Ik heb een mooi schrift gekocht om mijn positieve dingen in op te gaan schrijven, maar dit is wel zo makkelijk... Nou ja, op het gevaar af dan dat het irritant wordt, als ik maar op blijf schrijven hoe goed ik ben!
Gisteren ben ik - snipverkouden, bijna zonder stem - toch maar een paar uur gaan werken. Ziekmelden is in deze tijd van het jaar écht geen optie. Er komt een vrouw langs die even haar verhaal wil doen, en dat mag. Maar liever niet te lang, alsjeblieft - ik wil mijn noodzakelijke klussen afronden, naar de trein, naar huis en naar bed. Op een gegeven moment zegt L.: Je hebt een horend oor. Jaaaa - met hoorapparaten hoor ik nog wel een beetje? Neehee, is haar reactie, je kan goed luisteren!
Onnodig te zeggen dat ik haar hartelijk heb bedankt voor dat leuke compliment!
vrijdag 30 november 2018
zondag 25 november 2018
Goed gedaan!
In het kader van positiever denken, en zo:
Vrijdag had ik cursus. En hoewel er dan wordt gezegd dat je jezelf nooit met anderen moet vergelijken, realiseerde ik me dat ik héél ver ben gekomen, na alle therapieën. De ergste neuroosjes zijn nu wel uitgebloeid! Ik ben zo gek nog niet / niet meer.
En ik vertelde over mijn droom (doel?) om ooit naar Santiago te lopen. Ooit had ik gedacht dat rond mijn vijftigste verjaardag te willen doen, maar die datum is al LANG voorbij... En ik realiseerde me: een droom geeft vooral een richting aan. Dus misschien moet ik die droom maar realiseren als: richting Santiago lopen, dus naar Maastricht, of Den Bosch, of nog dichterbij... Om goed te beginnen wandelde ik na de cursus naar huis, lekker door de winterkou, door donker wordende straten met feestverlichting, zo af en toe een winkel induikend, en in de bibliotheek een lekker luchtig boek voor het weekend opduikelend. 4,2 Kilometer op de teller, hoe bevredigend is dat!
Gisteren vroeg en kreeg ik vrij van mijn vrijwilligerswerk (nou ja, ik moest een andere klus doen voor deze zelfde "baas"), en gebruikte die tijd voor een lange fietstocht: langs R. in N. voor een koffiebezoekje, op zoek naar de Kringloop in H. - die ik niet kon vinden - dan maar even boodschappen doen in H., ijzig koud thuiskomen, boterham, en HUP! er weer op uit om nog iets te doen voor mijn betalende baas...
Onderweg vond ik voor € 2,75 aan weggegooide statiegeldflessen. Weer wat gered van de afvalbak, én een leuke aanvulling van mijn boodschappenbudget!
Vrijdag had ik cursus. En hoewel er dan wordt gezegd dat je jezelf nooit met anderen moet vergelijken, realiseerde ik me dat ik héél ver ben gekomen, na alle therapieën. De ergste neuroosjes zijn nu wel uitgebloeid! Ik ben zo gek nog niet / niet meer.
En ik vertelde over mijn droom (doel?) om ooit naar Santiago te lopen. Ooit had ik gedacht dat rond mijn vijftigste verjaardag te willen doen, maar die datum is al LANG voorbij... En ik realiseerde me: een droom geeft vooral een richting aan. Dus misschien moet ik die droom maar realiseren als: richting Santiago lopen, dus naar Maastricht, of Den Bosch, of nog dichterbij... Om goed te beginnen wandelde ik na de cursus naar huis, lekker door de winterkou, door donker wordende straten met feestverlichting, zo af en toe een winkel induikend, en in de bibliotheek een lekker luchtig boek voor het weekend opduikelend. 4,2 Kilometer op de teller, hoe bevredigend is dat!
