Net de dodenherdenking op de Dam, beëindigd met een "defilé" van 6 mensen:
koning Willem-Alexander,
koningin Maxima,
een adjudant,
de burgemeester van Amsterdam Femke Halsema,
Gerdi Verbeet van het 4 en 5 mei comité,
premier Rutte.
En wat losse mensen daarom heen, twee scouts die kransen leggen namens de aan- en afwezigen, een jonge dichteres van 16 jaar, die haar gedicht voorleest. Er misten zo'n 20.000 mensen, die "normaal" wel aanwezig zijn.
Bizar. Maar ook mooi: hoe jongeren steeds meer de herdenking overnemen, de scouts die kransen leggen, de kinderen en kleinkinderen van slachtoffers die vertellen, namens hun ouders en grootouders. Zó zet je herinneren voort.
Gisteren hoorde ik deze tekst van Willem Wilmink weer eens op de radio:
Ben Ali Libi
Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.
Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.
Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bolsjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.
Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
In 't concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.
En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.
Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.
Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bolsjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.
Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
In 't concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.
En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.
Zo mooi, zo ontroerend! Zo'n waarschuwing voor iedereen die maar wat roept....
Hier vindt je de tekst, voorgedragen door Joost Prinsen.
En hier de informatie over Michel Velleman, alias Ben Ali Libi, de (Joodse) goochelaar.
Wat een prachtig gedicht is dat!
BeantwoordenVerwijderenJa, hè, ik vind het altijd weer een ontroerend gedicht. Wilmink KON dat!
BeantwoordenVerwijderen