Lang leve het OV!

Hoe vaak ik er ook op mopper: door het gebod om alleen in uiterste noodzaak van het Openbaar Vervoer gebruik te maken voelde ik me de laatste maanden bést wat opgesloten in mijn eigen stadje - ook al ben ik dan gelukkig nog fit genoeg om met de fiets naar een andere stadswijk, of zelfs búiten de stad te reizen.

Inmiddels reisde ik "al" twee keer per trein en bus naar mijn werk.

Maar gisteren was zo ongeveer het beste nieuws tijdens de persconferentie van premier Rutte en minister van coronazaken de Jonge (die ooit tijdens een eerdere persconferentie door de ondertitelaar werd aangeduid als "U, grote jongen", maar dat geheel terzijde...): blijf zoveel mogelijk thuis werken, maar het OV mag ook weer gebruikt worden voor niet-noodzakelijke reizen.

Dat betekent dat ik misschien zelfs deze zomer toch nog op vakantie kan, als ik dat zelf verantwoord vind! En dat ik eventueel zelfs een keer naar zee zou kunnen!

Ik lag maandagavond vól verlangen op de bank te kijken naar

Scoupy-boodschappen

Zo af en toe doe ik weer eens wat "overbodige boodschappen" (nou ja, niet-noodzakelijke boodschappen, dan...).

Zaterdag had ik mijn gewone weekboodschappen al binnen, maar in eerste instantie kon ik niet krijgen wat ik zocht. Toen ik later nog langs een ander AH-filiaal kwam, wilde ik het toch nog even proberen.

En ja, hier hadden ze wél wat ik wilde hebben: de Scoupy-aanbiedingen van Radler en Bolsius-kaarsen. Een goede kaars voor € 1,00 (€ 0,89 terug) en een gratis ("minder zoete") Radler (voor wie het niet kent: een laag-alcoholisch citroenbier - heerlijk na een lange fietstocht!). Bij de AH waren 2 flesjes van 30 cl. in de aanbieding voor € 0,99. Gisteravond stuurde ik de bon in naar Scoupy; vandaag kreeg ik (€0,89 +) € 0,85 terug op mijn rekening: de normale prijs van 1 flesje bier... En hoewel ik die van de Lidl het allerlekkerste vind (€ 0,65 voor een halve liter - maar dan wel in blik) vond ik dit toch wel erg leuk!

Hoe het nu is

De blogtitel verklapt het al een beetje: SAAAAAAAIII!!! 

Héél langzaam gaan we naar "het nieuwe normaal" - maar als dit het normale leven wordt, laat dan maar....

Eigenlijk was het plan om vandaag een flinke fietstocht te gaan maken: er op uit, genieten van de natuur, buiten zijn, misschien een terrasje (de horeca is "al" twee weken open, en ik heb er nog geen gebruik van gemaakt...). Maar het was vannacht, en is nog steeds, erg benauwd. Dus slecht geslapen, en laat wakker geworden. Zélfs te laat om nog op tijd achter de laptop de kerkdienst te volgen.....!

En nu zit ik te tutten aan tafel. Laat ontbeten, wat oud papier uitgezocht - kranten apart gehouden, want ik moet écht één dezer dagen mijn jaarlijkse (of tweejaarlijkse) ramenlapsessie houden.... Ik zóu daar nu tijd voor moeten hebben, maar ik héb niet zoveel tijd: omdat mijn dagen erg leeg zijn stel ik de dingen eindeloos uit. Maar wat vandaag in ieder geval moet is mijn leesgroephoofdstuk (uit)lezen voor morgenavond..... 

