(On)fatsoen

"Helemaal super maar toch bedankt en u heeft geen fatsoen om na te denken dat iemand niet ergens in (onze woonplaats - denk ik - met een héle rare spelling...) heen rijd waar die de hele stad misschien door moet rijden bewijs van spreken ;) en hoe het gevraagt wordt is uit spontanie tijd. Maar blijkbaar heeft u daar het fatsoen niet voor om zo te denken. Ik wens u een prettig weekend toe met heeeel veeel fatsoen!!"

 

Ik schreef eerder een bericht over "wel-levendheid",  ook wel fatsoen te noemen - alhoewel, is dat precies hetzelfde?

 

De man (?) die ik daar onder punt 1 noemde stuurde een paar keer een bericht als "Waar kan ik het halen?" Ik antwoordde dat ik geen zin had om iets te verkopen of weg te geven aan iemand die geen begin van fatsoen op kon brengen - en binnen 14 minuten kreeg ik bovenstaande reactie.

 

Het is maar heel zelden dat ik zó snel, zo volledig gelijk krijg...

 

Gezellige sokken!

Ik heb er al een tijdje last van: er zijn bijna geen katoenen, betaalbare sokken meer te koop! Dus toen ik maandag in de folder las dat een supermarkt in mijn werk-plaats een leuke sokkenaanbieding had, ging ik er dinsdag meteen op af. Helaas, de aanbieding was pas vanaf vandaag.....

Dus ik heb vanmorgen even een kwartiertje werktijd afgesnoept (natuurlijk heb ik dat als vrije tijd opgeschreven) om meteen langs te gaan. En hoewel het volgens de advertentie alleen om kleine vrouwenmaten zou gaan, lagen er gelukkig ook genoeg paren in de bak met mijn "bescheiden schoenmaat". Én gelukkig was mijn vakantiegeld net binnen....

Ik ben helemaal blij met mijn nieuwe gelukkige sokken, ik kan weer járen vooruit!
En ze zijn ook nog maximaal 10 - 20% synthetisch....

(Maar eigenlijk wil ik nu aan de blote voeten en de rokken - wordt dát nou niet eens tijd?)

Wereld Bijendag

Moederdag, Vaderdag, dierendag, secretaressedag, Dag van de verpleging, Valentijnsdag: Er is een inflatie gaande van "bijzondere" dagen. Maar vandaag las ik, nota bene in de Metro, dat het op 20 mei sinds dit jaar Wereld Bijendag is. En kijk, dát vind ik dan wel weer leuk.

Want bijen en andere insecten zijn zó belangrijk voor het leven op aarde!


Mijn Woningbouwvereniging raadde ooit aan om mijn tuintje te laten betegelen, omdat ik last had van wateroverlast in de schuur. Een nogal dom, om niet te zeggen contraproductief advies! Want ten eerste ben ik zó ontzettend blij met mijn tuintjes, na al die jaren met hooguit een balkon, maar vooral is het zó slecht voor de wereld om planten te vervangen door tegels!

In mijn tuintje heb ik vooral "recht-toe-recht-aan" bloemen en kruiden staan: weinig dubbelbloemige bloemen, veel inheems spul. Lavendel, roos, akelei, kweepeer, rozemarijn: het zijn allemaal planten waar ik veel bijen en hommels op zie.  Kom maar jongens, eten!



Link naar het bericht over Wereld bijendag bij bijenteeltorganisatie Zwartebij.org.
Link naar het artikel in de Metro.

Wel-levendheid

Ik heb het er vast wel eerder over gehad hier, maar ik kom er nu weer achter hoe belangrijk ik de "ouderwetse" deugd van de wellevendheid vind. Een beetje netjes en aardig met elkaar omgaan is zó belangrijk!

Voorbeeld 1: Als ik (tuin)planten over heb zet ik ze op Marktplaats. Als ik ze weggeef hoeft er minder gekweekt te worden, en ik gun andere minvermogenden van mijn overvloed. Maar als je dan als reactie krijgt: "Graag, waar kan ik het ophalen?" (En dat is dus geen uittreksel uit de reactie, maar de héle reactie, dus inclusief (of eigenlijk exclusief)  aanhef, groet of ondertekening....).

Voorbeeld 2: Ik sta op de bus te wachten. Bij de bushalte staat ook een buschauffeur die de komende buschauffeur gaat aflossen. Als de bus aankomt wordt me toegevoegd: "Achteraan instappen". O.k., wat is er gebeurd met netjes vragen? Dit was nota bene een oudere buschauffeur, iemand van wie je mag verwachten dat hij hetzij vroeger van zijn ouders, hetzij tijdens zijn opleiding tot buschauffeur, íets van manieren had geleerd.

