Van boodschappen en een leuke "werkdag"

Mmm, ik ben NIET trots op mezelf (en ook niet Trots op Nederland, overigens....). Boodschappen doen, ik vind het altijd al een noodzakelijk kwaad, maar nu nog een beetje meer. 

Er stond nog geen rij gistermorgen vroeg bij de Lidl, maar bijna alle karretjes waren al op. Ik had één van de laatste, die ik met een muntje uit de rij moest halen. GEDOE, voor die paar boodschappen die ik nodig had: brood, blauwschimmelkaas, 1 x groente, iets lekkers voor bij de koffie, broodbeleg. En klaar! 

Ik had mijn boodschappenlijstje opgemaakt aan de hand van de Lidl-folder: Witlof vanaf afgelopen maandag in de aanbieding. Lekker, weer eens een witlofsalade maken - en meteen die rimpelige appels opmaken. Geen aanbiedingskaartje bij het schap. En de vakkenvuller wist weer eens niets, en bleef vervolgens ZO eindeloos weg dat ik dacht dat hij koffiepauze was gaan nemen. En zo heel handig is het ook niet om ernaar te vragen, aangezien ik de meeste antwoorden toch niet versta....

In de rij bij de kassa. Aangezien mijn Lidl ook met veel zelfscankassa's werkt (en ik dat vertik, ik wil ECHTE MENSEN zien en spreken!) is de rij bij de "echte kassa's" altijd redelijk lang. En toen liet de mevrouw voor mij ook nog een dame uit de andere rij voorgaan, alsof er geen andere mensen meer in de rij stonden. Dus toen er een kassa naast ons open ging, verhuisde ik naar die rij. Om daar flink wat commentaar te krijgen, omdat er meer mensen bij de nieuwe kassa af wilden rekenen. En dan is het eigenlijk alleen maar erger dat ik daar sta als een blind en doof paard - niets ziend zonder bril, niets horend (want om wat te horen gebruik ik OOK mijn ogen, en als mensen van achter hun mondkapje praten schijnt nog eens 30% van het geluid verloren te gaan.) Nou ja, ik heb iedereen die mopperde maar uitgenodigd om buiten het gesprek voort te zetten, zonder mondkapje en met mijn bril weer op. (Mmm, ik bedenk nu dat ik daarmee een soort Bader Harry lijk - Vechten??? Maar nee, dat bedoel ik eigenlijk helemaal niet...)

Ik probeer mijn kar naar voren te trekken, maar die blokkeert ergens. Waarom, geen idee - mijn rijvaardigheid is OOK al onder de maat. Ik trek een paar keer, om dan door de mevrouw in de rij naast mij uitgekafferd te worden omdat ik zo ongeduldig ben. Ik schiet heel erg uit mijn slof, en daar ben ik bepaald niet trots op....... Om nou Onze Lieve Heer erbij te halen als het boodschappen doen niet vlekkeloos loopt!? Nogal frivool, vind ik zelf - al op het moment dat ik begin te foeteren..  Pas dan zie ik dat 
1. de mevrouw met scootmobiel in de naast staande rij die NU kaffert een andere is dan de mevrouw met scootmobiel die eerder kafferde omdat zij vond dat ze voor mocht - en die nog steeds achter mij staat;
2. dat mijn kar blokkeert doordat de mevrouw áchter de eerste scootmobielmevrouw in de naast staande rij, náást haar kar staat, en op die manier ook ónze rij blokkeert (volgt u het nog?).
O.k., we hebben allemaal een iets korter lontje op het moment, maar blij was ik even helemaal niet met mezelf - nog even afgezien van het feit dat ik me een beetje schaam voor mijn gescheld, stel dat er iemand van onze kerk, of uit de buurt op gehoorsafstand is? 
(Overigens zag ik thuis in de folder dat de witlof tot afgelopen woensdag in de aanbieding was geweest; de Lidl-folder moet je altijd heel goed lezen, omdat de aanbiedingen altijd op verschillende dagen beginnen en eindigen, ik trapte er al eerder in....)

O.k., tot zover de biecht van deze zaterdagochtend! 

