2014

De enige manier waarop ik vuurwerk nog een beetje leuk vind:

Een goede jaarwisseling vanavond, en veel Heil en Zegen voor het nieuwe jaar!

Ruimte maken

Vandaag heb ik heerlijk lang geslapen: vanmorgen, en vanmiddag na een late lunch, nog een paar uur. Ik ben erg moe, na wat alles bij elkaar een "raar jaar" is geweest....

Wel hing ik tijdens de kersttoespraak van W.A. van Buren een grote plank op in de werkkamer - maar hij kon zijn toespraak sneller uitspreken dan ik mijn plank ophing (en ligt dat dan aan mij, of toch aan hem?).

Hoera! Eindelijk toch die plank opgehangen, zodat er wéér meer ruimte ontstaat! En toen ik een stapeltje papier afgroef, vond ik dit citaat:

"Later leer je dat je genoeg moet vergeten om ruimte te maken voor wat er nog komt" (Ester Naomi Perquin). Ooit uit Trouw gescheurd? Omdat ik "loslaten" zo moeilijk vind? Geen idee - maar als ik het hier digitaal opsla, mag ik éindelijk die snipper krant wegdoen.

En in het verlengde hiervan las ik net een artikel, digitaal in Trouw:
http://www.trouw.nl/tr/nl/4468/Schrijf/article/detail/3566246/2013/12/21/Wat-te-doen-met-overtollige-boeken.dhtml?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20131225.
Hoe toepasselijk kan een krantenartikel zijn?

Mijn goede voornemen voor komend jaar - of in ieder geval: wat me te doen staat. Er moet nog veel worden weggegooid voor ik hier thuis kan zijn...

Verhuisklussen en andere "levensdingen"- bis

Alles gaat zijn gangetje, ik probeer tevreden te zijn met mezelf en met mijn leven, maar op de achtergrond zeurt er iets...

Want vorige maand overleed mijn vader. We hadden al heel veel jaren geen contact meer. Hoewel ik eigenlijk nooit iets had aan mijn vader, zeker de laatste 35 jaar niet, voel ik me nu toch verweesd... Ik vind het verwarrend, allemaal. Ik heb geen spijt van de keuze die ik heb gemaakt om geen contact meer met hem op te nemen, om mezelf zijn agressie en boosheid niet meer aan te doen, en toch vind ik het verdrietig dat het zo gegaan is.

En ik heb last van de houding van mijn verdere familie. Ik hoorde van mijn vaders dood door een sms-je - verstuurd zo'n 12 uur na zijn overlijden, en bij mij ergens midden in de volgende nacht aangekomen. Toen was de begrafenis en alles al geregeld, ik hoefde niet te komen. Rare dagen, ik was de kluts een beetje kwijt, en moest het toch maar zien te rooien. Zodat ik dus voor de begraafplaats stond, nog nahijgend van het haasten omdat ik éven mijn hoofd er niet bij had, de andere kinderen in de volgauto wachtend. Buitengesloten. En ik zie mezelf achter de kist lopen - de verdere familie hand in hand, ik alleen. En ik weet nog dat er voortdurend door mijn hoofd ging: "Dit is dus zoals het is.". Zo was het na de dood van mijn moeder, zo is het nu nog - alleen ben ik gelukkig 30 jaar ouder en sterker.

En ook nu, weken later, mis ik toch een telefoontje van familieleden "Hoe gaat het met je, wat betekent dit voor jou, hoe voel je je?" Maar dat telefoontje komt niet, het zou ook wel erg raar zijn áls het kwam - we hebben elkaar al zo lang niet gesproken.... En toch mis ik het - of misschien moet ik zeggen: Ik mis het om familie te hebben, die om me geeft, die betrokken is. Maar zoals er ook na het overlijden van mijn moeder en mijn Lief, 30 jaar geleden, geen telefoontje kwam - zo zal het nu ook niet komen. Dit is dus zoals het is.

