Zondag Voleinding

Het is vandaag de Zondag van de Voleinding: de laatste zondag van het kerkelijk jaar - volgende week begint de Advent, het begin van het nieuwe jaar. In de kerk waar ik nu heenga (als ik erheen ga) werden vandaag de namen genoemd van degenen die het afgelopen jaar overleden. (in andere, ook Protestantse kerken, gebeurt dat soms rond Allerzielen, 2 november). Ik heb overwogen om te vragen ook de naam van mijn vader te noemen, maar heb dat niet gedaan.

Een van de redenen is dat ik me nog steeds over moet laten schrijven van mijn vroegere gemeente naar deze. Ook weer zo'n "klusje" wat niet zoveel tijd kost, maar wat ik gewoon even een keer moet doen.... Maar ik voelde me thuis in mijn oude gemeente. Ik kende er mensen, was een tijdje actief met klussen die gedaan moeten worden, maakte deel uit van de wandelgroep. Mensen kenden mijn gezicht en mijn naam, en (een deel van) mijn geschiedenis. En ik ben niet zo goed in nieuwe dingen en nieuwe mensen. In mijn nieuwe gemeente ken ik nauwelijks iemand - en het kost me - zoals wel vaker - moeite om mezelf bekend te maken. Tijdens de viering van vanmorgen bedacht ik ineens: "Je krijgt pas bestaansrecht als je jezelf kenbaar maakt." Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar: bestaansrecht heb je altijd; je wordt alleen pas zichtbaar als je je kenbaar maakt.

Een andere reden is dat ik erg gemengde gevoelens heb bij het overlijden van mijn vader. Hij heeft me verwekt, maar maakte me het leven ook heel moeilijk. Hij heeft me laten dopen, maar om nou te zeggen dat hij me voorleefde in het geloven.... Hij verdiende de kost voor zijn vrouw en kinderen, maar daar zat voor ons wel een stevig prijskaartje aan vast. De heiligen ons voorgegaan - maar ik weiger te geloven dat er ook na dit leven geen recht is...

Ik ken mensen die in condoleanceberichten schrijven dat ze "met ontroering kennis hebben genomen van het overlijden van..." Ik vind dat een prachtige formulering: Je denkt met ontroering aan de grenzen van het leven, aan  mensen die veel voor je betekenen. Op deze zondag denk ik met ontroering aan de mensen die mij voorgingen, die ik als voorbeeld in leven en geloven zie: mijn vroegere leidinggevende K. die een paar weken terug overleed, de mensen die al langer geleden overleden, maar aan wie ik nog geregeld met grote dankbaarheid denk.

Neeltje Maria Min dichtte lang geleden:
"Mijn moeder is mijn naam vergeten, mijn kind weet nog niet hoe ik heet."

Vandaag realiseer ik me weer eens te meer dat ik in een traditie sta - maar ik heb inmiddels geen ouders meer, en kinderen zullen er niet komen. Maar ooit ging er ineens door me heen dat dat er helemaal niet toe doet: het leven gaat toch wel door, ook als ik zelf geen kinderen baar en opvoed. Maar toch: bij mij stopt de lijn.

Zo langzamerhand is het tijd om volwassen te worden. Ik ben een middelbare mevrouw, voorbij de overgang, met grijs haar en de nodige prothesen. Het wordt tijd om los te laten, goed voor mezelf te zorgen, en toe te laten dat ik ook wel eens zorg van anderen nodig heb. En vooral dat laatste valt niet mee: Ik ben toch het allerliefste groot en stoer en zelfredzaam........

Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
  Noem mij, bevestig mijn bestaan,
  Laat mijn naam zijn als een keten.
  Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
  o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
  Neeltje Maria Min


(Ik hoop dat dit berichtje een beetje helder is. Dit is typisch iets waarover ik wél wilde bloggen, maar waar ik voorzichtig ben met hoeveel ik precies vertel. Waar is de grens aan je openheid? )

Genoeg gefilosofeerd - tijd om voor mijn leesgroep aan de slag te gaan!

Er is een land waar mensen willen wonen...

Ik heb in mijn profiel (zie rechts) een verwijzing staan naar het lied wat wordt gezongen door Coby Schreijer, tekst van Joke Smit: "Er is een land waar vrouwen willen wonen".

Ik dacht hier voor jullie de tekst en de link naar YouTube neer te zetten, maar Google leert me dat dat al eerder is gedaan, (onder andere) door Anja Meulenbelt, één van de heldinnen uit mijn jeugd. Klik! Meulenbelt geeft op die pagina meteen een kleine geschiedenis van het feminisme....

