Over de helft

Chemo: 3 done, still 2 to go;
Bestraling: 13 done, (?) to go! 

Zo, dat moment wilde ik toch even als soort van feestelijk markeren!

Gisteren was het woensdag, dag drie van vijf, van de derde week van vijf weken chemoradiatie!!

Dat betekent dat ik (ongeveer) over de helft ben (in de laatste week heb ik niet meer elke dag bestraling, en na die 5 weken heb ik nog voldoende andere medische afspraken....)  Maar dit stuk van de narigheid zit erop. Wel word ik steeds zieker van alles, de bijwerkingen vallen echt niet mee. 

Maar hé, ik tel gewoon af, en streep alle afspraken die ik al heb gehad af van mijn papieren lijstje. 

Tapas & more - restaurant in Lottum, zomer 2021.

Tijd om te vieren! (Maar van Tapas, of taart, of wat dan ook eten - daar kan ik nog steeds alleen maar van dromen.....)

Plannen

Gisteren had ik een lange ziekenhuisdag, zoals in deze periode altijd op maandag. Ik zie er tegenop, het is ZO'N lange dag, en ik ben toch het liefste thuis nu - languit in de tuinstoelen, of op de bank.... 

Maar de bedden zijn goed daar, en de verpleegkundigen zijn lief en zorgzaam. Zo wordt er zoveel als mogelijk rekening gehouden met wat ik fijn vind, en wat niet zo prettig... Nu had ik heerlijk een kamer alleen, in plaats van de "semi-gezellige serre" (serre is hoe het wordt genoemd in het ziekenhuis) met veel teveel patiënten, en veel te weinig privacy waar ik vorige week lag. Wel had ik gisteren het infuus in mijn rechterhand, zodat ik echt niets kon doen - het alarm ging al af als ik de krant las op de telefoon, of een boek - om maar niet te spreken van het sokkenstoppen, wat ik van plan was geweest te gaan doen. Dus dat werd ruim 4 uur lang wat suffen, slapen, wachten tot de tijd over is, het infuus leeg. 

Vandaag had ik wat andere plannen. Vlakbij is een buurtmarktje, waar ik langs wilde fietsen om wat boodschappen te doen - een stekker voor mijn telefoon, wat onderdelen voor de fiets, een applicatie om een shirt met vlek te repareren. Moet toch kunnen, op de fiets? 

Maar dat gaat niet door - ik ben duizelig door de medicatie, mag ook eigenlijk niet fietsen als ik dat spul slik. Dus ik ben verstandig, blijf vandaag thuis (op het met de taxi heen-en-weertje naar het ziekenhuis vanmiddag dan). Morgen misschien de kant van het winkelcentrum op, en die markt - dat komt nog wel eens een keer...

Ladekast

Gisteren heb ik een lade in de ladekast op mijn slaapkamer uitgeruimd. Daarin was al wat ruimte om medicijnen te bewaren, maar er moest nog veel meer ruimte komen. 

Want een paar weken terug haalde mijn lieve buurvrouw G. een grote papieren tas met medicijnen voor mij op bij de apotheek. Die stond nog in mijn opberghok bij de dozen voeding, maar moest nu op een bereikbaarder en logischer  plek worden opgeslagen. In de keuken heb ik een voorraadje voor telkens een paar dagen liggen, in de broodtrommel die ik normaal meeneem naar mijn werk. 

Want naast de drie soorten "gewone" medicijnen, die ik altijd al slik, krijg ik er nu nog wat bij:

In het ziekenhuis krijg ik chemo toegediend, én meteen de eerste medicijnen tegen de bijwerkingen. Als ik dan thuiskom moet ik een aantal dagen om de zoveel uur nog een middel slikken tegen die bijwerkingen. En dan "mag" (moet, merk ik nu ik me zo naar voel) ik nog een middel slikken tegen de bijwerkingen die het middel tegen de bijwerkingen van de chemo heeft.......

Kut-chemo!

(Sorry, ik houd eigenlijk niet van schuttingtaal, maar dit moest er even uit....)

Verantwoordelijk zijn voor een stukje land

Ik ervaar mijn twee tuintjes - voor en achter - (ook) als een verantwoordelijkheid die ik heb: Ik heb dit huis en deze tuintjes gekregen om te bebouwen, om zorg voor te dragen. Dus niet teveel tegels erin (Ik wil kunnen zitten, in de schaduw en in de zon, en ik heb een paadje nodig van deur naar poort), en zorgen dat er ook zoveel mogelijk te genieten is voor insecten, vogels en andere schepselen. 

Daarom houd ik mijn tuintjes wat rommelig (en hélemaal niet omdat "rommelig" past bij mij en mijn huis hoor....). Er groeien (nu) paardenbloemen en kleefkruid - die ga ik later oogsten om te drogen. 