Gisteren vroeg en kreeg ik vrij van mijn vrijwilligerswerk (nou ja, ik moest een andere klus doen voor deze zelfde "baas"), en gebruikte die tijd voor een lange fietstocht: langs R. in N. voor een koffiebezoekje, op zoek naar de Kringloop in H. - die ik niet kon vinden - dan maar even boodschappen doen in H., ijzig koud thuiskomen, boterham, en HUP! er weer op uit om nog iets te doen voor mijn betalende baas...
Onderweg vond ik voor € 2,75 aan weggegooide statiegeldflessen. Weer wat gered van de afvalbak, én een leuke aanvulling van mijn boodschappenbudget!
zondag 11 november 2018
Zondag: huis- tuin- en keukendag
Wat zijn de dagen toch kort, sinds de wintertijd is ingegaan! O.k., ik sta niet heel vroeg op - het is veel te lekker in bed! - maar tegen de tijd dat ik écht in actie wil komen nadert het donker - en blijf ik toch weer lekker thuis.
Nou ja, ik moet een bezoekje afleggen waar ik een beetje tegenop zie - bij iemand die ik eigenlijk niet ken, en met wie het een beetje ongemakkelijk dreigt te worden - vandaar waarschijnlijk dat het er al een paar weekenden lang "niet van komt". Jaja!
Maar het is ook gewoon zo lekker om te rommelen in en om het huis! Ik deed een énorme afwas, en versnipperde "by hand" een grote stapel oude sollicitatiebrieven. Ik weet niet of ik nou álle sollicitaties die ik ooit verstuurde bewaarde, maar de stapel ging terug tot begin jaren '90. Typemachinewerk, door het kuiken wat ik toen was! Ach jé, al die gesprekken die op niets uitliepen, en erger nog, de functies waarop ik wél werd aangenomen, maar waar ik vervolgens volslagen kapot werd gemaakt. Ik hoop zó dat ik nooit meer hoef te solliciteren! Maar dan nog: sollicitatiebrieven van vóór de uitvinding van de computer lijken mij niet zo zinvol om nu nog te bewaren. En zo langzamerhand maak ik mijn werkkamer, die al sinds december vorig jaar zó rommelig is dat hij nauwelijks meer begaanbaar is, weer toegankelijk.
En ik deed wat tuinwerk: na een zomer waarin het véél te heet was om ook maar iets te doen, vind ik dat nu heerlijk. Fleecevest aan, beetje rommelen. Lavendel snoeien en stekken. Veel te laat, maar misschien wordt het nog wat in mijn supertuinkas? Een mens (dit mens) kan NOOIT teveel lavendel hebben!
Nou ja, ik moet een bezoekje afleggen waar ik een beetje tegenop zie - bij iemand die ik eigenlijk niet ken, en met wie het een beetje ongemakkelijk dreigt te worden - vandaar waarschijnlijk dat het er al een paar weekenden lang "niet van komt". Jaja!
Maar het is ook gewoon zo lekker om te rommelen in en om het huis! Ik deed een énorme afwas, en versnipperde "by hand" een grote stapel oude sollicitatiebrieven. Ik weet niet of ik nou álle sollicitaties die ik ooit verstuurde bewaarde, maar de stapel ging terug tot begin jaren '90. Typemachinewerk, door het kuiken wat ik toen was! Ach jé, al die gesprekken die op niets uitliepen, en erger nog, de functies waarop ik wél werd aangenomen, maar waar ik vervolgens volslagen kapot werd gemaakt. Ik hoop zó dat ik nooit meer hoef te solliciteren! Maar dan nog: sollicitatiebrieven van vóór de uitvinding van de computer lijken mij niet zo zinvol om nu nog te bewaren. En zo langzamerhand maak ik mijn werkkamer, die al sinds december vorig jaar zó rommelig is dat hij nauwelijks meer begaanbaar is, weer toegankelijk.
