Papierstapels

In het kader van het ontrommelen, steeds meer losse papiertjes opruimen die hier overal op stapels liggen:

Gedicht Bij de dichter thuis, van Stefaan van den Bremt, uit de bundel Voegwerk (2009)
Rond de tafel staan stoelen
te dringen, ze willen er niet uit,
wijzen hem de deur, het huis is
vol, hij kan er niet meer bij, hier
wonen zij, hem rest nog slechts
dat al half dichtgeslibde pad
tussen bergkasten die buren
niet meer willen en muren vol
boeken die mensen schuwen
boeken drijven hem in de hoek,
doen hem in de ramsj, straks
zet een leunstoel hem op straat.

En geen boek dat hem nog opendoet.

(Zo, dat kladje kan ook weer weg. Ik ga ook dat oude Sinterklaasgedicht van huisgenoot Tjeerd scannen - één van de mooiste Sintgedichten die ik ooit kreeg, maar het is wél minstens 30 jaar oud - scheelt wéér wat papier!)

OV- en ander gedoe

Soms vind ik volwassen zijn zó vermoeiend!

Deze periode, van half augustus tot half december, is altijd razend druk op mijn werk. Alle verloven ingetrokken, alle zeilen bijgezet... Vorige week had ik lekker een (noodzakelijk) weekje vrij tussendoor - al moest ik wel op een zaterdag nog een paar uur op komen draven, en gedurende de week een aantal dingen op kantoor in de gaten houden, mail lezen, en soms even reageren. Maar toch wel erg lekker en ontspannend: werken in je pyjama, zo ergens rond koffietijd een uurtje, 's morgens in het donker niet te hoeven racen voor de trein, alleen de meest dringende klussen doen, en tussendoor veel leuke boeken lezen, even slapen op de bank, mooie documentaires kijken met de laptop op mijn buik, een wandelingetje naar de winkel. Dat deed me goed, dat had ik nodig.

En deze week dus weer hard aan het werk om alles toch op tijd voor de kerst af te krijgen. En hoera, dat lukt!!!

Maar tussen het werken door zijn er ook altijd privédingen die (veel) aandacht vragen.

Eind september werd er in mijn wijk een ander systeem van afval inzamelen ingevoerd. Op een maandagavond vond ik toen ik om 18.00 uur thuiskwam een brief dat er papierkliko's zouden worden rondgebracht. Wilde je dat niet, dan moest je even bericht sturen. Maar toen ik een half uurtje later de gordijnen dichttrok, stond er al een hele grote, hele blauwe kliko pal voor mijn huiskamerraam geparkeerd. Paar dagen later gebeld om de kliko op te laten halen, maar er was een telefoonstoring. E-mail gestuurd. De gemeente belde direct terug, heel netjes. De kliko zou weer worden opgehaald. Vorige weekend, eind november, maar weer eens gemaild. Bericht van de gemeente terug: de kliko's zijn al opgehaald. Neehee! Hij STAAT er nog! Maar na 1 telefoontje en drie e-mails ben ik nu toch eindelijk de overbodige kliko weer kwijt.

In 2013 werd mijn portemonnee gerold, inclusief OV-kaart, en alles wat er zoal in een portemonnee zit: identiteitskaart, postzegels, cadeaubon. In de weken na de diefstal moest ik dus met losse kaartjes naar mijn werk reizen: een dure hobby. In dit geval reageerde de NS snel en correct, en kreeg ik de extra treinkaartjes terug. Maar de busclub in mijn werkplaats! Toen onlangs wéér ten onrechte geld werd afgeschreven van mijn Ov-kaart, kaartte ik gelijk maar weer eens aan dat ik nog steeds geen reactie had gehad op al mijn brieven en mails sinds 2013. En nu werd er gereageerd! Ik zou € 4,76 terugkrijgen uit 2013 - dat lijkt me te weinig, maar ik kan na drie jaar natuurlijk nooit meer terughalen wat ik dan wél teveel heb betaald. En dan na afloop van dit "klantcontact" een enquête sturen met de vraag of ik tevreden ben met de afhandeling van mijn klacht, en of andere OV-bedrijven het soms nog slechter doen? ARRGGHH! Ik kan daar zó boos en moedeloos van worden!

