Ik worstel en kom boven

 ... En BLIJF boven, moet ik eigenlijk zeggen....

Gisteren kreeg ik bijna een huilbui bij de persconferentie - ik meldde het hier vaker, geloof ik - ik kan niet goed huilen. En ik weet niet of dat ligt aan mijn hormonen-onbalans, aan mijn opvoeding, waardoor het verdriet eruit geslagen is? Eigenlijk vind ik dat niet zo interessant; ik zou gewoon willen dat het anders was....

Gistermiddag werd ik "off guard" getroffen door een liedje tijdens de Evergreen Top2000: Comfortably numb - van de LP The Wall van Pink Floyd. 

Mijn LP vertoonde op een gegeven moment krassen en tikken rond dit nummer - ik zette het in mijn meest depressieve jaren telkens weer op... (Om er pas jaren later achter te komen dat het nummer erna, het laatste nummer van de LP, écht wel een opening gaf naar de wereld. Nooit door mij gehoord, in die jaren....)

En we wisten natuurlijk wel wat de boodschap van de persconferentie zou worden, maar ik wil dan toch horen dat het wordt uitgesproken, dat het écht wordt. En boos worden op van alles en iedereen: de mensen die zich niet houden aan de coronamaatregelen, de ongevaccineerden: het heeft niet zoveel zin, én boos worden op "de situatie", op "het virus" - dat is minder makkelijk...

Het is zoals het is - en het IS gewoon een rotsituatie, maar kom, ik heb een huis, een dak boven mijn huis, ik heb te eten. 

Misschien is het hoogmoed, maar ik heb soms het idee dat ik na de laatste anderhalf jaar mensen in de Tweede Wereldoorlog beter begrijp: niet weten hoe lang het duurt, hoe lang je opgesloten zit... En mijn moeder, die als puber / jongvolwassene 6 jaar TBC had - niet weten hoe lang het duurt, zelfs niet weten of je het gaat overleven... 

Vannacht wilde ik in bed - hoewel het te laat werd - toch mijn roman uitlezen. Na 450 bladzijden hoopte ik op verzoening, op een positief einde. Maar helaas, aan het eind vond de tweede zelfmoord plaats (Ik las Het smelt van Lize Spit).

Geen goed boek dus, om in deze tijd te lezen. Maar nu ik dit boek uit heb, kan ik eindelijk beginnen in McCall Smith (en dat is altijd leuker...)!

Pakjesdag

Het is vandaag Black Friday - feestdag van het consumeren. Vandaag valt het eigenlijk nog mee, maar de laatste dagen werd ik op de mail, via bijvoorbeeld Euroclix, doodgegooid met Black Friday aanbiedingen. 

O.k., Ik héb een nieuwe koelkast, en waarschijnlijk ook een nieuwe wasmachine nodig, en ik kijk een beetje uit naar een nieuw jogging-/trainings-/huispak (Een joggingpak is bij mij nooit om in te joggen, stel je voor!). Maar ik moet nog uitzoeken wat voor koelkast ik wil (zo zuinig mogelijk, niet te duur, goede maat voor het hoekje waar hij moet staan), en of ik een nieuwe wasmachine nodig heb, of dat die toch nog gerepareerd kan worden. En ik zag de afgelopen dagen een héle mooie leuke jas hangen bij een winkel, voor een goede prijs - alleen nét niet in mijn maat....

Bij verschillende winkels waar ik vandaag langs wandelde zag ik dat ze adverteerden met "Green Friday": gratis reparaties van kleding en schoenen. Dát vind ik eigenlijk nog veel leuker. 

Want het dubbele is: ik heb bést last van Fear of Missing out (a good deal) - FOMO komt dus zelfs op oudere leeftijd nog voor! - naast dat al dat kopen-kopen-kopen me toch ook tegen staat. 

En volgens mij is er een oorzakelijk verband tussen ons ongebreidelde consumeren en reizen, en de corona-ellende waar we nu in zitten. Iemand beschreef corona (of waren het nou de overstromingen afgelopen voorjaar in Limburg en elders?) als "het #MeToo van de aarde..... Treffend!