 |
| Stekken lavendel, in oude aarde met veel kalk (eierschillen). Vorig jaar werkte het! |
 |
| "Tuinkas" van oude koelkastramen, tegen de warme gevel van het huis. Kijken of het werkt! |
zaterdag 3 november 2018
Positief denken
Zó, ik steek maar even wat veren in mijn eigen billen - iemand anders doet het niet...…………
Gisteren ben ik begonnen met een cursus contact maken en onderhouden. Hoe vind je dat? Begin oktober was de jaarlijkse week tegen de eenzaamheid. Ik ging - een beetje met lood in de schoenen - naar een workshop, en vond dat wel smaken naar meer. En hé, er werd ook een cursus gegeven, een paar weken lang, niet te duur, en op een dag dat ik kan.
Oké.
Durf ik?
Ja, ik ga durven!!!
Ook in het kader van andere dingen waar ik mee bezig ben: het kan nooit kwaad om mijn sociale vaardigheden weer eens wat op te halen - ik heb er "toen ik nog jong was" keihard in allerlei therapieën aan gewerkt, maar hé, het kan nog steeds beter. En het was LEUK! (En intensief, en spannend...). Vijf vrouwen, die allemaal niet tevreden zijn over hun sociale leven, en die daar heel kwetsbaar in durven te zijn. En ik was één van hen! Ik ben dus heel erg trots op mezelf (en ook een beetje verdrietig, omdat het leven zoveel makkelijker was geweest als je dat soort dingen "gewoon" als kind en puber had geleerd.).
Eén van de oefeningen die we meekregen was om elke dag wat positieve dingen op te schrijven. Poehee - ik vind dat in eerste instantie altijd lastig - en als ik erover nadenk kom ik altijd weer op meer dingen dan ik "moet" opschrijven. Maar ik heb ook altijd een bepaalde weerstand tegen dat soort opdrachten; het kan ook té makkelijk leiden tot het ontkennen van de akelige kanten van het leven.
Maar goed, de "oogst" van vandaag:
- Mijn wasmachine draaide zomaar volautomatisch mijn kleding schoon, en die droogt nu lekker buiten op de lijn.
- Mijn krant was op tijd, én ik had de goede krant.
- De Lidl had mijn favoriete brood nog: grofvolkoren!
vrijdag 26 oktober 2018
Mooi boek: Naar de ware Jacob
Ik had weer zo'n lekker boek, de laatste dagen! Zo'n boek waarbij je zin hebt om in de trein te blijven zitten tot je hoofdstuk uit is, en om vroeg naar bed te gaan om daar nog wat langer te kunnen lezen (Ik lees altijd nog wel een paar pagina's, voor het slapen gaan.) Het boek heet: Naar de ware Jacob, dagboek van een voettocht naar Santiago de Compostela, van Cootje en Jan Houdijk. Een boek uit 1990, over een tocht die werd gelopen in 1988.
De schrijvers wilden zichzelf voor hun 25-jarig huwelijksfeest een lange voetreis cadeau doen, en gingen naar Compostella - niet vanwege religieuze redenen, maar omdat de wandeling ze aantrok. De beschrijving gaat vooral over het lopen zelf, het weer, het kamperen en het verblijven in de refugio's, de maaltijden en de wijn. (Mijn eigen ervaring is ook dat dat erg belangrijk wordt als je onderweg bent.) Maar tussendoor lees je ook iets van heimwee naar het religieuze - waarom kunnen we niet meer geloven zoals onze (voor)ouders dat deden?
"Dit boek bevat het dagboek in zijn oorspronkelijke, niet verfraaide vorm" - en dat merk je. Sommige boeken wens je een goede redacteur toe! Zo struikelen mijn ogen bijv. over het gebruik van de eerste en derde persoonsvorm in één zin: Cootje schrijft (denk ik), en beschrijft zichzelf achtereenvolgens in dezelfde zin als "ik" en als "Cootje". Maar ach - zo erg storend is dat in dít boek niet eens....