Ik merk dat die verantwoordelijkheid me nu ook goed doet. Het kan wel zijn dat je kanker hebt - maar je rozen hebben ook luizen - dus daar moet je echt iets aan doen. En als je straks zo lang mogelijk van je pioenen wilt genieten, dan moet je ze NU stutten. De daslook - ach, die is er volgend jaar nog wel, om er dan van te genieten. De frambozen, kruisbessen en wijnbessen - die kan ik later deze zomer inmaken, zodat ik er in het najaar en later van kan eten. Én het zijn natuurlijk altijd geliefde cadeautjes - zó leuk om een handje of bakje frambozen weg te kunnen geven aan mijn buren of bezoek!

De tuin wordt mijn habitat, deze zomer - op vakantie gaan zal er niet inzitten. Dus ik ga maar tuinplannen maken voor volgend jaar en later!

(Ik zocht nog naar een filmpje van een vorig jaar van mijn broedende koolmeesjes, maar kan dat niet vinden. En de laatste dagen is het alweer wat rustiger met aan- en afvliegen....)

Efficiency

 .... Op het gevaar af dat dit een ziekte / ziekenhuisblog wordt....

Gisteren moest ik in het Academisch Ziekenhuis zijn, voor de eerste keer dagopname daar. 

's Ochtends vroeg wilde ik nog even wat buitenlucht meepakken, voor ik weer voor wie-weet-hoeveel-uren naar binnen zou moeten. Op het bankje voor het huis, een beetje ochtendzon, genieten van mijn voortuin die helemaal naar mijn zin is (Nou ja, ik zou MEER planten kwijt willen kunnen, maar dat postzegeltje vól met akelei, daslook, geranium, lavendel, pioenen, frambozen, en rozen - lekker wild - is helemaal "ik"), en wat daar dan rondvliegt. Ik probeer mijn "genietmomentjes" te pakken en te zien waar het leven nog wel mooi is... 

In de wijk zie ik een "bejaardenbusje" rondrijden - en ja hoor, die is voor mij. Samen met nog twee anderen word ik naar het ziekenhuis gereden. Nogal confronterend!

Ik ben vroeg - vroeg genoeg; ik stress aldoor zeer, nu ik niet zelf in de hand heb hoe laat ik ergens ben, of er files zijn onderweg. Ik word dan ook op tijd naar de afdeling geroepen. "Dit is uw bed" - schoenen uit, intakevragen... Been there, done that! De verpleegkundige neemt meteen mijn schoenen en mijn tas mee om die weg te sluiten. En dan begint het wachten. En dat duurt laaaaang! Maar in mijn tas, in de afgesloten kast, zitten een boek, de krant en mijn telefoon - alles om tijdens de wachttijd de zenuwen te bekorten. Helaas onbereikbaar.

Gevalletje efficiënt patiëntenbeheer - maar niet heel handig. Ik probeer de spanning weg te ademen - maar ik ben blij als mijn tijd daar is - na nog ruim 30 minuten wachten. 

In dit ziekenhuis worden nog mondkapjes gedragen, maar als blijkt dat ik er dan echt niets van versta, doen ze die heel lief af. 

Na afloop word ik wakker op de grote zaal - maar het duurt even voor ik door heb dat ik ineens aan de andere kant lig. Gedesoriënteerd. Gelukkig mag ik uitslapen, al wordt er zo af en toe aan me gesjord als er iets niet goed gaat met mijn ademhaling. En dan word ik uit bed gepord - het is tijd, mijn afhaalster H. zit al te wachten. De rest van de dag thuis op de bank gelegen en geslapen - al die roesjes en pijnmedicatie - daar werd ik niet zo erg helder van. 

En zo meteen mag ik weer, waarschijnlijk. De was hangt al op de lijn, ik ga zo eerst uitgebreid douchen - en dan op een beetje christelijk tijdstip maar weer eens bellen...

Sommige verpleegkundigen en artsen kunnen het

Gisteren was ik weer eens hier in het plaatselijke ziekenhuis. Dagopname (van een paar uur lang), voor een kleine verrichting. De laatste keer dat ik daar was, voor deze specifieke verrichting was afgelopen donderdag - maar het idee is dat dit maar eens in de zes weken zou moeten gebeuren..... 

BAAL! Want telkens weer die rotzooi van het "roesje" in je lijf (vind ik ook zo'n rare benaming eigenlijk - ik ben altijd volledig onder zeil, en "roesje" klinkt zo onschuldig, zo niet-giftig...), elke keer weer zo'n bed bezet houden, op een afdeling waar het elke dag helemaal volgeboekt zit, dat WIL ik niet!