Deze week zapte ik 's avonds laat langs wat tv-zenders, en zie tot mijn schrik ineens beelden van de begrafenis op het scherm. Eerste gedachte: de ratten, om dat zonder toestemming van de familie te filmen. Tweede gedachte: het was een eerbetoon aan mijn vader (mijn ouders waren - naast alles wat er in het gezin mis ging - gerespecteerde leden van de gemeenschap) - men heeft dit vast gefilmd met medeweten en toestemming van de rest van de familie. Maar waarom dan niet even een berichtje aan mij: "Dit kan op tv komen"? Bizar. Onzorgvuldig. Niet netjes.

Het gaat niet slecht met me, maar ik voel me een beetje "wiebelig". Het waren ook wel erg veel "life-events" op elkaar, de laatste maanden: verhuizen naar een nieuw huis en een nieuwe buurt en de dood van mijn laatste ouder. Herinneringen aan 30 jaar geleden spelen door me heen, aan hoe slecht het toen met me ging. Ik ben nu niet depressief, wel van slag. Ik heb moeite om mezelf te zien zoals ik ben: een gewone volwassen vrouw, met leuke en minder leuke kanten, die sommige dingen goed doet en andere dingen niet; iemand die gewoon de moeite waard is, omdat mensen dat zijn. Want de afwijzing door mijn familie ligt minstens zoveel aan hen als aan mij...

Deze zomer zei ik tegen de kinderen van mijn buurvrouw, na haar dood: "Soms gaat het wel eens mis tussen mensen." En dat meende ik van harte: soms loopt het in het leven wel eens mis. Maar het kost me veel moeite om dat ook op mezelf toe te passen - ik ben ondanks alles best een leuk mens, ik ben de moeite waard.

(Ooit schreef ik een affirmatie, zit nu nog ergens in een doos: Ik ben het waard om goed voor mezelf te zorgen, en om met respect behandeld te worden - of iets van die strekking...)

Maar het kost nu even meer moeite dan anders om dat ook echt te geloven, om dat te voelen tot in mijn tenen en terug. Ik ben het waard om me thuis te voelen in het leven, in mijn leven....

(Nou ja, misschien  is dit een warrig verhaal. Ik heb er lang over gedacht óf en zo ja hoe ik dit op wilde schrijven. Hoe kwetsbaar wil je jezelf maken in het openbaar? Maar als ik het weglaat laat ik iets belangrijks weg. Dit is zoals het op dit moment met mij gaat.)

En tegelijkertijd ben ik met hele kleine stapjes bezig om voor mezelf een thuisplek te maken.
Onder andere hiermee:

(Ik ben hier helemaal blij en verguld mee, mijn nieuwe lamp voor boven de eettafel. Na lang zoeken toch iets betaalbaars naar mijn zin gevonden - op Marktplaats!)

Verhuisklussen en andere "levensdingen"

Ik veranderde vandaag het uiterlijk van mijn blog - ik vond dit rozige al mooi toen ik begon met dit blog, maar Moneypenny gebruikte dit sjabloon eerst, en dus zocht ik iets anders moois... Nu zij het niet meer gebruikt neem ik het lekker - het past mooi bij mijn behang...  Maar misschien schaf ik het ook wel snel weer af, word ik er scheel van, is het me toch te onrustig.

Ik had vandaag een sjouwdag. Als ik niet oppas gaan mijn weekenden op aan huishouden, vrijwilligerswerk en andere dagelijkse klussen. En dus moet ik welbewust dingen rond de verhuizing inplannen. Dit weekend dus maar weer eens: morgen ga ik kijken naar een lamp voor boven de tafel die ik op Marktplaats zag - ik hoop dat hij net zo leuk is als het leek - met precies de juiste mix van / opvallend / gek / en toch een beetje volwassen / die bij mij en mijn huisje past...