Om even positief te eindigen: Ik had donderdag een héle plezierige "werkdag". Mijn leidinggevende stuurde een wat benauwde mail: hij kreeg het werk, waar ik mee door moest, niet op tijd af. Hoe erg vond ik dat? Nou, met deze weersvooruitzichten hélémaal niet erg! Ik beloofde vrijdagochtend, op mijn vrije dag, de klus af te maken, als ik donderdagmiddag vrij mocht nemen. En dat mocht! Dus: fles water, portemonnee, mobiele telefoon, fietskaarten, petje en zonnebril, en GAAN! Een heerlijke fietstocht, met fantastisch lenteweer - de laatste dag voor het weer kouder zou worden - van zo'n 50 kilometer. Daarvan maakte ik een paar mooie foto's, maar mijn mobiele telefoon doet moeilijk - dus die houden jullie tegoed. 

Ik ben sowieso niet helemaal ontevreden met mezelf: vandaag kon ik (net) nog buiten zitten lezen (met 2 dekentjes, maar als het werkt...?) en gisterenavond wandelde ik 5 kilometer - óp naar de dichtstbijzijnde Coop - ik las gistermiddag laat bij Aaf van Zuinigaan dat de vleesvervangers in de aanbieding waren, en dan is dat net een mooie wandeling. Twee vegetarische vliegen in één klap!

'Vragenlijst ter beoordeling van de werkzaamheden aan uw woning'

Deze week stuurde mijn Woningbouwvereniging een vragenlijst - op papier - toe. En omdat de computer vandaag toch een aantal uren stond te rammelen met een update ben ik daar maar even goed voor gaan zitten. 

Een evaluatie van de werkzaamheden aan mijn woning, in november 2020. De gevel schoonspuiten met een hogedrukreiniger, schuren en lakken van 1 voordeur, 1 schuurdeur (beiden alleen aan de buitenkant) en 1 randje langs de schuur. Waarvoor ik ruim 2 weken thuis moest blijven, en telkens om 7.30 uur op moest staan, om de poort achter in de tuin open te gooien - waarna er dan soms wel, maar vaker geen schilder verscheen (en sowieso pas ná 8.30 uur...). Welke rapportcijfers gaf ik aan het werk, en hoe beoordeelde ik de communicatie? 

Nou, je begrijpt dat mijn Woningbouwvereniging én het bedrijf wat de onderneming uitvoerde van mij bepaald geen voldoende krijgen voor de communicatie! Het schilderwerk is wél mooi geworden - dus voor de uitvoering krijgen ze wel een zesje. Alleen: voor al het GEDOE eromheen, flinke onvoldoendes! Blijven ze zitten, krijgen ze een herexamen? Alsjeblieft niet zeg, ik ben blij dat ik van ze af ben!

Wat ik wel nog heb gemeld op het formulier: er was toegezegd dat er een vergoeding zou komen voor het stroomgebruik. En als ik daar over nadenk vind ik dat eigenlijk ook wel terecht: ze hebben  hier twee weken lang bijna dagelijks met werkmachines ingeplugd - maar ik heb werkelijk geen idee hoeveel energie ze verbruikten. Maar goed, ik ga ervan uit dat zij het wel hebben bijgehouden. Ik vind het wel vreemd dat ik ze daaraan nog moet herinneren - eigenlijk vind ik dat ze dat zelf hadden moeten melden: hoeveel is er verbruikt, en de daarbij behorende vergoeding overmaken. Of ben ik dan erg krenterig, als ik vind dat ze zelf de toegezegde vergoeding moeten overmaken, zonder dat ik er nog een keer extra om moet vragen?

Nóg iets raars: de vragenlijst heeft als kop het logo van mijn Woningbouwvereniging en het renovatiebedrijf. Het ingevulde formulier moet worden opgestuurd naar het renovatiebedrijf. Eerste vraag is een vraag naar mijn naam, adres en woonplaats. Dan 6 kantjes vragen over het groot onderhoud (o.k., het was wél gedrukt voor BLINDEN EN SLECHTZIENDEN.) Dan vragen over of de dienstverlening was zoals ik die van mijn WBV verwachtte. Ja, inderdaad, ik verwachtte al niet veel goeds van deze club - ik huur er al 35 jaar, en ze stonden jarenlang op de allerhoogste plaats op de ranglijst van slechtste verhuurders van het land....

Dan, vraag 40 en verder:
40. Ik voel me eenzamer door de coronacrisis
41. Ik maak me meer zorgen door de coronacrisis
42. Mijn inkomsten zijn onzeker door de coronacrisis
43. Ik zie mooie initiatieven ontstaan door de coronacrisis.
(Alle vragen te beantwoorden met ja / nee / weet niet).

