Morgen is het de tweede zondag in de lijdenstijd. Hoe snel gaat de tijd wel niet?
"Vroeger" vastte mijn Lief altijd fanatiek - en ik kon me daar nooit zoveel bij voorstellen. De laatste jaren komt het meer "in de mode", of, in de belangstelling, als je het positiever stelt. En elk jaar kriebelde het. Zelf gaan vasten, op welke manier dan ook? Ik had er wat moeite mee - zeker om deze tijd van het jaar te gebruiken voor eigen gewin - want niet-of-minder-eten, of iets anders doen wat als vasten kan worden benoemd: doe je dat nou voor jezelf of voor je geloof / voor God?
Dit jaar probeer ik toch te vasten, en ik moet zeggen: het bevalt me tot nog toe wel. Op vrijdag wilde ik heel weinig eten (niets eten is écht geen optie), alleen drie dieetmaaltijden. En op zondag doe ik afstand van "schermen": geen tv, en ook geen computer.
Op vrijdag gaat het goed - totdat ik boodschappen moet doen. En gisteren was het wel érg koud om niets te eten. Wat me dus wel tot het besef brengt hoe
moeilijk het is (ik het vind - ) om niet te eten. Maar ik
kan het wel, niet meteen toegeven aan trek, aan zin in iets lekkers... En op zondag geen schermen, terwijl ik dan juist alle tijd heb om lekker gedachtenloos achter de laptop te hangen... Dus ook niet "even gauw" opzoeken hoe ik die struik snoei, ook niet "even gauw" opzoeken waar dat dorp ook alweer ligt. De hele dag stilte, en boeken en kranten - en het gepiep in mijn hoofd van de tinnitus. Gek genoeg werkte dat de hele week door. Hoe vanzelfsprekend is tv-kijken, hoe vanzelfsprekend is het om de hele dag Nu.nl en Teletekst te checken, en blogs te lezen? Hoe bevrijdend is het om dat nu eens een dag
niet te doen!
Dus: het bevalt me wel, dat vasten. En ik weet dat het goed is om een bepaalde tijd, bepaalde dagen, apart te zetten - de dingen even anders dan anders te doen. Of daardoor Pasen straks ook anders zal zijn? We zullen het zien!