Klaar voor de start....

Ik heb dit weekend nog heerlijk genoten van het mooie weer! Het was zonnig, (niet té) warm: goed weer voor tuinwerk, en tuinzitten!

Ik kluste wat: mijn eeuwenoude melkkrukje had in de loop van de jaren al vele kleuren, en ik bedacht om hem nu maar weer eens blank te schuren. Schuurmachine erbij, GAAN!

Ik versnipperde wat nieuwe takken voor onder de hortensia - ik heb het idee dat dat vocht vast zou kunnen houden, en ik probeer mijn tuintjes voor te bereiden op droge zomers.

Op de plek waar ik een klimcourgette neer wilde zetten kwam ik weer eens een boomstronk tegen: O, ja - even vergeten dat er  daar nog een zat. Het hout is inmiddels, na zeven jaar, wat verweerd (maar nog niet genoeg), dus ik ondernam weer een poging om hem uit ge graven / weg te hakken (wordt vervolgd).

En aan het eind van de dag zette ik alle bakken die ik kon vinden klaar: het gaat regenen de komende dagen - en ik wil zoveel mogelijk van dat kostelijke goedje opvangen, voor drogere dagen (mijn regenton was al bijna leeg, terwijl ik écht elke liter water, bijvoorbeeld als ik wacht tot het afwaswater warm wordt, opvang en aan mijn planten geef....

En nu heb ik spierpijn, ik heb blauwe plekken en schrammen, altijd een goed teken! Ik hield dus écht weekend, en ben nu weer zover klaar om aan de werkweek te beginnen - misschien één van de laatste weken thuiswerken? Ik begin er aan te wennen, het hééft ook wel wat, zoveel vrijheid - maar ik geloof dat ik tóch de voorkeur geef aan kantoor & collega's & live-contact!

(Overigens, ik kwam deze cursus tegen: een moestuincursus van Mme ZsaZsa bij Etadoro - online, kosten € 60,-- inclusief boek. Misschien ga ik die wel doen met mijn quarantainetijd (alhoewel, ik ZIT al hele dagen achter de computer). Iemand ervaring mee? Of koop ik gewoon weer een boek, om er te weinig mee te doen - ik heb inmiddels meer moestuinboeken dan moestuinen......)

Een bevredigende dag

Het leven lijkt soms een beetje stil te staan...

Nicole vroeg laatst, in de  reacties: Meen je nou, dat je deze coronatijd een dode tijd vindt? Ja, dat meen ik (op sommige dagen) heel erg. Ook al spreek ik wel eens iemand via de telefoon, ik zie veel te weinig mensen "live", en ik mis óntzettend een zoen, een arm om me heen, zelfs maar een hand om te geven... Ik ben sinds begin maart, toen ik ziek werd, niet meer aangeraakt: dat voelt als (een beetje) dood zijn.... En ik realiseer me maar al te goed dat dit, deze periode, raakt aan oude trauma's: mijn maanden als jonge peuter in quarantaine in het ziekenhuis (waar ik natuurlijk niets meer bewust van weet, maar welke herinnering volgens mij écht nog ergens in mijn lijf zit), mijn jeugd, als ik als "welopgevoed meisje" mensen een (eczeem-)hand wilde geven, en die mensen deinsden terug. Mijn jaren in isolement, als schoolkind, als puber, als depressieve adolescent.... Thank God it's over - maar ik weet dat het lichaam een eigen geheugen heeft, dat deze herinneringen nog ergens zijn opgeslagen...

Toch zijn er dan soms ineens toch goede, productieve dagen. Of, is "productief" wel het goede woord? Gisteren hield ik met een half oog wél de werkmailbox in de gaten, maar ik vond het zinvol om verder écht een dag vrij te nemen. Ik heb zó de neiging om elke dag maar door te werken, tot ik "klaar" ben - maar net als in gewone tijden is het werk natuurlijk nooit écht "af". Hoog tijd voor een vrije dag / vrij weekend dus!

Daarom nam ik gisteren een lekker luie dag. Ik had alle boodschappen in huis, en ik kon dús lekker de hele dag op de bank liggen met mijn detective: De wraakoefening van Val McDermid. Een aanrader: lekker dik, spannend, niet al te slecht geschreven/vertaald. Wat wil een mens nog meer? En: ik kan me inmiddels weer een beetje concentreren op wat ik lees, ook erg prettig! Aan het eind van de dag, suf gelezen, nog even een felicitatietelefoontje doen, en dan toch nog maar even naar buiten, de zon in, met de krant.

En later, nog later: mijn stoel-met-strijkgoed-en-vertelwerk afgegraven. De oogst:

• 4 Slippen weer gerepareerd in de kast;
• Mijn "make-uptasje" (daarin zitten bij mij vooral een zakmes, schoonmaakalcohol, naaigerei, een tekentang, en, o.k., twee kammetjes, cacaoboter, huidzalf en Nestosyl) heeft weer een functionerende rits, en kan dus weer mee op pad als we weer op pad kúnnen;
• Een opgestikte zak van een oude kapotte rugzak is een losse, lichtgewicht zak / foedraal geworden voor bijv. bij mijn kampeerspullen;
• Een lekker t-shirt is weer gatenvrij.

Dat is zó bevredigend, zo ineens een avond vaart maken!

Afrekening servicekosten: Het blijft vreemd!

Het is tijd om ons weer eens druk te maken over andere dingen dan (alleen) corona!

