Het gaat inmiddels wel iets beter met me, maar ik schrik ervan hoe somber ik van alles word. En dan heb ik gisteren en vandaag ook nog te maken met een maag die raar doet...
Wat lekker is: ik belde gisteren meteen mijn kapper (dat wil zeggen, ik probeerde het al sinds vorige week donderdag, maar nu lukte het), en kon meteen vandaag terecht. En hoewel ik geloof ik niet heel ijdel ben, voel ik me een heel stuk beter mét een toonbaar hoofd. En ook: even contact - eigenlijk had ik wel spijt dat ik er niet meteen een wasbeurt en een hoofdmassage bijgeboekt had - maar even (20 minuten) frutten, wat leven om me heen, deed me wel goed.
En verder probeer ik stil te staan bij kleine successen: wat doe IK om het goed te laten gaan? Nou, gisteren bespoot ik mijn klimroos én mijn kersenboom met antiluizenspul. Dat was heel erg nodig.... Ik bond de pioenen preventief én inventief op, met drie bezemstelen, de metalen ring van een lampenkap en wat tie-wraps. Ik haalde bij de Praxis (een deel van) het opbinddraad voor mijn wijnbesstruik, ik maakte mijn fietspomp - en volgens mij had ik nóg iets wat ik toch maar had gedaan - maar de dingen verdwijnen ook snel weer uit mijn geheugen.....Opschrijven dus, dat helpt om het leven uit te houden...
Voor morgen staat de hulp op het programma, breng ik mijn boeken terug naar de bibliotheek, en er ligt een pakje voor me klaar bij een afhaalpunt. Vrijdag loop ik even bij T. langs, om een nieuw leesgroepboek te kopen. En straks vertelde de buurvrouw me dat het weer weer beter wordt - ook altijd erg prettig!
Herkenbaar. Dat je het als mens nodig hebt om leven om je heen te zien, voelen, ruiken en aangeraakt te worden. Fijn dat je zo snel al bij de kapper terecht kon. Ik schrijf ook dingen op. Om later dankbaar op terug te kijken. En me uit een zeurbui te trekken.
BeantwoordenVerwijderen