Een bevredigende dag

Het leven lijkt soms een beetje stil te staan...

Nicole vroeg laatst, in de  reacties: Meen je nou, dat je deze coronatijd een dode tijd vindt? Ja, dat meen ik (op sommige dagen) heel erg. Ook al spreek ik wel eens iemand via de telefoon, ik zie veel te weinig mensen "live", en ik mis óntzettend een zoen, een arm om me heen, zelfs maar een hand om te geven... Ik ben sinds begin maart, toen ik ziek werd, niet meer aangeraakt: dat voelt als (een beetje) dood zijn.... En ik realiseer me maar al te goed dat dit, deze periode, raakt aan oude trauma's: mijn maanden als jonge peuter in quarantaine in het ziekenhuis (waar ik natuurlijk niets meer bewust van weet, maar welke herinnering volgens mij écht nog ergens in mijn lijf zit), mijn jeugd, als ik als "welopgevoed meisje" mensen een (eczeem-)hand wilde geven, en die mensen deinsden terug. Mijn jaren in isolement, als schoolkind, als puber, als depressieve adolescent.... Thank God it's over - maar ik weet dat het lichaam een eigen geheugen heeft, dat deze herinneringen nog ergens zijn opgeslagen...

Toch zijn er dan soms ineens toch goede, productieve dagen. Of, is "productief" wel het goede woord? Gisteren hield ik met een half oog wél de werkmailbox in de gaten, maar ik vond het zinvol om verder écht een dag vrij te nemen. Ik heb zó de neiging om elke dag maar door te werken, tot ik "klaar" ben - maar net als in gewone tijden is het werk natuurlijk nooit écht "af". Hoog tijd voor een vrije dag / vrij weekend dus!

Daarom nam ik gisteren een lekker luie dag. Ik had alle boodschappen in huis, en ik kon dús lekker de hele dag op de bank liggen met mijn detective: De wraakoefening van Val McDermid. Een aanrader: lekker dik, spannend, niet al te slecht geschreven/vertaald. Wat wil een mens nog meer? En: ik kan me inmiddels weer een beetje concentreren op wat ik lees, ook erg prettig! Aan het eind van de dag, suf gelezen, nog even een felicitatietelefoontje doen, en dan toch nog maar even naar buiten, de zon in, met de krant.

En later, nog later: mijn stoel-met-strijkgoed-en-vertelwerk afgegraven. De oogst:

• 4 Slippen weer gerepareerd in de kast;
• Mijn "make-uptasje" (daarin zitten bij mij vooral een zakmes, schoonmaakalcohol, naaigerei, een tekentang, en, o.k., twee kammetjes, cacaoboter, huidzalf en Nestosyl) heeft weer een functionerende rits, en kan dus weer mee op pad als we weer op pad kúnnen;
• Een opgestikte zak van een oude kapotte rugzak is een losse, lichtgewicht zak / foedraal geworden voor bijv. bij mijn kampeerspullen;
• Een lekker t-shirt is weer gatenvrij.

Dat is zó bevredigend, zo ineens een avond vaart maken!