Laatste voorbeeld (Ik heb bewondering voor degene die dit bericht tot zover heeft gelezen!): de NS. Omdat er

Afbeelding gepikt van het www.

zó vaak niet gereageerd wordt op NS-claims "Geld terug bij vertraging" gaf ik het op een gegeven moment op om geld terug te vragen. Óf de site ligt plat, óf ze zeggen dat de claim niet is aangekomen, óf er wordt gezegd: U had geen vertraging (= anderhalf uur extra reistijd), U reisde op een gratis kaartje (= betaald abonnement), het ging om 2 reizen, dus u had geen vertraging (= een traject aansluitend aan mijn reeds betaalde trajectabonnement).... Zó kriegelig word ik daarvan! Maar deze zomer werd het me toch te gortig. Ik had één keer een paar uur vertraging op het traject naar mijn werk; dat geld kreeg ik tot mijn verbazing keurig binnen de termijn terug. En één keer twee uur en een kwartier vertraging onderweg van Maastricht naar huis, waarvoor ik recht zou hebben op iets meer dan € 20 terug. Deze week, ruim tweeënhalve maand na het indienen van de claim: U krijgt geld terug, wel € 17! *ZUCHT!* Maar weer eens een mail gestuurd: WAAROM krijg ik niet het volledige bedrag vergoed, conform de eigen voorwaarden van de NS? En als ik dan toch bezig ben: WAAROM wordt er voor een andere reis een volledig bedrag afgeschreven, en niet een treinkaartje met 40% korting?

Hoe doen anderen dat toch, waar halen ze de energie vandaan om tegen de bierkaai te blijven proberen om niet teveel te betalen, en om binnen een jaar een reactie te krijgen van een "klantenservice"? POEH! Ik zou mijn energie zó graag wat constructiever willen gebruiken, niet aan dit soort gedoe - bedrijven doen zo vaak of je als enige baan hebt om achter hen aan te zitten - en alsof zij het enige bedrijf zijn wat zo slecht functioneert! V.w.b. het vervoer heb ik alleen al te maken met het busbedrijf in mijn woonplaats, het busbedrijf in mijn werkplaats, én de NS....

(Zo, ik heb gezegd!)

Wat te doen?

Vakantie. En dat dan je comfortabele schoenen bij de schoenmaker staan, en je fiets bij de fietsenmaker.

Dus ik ben een beetje aan huis gebonden, ook helemaal niet erg.

Ik ruim op. Ik heb zo'n huis met op allerlei plaatsen allerlei grote stapels papier. Administratie waar ik me soms suf in zoek - het is me na mijn verhuizing nog steeds niet helemaal gelukt om die op orde te krijgen, terwijl ik een goede hangmappenkast heb om alles fijn in te ordenen. En ik bewaar van alles: recensies van boeken die ik ooit wil lezen, muziek waar ik nieuwsgierig naar ben gemaakt, aankondigingen van tv-programma's, knipsels over pelgrimeren, over Marten Toonder en Bommel, mooie columns, gedichten, berichten over armoede, over Maria, wandelingen en fietstochten uit de krant... Ik kwam zelfs een artikeltje tegen over het schoonmaken van schorseneren - bewaard voor als ik ooit in de toekomst eens schorseneren zou willen eten? De oud-papiermand staat klaar, er kan heel veel weg.

Ik bewaar veel, ook omdat mijn geheugen minder is dan toen ik nog jong was. Maar misschien onthoud ik wel minder omdat ik in zoveel overvloed leef - misschien moet ik er maar gewoon op vertrouwen dat ik het wel onthoud als het echt de moeite waard is....

Het geeft in ieder geval veel lucht om de dingen nog eens te herlezen die ik tegenkom, en ze dan te verscheuren en in de oudpapierdoos te doen. Lekker straks naar de papier- en glascontainer wandelen!

Twee verrassingen van dit weekend

Ik zou gisteren al schrijven over de twee verrassingen van dit weekend, maar ik doseer mijn berichten een beetje. Ik vind zelf te lange blogposts ook niet zo fijn, en heb soms gewoon geen zin om een lang bericht te tikken.... Maar ik kreeg wel twee héle leuke verrassingen!

Ten eerste: ik werd gisteren door de NS (moeten ze nou op zo'n kantoor op zondag écht mensen laten werken?) uitgenodigd voor een onderzoek morgenavond. Drie kwartier een treinreis naspelen (ik hoop zonder vertraging 🚆😒), en daarmee een NS-dagkaart 1e klas verdienen, mooi toch? Eigenlijk ben ik helemaal niet zo van het 1e klas reizen, maar een gratis dagkaart is altijd leuk. Dagje Groningen of Vlissingen, of een andere verre bestemming, ergens deze winter? Het fantaseren over de besteding is al heel erg leuk! (Ik vraag me wel eens af of dit soort klusjes nou meer oplevert dan een extra uur in mijn "dayjob", maar ik vind het óók gewoon  leuk om te doen, en het voelt meer als een extraatje dan extra salaris, op de één of andere manier).

