Grond onder mijn grote voeten

Gisteren had ik een topdag - toch wel, ondanks dat het warmer (benauwder) is dan ik leuk vind, en dat ik dus al nachtenlang slecht slaap. MOE! Ben ik!

Maar toen gisteren: ik had dinsdagavond nog een "ouderwetse" digitale vergadering - een uurtje, spijkers met koppen, niet al te ingewikkeld om te volgen: zo wil ik mijn vergaderingen altijd! Maar ja, ik was al wel moe voor de vergadering begon... 

Dus ik vond dat ik woensdag even uit mocht slapen, thuis ontbijten en rustig opstarten. Alleen moet er dan niet (weer) een trein uitvallen... Dus enigszins stresserig.... Bij kantoor aangekomen zaten er al twee mensen voor het pand te wachten - één van de vrouwen was écht een half uur te vroeg. De andere kent mij langer dan vandaag, dus dacht al dat ik "iets" later zou zijn....

Bij de koffie, met mijn vrijwilligster, bijpraten, mét alle emoties die daarbij horen. Zó bijzonder vind ik dat, dat ze me dan genoeg vertrouwt om écht te vertellen hoe het met haar gaat, dat ze het moeilijk heeft, over haar angsten en verdriet. Ze vertrouwt me - en ik sta stevig genoeg in mijn schoenen om haar verhaal aan te kunnen!

Best lekker gewerkt - in zo'n zomerperiode kun je altijd lekker van alles doen waar je door het jaar niet aan toekomt: stapels papier doorwerken, dingen op de juiste plaats opbergen, véél door de versnipperaar halen. 

Eigenlijk wilde ik nog door naar het strand, maar omdat het bewolkt, en soort van koud was, besloot ik eind van de middag gewoon rustig naar huis te treinen. 

Alleen "vond" ik onderweg naar het station - in het kader van "meer bewegen" loop ik die vijf bushaltes op zo'n middag - een nogal verwarde mevrouw die de weg én haar huis kwijt was. Ze liet een brief zien waardoor ze zo van slag was: ze woonde 10 huizen verderop.... Dus mee terug gelopen, mee naar huis gegaan, geprobeerd de brief uit te leggen - lukte niet - totdat er een buurvrouw aanbelde die wist wie de mantelzorger was, en wat er met de brief moest gebeuren. Probleem opgelost!

En alweer: Ik KAN dit! Ik heb genoeg grond onder mijn voeten om niet beledigd te zijn als een buurvrouw wat wantrouwig komt vragen of ik een bekende ben (alleen maar fijn als een buurt een dementerende buur goed in de gaten houdt), om niet zelf in de war te raken als mijn gesprekspartner in de war is, en na 2 tellen niet meer weet wie ik ben, wat ik kom doen, en over welke brief we spraken...

Dat is allemaal wel eens anders geweest met mij.... Dus ik geniet van het feit dat ik nu stevig sta, ondanks mijn vermoeidheid, dat ik niet omval, me niet om laat duwen door de omstandigheden. 

En dan heb ik nu weekend - ME-time!