...

Maar wat wil ik nou eigenlijk zeggen met dit hele verhaal? SORRY als ik iemand beledigd heb! Ik merk dat jullie net zo gehecht bent aan de grond waarop je woont, als ik dat ben....

Droomhuis gezocht

Ohhhh! Ooit - iets van 8 jaar geleden - mocht ik met een heleboel andere potentiele huurders gaan kijken bij een huis waar ik helemaal wég van was: niet al te ver overal vandaan, een redelijk standaard huis uit 1919, maar mét een tuin van ruim 100! vierkante meter. DIE wil ik!!!!

Jammer genoeg stond er iemand nóg langer op de lijst dan ik, en die wilde de woning ook. En toen er een paar jaar later weer een woning in de straat beschikbaar kwam was de huur gestegen tot ver buiten mijn bereik. (Ik blogde er hier en hier over.)

Dit weekend fietste ik weer door de straat. Want dat doe ik sinds die tijd soms: daar staat MIJN huis! Hangt er toch een "Te Koop" bord aan het huis!? Ohhhh! DIE WIL IK!

Ik kon het niet laten: even spieken op funda.nl hoeveel het huis moet kosten. Zou het eventueel, op een hele gekke manier, binnen mijn bereik zijn? Zou het.....?

Maar nee, ik kan theoretisch een hypotheek van maximaal € 135.000 krijgen, en zelfs met ál mijn "vermogen" kom ik dan nog een tonnetje te kort.... Want een huis van ruim 300.000, mét asbest en energielabel E, en allerlei andere bijkomende kosten...… Keep on dreaming!

De rest van de zondagmiddag bracht ik bladerend op Funda door. Is er ergens een huis met grote tuin te koop binnen mijn budget - en dan niet in het verre oosten of barre noorden van het land, maar bijv. ergens in de buurt van zee?

Ik ben normaal nooit zo jaloers op mensen die meer salaris hebben dan ik, en / of die samen met een partner leven - wat ook meer geld in het laatje brengt. Maar nu heb ik het er éven moeilijk mee.....

Boodschappen (gratis en goedkope - )

(Nou ja, een tweede logje vandaag - #hetmoetooknietgekkerwordenmetmij!)

Het ging lekker met de boodschappen! Ik kon zomaar alles krijgen (kopen) wat ik wilde hebben en nodig had.

En wat natuurlijk nóg leuker is: veel gratis en goedkope boodschappen! Via scoupy.com lopen geld terug acties van Bonduelle (€ 1,19 terug, blijft € 1,00 over), Pulled Oats en vegetarische Crispy sticks (beide volledige aankoopbedrag retour)*. De Lidl had zijn "vegetarische specialiteiten" in de aanbieding: 2 pakjes, dus 4 porties voor € 2,50. 

* (Let op: sommige scoupy-acties zijn gebonden aan een persoon / mailadres: kijk even of de aanbieding ook voor jou geldt, als je er gebruik van wilt maken!)

In mijn vriezer heb ik drie lades, of liever tweeënhalf: één voor brood, één voor (meestal afgeprijsd) vlees, en een halve lade voor vegetarische producten. De klaargemaakte maaltijden prop ik ergens bij waar ruimte is... Dát wil ik omdraaien: ik wil minder vlees op voorraad, meer vegetarisch, en ik wil zeker meer ruimte hebben voor gemaksvoedsel, voor maaltijden-op-voorraad-voor-drukke-dagen. Met de aankopen van vandaag maakte ik een mooie start daarmee!

Bij de Lidl waren ook de kaki's in de aanbieding: 3 voor € 1,00. Ik eet ze weinig, maar vind ze wél erg lekker. Nadat er eerst een hoop gedoe was omdat de kassa mijn pinpas niet slikte (een andere kassa gelukkig wel), zag ik bij het controleren dat de kassière maar 2 vruchten aansloeg. Naar de servicebalie: daar wilde de kassamevrouw de ene kaki apart afrekenen, dus voor nog eens € 0,35. Zodat ik voor drie kaki's tóch € 1,01 (oef - ik zie nu dat het € 0,01 had gescheeld - ik ben een slechte rekenaar!) zou moeten betalen. Daar ben ik het niet mee eens: drie kaki's voor € 1,00 - en als ik dan ook nog zelf aangeef dat ik te weinig betaal....? In ieder geval: we kwámen er uit - maar toch had ik een bedankje wel op prijs gesteld, ook al vind ik het zelf heel normaal dat ik het óók meld als ik te weinig betaal!