Mijn (jogging)broek zakte af! Welk recht heeft het renovatiebedrijf tot het stellen van deze vragen? Zouden er mensen zijn die in hun naïviteit deze vragen op deze lijst beantwoorden??? De enige reden die ik me kan voorstellen waarom deze vragen in deze lijst worden gesteld: Ja, ik heb een korter lontje dan anders - maar hé, thuiswerken was nu wel (veel) makkelijker dan anders. En ja, dit gedonder van de Woningbouwvereniging zorgde voor héél veel extra stress - terwijl ik het vele thuiszitten en het werken op afstand al stressvol genoeg vond (vind), zonder slecht gecommuniceerd groot onderhoud!

Deze week

Vrijdag. .... En toen waren we ineens alweer een week verder, en alweer een week dichter bij de lente! Was het vorig weekend nog berekoud, dit weekend begint de lente (in ieder geval v.w.b. de buitentemperatuur): LEKKER! 

Vorig weekend ging ik op zaterdag nog een winterwandeling maken: dik ingepakt, mijn bergschoenen mét stevig profiel aan, en GAAN! En LEKKER dat dat was! Ik wandelde een kilometer of 5 (☺via de buitengebieden, langs de slijter voor iets alcoholisch, en met een gróte omweg weer terug) - en daar deed ik door al het geglibber flink lang over. Voelde goed! 

Inmiddels is (bijna) alle witheid en alle gladdigheid  weer weg gedooid, dus ik zóu weer een lekkere wandeling kunnen maken. Straks misschien? Eerst nog de klussenlijst. 

Klussenlijst als in: de lokale politiek hier proberen te benaderen om te kijken of onze straat écht niet opgenomen kan worden in het reguliere afvalophaalbeleid (donderdag was de derde keer in krap 2 maanden dat het afval wéér niet werd opgehaald, naast twee keer dat het "gewoon" werd overgeslagen, vanwege het ophalen van kerstbomen of gladheid - dat vind ik dan nog wel een beetje legitieme "smoes"), op pad met mijn mobiele telefoon die al een tijdje kuren heeft, boodschappen doen...

En: ik vind dat ik gewoon NAAR BUITEN moet. Bewegen, op gang komen, niet vastroesten.... Maar MAN, heeft IEMAND mijn motivatie soms ergens zien lopen? Ik kijk om me heen, zie van alles wat ik zou kunnen of zelfs wel zou willen doen - maar ik kom maar NIET in beweging. Maar als ik NU het noodzakelijke doe, kan ik MORGEN hetzij een flinke fietstocht gaan maken, hetzij op mijn terrasje achter buiten zitten. Mooie boeken genoeg! 

Zaterdag. Ik besloot gisteren maar niet meer verder te miepen, maar gewoon op pad te gaan. Naar de boerderijwinkel, groenten kopen, koeien en geiten aaien. Tot mijn grote vreugde was er een paar koeien (pinken? vaarzen? - ik doe ook maar of ik er verstand van heb....) die maar wat graag geaaid wilden worden, en die héél graag aan mijn mooie sjaal en aan de koordjes van mijn jas wilden knabbelen, of met die grote snuiten in mijn jaszak wilden duiken. ZOOO fijn, om weer even iets levends te kunnen voelen! En of dat dan gek is, zo'n volwassen (zelfs middelbare) vrouw die een héle tijd met koeien staat te praten, met ze lacht en ze over de kop aait en onder de kin kriebelt, ach..... Zo heel veel kan ik me daar ook weer niet van aantrekken.

Met een omweggetje meteen door naar de mobieletelefoonreparatiewinkel. Daar worstel ik dan al een maand, of langer mee: de winkel is gewoon open, de meneer plugt er een nieuw stekkertje in, dat werkt, ik reken € 10,00 af, en vertrek weer met een goed werkende mobiele telefoon. Soms is het leven ZO simpel! En dan door voor de weekboodschappen, en helemaal tevreden met mezelf weer naar huis. Klaar voor het weekend! 

Weekend (in de diepvries)

Slaat deze kop ergens op? Nou nee, eigenlijk niet! Maar IK vond het leuk klinken, en hij zingt al de hele ochtend door mijn hoofd, dus daarom mag hij blijven!