Mooi en herkenbaar is het om te lezen over leeftijdgenoten - tenminste, dat neem ik aan - zij zijn 25 jaar getrouwd, hun ouders vieren hun 54-jarig huwelijksfeest als zij op weg zijn. En tegelijkertijd: hoe verschillend: zij zijn mensen die in een (historisch) verband leven, die kinderen hebben gekregen, die nog ouders hebben, die tijdens het lopen denken aan vrienden, familie, en buren.
Ik houd van pelgrimsboeken; ik droom er (nog steeds) van om zelf een keer naar Santiago te lopen - al wordt het natuurlijk elk jaar minder waarschijnlijk dat dat er nog eens echt van gaat komen. Maar toch: onderweg zijn in het spoor van eeuwen, al die gelovigen die - samen of alleen - onderweg zijn, waarbij de weg belangrijker is dan het doel... Ik lees er graag over, en heb een speciaal plankje in mijn boekenkast voor deze boeken: over omgekeerd pelgrimeren, te voet van Santiago naar Amsterdam (Herman Vuijsje, Pelgrim zonder God), van Den Haag naar Jeruzalem (Johanna van Vessem, Lopen in het licht), te fiets van Canterbury naar Rome (Agnes Amelink, Monic Slingerland, Alja Tollefsen, Fietsen met God) - en ook een boek over een jonge wereldfietsster, wat ik ooit van een stagiaire op het werk kreeg omdat ik zo van lange-afstand-fietsen houd. Iemand die goed cadeautjes kon geven, deze stagiaire!
Het boek "Naar de Ware Jacob" stond al even, nog ongelezen, op dit speciale plankje. En het mag blijven - hoewel ik me voor het lezen écht voornam om dit boek terug te geven aan de weggeefboekenkast....
De schrijvers wilden zichzelf voor hun 25-jarig huwelijksfeest een lange voetreis cadeau doen, en gingen naar Compostella - niet vanwege religieuze redenen, maar omdat de wandeling ze aantrok. De beschrijving gaat vooral over het lopen zelf, het weer, het kamperen en het verblijven in de refugio's, de maaltijden en de wijn. (Mijn eigen ervaring is ook dat dat erg belangrijk wordt als je onderweg bent.) Maar tussendoor lees je ook iets van heimwee naar het religieuze - waarom kunnen we niet meer geloven zoals onze (voor)ouders dat deden?
"Dit boek bevat het dagboek in zijn oorspronkelijke, niet verfraaide vorm" - en dat merk je. Sommige boeken wens je een goede redacteur toe! Zo struikelen mijn ogen bijv. over het gebruik van de eerste en derde persoonsvorm in één zin: Cootje schrijft (denk ik), en beschrijft zichzelf achtereenvolgens in dezelfde zin als "ik" en als "Cootje". Maar ach - zo erg storend is dat in dít boek niet eens....
Mooi en herkenbaar is het om te lezen over leeftijdgenoten - tenminste, dat neem ik aan - zij zijn 25 jaar getrouwd, hun ouders vieren hun 54-jarig huwelijksfeest als zij op weg zijn. En tegelijkertijd: hoe verschillend: zij zijn mensen die in een (historisch) verband leven, die kinderen hebben gekregen, die nog ouders hebben, die tijdens het lopen denken aan vrienden, familie, en buren.
Ik houd van pelgrimsboeken; ik droom er (nog steeds) van om zelf een keer naar Santiago te lopen - al wordt het natuurlijk elk jaar minder waarschijnlijk dat dat er nog eens echt van gaat komen. Maar toch: onderweg zijn in het spoor van eeuwen, al die gelovigen die - samen of alleen - onderweg zijn, waarbij de weg belangrijker is dan het doel... Ik lees er graag over, en heb een speciaal plankje in mijn boekenkast voor deze boeken: over omgekeerd pelgrimeren, te voet van Santiago naar Amsterdam (Herman Vuijsje, Pelgrim zonder God), van Den Haag naar Jeruzalem (Johanna van Vessem, Lopen in het licht), te fiets van Canterbury naar Rome (Agnes Amelink, Monic Slingerland, Alja Tollefsen, Fietsen met God) - en ook een boek over een jonge wereldfietsster, wat ik ooit van een stagiaire op het werk kreeg omdat ik zo van lange-afstand-fietsen houd. Iemand die goed cadeautjes kon geven, deze stagiaire!