En verder werk ik op werkdagen voornamelijk thuis - maar ik ben afgelopen week voor het eerst sinds februari / maart weer een paar uur naar kantoor gereisd. Zelfgemaakt mondmasker op - vanzelfsprekend, want dat is verplicht - al schijnt het maar heel beperkt te werken. Ik was alleen éven vergeten dat ik geen heldin op de naaimachine ben: volgens het makkelijke patroon van de Libelle-site zou het in 10 minuten klaar moeten zijn - maar zoveel tijd heb ik vaak alleen al nodig om de draad in te rijgen - en dat keer 200, want mijn bovendraad brak voortdurend. Maar in ieder geval staat mijn naaimachine weer eens op tafel - dat is altijd een goed begin (maar verder dan dat begin kom ik maar zelden...). En hoewel het mondmasker dus vooral schijnveiligheid biedt, griezel ik toch wel een beetje van die mensen die in de bus stappen, gaan zitten, en dán heel langzaam en heel zorgvuldig hun masker opdoen. En van die mensen die - dat is dan ineens een raar gezicht - als enigen zónder masker in de trein zitten. En ook van die mensen die - bijvoorbeeld op kantoor - zó dicht bij je komen staan dat ze zo ongeveer in je nek hoesten. Tja - aan anderstaligen is het hele circus vaak moeilijk uit te leggen...

Morgen heb ik dus voor de eerste keer weer "voor het echie" leesgroep - via Zoom. We zullen zien of / hoe het werkt.... Gisteren ging ik voor het eerst weer naar de bibliotheek: een boek terugbrengen wat ik al maanden - legitiem - in huis had, en even wat tests van de consumentenbond op de PC lezen: ik heb een nieuw scheerapparaat nodig voor mijn "baard", er was een test van oplaadbare batterijen verschenen, en van de mondhygiëniste "moet" ik een elektrische tandenborstel. En verder heb ik nieuwe tuinstoelen nodig - ik zakte vorige week glorieus door de laatste heen - die was dan ook al bijna 30 jaar oud….. Als ik nog even doorga komt mijn vakantiegeld ook op zónder dat ik op vakantie kan - en ik weet nog niet eens zeker of de héle vakantie erbij inschiet in de rest van 2020 (nogal decadent hoor - ik genoot begin februari al van een midweekje Egmond - je begrijpt: daar kijk ik nu met extra veel plezier en dankbaarheid op terug!)

Omdat ik tijdelijk zonder tuinstoelen ben zit ik op de grond op mijn terras te lezen. Dat versterkt wél het vakantiegevoel: op de grond zitten, dat is toch nét een camping? En het geeft meteen ook een ander zicht op de beplanting als je ertussen zit, in plaats van erboven… Elk voordeel heb z'n nadeel wordt er wel gezegd....

Gisteren kocht ik weer een toogoodtogo-tas, dit keer bij supermarkt Hoogvliet. En ja, dat waren wél lekker veel boodschappen voor € 4,99! Al is het wel goed plannen: na 19.00 uur je boodschappen op kunnen halen, waarin dan 2 pakketten met groenten zitten (wokgroenten en nasi-bamigroenten) én een kant- en klare salade - met allemaal de datum van die dag - dat is dóórwerken voor een alleenwoner als ik! Maar ik gooide alles meteen in de koelkast, en maakte vanmorgen direct drie porties bami (groenten met hamlapblokjes) voor in de vriezer, de salade is voor vanavond, de wokgroenten voor morgen - zó snel ga je  niet dood, zou mijn moeder zeggen... De eierkoeken zijn (natuurlijk) al op, de karbonades konden worden ingevroren. En de smeerkaas en paté zijn nog wel even eetbaar - die wachten tot het een keer broodbelegcrisis is....

O.k., dit is dus al met al een rommelblogje geworden. Vól met oninteressant geneuzel over niets. That's life, for me at the moment!
Ik vind dat ik de hele coronacrisis "manmoedig" het hoofd zou moeten bieden, dat ik er iets van diepe spirituele inzichten uit zou moeten halen, of in ieder geval de tijd die ik nu over heb zou moeten gebruiken om het héle huis, én de tuin, én de schuur goed op te ruimen - maar het is zoals het is. Ik blijf overeind, dat is alvast wat. En zo heel af en toe doe ik iets: zo heb ik aan het begin van alle ongein de voorraadkast grotendeels opgeruimd - er moet alleen nog "even" een stofzuiger over de vloer worden gehaald..... 

Regen en kou, Hoera!

Eindelijk weer eens een koude dag, met veel regen. De regenton zit weer vol. Daar ben ik blij mee!

Seniorenmomentje!

