Mooi boek: Naar de ware Jacob

Ik had weer zo'n lekker boek, de laatste dagen! Zo'n boek waarbij je zin hebt om in de trein te blijven zitten tot je hoofdstuk uit is, en om vroeg naar bed te gaan om daar nog wat langer te kunnen lezen (Ik lees altijd nog wel een paar pagina's, voor het slapen gaan.) Het boek heet: Naar de ware Jacob, dagboek van een voettocht naar Santiago de Compostela, van Cootje en Jan Houdijk. Een boek uit 1990, over een tocht die werd gelopen in 1988.

De schrijvers wilden zichzelf voor hun 25-jarig huwelijksfeest een lange voetreis cadeau doen, en gingen naar Compostella - niet vanwege religieuze redenen, maar omdat de wandeling ze aantrok. De beschrijving gaat vooral over het lopen zelf, het weer, het kamperen en het verblijven in de refugio's, de maaltijden en de wijn. (Mijn eigen ervaring is ook dat dat erg belangrijk wordt als je onderweg bent.) Maar tussendoor lees je ook iets van heimwee naar het religieuze - waarom kunnen we niet meer geloven zoals onze (voor)ouders dat deden?

"Dit boek bevat het dagboek in zijn oorspronkelijke, niet verfraaide vorm" - en dat merk je. Sommige boeken wens je een goede redacteur toe! Zo struikelen mijn ogen bijv. over het gebruik van de eerste en derde persoonsvorm in één zin: Cootje schrijft (denk ik), en beschrijft zichzelf achtereenvolgens in dezelfde zin als "ik" en als "Cootje". Maar ach - zo erg storend is dat in dít boek niet eens....

Mooi en herkenbaar is het om te lezen over leeftijdgenoten - tenminste, dat neem ik aan - zij zijn 25 jaar getrouwd, hun ouders vieren hun 54-jarig huwelijksfeest als zij op weg zijn. En tegelijkertijd: hoe verschillend: zij zijn mensen die in een (historisch) verband leven, die kinderen hebben gekregen, die nog ouders hebben, die tijdens het lopen denken aan vrienden, familie, en buren.

Ik houd van pelgrimsboeken; ik droom er (nog steeds) van om zelf een keer naar Santiago te lopen - al wordt het natuurlijk elk jaar minder waarschijnlijk dat dat er nog eens echt van gaat komen. Maar toch: onderweg zijn in het spoor van eeuwen, al die gelovigen die - samen of alleen - onderweg zijn, waarbij de weg belangrijker is dan het doel... Ik lees er graag over, en heb een speciaal plankje in mijn boekenkast voor deze boeken: over omgekeerd pelgrimeren, te voet van Santiago naar Amsterdam (Herman Vuijsje, Pelgrim zonder God), van Den Haag naar Jeruzalem (Johanna van Vessem, Lopen in het licht), te fiets van Canterbury naar Rome (Agnes Amelink, Monic Slingerland, Alja Tollefsen, Fietsen met God) - en ook een boek over een jonge wereldfietsster, wat ik ooit van een stagiaire op het werk kreeg omdat ik zo van lange-afstand-fietsen houd. Iemand die goed cadeautjes kon geven, deze stagiaire!

Het boek "Naar de Ware Jacob" stond al even, nog ongelezen, op dit speciale plankje. En het mag blijven - hoewel ik me voor het lezen écht voornam om dit boek terug te geven aan de weggeefboekenkast....

Kast!

Al sinds mijn verhuizing, ruim 5 jaar geleden, was ik ontevreden met mijn buffetkast. Die kocht ik ooit - natúúrlijk tweedehands - voor op de slaapkamer, maar nu moest hij in de huiskamer mijn serviesgoed en glaswerk herbergen. Ik vond de kast nog steeds wel mooi, maar dat het glaswerk open en bloot stof stond te verzamelen - dat vond ik niet zo heel erg handig.

Al een tijdje zag ik bij de kringloop hier om de hoek een mooie vervanger. Maar: Is dit hem nou? Stáát -ie wel? Ik vind het altijd zó lastig om dat soort beslissingen in mijn uppie te nemen! Dus heb ik een paar weken terug vriendin M. uitgenodigd, met het verzoek om eens mee te kijken. Ik wil aan die muur nog "iets" hangen, en daar ook. En die kast - staat die goed bij de bedoelde muur? Met haar suggesties kon ik op pad. "Doet u mij die kast maar, en dan mogen jullie gelijk de oude meenemen". Maar nee, zo werkte het niet. Ik mocht € 15 betalen om de kast op mijn stoep af te laten leveren, en voor het ophalen van de koude kast hadden ze de eerste weken geen tijd. O.k., dan haal ik hem wel - leen me een karretje, en ik loop die 800 meter.
Dat lukte, en ik voelde me stoer! Maar ja, toen moest ik de oude kast nog ontmantelen (leuk werk, iets slopen!), afvoeren, en de nieuwe in elkaar zetten. Eitje, toch? Nou nee..... Donderdag met de kast naar hier gesleept, en de oude kast deels ontmanteld. Vrijdag had ik fysiotherapie - dan ben ik de rest van de dag niets meer waard. Zaterdag probeerde ik de nieuwe kast in elkaar te zetten. Maar alleen al uitzoeken hóe - dat kostte nogal wat moeite. Wat - moet - waar? Gelukkig had ik een foto - dat hielp wel een beetje. Maar in mijn eentje een loodzware kast van 2 meter lengte en 1.30 meter hoog de baas kunnen bleek net iets te ambitieus. Ik heb aardig wat schrammen en blauwe plekken opgelopen - en toen ik tenslotte het hele gevaarte op mijn hoofd kreeg - BULT - én de kast beschadigde, gaf ik de moed op. Niet handig, om dat alleen te willen doen!

Maar ja, wat dan? Ik heb niet zomaar een blik helpers klaarstaan. Uiteindelijk belde ik één van mijn medevrijwilligers van het Repair Café, die prompt twee uur later op de stoep stond, en nog eens twee uur (en enkele krachttermen) later stónd de kast!

Ik ben er blij mee - de kast staat goed in mijn huisje, en biedt heel veel bergruimte. En eindelijk ben ik weer een stapje verder met inrichten!

(Nee, geen foto van de kast in zijn hoek - er is in deze tijd van het jaar weer nauwelijks daglicht als ik thuis ben. Toch vind ik de herfst nu fijner dan andere jaren - ik heb er deze zomer naar gesnakt om te kunnen slapen in de kou....)