Ik heb er weer een thuiswerkweek opzitten! Dat wil zeggen: ik MOET zo nog een  verslag afmaken, want gisteren lukte het werken niet zo, met de hulp die later was dan gepland en waar ik vervolgens een stoelendans mee deed: zij naar boven, dan ik beneden, zij in de huiskamer, dan ik in de keuken en / of de slaapkamer en / of de werkkamer.... Dat werkt niet écht lekker door (maar de beloning: een schoon en opgeruimd huis, is ZOOO lekker!!!). Verder nog een extra zoom-werkoverlegje, wat mij ook altijd veel energie kost, en waar iets werd besproken wat ik éven moest verteren. Goed, ik kreeg mijn werk dus gisteren nét niet af, en het voordeel / nadeel van thuiswerken is dan dat ik op mijn "vrije dag" nog gewoon even een uurtje aan mijn werkweek vast kan plakken.... (Nee, in het kader van werk / vrijetijdsdiscipline is dat niet heel handig, maar ja, ik ben nou eenmaal niet super gedisciplineerd.......).

Gisteravond had ik al een beetje weekendgevoel. Er was niets op tv / ik had geen zin om te kijken, dus ik lag lekker languit op de bank, dekentje erover, laptop op mijn buik. Blogs lezen. nieuws lezen... Te laat naar mijn frisse bed:

Ik had gisteren van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn badkamermat in de sneeuw te leggen (dan trekt het vuil eruit, scheelt een wasbeurt), en mijn dekbed lekker een hele dag buiten in de vrieskou te hangen, de hoofdkussens op het tuintafeltje ernaast. Telkens even keren. En nu zijn dan - hoop ik - alle huisstofmijten uit het beddengoed doodgevroren (maar ik zag wel dat ik nodig mijn dekbed weer eens moet wassen, er zaten wat rare vlekken in). Wat sliep dat heerlijk! Een schoon opgemaakt bed, fris beddengoed - en een slaapkamer die met dit weer nogal "koel" is (in mijn vorige huis vroor het dan in de slaapkamer, en in het huis waar ik opgroeide sliepen mijn jongste zusje en ik samen in 1 bed, omdat het anders 's winters te koud was). 

Vanmorgen ben ik blijven liggen tot ik écht naar het toilet moest. Bleek het 9.00 uur te zijn. Een uitgebreid weekendontbijtje met een paar boterhammen, een beschuitje met een nieuw potje frambozen-munt-jam, een gekookt eitje, en natuurlijk de nodige koffie. Want: morgen zal ik wel op moeten schieten, dus vandaag "op zijn weekends" wakker worden - dát heb ik alvast binnen! 

Zoals volgens mij iedereen in Blogland heb ik ook het ontdooien van de vriezer nog op het programma staan: komende nacht dan maar. Voordat het weer echt gaat dooien! De vriezer is redelijk leeg, en nu het buiten goed vriest kan dat goed. 

En wat er verder nog moet: boodschappen! Met alle kou en gladheid was ik dinsdag voor het laatst buiten, naar de fietsenmaker en de supermarkt. Lopend terug. En dan in de afgelopen week zo af en toe een "tocht" naar de schuur ondernemen, dat was het wel zo'n beetje (dat klinkt wel heel erg, als ik het zo schrijf!). Ik moet dus straks op de weekboodschappen uit - lopend dan maar, want ik ben vuurbenauwd voor glijden en vallen. Maar inmiddels schijnt de zon weer volop op de dooiende sneeuw in mijn tuintje. Zal nog wel even duren voor die dikke laag écht weg is, en voordat alle gladdigheid weer uit de onderlaag is gedooid!

Vorst op komst

We zijn natuurlijk niets meer gewend, voor wat betreft kou en winterweer! Ik krijg tenminste de neiging om aan allerlei jongere mensen uit te gaan leggen dat water in sloten en grachten kan bevriezen, en dat sommige malloten het dan leuk vinden om juist dán naar buiten te gaan, schoenen met smalle ijzertjes onder hun voeten te binden, en lange tochten te gaan maken. Ik ken er een paar zo....

Eerder deze week las ik bij Clarien van Moesker's moestuin al een waarschuwing voor vorst, en dat bracht me ertoe om tóch de Citroenverbena even de schuur in te rijden. Die is niet helemaal winterhard, maar wél één van de lekkerste planten in mijn tuin (en hij staat speciaal in een grote pot, omdat ik hem een aantal jaren geleden eigenlijk 's winters standaard binnen zette...).

Gisteravond kreeg ik nog een brainwave: ook de regenton is gevoelig voor bevriezing / stuk vriezen. Dus ik heb al dat kostelijke regenwater weg laten lopen, kostte een klein uurtje voordat ál het water was weggelopen. 

En nu ligt dan de hele tuin bedekt met sneeuw. Mooi hoor! Alleen haalde ik met mijn klompen klompen vol met sneeuw naar binnen, toen ik even wat vogelvoer op ging hangen. (Arme vogeltjes, ik ben niet zo'n attente huisbaas voor ze...).

