Nou, het zijn me weer de dagen wel....
Deze week vielen er weer VEEL treinen uit, dus het was lastig op kantoor te komen, en zeker om aan het eind van de dag weer thuis te komen. En dan ook nog AL die vakantiegangers, die je omver duwen met grote rugzakken, rolkoffers, en ander ongemak. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar die lockdowns hadden toch wel wat...
En ik ben druk. Dadelijk naar de tandarts om een kies te laten trekken (br!), gisteren kwam mijn hulp niet opdagen (en ik vind het dan heel normaal dat ze zelf even zou laten weten dat ze niet kon komen / geweest was, maar wie ben ik?), dus dan moet je daar weer achteraan, in plaats van dat je thuis komt in een fijn schoon huis, zoals gehoopt.
En woensdagavond ontdekte ik weer plasjes water op de grond in mijn kleine kamertje, wat als opslag dient voor onder andere hout, gereedschap, kampeerspullen, kerstspullen en knutselmateriaal. Nog een keer: BR! Donderdagmorgen meteen een melding uitgezet bij mijn Woningbouwvereniging, en gisteren toen ik thuiskwam was er zowaar al teruggebeld. Maar het nummer wat ik terug moest bellen was van ene Fatima (?) die pas na lang doorvragen kon melden dat ze ook voor mijn WBV werkte, maar dat dit het "noodnummer" was. Vanochtend vanaf 8.00 uur zou de WBV weer bereikbaar zijn. Kwart over acht: weer Fatima (die geen Fatima, maar Patina blijkt te heten - berdrijfsnaam dus - ga er maar aanstaan met slechte oren...). "M? NOOOOOIT van gehoord, ik ben Fatima. Wat is M. dan?"
Dan de chat maar, met de WBV. Daar zit een jonge man klaar, die meldt dat de WBV vanaf 9.00 uur bereikbaar is. Ik meld nog maar een keer dat mij de avond daarvoor is gemeld dat zij vanaf 8.00 uur bereikbaar zouden zijn, op dit bepaalde telefoonnummer. Dat telefoonnummer blijkt dus van een bedrijf te zijn waaraan de melding is doorgegeven. Oh! DAT verklaart veel!
De jongeman aan de chat begint me meteen, heel gezellig te tutoyeren. Na enig aarzelen meld ik hem toch maar "dat ik oud genoeg ben om met "u" aangesproken te worden". Reactie, nog steeds via de chat: "Sorry, ik wist uw leeftijd niet". Tja, alsof dat iets met leeftijd te maken heeft, en niet met basale beleefdheid, of zoiets....
O.k., weer een stapje verder: nogmaals het bedrijf van mw. Fatima gebeld. Daar wordt ik nu wel keurig te woord gestaan, maar moeten ze alles opnieuw weten: naam, telefoonnummer, mailadres, wat er aan de hand is, wat voor huis het is - alsof ik dat niet meteen heb gemeld toen ik de klacht meldde. Eind van het liedje: ik word teruggebeld. Hopelijk vandaag nog, voor het weekend. En hopelijk NIET als ik in de tandartsstoel lig......
We wachten maar af.
(Zo, lekker even mopperen. Mijn frustratietolerantie is (nog) wat lager dan anders. Daarover later meer).
*****************************************************************************
UPDATE: Gelukkig word ik na dit laatste telefoontje al snel teruggebeld om een afspraak te maken. Ze komen donderdag: OVER EEN WEEK! Dus bij ernstige lekkage kan het een week duren voordat deze WBV langskomt, waarschijnlijk alleen om te kijken naar mijn indoorzwembadje in eerste instantie....
Soms, heel soms zou ik willen dat ik niet volwassen was, dat ik dit soort gedoe niet hoefde te tackelen. Lekker spelen in de regen, zonder verantwoordelijkheid voor een huishouden, voor mijn lichamelijke gesteldheid. Zou DAT niet fijn zijn?