Zou het helemaal toeval zijn dat vanavond op Nederland 3 de film "Sorry we missed you" (over de slavernij van het pakjes bezorgen) wordt uitgezonden? Ik heb de film (nog) niet gezien (en het is me vanavond ook te laat om hem te kijken), maar naar ik hoor is dat een film die zeker tot nadenken stemt. 

Ik denk dat ik morgen maar langs de kringloopwinkel fiets.....

Wat NU weer?

Ik heb mezelf maar weer even op nieuws-dieet gezet - ik word er TE treurig van.....

Migranten die verdrinken als ze over willen steken naar Engeland, mensen die verongelukken in het verkeer, mensen die vermoord worden door terroristische organisaties, rellen in verschillende steden en dorpen tegen het coronabeleid, heel erg oplopende coronacijfers, mensen in ziekenhuizen etc. die ook als ze corona hebben MOETEN komen werken - want anders loopt het helemaal mis - nog "misser" dan het nu al loopt, met code zwart in het vooruitzicht. 

Ik ben nogal dubbel: enerzijds roep ik aldoor heel stoer dat ik een goed leven heb gehad, én ik heb geen kinderen en kleinkinderen voor wie ik per se in leven moet blijven, dus geef mijn ziekenhuisbed maar aan een ander. En anderzijds ben ik toch wel bezorgd, elke keer dat ik in een trein stap, en de coupé moet delen met allerlei mensen die er met geen mogelijkheid toe te bewegen zijn om een mondkapje op te zetten...

Morgen weer een persconferentie - een hele week eerder dan die zou zijn. En ik vraag me elke keer tussendoor toch wel af: wat zou ons NU weer boven het hoofd hangen? Want hoewel ik alle maatregelen (nou ja, bijna alle - op een station loop ik ECHT zonder mondkapje, want ik MOET kunnen zien waar ik loop, en dat lukt niet zonder bril, of met een bril die beslaat...) van harte opvolg, valt het me wel zwaar. 

Bij de vorige verzwaringen dacht ik nog: Ach, wat zou het - ik ben al zeer voorzichtig - maar ik was EVEN vergeten dat ik in winkels niets versta met mondkapjes, dat musea etc. uitgesloten zijn met mondkapjes, zonder bril. Ik ben dus wel heel erg op mezelf teruggeworpen, zonder zelfs de kletspraatjes onderweg.

Ik ben bang, vooral ook voor alle kinderen die misschien niet meer naar school mogen - ik denk aan het kind wat ik was, wat in mijn middelbare schooltijd GRAAG naar schoolging, ook al werd ik daar gepest en uitgesloten - want thuis was het NOG onveiliger.... Niet aan denken, je kunt er toch niet zoveel aan doen - behalve een kaarsje opsteken en heel hard bidden, voor mezelf en anderen.....

Ik kan er nu even niets positievers van maken - dat komt wel weer - in ieder geval weet ik inmiddels dat ALLES ALTIJD wel weer over gaat: HET grote voordeel van ouder worden, en alles al eens te hebben meegemaakt....

Radio5: Evergreen top1000!

Lekkere muziek: deze week wordt op Radio5 de Evergreen Top1000 uitgezonden. Leuker - vind ik - dan de Top2000 van december, want meer oudel*llenmuziek...

Voor de thuiswerkers (en ik zit lekker op de bank te luisteren, met de krantenbijlage van zaterdag...)....

Ik denk nog na over wat mijn allerfavorietste nummer is van deze lijst - maar meestal komen mijn favorieten niet door de keuring: Janis Joplin, Joan Baez, Joni Mitchell, Astrid Nijgh, Cornelis Vreeswijk, Robert Long, en vele anderen......

Grijs

Ja, dat is het weer dezer dagen, én mijn hoofd (al veel langer), maar OOK de pieten die ik gisteren in ons winkelcentrum tegenkwam.