Voorbeeld 3, nog een keer op Marktplaats: Ik bied iets aan, en krijg een reactie. "Dat is goed. Ik kom het donderdagmiddag na 12.00 uur ophalen": de edele kunst van het maken van afspraken, van het overleggen: wat komt jou uit, wat komt mij uit? Waarbij wat mij betreft de vragende / krijgende partij zich nog nét iets meer bescheiden mag opstellen dan de gevende partij...

Voorbeeld 4, op kantoor vanmiddag: een collega maakt voor mij een afspraak, iemand moet even iets op komen halen en zij zelf is er niet. Mevrouw zal om 16.00 uur komen. Om 15.55 uur gaat de telefoon: "Ik ga nu weg van dit-en-dat-adres". O.k., dat betekent dus waarschijnlijk dat u niet op tijd hier bent? "Maar u gaat toch nog niet naar huis?" Nee, blijkbaar ga ik later naar huis vandaag dan gepland, want blijkbaar vond u het niet nodig om onze afspraak na te komen.

Soms word ik nogal verdrietig van al dit soort "incidentjes". Het zijn stuk voor stuk maar kleine dingen, maar het raakt me. Alsof  "de ander" zichzelf veel belangrijker vindt dan degene die hij of zij aanspreekt, dan degene met wie hij afspreekt. Alsof mijn tijd minder belangrijk is dan die van degene die iets van mij wil.

Nou ja, mijn huisarts zei een keer, sprekend over mijn depressies, "Je bent gewoon nogal gevoelig". Maar zou het leven niet "gewoon" heel veel leuker en aangenamer worden als we "gewoon" een beetje netter en wellevender met elkaar om zouden gaan? Als we "gewoon" wat meer rekening met elkaar zouden houden?

4 mei 2019

Dit is een tijd van herdenken; vandaag is het 4 mei, Dodenherdenking. De laatste jaren kwam er een beetje de klad in, maar vanavond ben ik écht van plan om naar de Dodenherdenking in de binnenstad te gaan. Het is té belangrijk om te herdenken in deze tijd, waarin mensen steeds meer tegenover elkaar komen te staan, waarin de waarheid steeds meer afhankelijk wordt van waar je staat, waarin zowel de synagoge als de moskee bewaakt moeten worden...

Dit gedicht hing - héél lang geleden - op mijn studentenkamer, getypt en wel, boven mijn bed, onder de boekenplank....

Het lied der achttien dooden

Een cel is maar twee meter lang en nauw twee meter breed, wel kleiner nog is het stuk grond, dat ik nu nog niet weet, maar waar ik naamloos rusten zal, mijn makkers bovendien, wij waren achttien in getal, geen zal den avond zien. O lieflijkheid van licht en land, van Holland's vrije kust, eens door den vijand overmand had ik geen uur meer rust. Wat kan een man oprecht en trouw, nog doen in zulk een tijd? Hij kust zijn kind, hij kust zijn vrouw en strijdt den ijdlen strijd. Ik wist de taak die ik begon, een taak van moeiten zwaar, maar 't hart dat het niet laten kon schuwt nimmer het gevaar; het weet hoe eenmaal in dit land de vrijheid werd geëerd, voordat een vloekb're schennershand het anders heeft begeerd. Voordat die eeden breekt en bralt het miss'lijk stuk bestond en Holland's landen binnenvalt en brandschat zijnen grond; voordat die aanspraak maakt op eer en zulk Germaansch gerief ons volk dwong onder zijn beheer en plunderde als een dief.

De Rattenvanger van Berlijn pijpt nu zijn melodie, - zoo waar als ik straks dood zal zijn de liefste niet meer zie en niet meer breken zal het brood en slapen mag met haar- verwerp al wat hij biedt of bood die sluwe vogelaar. Gedenkt die deze woorden leest mijn makkers in den nood en die hen nastaan 't allermeest in hunnen rampspoed groot, gelijk ook wij hebben gedacht aan eigen land en volk - er daagt een dag na elken nacht, voorbij trekt ied're wolk. Ik zie hoe 't eerste morgenlicht door 't hooge venster draalt. Mijn God, maak mij het sterven licht- en zoo ik heb gefaald gelijk een elk wel falen kan, schenk mij dan Uw gena, opdat ik heenga als een man als 'k voor de loopen sta.     Jan Campert (overleden 1943, Neuengamme)