Ommetjes

Het is diep treurig, met die beweging (of liever: gebrek aan - ) van mij! De meeste beweging die ik krijg is 's morgens van de slaapkamer naar beneden, via de keuken, het toilet naar de eet- annex werk-tafel, en dan 's avonds via de keuken naar de bank, en van de bank naar boven, naar bed. En that's it! (Nou ja, beetje overtrokken....). Vaak bedenk ik pas ruim na het avondeten dat ik nog niet heb gewandeld - en dan hoeft het eigenlijk al niet meer, moeten we weer bijna binnen zijn voor de avondklok...

Dus: ik ga maar gewoon hier bijhouden welke wereldtochten ik in een week maak.... 

Dinsdag wilde ik even snel tussen het (thuis)werken door naar de dorpsmarkt hier ter plaatse. Groenten, visje, beweging. Maar toen ik bijna bij de markt was had ik ineens een fiets in twee delen: één fiets en één los zadel. O. K. ! Even onrust: zijn de fietsenwinkels wel open? Want: wat anders? Nou ja, in ieder geval een wandelingetje terug naar huis, ruim 2 kilometer, afgerond? (En natuurlijk zo'n zelfde afstand heen per fiets.). Die had ik alvast binnen!
Donderdag mocht ik weer eens naar mijn  werk-plaats. Zonder fiets, dus bus heen, trein, bus richting kantoor. Na een korte, maar heel drukke werkdag reed net de bus weg toen ik aan kwam lopen. Dan maar lopen: weer 1,8 kilometer, afgerond 2?
Vandaag, zaterdag: Naar de fietsenmaker, want te lui om uit te zoeken of ik het gebroken onderdeel nog in huis heb, en waarschijnlijk te weinig kracht om het gebroken deel los te krijgen uit mijn fiets. Maar liefst 2 * 1,9 kilometer - en dan mag ik straks nog een keer om de fiets op te halen. Dus: al 3,8 kilometer gehad, nog 2 te gaan vandaag? 

Mmm - eigenlijk vind ik het nog niet zo slecht, als ik het zo op een rijtje zet! Nog een paar keer extra zo'n wandelingetje in de week, en ik krijg genoeg (nou ja, net genoeg) beweging!

De lente als verjaardagscadeau

Ook de maand januari van het jaar Onzes Heren 2021 zit er alweer bijna op. En het wordt écht al veel lichter buiten, sowieso, de hele dag, maar zeker ook 's middags (dat merk ik vooral als ik buiten ben, binnen is het nog maar beperkt te merken), maar ook 's morgens: de winst van al dat thuiswerken is dat ik niet in het stikkedonker op pad hoef, maar het is inmiddels ook niet meer zó laat licht 's morgens.... 

In januari verjaarde ik ook nog. Dat is altijd mijn trits aan feestdagen: Kerst, Oud- en Nieuw én mijn verjaardag. Ik houd mijn verjaardag altijd klein: ik ga uit eten met mijn dierbaarste(n). Dát kon niet dit jaar.... Gelukkig kwam vriendin M. 's middags wél op de thee - na zolang niemand meer op bezoek te hebben gehad was dat een extra feestje. En verder veel telefoontjes,  bloemen, kaartjes, appjes.... Ik voelde me jarig als nooit! 

Van M. kreeg ik ook een bakje narcissen. LEUK! Elke ochtend wakker worden om te kijken of er al iets zichtbaar is - en gisteren waren de eerste bloemen uit. Láng nadat alle (andere) boeketten in de GFT-bak zijn beland. En zo kreeg ik dit jaar de lente als verjaardagscadeau, zo voelt dat.

De lente komt! Want hoewel ik gisteren zó nat regende dat ik er de hele dag naar van was (even heen en terug naar de tandarts, 2 x 5 kilometer?) en het nu nog druilerig is, is de lente echt in aantocht. In de tuin komen de eerste sprieten van de hyacinten en de narcissen al op. De sneeuwklokjes zijn dan nog niet te zien... Ik kan niet wachten!

En, nog meer lente: de zorgmedewerkers zijn gevaccineerd met het vaccin tegen covid-19 - de eersten hebben ook hun tweede prik al gehad, de 90-plussers worden gevaccineerd, de 85 - 90-ers krijgen nu hun eerste oproep. Langzaam, heel langzaam komt de vaccinatie ook dichterbij voor 60-minners als ik....