Ik had er weer één, een seniorenmomentje!

Als het aan mij ligt kom ik de deur nauwelijks uit, dus ik moet mezelf zo af en toe maar eens schoppen om er op uit te gaan. Vrijdagochtend: alweer een lekke band! Of: had ik hem vorige week dan niet goed geplakt? Gisteren overwoog ik nog even om met de bus naar O. te gaan - of toch braaf eerst even die band eraf, en dan lekker gaan fietsen?

Ik besloot tot het laatste. Ik had mijn band dus wél goed geplakt, maar hij had alweer een nieuw, derde gaatje. Daar mag de fietsenmaker dus mee aan het werk volgende week, die band is op. Helaas had mijn plakkerij niet zo heel veel zin: ik haalde de kringloop om de hoek (YEAH! Een héle stapel balkonbakken weggebracht - die ga ik toch niet meer gebruiken met deze droge zomers!) maar ging toen toch maar weer terug naar huis om mijn band nóg wat harder op te pompen. Maar onderweg naar O. - dat is ruim 8 kilometer, áls je tenminste rechtdoor fietst - voelde ik mijn band weer steeds zachter worden. Maar o.k., ik haalde het - kocht mijn leggings-met-flinke-korting, overwoog nog even om in de rij te gaan staan voor de Emmaus (toch maar niet), ging wél in de rij staan voor een mega-ijsje (een mens moet prioriteiten stellen), pompte bij de fietsenmaker mijn band weer op - en draaide de fiets om voor de reis naar huis.

Maar ook de terugreis haalde ik niet in één keer. Dus op 2,5 kilometer van huis - fietsenstalling, fietspomp, pompen! Bij de Lidl mezelf getrakteerd op een doos raketjes, en even de vaste straatkrantverkoper wat "overgebleven geld" gegeven. Is de coronacrisis voor ons al vervelend en lastig, voor de mensen die geen vast dak boven hun hoofd hebben nog veel meer! DOORfietsen, proberen om het huis heelhuids te halen. Maar mijn beweging had ik wel gehad, met dat moeizame legebandfietsen, en ál dat pompen! Ook altijd prettig!

Thuis zette ik gauw de fiets voor het huis en deed de ijsjes in de vriezer - nou ja, niet allemaal, ik at er snel nog twee op.... Gisteravond, 22.30 uur: er wordt aangebeld, en dringend met de brievenbus geklepperd. En pas na het opstaan zie ik dat het de dorpscrimineeltjes zijn: een paar Turkse of Marokkaanse jongetjes die niet zijn opgevoed - die geregeld afval in brand steken, en soms belletje trekken, op de deur bonken, en andere ongein uithalen. Schrik! Maar: waar is mijn sleutelbos? Heb ik die op de fiets laten liggen? In de voordeur laten zitten toen ik binnenkwam? Of hebben die rotjochies ze op een andere manier bemachtigd?

Afbeelding van het www, bron onbekend.

De ervaring leert dat in paniek alles afzoeken op de late avond vrij zinloos is - en ja, ik heb vrij ruime ervaring met "sleutelbos kwijt" de laatste jaren... O.k., fiets naar binnen rijden door de voordeur, de deuren afsluiten met een reservesleutel - en naar bed, voor een beetje een onrustige nacht.
Maar vanmorgen: na nog eens alle "platte vlakken" nagelopen te zijn: de sleutels héb ik dus gewoon op de eetkamertafel gelegd, en daar zijn ze vanaf gegleden, óp de stoel....

Seniorenmomentje, dus!

Maar ja, ik bén dan ook een "kwetsbare oudere", inmiddels....

(Ik zocht op Pinterest naar een mooi "plaatje" bij dit bericht, en vond een heleboel prachtige portretten van ouderen. Dus als je ook iets moois wilt zien: klik!)