Demonstreren?

In mijn studententijd was ik er nogal van, van het demonstreren. Ik herinner me mijn eerste demonstratie nog maar al te goed: de anti-kernwapendemonstratie in Den Haag, in november 1983. Met mijn net verworven zelfstandigheid maakte ik op een werkweek van school - mijn ouders vér buiten bereik - de afspraak met een vriendin van de middelbare school om naar deze demonstratie te gaan. Bij de grote demonstratie in Amsterdam, in 1981, was ik er niet bij: nog net te jong, ik kreeg van mijn ouders NOOIT toestemming om zoiets "akelig links" te gaan doen!

Dit weekend wordt er weer volop gedemonstreerd: Nu.nl heeft vandaag zelfs een knopje met "Waar wordt er dit weekend voor of tegen Zwarte Piet gedemonstreerd". Ik vraag me af waarom? Wat is het belang van Nu.nl hierbij? Waarom zouden  mensen dat willen weten? Ik ben tégen Zwarte Piet - of liever: Ik vind dat Zwarte Piet zo snel mogelijk aangepast zou moeten worden aan de veranderende inzichten (ook al ken ik óók zwarte mensen die ZP geen enkele probleem vinden, ik ken óók volwassenen en kinderen die het slaaf- of knecht-zijn wél heel problematisch vinden). Maar ik zou niet zo snel gaan demonstreren: ik gun kinderen een gezellig, leuk, folkloristisch kinderfeest. Ik hoop van harte dat het vandaag niet tot "ongeregeldheden" komt, dat we een andere manier vinden om de wereld beter, meer inclusief te maken dan door te vechten en te schelden.

Verder is er in Utrecht vandaag een anti-abortusdemonstratie. Het is 2019! En alweer: ik heb ook wel soort van bewondering voor díe mensen die al het leven beschermenswaardig vinden, die vanuit hun pacifistische levensovertuiging abortus afwijzen - maar ik ben dan ook wel weer zó feministisch dat ik vind dat de keuze bij vrouwen moet liggen: wil jíj zwanger zijn / blijven? Wil jij je lichaam een paar maanden ter beschikking stellen aan een mini-inwonertje? Kun je dat opbrengen? En wat natuurlijk helemaal gruwelijk is: al die mannen, die zelf hun lichaam niet ter beschikking hoeven te stellen, maar die maar al te makkelijk vinden dat vrouwen dat wél zouden moeten doen en willen en opbrengen.

Afbeelding van www.ranibee.com/

Toch ga ik ook niet demonstreren voor het recht op abortus (Is er wel een tegendemonstratie? Of laten we de "Schreeuw om Leven"-mensen gewoon lekker lopen?).

Ik vind het te koud....

Ik heb me overigens een paar maanden wél aangemeld als "abortusbuddy" bij het Humanistisch Verbond, om vrouwen bij te staan op weg naar een abortus-afspraak als ze langs een haag van anti-abortusmensen moeten lopen. Misschien meer symbolisch dan effectief, deze aanmelding - maar ik vond dat ik dat als kerkmens en als feministe móest doen.

Goed, dat was een hoop gefilosofeer op de vroege morgen - boodschappen doen!

Allerzielen

Gisteren en eergisteren was het Allerzielen en Allerheiligen. Tegenwoordig ook voor niet-katholieken een feestdag - hoewel er deze week op het 8-uur journaal meteen ook een link werd gelegd met Halloween. We hebben behoefte aan rituelen, nu we de kerkelijke rituelen voor een groot deel zijn kwijtgeraakt.

Ik merk dat ik word aangestoken: normaal is dit niet de tijd van het jaar dat ik meer dan anders aan mijn Lief denk, dat valt meer in april / mei en rond Pasen, maar nu is er weer wat meer weemoed.... Niet op een slechte manier overigens, gewoon, stilstaan bij wat geweest is, door welke diepten ik in mijn leven ben doorgegaan.

