 |
| Foto gepikt van het www. |
In mijn stapeltje "rommel waar ik nog iets mee moet" (o.k., dat zijn meer stapeltjes, alleen al op de huiskamertafel....) vond ik dit gedicht van Henry van Dijke. Grappig - ik had nog nooit van de goede man gehoord, al doet het verhaal van de vierde wijze wel ergens vaag in de verte een belletje rinkelen. En eigenlijk vind ik de Nederlandse tekst van het gedicht mooier, aansprekender dan de Engelse...
De tijd is:
Te traag voor wie wachten,
Te snel voor wie vrezen,
Te lang voor wie verdriet heeft,
Te kort voor wie genieten,
Maar voor wie liefhebben, is de tijd eeuwig.
(Uit Music and Other Poems, 1904, "Time Is", of "For Katrina's Sundial")
Geen opmerkingen:
Een reactie posten