(Als je dit bericht leest is het even een puzzel: ik schrijf dit zondagavond, in mijn chalet in Egmond aan Zee - maar plaats het pas morgen, maandag overdag, als ik (bijna) thuis ben...)
Ik had énorme mazzel!
Half november boekte ik een weekendje Roompot aan zee. Eén weekend - en er dan bijna 2 maanden lang naar uitkijken (meestal boek ik last minute). Nu kwam er in de winter een goede aanbieding voorbij - en dit weekend was het enige beschikbare weekend dat ik kon.
Laat het nou vandaag - zondag - pérfect strandweer zijn! Ik maakte een filmpje met mijn nieuwe telefoon - lekker lang, ik had er zoveel plezier in! Kan ik het jammer genoeg niet hier plaatsen, én niet naar mijn vriendin mailen (ik wilde haar éven jaloers maken).....
Het was windkracht 8-9-10: er was bíjna niet tegenop te lopen, kinderen en dieren waaiden weg,
IK waaide bijna weg (en dan ben ik een heel zwaar groot mens!), mijn bril waaide af, het snot waaide uit mijn neus. Zelfs het NK-tegenwindfietsen in Zeeland werd halverwege afgelast vanwege de storm.
Ik maakte er een mooi weekend van: Vandaag dus een korte strandwandeling (na 1 km had ik het wel gehad, té vermoeiend, ik zag niets door het zout op mijn bril, en doordat ik mijn capuchon zoveel mogelijk om mijn gezicht hield tegen het striemende zand). Verder - tegen mijn principes - wat leuke winkeltjes en een galerie ingelopen - ook om soms even uit de wind te zijn. Leuke gesprekjes - het tempo ligt hier zóveel lager dan in de stad!
Gisteren fietste ik naar Bergen, waar Museum Kranenburgh een mooie tentoonstelling heeft over
Aat Veldhoen. De moeite waard, zoveel levenslust te zien, zoveel erotiek - als in speelsheid, leven in je lichaam. Ik bracht er - na een aardige fietstocht, en even lunchen, de hele middag door. Op weg terug naar mijn "chalet" boodschappen doen. En ineens was het licht zó mooi! Dus ik fietste stevig door, om te kijken of ik nog "even" naar een uitkijkpunt vlak bij het vakantiepark kon klimmen. Poehee!
Eigenlijk vond ik het doodeng - zo'n bostrap met gladde boomstammen, zonder leuning. En dan verder klimmen, via een steil bospad. Dan een toren op van zo'n 30 treden. …. En toen ik boven was, verdween de zon nét achter de gebouwen. Maar stoer vond ik het wel, al zeg ik het zelf. Bovenop de uitkijktoren speelde ik nog wat mijn telefoon, foto's maken van het dorp, van de ondergaande zon, van mezelf. Als ik weer ga daten heb ik tenminste een paar mooie selfies - met haar in coupe strandwandeling, en tranen in mijn ogen vanwege de wind...
Vrijdag was de eerste dag van mijn weekend. Ik ging - zowaar! - op tijd weg van huis. Omdat het zulk heerlijk fietsweer was stapte ik al in Castricum uit de trein. Zonnig, wind mee, genieten van het uitzicht. Meteen maar onderweg op bezoek bij de Kringloopwinkel in Egmond Binnen. En stipt om 15.00 uur mijn chalet binnenstappen. Dat had ik goed gedaan!
Morgen weer naar huis. Dan waait het nog steeds stevig - maar met een (zuid)westerstorm móet ik thuis kunnen komen!