Smartfoon op de fiets

Ik doe die truc gewoon nog een keer:

Ik fiets steeds meer op de smartfoonnavigatie, in plaats van op papieren kaarten. Al neem ik die nog wel altijd mee, want soms "vlieg" ik uit de navigatie,  en dan raak ik écht de weg weer hopeloos kwijt.... Ik snap wel steeds beter dat ik over kan schakelen op bluetooth i.p.v. op de Wifi, als de verbinding verbroken raakt. Tegelijkertijd: volgens mij is bluetooth helemaal niet privacyvriendelijk, toch? Misschien ga ik het minder belangrijk is vinden als het de enige manier zal blijken te zijn om corona eronder te krijgen - maar voor nu hoef ik écht niet traceerbaar te zijn...

Mijn vraag aan jullie: ik wil mezelf een smartfoonhouder voor op de fiets aanschaffen: lijkt me zó leuk, om zo'n sprekende Truus mij te laten vertellen hoe ik moet fietsen! Maar: wat is een goede houder? Ik moet er niet aan dénken om mijn dure apparaat van de fiets af te laten vallen!

(En ja, de fietsersbond of de consumentenbond heeft daar vást wel eens een test over gedaan, maar de bibliotheek is nog steeds niet toegankelijk voor zoekvragen.....)

Gewoon doorgaan (zo goed en kwaad als dat gaat)...

Ik rommel zo maar een beetje door. Vind het wel steeds lastiger worden, naarmate het langer duurt.

Ik was blij om gisteren van een van de vrijwilligers op mijn werk - een grote nuchtere stoere vent - te horen "dat hij niet zo van het knuffelen en zoenen was", maar dat hij het wel erg miste om iemand een hand te kunnen geven, samen iets te kunnen doen. Ik ben wél heel erg van het knuffelen - dus je kunt je voorstellen hoe groot het gemis aan deze kant  is....

Ik kreeg verdorie deze week van mijn leidinggevende te horen dat ik best wat strenger mocht zijn,  om gedaan te krijgen wat ik nodig heb om mijn werk te kunnen doen. Als (andere) mensen nou gewoon eens hun werk goed deden - reageren op emails en op telefoontjes, op vragen die ik stel! Dan zou ik ook mijn werk kunnen doen! Ik kan daar nu nog minder tegen dan anders, tegen zoveel onrecht. Ik voel me (nog) kwetsbaarder dan anders, op de één of andere manier is de "stevigheid" die ik had opgebouwd met jaren therapie écht minder geworden na deze tijd van isolatie. Ik weet niet helemaal wat dat is, alsof ik (nog) minder in mijn lijf woon, mijn voeten minder op de grond heb dan anders. 😕........ Niet zo gek ook, natuurlijk!

Zaterdag had ik wel een heerlijk uitje (helemaal zelf georganiseerd en uitgevoerd): al in de morgen op de fiets gestapt met de tassen volgeladen met spullen die naar de Kringloop konden. Heerlijk, opruimen! En nog heerlijker: een minivakantietje: ik ontdekte weer een paar weggetjes die ik nog niet kende, had een super (meegenomen) lunch op een bankje onderweg, en snuffelde voor het eerst sinds maanden weer eens in een Kringloopwinkel. De oogst: een nieuwe koekenpan (kunnen de oude weg, die zijn niet meer schoon te krijgen), en een boek uit 1958 van Leonard de Vries, "Bloempjes der Vreugd - voor de Lieve Jeugd", met Kinder- en opvoedliteratuur uit de 18e en 19e eeuw. Zó leuk - voor die fans van de geschiedenis van opvoeding en onderwijs!

En gisteren bakte ik (een soort van) brood: ik heb nu veel tijd om alles wat ik een paar weken terug achterin de voorraadkast vond te verwerken, en maakte daarom havermout-rabarber-appelbrood! Een beetje klef, maar wel heel lekker, gisteravond met tuinsla erbij.De rest ligt in de vriezer, als Pinksterbrood (dat heeft de commercie vast inmiddels uitgevonden, dat we met Pinksteren een Kerst-/Paas-/Pinksterstol willen eten!?).

Ik ben de laatste dagen wel weer wat meer "down"- ik slaap een stuk slechter, heb maagpijn en hoofdpijn. Gaat vast ook wel weer over! Ik ga mezelf NU in ieder geval een lange hete douche gunnen, met een lekker geurend schuimpje - een mens moet toch wát?