En verrassing nr. twee: Ik won een boek van Fiep Westendorp - en ik wist niet eens dat ik had meegedaan aan een weggeefactie!

Toen ik zaterdag vreselijk koud en stevig balend thuis kwam - ik zou een uurtje mee gaan lunchen, maar o.a. door falend OV werd het ineens toch een hele halve werkdag - plofte er iets heel zwaars op de deurmat. Een prachtig versierde dikke enveloppe, van een zekere Jet van Jets Minibieb. Huh? Whosthat? Erin: het boek "Volgens Fiep - tekeningen van Fiep Westendorp, met teksten van Joyce Roodnat"  En in het boek een kaartje. "Marlien heeft voor jou meegedaan aan een actie op Facebook, omdat ze weet dat jij dol bent op de tekeningen van Fiep Westendorp" (we waren in september een middag uit in Zaltbommel, waar Fiep 100 jaar geleden werd geboren, en waar een mooie beeldje van Jip en Janneke langs de Waal staat...). Hoe lief is dat?

En hoe leuk is het om zoiets moois juist aan het begin van je vakantie te krijgen, zodat je er telkens even in kunt bladeren, op de bank, onder je dekentje, terwijl je lekker uitrust van gedane zaken? Ik ben er helemaal blij mee!

Twee verrassingen (NOT) en een dagje uit

Nou, mijn leven is dus wel heel goed gevuld - mocht iemand daar bang voor zijn ;-)

Ik heb sinds donderdagmiddag een weekje vakantie, daar was ik ZO aan toe! Ik merk dat ik naarmate ik ouder word toch echt minder energie krijg, en al die rare kwaaltjes van mij helpen natuurlijk ook niet echt. Zere gewrichten, gepiep in mijn hoofd, slecht slapen, en de rest: ik word soms ZO moe van mij!

Dus ik heb afgelopen woensdag en donderdag stevig doorgewerkt om nog wat klussen af te maken, én ik moet (tegen mijn principes in) de komende week op afstand wel wat werkdingen regelen en in de gaten houden, maar in grote lijnen heb ik dan toch echt vakantie...

Maar gisteren moest / wilde ik toch "even" mijn hoofd laten zien op een werkbijeenkomst. Afscheid nemen van een héle leuke en lieve groep vrijwilligers is niet zo leuk, maar wel goed. Ik vind het helemaal niets om zomaar te verdwijnen; ik wil zelf altijd graag mensen ten afscheid groeten, én ik vind dat ik mensen de gelegenheid moet geven om afscheid van mij te nemen... Dus op pad gegaan, op mijn vrije zaterdag (Ik word wel gewoon betaald voor die uren, maar eigenlijk is het weekend van mij)... En omdat er verder niemand van kantoor ging, moest ik met 2 treinen en 4 bussen (in totaal hoor, niet enkele reis). Weet ik weer eens wat een luxe het is om zo vaak een lift per auto te krijgen van mijn leidinggevende, die als het even kan mij thuis ophaalt en weer -brengt, als we samen ergens heen moeten...!


Zó koud was het dus:
een graad of 3/4 nachtvorst in de Japanse Wijnbes.

Volgens de reisplanner een uur enkele reis, maar als de bus vertraging heeft sta je zomaar twee keer een half uur in de snijdende wind in de polder te wachten. Nou ja, krijg ik ook nog eens buitenlucht...

Al met al werd het dus toch een echte halve werkdag, plus enkele uren reistijd. Mmm, dat zat niet helemaal in de planning!



bloemen (zo handig ook, met die lange sprieten
in een overvolle bus!) ;-)

 



Maar ik kreeg wel prachtige

 





Net puntenslijpsel, toch?

(Ik vind dit bericht nu wel lang genoeg, dus over de twee leuke verrassingen laat ik jullie nog even in spanning.)

Hallelujah!

Je weet dat je pas echt oud wordt als de idolen van je jeugd een voor een overlijden....

Donderdag werd, in al het tumult van de Amerikaanse presidentsverkiezingen en de zwartepietendiscussie, bekend dat Leonard Cohen dinsdag is overleden. Ik verloor hem een beetje uit het oog / oor na alle kampvuren en klusdagen met Suzanne en So long Marianne, tot we met ons koor een keer Hallelujah zongen. Wat een stem, wat een dichter....

Vrouw of clown?

Morgen kan in de VS voor het eerst een vrouw president worden - of het wordt een levensgevaarlijke, racistische, seksistische megalomane clown...

Ik ben zeer benieuwd!