Ik moest even gauwgauw de snelste boodschappenroute nemen: vis, ander broodbeleg, en ik had bedacht dat ik voor vriendin M. die langskwam, én voor de buurvrouw, en appelbeignet mee wilde nemen. Én ik wilde eindelijk eens langs het afvalscheidingsstation - mijn tuin lijkt soms wel een uitdragerij, met alles wat ik vind en waar ik "ooit nog wel eens iets mee ga doen" (nu: twee wielen van een kinderfietsje die een lamp moeten worden, en een krukje), en het afval wat nog moet worden weg gebracht. 

Als ik NU even voortmaak met alle klussen die moeten, dan kan ik ná maandag vakantie gaan houden - lekker niksen! Dus hoe moe ik ook was (ben): even aanpoten voor het beste resultaat. Nog éven de laatste klussen, anders blijf ik de hele week aan het werk, en dat willen we niet. 

Dus ik was bést tevreden over mezelf gisteren. Ik kon één voor één alle klussen op mijn lijstje wegstrepen (nou ja, bijna alle klussen dan). Later vandaag moet ik nog 2 betaald-werkklussen afmaken, en dan morgen (hoop ik) de laatste. En vandaag nog een vrijwilligerswerkklus.

Gisteren plukte ik - al wachtend op M. - ook de voordeurbel uit elkaar. Kijk, daar zit een batterij in - die is vást leeg - dus als ik een nieuwe batterij koop doet hij het vást weer - na heel veel maanden stil te zijn geweest. En vanmorgen zette ik nog even de wasmachine op zijn kop. Want - Oh horror! - die LEKT! Misschien moet hij vervangen worden (net als de koelkast, die moet ZEKER vervangen worden...) Maar de laatste maanden ontbreekt me de tijd en energie om me met dat soort klussen bezig te houden. 

Een butler, dat zou wel wat voor mij zijn. Naast natuurlijk mijn lieve schoonmaakhulp G. 

Dan kan ik me bezig houden met het verwerken van de kweeperen- en frambozenoogst. En lezen in mijn nieuwe boek: 

(Dat mocht ik aanschaffen voor mijn vakantie. Is vandaag overigens op de site van Bol.com wel weer € 1,50 goedkoper dan eerder deze week).

En lekker doorgaan met mijn pogingen om te leren haken. De baby van mijn collega is alweer een maand of vijf oud, hij heeft OOK nog een "grote broer" - en ik zette nét vorige week het kontje van twee teckeltjes op (de onderste wordt het, gemaakt met een pakketje veelkleurig katoen wat ik een tijdje terug bij de kringloop vond...): stipenhaak.blogspot.com/teckeltje-sam.html.

En grijs? Ik vraag me vaak af waarom we iets hebben tegen grijs. Ik vind grijze hoofden écht wel leuk (al hoef ik er dan niet ook nog grijze kleding bij aan). Grijs weer is weer minder - maar nu schijnt de zon, en het wordt komende week zonnig (bijna-)vriesweer. Mijn stemming is na een goede dag als gisteren een stuk minder grijs: ik ben voldaan met de klussen die ik eindelijk uitvoerde, ik had ERG leuk theebezoek van M. (die ik eigenlijk altijd te weinig zie - we wonen niet zo gek ver van elkaar vandaan, maar zijn beiden druk - zij ook nog met haar gezin), én ik ging gisteren eindelijk weer eens op de thee bij buurvrouw J. - OOK al maanden geleden.... En ik werd gisteren vrolijk van de kinderkoppies bij de grijze ("roetveeg") pieten: herkenning! ;-) En: ik ben blij dat we af zijn - hier tenminste - van "zwarte piet" - en dat de kinderen gewoon net zo hard genieten van het muziekkorps, van het springkastaal, van de pepernoten-uitdelende pieten.

(Maar, ik ben net boven wezen kijken: de wasmachine lekt nog steeds...)....