Maar goed, ik "mocht" dus weer. De verpleegkundigen op de afdeling herkennen me al, en leven erg mee dat dit telkens weer aan mij moet gebeuren. En ik hoop dan maar dat ik niet, als ik het "operatiehok" binnen word gereden, de leukste arts (die ik al nét een keer te vaak had) aantref..... Ergens schaam ik me dat dit stuk elke keer weer mis gaat - terwijl ik er zelf helemaal niets aan kan doen!

(Gelukkig was hier net iemand van de Thuiszorg - als het goed is gaat dat nu vanaf morgen EINDELIJK goed lopen, na anderhalve week bellen, en behoort dit rare gedoe tot het verleden - of hoeft het in ieder geval niet zó vaak meer te gebeuren.)

O.k., ik ken het klappen van de zweep. "Dit is uw bed"- schoenen uit, tas in de kast, telefoon, (ander) leeswerk en flesje ijswater bij de hand, ik op bed, en gaan. Nu begon de verpleegkundige meteen met de intake. Dezelfde vragen, alle zes keren dat ik daar was... Ik had het koud (want te lang niet gegeten en gedronken), ik was de hele dag bezig geweest met "wakker blijven, want ik moet straks op tijd in het ziekenhuis zijn" - dus eigenlijk wilde ik onder de dekens, slapen tot ze me kwamen halen. Maar dat ging niet door....

Ik zou een half uur na aankomst worden geholpen, maar dat werd nog een half uur later. En al wachtend begon ik in bed te huilen.... Thuis lukt huilen me meestal niet zo goed, terwijl het me zó oplucht! Maar ja, verdriet, en boosheid overigens ook - dat is er vroeger wel uitgeslagen.

En zó fijn, dat de verpleegkundige er dan even op bed bij komt zitten, mijn been vasthoudt, me laat praten en huilen. Dan mag ze soms best de verkeerde dingen zeggen, maar dat er iemand luistert, me even vasthoudt.... Deze verpleegkundige kon dat, net als dr. V. (Over wie ik dan heimelijk een beetje zwijmel - een arts met goede "bedside manners", die lief en betrokken is, en dezelfde rare humor heeft als ikke, waar vind je die nog? Mag ik hem meenemen, verder de behandeling in? (Maar nee, dat mag dan weet niet........). 

**********************************************************

Ik begon dit stukje vanmorgen vroeg te tikken. Inmiddels ben ik een telefoongesprek én live intake met de thuiszorg verder, en een videoconsult met de Bedrijfsarts, een telefoongesprek met de praktijkondersteuner GGZ van de huisarts, diverse telefoongesprekken met een arts en verpleegkundige van het andere ziekenhuis, en wacht ik nu om teruggebeld te worden door de laatste verpleegkundige. Ziek zijn is hard werken!

(Maar gelukkig mag ik tussendoor even de tuin in - snoeien, onkruid uittrekken, een beetje genieten van alles wat er groeit en bloeit.)

Kijk eens wat lief!

Sinds ik ziek ben word ik bedolven onder de bloemen, kaartjes en lieve appjes - zelfs al voordat (voor mij althans)  helemaal duidelijk was hoe ernstig het was. Dit boeket werd gisteren bezorgd:

Het kwam ook nog eens van heel onverwachte afzenders: van Ellen en Hermine, beheerders van de héél oude Omnichatgroep Consuminderen, waarvan ik lang geleden lid was. (Ik weet niet of de groep nog bestaat - ik kwam er op een gegeven moment niet meer in, en liet het er maar bij, na veel pogingen om opnieuw in te loggen). Ik begrijp dat ze meelezen, maar hier niet (kunnen) reageren. 

Ik vind het ZO lief! 

Ik kan nu weer genieten van mooie bloemen. Eerder stond de huiskamer al vol met een bosje tulpen van vriendin M., een borrelglaasje viooltjes en wat hyacinten uit de tuin van vriendin C., een groot boeket van de financiële mensen van het werk, een boeketje tulpen van de buren (die mij ook nog chauffeerden naar het ziekenhuis), een groot boeket van mijn werkgever, én nog een nieuwe hortensia (die naar de buurvrouw ging), én een perkstruik met "zomerbloeiers" voor buiten, een groot boeket uit één van de wijken van mijn werk. En dan vergeet ik vast nog wat....

Best lief hoor, maar ik kwam een keer erg in de verleiding om één zo'n groot boet linea recta in de compostbak te gooien. Nee hè, alweer bloemen - die moet ik dan in een vaas zetten, dus vaas uit de schuur halen, schoonmaken, boeket verzorgen, na een week weer weggooien. Pffff - ik was ZO ziek dat ik dat écht niet meer zag zitten!

Op dat moment was ik veel blijer met iemand die even de afwas deed, mijn bed opmaakte / dichtgooide, een boodschap langsbracht! 

Gelukkig voel ik me inmiddels weer zoveel beter dat ik zelf wat huishoudelijk werk kan doen, en kan genieten van mooie dingen (zelfs als daar "werk" aan vast zit)!