Wachten

Dit was de dag van het wachten.

Zoals elke dag zou de thuiszorg komen tussen 8.00 en 10.00 uur. (Hoezo thuiszorg? Daar blog ik later nog over. Ik vertel het even in omgekeerde richting.) Dus om iets van 7.50 "sprint" ik in nachthemd naar beneden - dan zit ik in ieder geval klaar mochten ze vroeg komen. Maar meestal zijn ze (te) laat, deze week: vakantietijd, personeelstekort..... 

Het is dus elke dag wachten - van 8.00 uur tot ze komen om me te helpen. Dan vandaag maar hopen dat de zaterdagkrant op tijd is - die is ook heel vaak later dan 9.00 uur, de uiterste bezorgtijd. 

Om 10.30 uur ben ik het redelijk zat. Ik wil dingen doen, niet langer zitten wachten. Maar "dingen doen" is wat ingewikkeld op het moment. Tandenpoetsen, kleding verstellen: het zijn allemaal dingen waarvoor ik "even" de trap op moet - en daarvoor ontbreekt de energie. De tuin in, om te zitten, en eventueel zittend een paar grassprietjes uit te trekken: kan niet, dan hoor ik de voordeurbel niet. Afwassen in de keuken: idem. Met de rollator een doos met oude kranten naar de papiercontainer brengen: kan niet, ze kunnen er elk moment zijn. 

10.30 uur - wat ga ik eerst doen? Eerst maar eens een bezorgklacht bij de krant indienen. Maar als ik het hele proces heb gehad - klantnummer opzoeken, adres invullen, datum bezorging - "I.v.m. personeelsproblemen kan de (ochtend!!)krant vandaag tot 11.00 uur worden bezorgd." O.k., dan. 

De thuiszorgclub bellen: waar blijven jullie? "Mevrouw, u staat vandaag rond 13.00 uur ingepland." Fijn dan, geen al te groot probleem - als ik het maar had geweten!

En dan wordt de krant om 11.55 uur bezorgd (en dien ik alsnog digitaal een klacht in). En komt de thuiszorgmevrouw om 12.50 uur. En zo ben ik dus de hele ochtend kwijt aan wachten... Want als de thuiszorg weer vertrekt is het alweer "bedtijd" voor me - 's middags rust ik een tijd, eventueel met mijn nieuwe McCall Smith. En zo is deze zonnige zaterdag alweer om - en eigenlijk vind ik dat heel erg zonde!

(En anderzijds kijk ik net een reportage op EenVandaag over de Haagse wijk Moerwijk, waar een opeenstapeling van problemen is. Armoede, slechte woningen, kinderen met te weinig eten, zonder winterjas of bed, veel verwarde personen die de situatie niet veiliger en leefbaarder maken.... (Klik hier en hier) En dan denk ik: waar HEB je het over, Mrs H! Wat ZEUR je over dingen die er niet echt toe doen!! Maar: omdat ik zo beperkt en afhankelijk ben is "op tijd geholpen worden" ineens toch erg belangrijk - belangrijker dan wanneer ik mijn plannen zomaar makkelijk aan zou kunnen passen. En toch vind ik het belangrijk om mijn eigen narigheid niet de bovenhand te laten krijgen, om alles in perspectief te blijven zien: Ik heb een comfortabel huis, krijg de nodige medische zorg, ik heb lieve mensen om me heen en ik geniet van mijn tuintjes, die tijdens de regenmoesson van enige tijd terug zijn ontploft tot een groene jungle!)