Het boek "Naar de Ware Jacob" stond al even, nog ongelezen, op dit speciale plankje. En het mag blijven - hoewel ik me voor het lezen écht voornam om dit boek terug te geven aan de weggeefboekenkast....
maandag 22 oktober 2018
Kast!
Al sinds mijn verhuizing, ruim 5 jaar geleden, was ik ontevreden met mijn buffetkast. Die kocht ik ooit - natúúrlijk tweedehands - voor op de slaapkamer, maar nu moest hij in de huiskamer mijn serviesgoed en glaswerk herbergen. Ik vond de kast nog steeds wel mooi, maar dat het glaswerk open en bloot stof stond te verzamelen - dat vond ik niet zo heel erg handig.
Al een tijdje zag ik bij de kringloop hier om de hoek een mooie vervanger. Maar: Is dit hem nou? Stáát -ie wel? Ik vind het altijd zó lastig om dat soort beslissingen in mijn uppie te nemen! Dus heb ik een paar weken terug vriendin M. uitgenodigd, met het verzoek om eens mee te kijken. Ik wil aan die muur nog "iets" hangen, en daar ook. En die kast - staat die goed bij de bedoelde muur? Met haar suggesties kon ik op pad. "Doet u mij die kast maar, en dan mogen jullie gelijk de oude meenemen". Maar nee, zo werkte het niet. Ik mocht € 15 betalen om de kast op mijn stoep af te laten leveren, en voor het ophalen van de koude kast hadden ze de eerste weken geen tijd. O.k., dan haal ik hem wel - leen me een karretje, en ik loop die 800 meter.
Dat lukte, en ik voelde me stoer! Maar ja, toen moest ik de oude kast nog ontmantelen (leuk werk, iets slopen!), afvoeren, en de nieuwe in elkaar zetten. Eitje, toch? Nou nee..... Donderdag met de kast naar hier gesleept, en de oude kast deels ontmanteld. Vrijdag had ik fysiotherapie - dan ben ik de rest van de dag niets meer waard. Zaterdag probeerde ik de nieuwe kast in elkaar te zetten. Maar alleen al uitzoeken hóe - dat kostte nogal wat moeite. Wat - moet - waar? Gelukkig had ik een foto - dat hielp wel een beetje. Maar in mijn eentje een loodzware kast van 2 meter lengte en 1.30 meter hoog de baas kunnen bleek net iets te ambitieus. Ik heb aardig wat schrammen en blauwe plekken opgelopen - en toen ik tenslotte het hele gevaarte op mijn hoofd kreeg - BULT - én de kast beschadigde, gaf ik de moed op. Niet handig, om dat alleen te willen doen!
Maar ja, wat dan? Ik heb niet zomaar een blik helpers klaarstaan. Uiteindelijk belde ik één van mijn medevrijwilligers van het Repair Café, die prompt twee uur later op de stoep stond, en nog eens twee uur (en enkele krachttermen) later stónd de kast!
Ik ben er blij mee - de kast staat goed in mijn huisje, en biedt heel veel bergruimte. En eindelijk ben ik weer een stapje verder met inrichten!
(Nee, geen foto van de kast in zijn hoek - er is in deze tijd van het jaar weer nauwelijks daglicht als ik thuis ben. Toch vind ik de herfst nu fijner dan andere jaren - ik heb er deze zomer naar gesnakt om te kunnen slapen in de kou....)