Een tijdje terug heb ik de weblog van Anja Meulenbelt bij mijn leeslijst geplaatst. Vooral omdat ze nog steeds een voorbeeld voor me is: feministe, kerkmens, maatschappelijk betrokken.

Van een vergeefse (?) fietstocht en een hoge tuin

Gisteren was het (nog steeds) prachtig fietsweer. Zonnetje, niet te veel wind.... Dus ik ging, met een kortingsbon van mijn favoriete grotematenwinkel en het adres van het tuincentrum op zak, op pad. Lekker hoor, 7 km enkele reis, even doortrappen voor het beste resultaat.

Maar in de winkel bleek de trui die ik er eerder had gezien, toch niet helemaal te staan. En ik vraag me steeds vaker af als ik iets leuks zie "Heb ik het echt nodig?"- en heel vaak is het antwoord dan "nee".

Het tuincentrum was nog een aardig eind verderop - en ook daar wordt zó hard aan de weg gewerkt, dat je even moet zoeken hoe je je bestemming bereikt. Slalommend om enorme vrachtwagens, takelwagens en opgebroken wegen heen, bereikte ik het tuincentrum. Ik zoek een kwee, en hoopte die boom daar te vinden. Maar helaas.....

Daarmee was mijn tocht niet tevergeefs: wat ik zocht kon ik allemaal niet vinden, maar ik ben lekker buiten geweest, heb zo'n 20 kilometer gefietst - en die beweging is zeker in deze tijd van het jaar mooi meegenomen!

Vandaag had ik weer grootse plannen. Eindelijk eens mijn raam lappen (nog niet gedaan na de verhuizing), in de tuin werken, beetje wieden, beetje spitten. Maar het kwam er weer niet van... Wel hing ik 5 schilderijen (-tjes) op - hoe lastig kan het zijn om 4 kleine lijstjes gelijkmatig en waterpas op te hangen? Nou, héél moeilijk dus! En ik maakte het nachtkastje wat ik vorige week kreeg schoon en heel. Kortom, toch wel wat vooruitgang... Ik bedacht vanavond dat ik als doel ga stellen om met ingang van 1 januari 2015 uit de dozen te zijn - 16 maanden na de verhuizing, moet toch lukken?

Mijn tuin is een rommeltje. Het ziet groen van het onkruid - maar eigenlijk vind ik dat niet heel erg. Wel hoopte ik twee hoekjes om te spitten om een stek van de boerenjasmijn en van de sering te kunnen planten - maar dat kan volgende week ook nog. Waar ik van geniet: ik pootte het "kontje" van een paar sprieten bosui, en dat DOET het! Nieuwe bosui uit een restje - helemaal mijn stijl!

Tegen de treurigheid in probeer ik zo maar te genieten van wat er is: de verkleurende struik, de laatste frambozen. En van de prachtige (avond)lucht bóven mijn tuintje... In de Trouw van 20 september stond een interview met Herman van Veen. Een citaat eruit: "Mijn vader had een volkstuintje. Het land, noemde hij dat, en de schuur: het Muiderslot. Ome Frans zei: welk land, bedoel je deze postzegel? Waarop mijn vader zei: het is wellicht niet groot, maar weet je wel hoe hóóg het hier is?"

Dát is een levenswijsheid die ik graag onthoud, en aan jullie meegeef!

Het is vandaag drie weken geleden

Marlien wijst me erop dat het al (ruim) drie weken geleden is dat ik iets van me liet horen. Ik heb dan ook eigenlijk weinig te melden....

Wat door mijn hoofd speelt: "Ook de herfst heeft zonnige dagen". Dat was de uitkomst van een kruiswoordpuzzel die ik deze week maakte. Stom, hoe zo'n uitspraak in je hoofd kan blijven rondzingen! Tegenwoordig maak ik puzzels om mijn hoofd in oefening te houden, naast dat het natuurlijk erg leuk is om eens iets te winnen (al win ik soms jaren niets, en dan weer een paar keer achter elkaar). Ik voel me wel een béétje bejaard, als ik zo'n puzzel maak, met die motivatie....