Dit liedje is voor mij een van de meest ultieme rouwliedjes: geschreven door Friso Wiegersma, de geliefde van Wim Sonneveld. Een lied waarmee hij, naar eigen zeggen, afscheid nam van zijn periode als "weduwe Sonneveld". Let vooral ook op de modulatie aan het eind van het lied: van mineur naar majeur, een heel onnadrukkelijke overgang naar hoop, naar verder leven. Zo mooi!

Fietsen in de herfst

Natuurlijk ging ik er afgelopen week ook een keer met de fiets op uit.

Nu regent het en is het vrij koud, maar woensdag was het nog stralend zonnig weer (en vrij koud). Ik dook dus mijn winterjas op uit de krochten van de kledingkast. Die is eigenlijk nog wat te warm (Volgens Wehkamp puur katoen, volgens het etiket geldt dat alleen voor de buitenkant; de binnenkant is puur polyester - en dus word ik er drijfnat in, als ik fiets en het nog niet vriest...), maar 's morgens is mijn zomerjas nu écht al te koud.

Op woensdag is één van de weinige dagen dat de grote Emmaus in H. open is. En het is mooi fietsen, die kant op. Daarom ging ik op pad, fiets, waterfles, fietskaarten mee. Toch dwaalde ik wat af: ik kwam aan de verkeerde kant van het kanaal terecht, en kon toen véél te noordelijk pas oversteken. Volgens de Fietsersbond zou het om een "ommetje" van een kilometer of 25-30 gaan - maar met mijn rijstijl werd het zo ongeveer het dubbele. Aan het eind van de dag kon ik geen brug over een kanaal, rivier, spoorbaan of snelweg meer zien!

Eigenlijk vind ik deze Emmaus te druk: mensen staan al te wachten voor het hek open gaat, en dan loop je file in de winkel. Mwah!

Maar het was wel heel lekker om onderweg te zijn, om even iets buitenshuis te doen. Ik ontdekte weer straten in mijn stadje waar ik nooit kom, een landgoed waar ik nog nooit van had gehoord. En de kleuren: die waren op hun herfstigst, nogal obsceen, zo rood en blauw en levend en stralend!

Sparen en beleggen

Ik heb de goede gewoonte om de stand van mijn inkomsten en uitgaven bij te houden: naast mijn gewone dagelijkse kasboek (in excel) kijk ik elke maand even precies naar de stand van mijn spaarrekeningen en beleggingen. Ook omdat ik het vaak lastig vind om te zien hoe ik (bijvoorbeeld) de beleggingen moet bijhouden: dat is natuurlijk gewoon een fictief getal - het wordt pas echt geld als ik de aandelen verzilver.

Maar goed: ik probeer elke eerste van de maand op te schrijven (in een apart excelletje) wat ik bezit (dat blijft raar om dat zo te tikken: ik ben "ineens" zo'n kapitalistje geworden die "bezit" heeft...).

O.k., de stand van zaken per vandaag, 1-11-2019, het jaar 2019 tien maanden onderweg, nog twee  maanden te gaan dit jaar.

Op de spaarrekeningen staat nu € 14,87 minder dan een maand geleden. Maar dat komt ook omdat ik met ingang van deze maand beter "per datum" probeer te beleggen: zodra mijn salaris binnenkomt, tussen de 20ste  en de 25ste van de maand, gaat er automatisch een bedrag naar de ASN-spaarrekening en een bedrag naar de beleggingsrekening. Het bedrag van de beleggingsrekening moet dan - weer een dag later - automatisch worden belegd, in twee verschillende ASN-fondsen. En mijn beleggingen werden deze maand maar liefst € 793,87 meer waard (maar, zoals gezegd: dat is fictief geld...).

Een tijd geleden meldde ik hier dat ik eind dit jaar op een mooi rond bedrag uit wilde komen. Alleen vind ik het niet zo nodig om hier precies te vermelden hoeveel ik bezit. Maar nu ik ook voor mezelf niet opschreef welk bedrag mijn streefbedrag was heb ik geen idee meer welk rond bedrag mijn streefbedrag was....

In ieder geval werden dit jaar mijn spaartegoeden tot nog toe minder waard, en mijn beleggingen meer. Overall: een stijging. Ik ben niet ontevreden!

(Er zit een roodborstje in de kwee - en dat is toch echt veel belangrijker dan dit geklets over geld!)