Al een tijdje zag ik bij de kringloop hier om de hoek een mooie vervanger. Maar: Is dit hem nou? Stáát -ie wel? Ik vind het altijd zó lastig om dat soort beslissingen in mijn uppie te nemen! Dus heb ik een paar weken terug vriendin M. uitgenodigd, met het verzoek om eens mee te kijken. Ik wil aan die muur nog "iets" hangen, en daar ook. En die kast - staat die goed bij de bedoelde muur? Met haar suggesties kon ik op pad. "Doet u mij die kast maar, en dan mogen jullie gelijk de oude meenemen". Maar nee, zo werkte het niet. Ik mocht € 15 betalen om de kast op mijn stoep af te laten leveren, en voor het ophalen van de koude kast hadden ze de eerste weken geen tijd. O.k., dan haal ik hem wel - leen me een karretje, en ik loop die 800 meter.
Dat lukte, en ik voelde me stoer! Maar ja, toen moest ik de oude kast nog ontmantelen (leuk werk, iets slopen!), afvoeren, en de nieuwe in elkaar zetten. Eitje, toch? Nou nee..... Donderdag met de kast naar hier gesleept, en de oude kast deels ontmanteld. Vrijdag had ik fysiotherapie - dan ben ik de rest van de dag niets meer waard. Zaterdag probeerde ik de nieuwe kast in elkaar te zetten. Maar alleen al uitzoeken hóe - dat kostte nogal wat moeite. Wat - moet - waar? Gelukkig had ik een foto - dat hielp wel een beetje. Maar in mijn eentje een loodzware kast van 2 meter lengte en 1.30 meter hoog de baas kunnen bleek net iets te ambitieus. Ik heb aardig wat schrammen en blauwe plekken opgelopen - en toen ik tenslotte het hele gevaarte op mijn hoofd kreeg - BULT - én de kast beschadigde, gaf ik de moed op. Niet handig, om dat alleen te willen doen!
Maar ja, wat dan? Ik heb niet zomaar een blik helpers klaarstaan. Uiteindelijk belde ik één van mijn medevrijwilligers van het Repair Café, die prompt twee uur later op de stoep stond, en nog eens twee uur (en enkele krachttermen) later stónd de kast!
Ik ben er blij mee - de kast staat goed in mijn huisje, en biedt heel veel bergruimte. En eindelijk ben ik weer een stapje verder met inrichten!
(Nee, geen foto van de kast in zijn hoek - er is in deze tijd van het jaar weer nauwelijks daglicht als ik thuis ben. Toch vind ik de herfst nu fijner dan andere jaren - ik heb er deze zomer naar gesnakt om te kunnen slapen in de kou....)
zondag 30 september 2018
Suze Groeneweg, mijn voormoeder
Deze week werd in de Tweede Kamer een borstbeeld onthuld van Suze Groeneweg (1875-1940), het eerste vrouwelijke Kamerlid, honderd jaar geleden. (Het actief kiesrecht voor vrouwen kwam nóg later.) Het beeld werd mede onthuld door een Suze Groeneweg die in 2008 werd geboren.
Ik vind het belangrijk om mijn voormoeders te eren, vandaar....
En in het kader van mijn voormoeders: gisteren zou mijn eigen moeder 88 zijn geworden. Ze overleed 33 jaar geleden. Oók belangrijk om te memoreren! (En op de een of andere manier wordt dat belangrijker naarmate ik zelf ouder word. Misschien omdat ik nu zelf bijna de leeftijd heb waarop zij overleed? Of omdat ik zelf elke dag meer geschiedenis krijg, en minder toekomst in dit aardse leven?)
En in het kader van mijn voormoeders: gisteren zou mijn eigen moeder 88 zijn geworden. Ze overleed 33 jaar geleden. Oók belangrijk om te memoreren! (En op de een of andere manier wordt dat belangrijker naarmate ik zelf ouder word. Misschien omdat ik nu zelf bijna de leeftijd heb waarop zij overleed? Of omdat ik zelf elke dag meer geschiedenis krijg, en minder toekomst in dit aardse leven?)
Abonneren op:
Posts (Atom)