Ook de herfst kent zonnige dagen. Komisch, we hebben zo ongeveer het warmste jaar sinds de weermetingen begonnen. Gisteren, 1 november, en rond de 20*C. En vandaag is het "dus" Allerzielen. Een dag om je dierbare overledenen te herdenken: de Heiligen ons voorgegaan. En komende week is het ook alweer een jaar geleden dat ik het SMS-je van mijn zwager kreeg, dat mijn vader was overleden. (Ik blogde er hier over.) Het maakt me treurig dat de tijd zó snel gaat, en ik voel me er alleen mee staan. Het contact met mijn familie is dus écht kapot, en het doet zeer om me dat telkens weer even te realiseren.... Niemand van mijn familie die eens even informeert hoe het voor me is, of ik me red. Zo was het dertig jaar geleden al, zo is het nu nog. Alleen laat ik me nu niet meer gek maken...

Deze week beroofde een van mijn vrijwilligsters zich van het leven. Brings back memories - hoe het was om zó wanhopig te zijn dat ik echt geen perspectief meer zag, hoe alleen ik was toen ik zoveel mensen van wie ik hield verloor, en te jong om te weten dat ik het tóch uiteindelijk wel zou overleven. Moeilijk. Ik voel me extra middelbaar als ik denk aan het kind wat ik toen was...

Maar tegelijkertijd is het leven ook gewoon goed, hoor. Ik geniet 's morgens vroeg van het herfstlicht, het weer is heerlijk, mijn was wappert kleurig buiten aan de lijn, ik zaagde al een paar pootjes op maat om een nieuw tafeltje / krukje te maken, en ik ga binnenkort een keer een weekend naar zee (al heb ik een beetje last van keuzeproblemen - ik kan geen betaalbaar weekend vinden in een niet-roken-verblijf met bad, aan zee - ben ik dan te veeleisend, raak ik gewoon weer eens verdwaald op internet), of kan ik gewoon weer eens geen knoop doorhakken over zoiets als een weekend weg? Van alles een beetje, denk ik...

O.k, ik moet gewoon iets gaan doen! Lunchen, onkruid wieden, eindelijk een lamp (of nog liever: twee) goed ophangen, mijn vergadering van deze week voorbereiden. "Als het leven geen zin heeft, dan maakt het maar zin". Vraag me niet van wie die uitspraak was (Jules Deelder?) maar ik vind 'm meesterlijk. Gewoon dingen doen, dan komt de zin in het leven vanzelf wel (weer). You go girl!

Het is vandaag

Dag van de duurzaamheid! Zie http://www.dagvandeduurzaamheid.nl/.

En als ik even doortyp is het ook nog 10.10 uur....

Eens nadenken wat we vandaag voor duurzaams gaan doen!

Zondag

Kennen jullie dat?

Het is zondag. Je hebt geen enkele afspraak, niets moet. Je staat op - te laat voor de kerk, maar nou ook weer niet zó laat. Je ontbijt rustig aan tafel in plaats van in de trein, op weg naar werk. Krant erbij, laptop - spelletje Luxor, wat blogs lezen, op Marktplaats zoeken naar een keukenkast - een keukenklok - een schommelstoel - een nachtkastje (Maar dat laatste zou ik toch niet meer doen op zondag....?)

En ineens is het 14.00 uur - ja echt, niet alleen op de klok op de computer, maar ook op alle andere klokken in huis...

O.k. - ik hóef niets - maar hing gisteravond wel wat shirts buiten om vochtig te worden voor de strijk. Er staat nog wel een detective op de video, dus aan het "werk".

Lazy sunday afternoon........

Afval kun je beter scheiden - dat weet toch iedereen?

Dat was de leuze waarmee niet zo lang geleden het scheiden van plastic- van restafval werd gepropageerd. Ik ben vóór! Ik ben zo'n muts die braaf het plastic van het kaaspapier aftrekt, die elke kassabon en elke snipper bij het papier doet, en die een donorcodicil heeft, omdat er later als ik doodga misschien nog wel wat van mijn "afval" opnieuw te gebruiken is....

Zoals ik ook voor het scheiden van GFT- van restafval ben. Groot was dan ook mijn vreugde toen gisterenavond - voor het eerst sinds 3 weken - weer "gewoon" het GFT-afval was opgehaald... Ik had uit pure ellende al een container vol groenafval met het restafval meegegeven - ik wist gewoon niet meer waar ik het laten moest, alle groene woekeringen die ik na mijn vakantie aantrof.

(Overigens: ik las gisteren in een bespaarwijzer die bij het blad Boodschappen zat, dat blikgroente minder milieubelastend zou zijn dan bijv. groente in glas. Weet iemand daar meer van?)