Ik kreeg gisteren ook de afrekening van mijn servicekosten van het afgelopen jaar. Gemeenschappelijk energieverbruik: geen, teveel betaald: € 8,40. Kosten gemeenschappelijk tuinonderhoud: € 8,67 per jaar, teveel betaald: € 3,33. Total voorschot € 20,40, totaal teveel betaald in een jaar: € 11,73.

Servicekosten over deze berekening: € 5,00

Dus ik krijg maar liefst € 6,73 terug....

Ik vind dat toch wel een beetje uit balans.....

(klein) Geluk bij een (groot) ongeluk

Tja, dát noem je nu eens een klein geluk bij een groot ongeluk.

Vandaag kreeg ik mijn salaris van april al binnen, en het oude was nog niet eens op.....!`

Afbeelding van Pixabay.

Ik zat met enige spanning af te wachten wanneer het salaris overgemaakt zou worden - nu eens niet omdat de bankrekening op € 0 stond, maar omdat ik erg benieuwd was hoeveel ik deze maand over zou houden. Vanmorgen ging ik toch maar wat geld uitgeven: wandeling van 2-3 kilometer naar de markt, wandeling 2-3 kilometer terug, helemaal in de zon. Vis! Wat groenten, en dan ook meteen maar een pond drop meenemen... Zo af en toe moet ik mezelf toch even verwennen met iets lekkers.
Verder geef ik heel weinig uit. Ik vermijd winkels, kan niet naar de kapper - ook al is dat erg nodig - niet met het OV, geen terrasjes - noem maar op. Dus toen vanmiddag de bijschrijving binnen was, had ik € 125 extra over, naast de € 300 die sowieso elke maand naar de spaar- en beleggingsrekeningen gaat (maar daar niet altijd blijft - als het nodig is boek ik het zo terug van de spaar- naar de lopende rekening).

O.k., in totaal kon er dus meteen € 630 (inclusief voorgeschoten reiskostenvergoeding) naar de spaarrekening. (En dat is maar goed ook, want mijn beleggingen zakten deze maand dramatisch....)....

Mooi!

Nee, NIET mijn hoofd - ik heb echt "last" van mijn grote dikke grijze bos haar. Ik was al een beetje jaloers op een collega, die ik via de livestream zag: die heeft dus én een huisgenoot, én een tondeuse! Dat wil ik ook! (Nou, nee hoor - ik geloof dat dat er écht niet meer uit zou zien, op mijn leeftijd - alhoewel, als het erg warm wordt binnenkort?)
O.k., wat ik dan een mooie uitdrukking vind: "Geef mij jouw problemen!", met andere woorden: als dat alles is waar je last van hebt! 😉

Ik hield toch soort van weekend: zaterdag nog een paar uur voor mijn baas gewerkt, geheel vrijwillig: ik heb veel werk, er moet een klus af, en ik wílde er graag aan werken - het was toch koud en regenachtig. Daarna in mijn tuin bezig geweest: hoera, weer een stuk boomwortel gesloopt, én bijna een stuk ijzer uitgegraven. En dan: lekker de kuilen en bergen laten liggen, totdat mijn rug weer wat meewerkt.... Gisteren heb ik vooral in de tuin zitten lezen, eindelijk weer wat concentratie, al is het dan voor wat boeken die ik normaal niet zou lezen: Hittegolf, van Suzanne Vermeer, en een boek van Bastiaan Ragas, Maar je krijgt er zoveel voor terug. Een ontzettend slechte detective en een (wel aardig) flodderboekje over het vader- / ouderschap in Amsterdam Zuid. Lang leve de nieuwe minibieb, die pas kort geleden werd opgericht!

Gisteravond móest ik een documentaire kijken, omdat die al een jaar op band stond te wachten. "Visages Villages", een lange film van Agnès Varda en een meneer JR. Ik ben blij dat ik die nog gezien heb, én dat ik de volle twee uur mijn aandacht erbij kon houden. Een mooie film, met een speelse Agnès Varda, op 88-jarige leeftijd, die samen met JR door Frankrijk reist, portretten van mensen maakt en die groot op muren aanplakt. Een film over zien en gezien worden. Over "leven brengen in doodse gebieden", zoals ze zelf zeggen. Als je nog ergens kans ziet om de film te zien: doen!

Zo, en dan nu weer beginnen aan mijn werkweek! Nadat ik de laatste weken wat weinig werk had, kreeg ik nu een leuke, maar grote klus toegespeeld. Aan de bak dus!

En ergens hoop ik héél erg dat we morgenavond gaan horen dat we weer gewoon van het OV gebruik mogen maken, dat de bibliotheken weer opengaan, dat zéker alleenstaanden weer handen mogen geven en omhelzingen mogen geven en ontvangen buiten gezinsverband, dat we weer bier mogen drinken op terrassen.....

(O.k., ik houd er heel erg rekening mee dat het écht nog niet zover zal zijn, maar mag ik nog éven dromen?) 😢

Dat schiet op!

Ik lees net op Teletekst:

"Het aantal coronapatiënten op de intensive care is vandaag opnieuw gedaald. Het zijn er 1258,21 minder dan een dag eerder." Kijk, dát schiet nog eens op! (OF: hoe een spatie het verschil kan maken...)

Hiep hiep Hoera!

Een van de vriendjes van het Repair Café heeft net zitten puzzelen op mijn computer. Het probleem wat ik had met inloggen leek opgelost - maar was het uiteindelijk dus toch niet....

Maar: als ik Chrome gebruik - dán kan ik ineens weer gewoon dingen doen op Blogspot!

(Nou ben ik geen fan van Chrome, maar wat werkt, werkt - toch?