Vandaag dus sjouwen: ik sjouwde een grote plank voor mijn bureau naar huis: lopend naar de Hubo, minibus terug, plank op de fiets vanaf de bushalte naar huis. Zwaar! En toch nog tamelijk duur: ik betaalde ruim € 13,00 voor 1,05 bij 0,70 m - geplastificeerd en geperst, geen echt hout! Dat is schrikken! Thuis nam ik onmiddellijk weer de bus naar het meubelcentrum, waar ik zeil kocht voor mijn "hok", en een paar wissellijsten. 2 Meter zeil: dat is best te doen in de bus, en op de fiets... En zo kwam ik thuis: hijgend, best wel voldaan, en toch wel moe... Er kunnen weer een paar klussen van mijn lijstje geschrapt! (Nou ja, de uitvoering moet nog, maar het in huis halen, dát is vast gedaan!)

En over wat me echt bezig houd - daar hoop ik later nog over te bloggen.....

Bloemetje!

Sinds kort heb ik nieuwe buren. Dat wil zeggen: vorige week reed er een verhuiswagen voor, en sleepten allerlei mensen allerlei huisraad bij het lege huis naar binnen. Maar wie er nou woonde? Geen idee! Eerlijk gezegd vind ik het een rare moderne gewoonte om niet even bij je buren langs te gaan om je gezicht te laten zien, en je voor te stellen. Al begrijp ik best dat dat 's winters moeilijker is dan 's zomers - ik trof in juli en augustus gewoon al mijn nieuwe buren in hun respectievelijke tuintjes aan!

Dus, in het kader van de wellevendheid, en om gewoon aardig te zijn, kocht ik gisteren een bloemetje voor mezelf, én voor mijn nieuwe buren. Gisteren trof ik ze niet thuis, maar vanavond zag ik wel iemand in huis. En toen kreeg ik een beetje de kriebels. Mmm - als het al raar is om je voor te gaan stellen, is het dan niet helemaal raar om bloemen te brengen?

Nou ja - dan ben ik bijna 50, en dan maak ik me nog druk om wat mensen wel niet van me zullen denken (en wat zullen ze denken van een aardig gebaar, dan vínden ze me maar gek!).

Maar: afgelopen week werd in een huis in Rotterdam een oudere vrouw gevonden, die al tien jaar geleden was overleden. Treurig, zo'n bericht: door niemand gemist, door niemand gezien...

Mocht mijn buurvrouw (-meisje) me al gek vinden, dan verborg ze dat goed - natúúrlijk werden mijn bloemen in dank in ontvangst genomen.

En ik heb het gevoel dat ik weer een heel klein beetje heb bijgedragen aan een betere wereld.

De tijd en ik

.... we hebben het wat moeilijk met elkaar, de laatste weken.

Vanmorgen werd ik op tijd wakker, ontbeet en stapte in alle rust op de fiets naar de kerk. Voor de verandering ruim op tijd, een lekker stukje fietsen door de Herfst-stad, op een rustige zondagmorgen.

Het bord bij de eerste bushalte die ik tegen kwam vermeldde alleen elf uur, i.p.v. de half tien die ík op mijn horloge had. Maar ja, bushaltes zijn ook wel eens in de war. Maar... Ook de tweede bushalte, vlakbij de kerk, vermeldde anderhalf uur later dan mijn horloge. Toch wel raar! Ligt het dan toch aan mij? Nou ja, geen nood, dan krijg ik alleen nog even de zegen mee - kan ook geen kwaad.

Maar bij de kerk kwamen de eerste mensen al naar buiten, en maakten anderen zich op voor hun wekelijkse koffiepraatje. Dus het enige wat ik nog meekreeg, was koffie en wat aandacht - ook helemaal niet verkeerd!

Toch wel bijzonder, zo'n horloge wat wél loopt, maar totaal de verkeerde tijd aangeeft!

Ik geloof dat ik een beetje buiten de tijd ben, op het moment......

En dan vergeet ik nog

... dat ik ook het gasfornuis "ophoogde" tot een hoogte waar ik als lang mens prettig aan kan werken (bijzonder, om nét op het juiste moment een tafelblad van een Lacktafeltje van Ikea te vinden - perfect voor dat doel!), en de lade van het fornuis "repareerde".

Saai, zo'n opsomming? Misschien, maar het helpt mij wel om de moed erin te houden!