Opstellen in rijen van 14

Dit is niet de beste dag voor mij..

Gisteravond een vergadering via Zoom, en dat is toch nóg vermoeiender dan een live-vergadering - al scheelt het natuurlijk wel dat ik minstens een uur eerder thuis ben....

Maar ik ben moe en druk - en dan zijn er ook nog eens te veel mensen die tegenwerken in plaats van mee - om nog maar niet te spreken over de computerprogramma's...

Kortom: ik ben een tikkeltje chagrijnig.

Ik dacht mezelf te verwennen, en spurtte even naar de dichtstbijzijnde AH: iets lekkers op brood, en straks bij de thee. Want in zo'n stemming het doen met een volkorenboterham met kaas, pindakaas of jam - dat was me even te karig. 

Maar ja, dan zijn er bij deze AH nog nauwelijks mensenkassa's, en staat er bij aankomst een rij van 12 mensen voor je. Die in de loop van de wachttijd aangroeit tot 14. En daar word ik nog minder vrolijk van. Ik denk dat ik veel beter naar een andere supermarkt kan - 1 kilometer verderop fietsen is sneller, en geeft minder ergernis, dan dit laaaaange wachten. 

Nog meer eindejaar: tijdschriften

Jongens, ik ben nog helemaal niet klaar met dit jaar - het ZOU toch een jaar van nieuwe vrijheid en van feesten worden, maar die belofte is nog lang niet ingelost....? - maar ik heb de nieuwe agenda in huis, over twee weken is de Eerste Advent, en ik zie bij Mevrouw W. dat de nieuwe Kruidvat-tijdschriftenactie er alweer is!

Ik weet niet goed waarom, maar ik vind tijdschriftabonnementen LEUK! Elke keer zo'n cadeautje op de deurmat, met de "echte" post.....

Op dit moment heb ik alleen een abonnement op het tijdschrift Genoeg, en op Dagblad Trouw. En natuurlijk komen er de nodige kerkblaadjes en zo in huis. 

Ik hád iets van 30 jaar lang een abonnement op Opzij - en zegde dat met pijn in mijn hart op - Opzij ging niet meer over het "soort feminisme" waarin ik me herken... Met de tijdschriftenactie van Kruidvat had ik in het verleden een keer een kort abonnement op De Tuin op Tafel (over moestuinieren en eten uit de moestuin), op Landleven en op Buitenleven. Het laatste jaar nam ik voor mezelf een abonnement op Landidee en op Happy Handmade Living, én ik gaf een bon cadeau aan iemand (En eigenlijk had ik van dat laatste nog het meeste plezier...)...

Happy Handmade Living is best een aardig blad, maar ik kom toch nooit toe aan het uitvoeren van al die projectideetjes die ik heb. En wat erin staat is toch niet écht mijn idee van snel en makkelijk - even iets aanpakken om de zinnen te verzetten. Dus, ga ik nog een nieuw abonnement nemen voor komend jaar? Daar ga ik nog even over nadenken...

In september betaalde ik wel voor 2 proefnummer van het tijdschrift Groei en Bloei. Dát vind ik nou écht een leuke club, die veel organiseert, en een leuk blad uitgeeft. Ook al ben ik meer van de moestuin dan van de siertuin - of liever, ik heb een "potager" dat vind ik altijd ZO chique klinken voor mijn postzegeltjes!)

Maar bij Groei en Bloei gaat er iets mis. Ik zou binnen 2 weken het eerste nummer toegestuurd krijgen - en september en oktober, dan is de tuin nog best leuk natuurlijk - maar ik realiseerde me niet zo lang geleden dat ik nog niets had gehoord. En op de mail die ik erachteraan stuurde kreeg ik (nog) geen reactie. Jammer - voor een stresskip als ik ben geeft dat toch wat onrust - ben ik nou getild, is de club failliet? En als ik de nummers nog toegestuurd krijg: november en december zijn toch écht minder leuke tuinmaanden dan de najaarsmaanden....