Seniorenmomentje!

Ik had er weer één, een seniorenmomentje!

Als het aan mij ligt kom ik de deur nauwelijks uit, dus ik moet mezelf zo af en toe maar eens schoppen om er op uit te gaan. Vrijdagochtend: alweer een lekke band! Of: had ik hem vorige week dan niet goed geplakt? Gisteren overwoog ik nog even om met de bus naar O. te gaan - of toch braaf eerst even die band eraf, en dan lekker gaan fietsen?

Ik besloot tot het laatste. Ik had mijn band dus wél goed geplakt, maar hij had alweer een nieuw, derde gaatje. Daar mag de fietsenmaker dus mee aan het werk volgende week, die band is op. Helaas had mijn plakkerij niet zo heel veel zin: ik haalde de kringloop om de hoek (YEAH! Een héle stapel balkonbakken weggebracht - die ga ik toch niet meer gebruiken met deze droge zomers!) maar ging toen toch maar weer terug naar huis om mijn band nóg wat harder op te pompen. Maar onderweg naar O. - dat is ruim 8 kilometer, áls je tenminste rechtdoor fietst - voelde ik mijn band weer steeds zachter worden. Maar o.k., ik haalde het - kocht mijn leggings-met-flinke-korting, overwoog nog even om in de rij te gaan staan voor de Emmaus (toch maar niet), ging wél in de rij staan voor een mega-ijsje (een mens moet prioriteiten stellen), pompte bij de fietsenmaker mijn band weer op - en draaide de fiets om voor de reis naar huis.

Maar ook de terugreis haalde ik niet in één keer. Dus op 2,5 kilometer van huis - fietsenstalling, fietspomp, pompen! Bij de Lidl mezelf getrakteerd op een doos raketjes, en even de vaste straatkrantverkoper wat "overgebleven geld" gegeven. Is de coronacrisis voor ons al vervelend en lastig, voor de mensen die geen vast dak boven hun hoofd hebben nog veel meer! DOORfietsen, proberen om het huis heelhuids te halen. Maar mijn beweging had ik wel gehad, met dat moeizame legebandfietsen, en ál dat pompen! Ook altijd prettig!

Thuis zette ik gauw de fiets voor het huis en deed de ijsjes in de vriezer - nou ja, niet allemaal, ik at er snel nog twee op.... Gisteravond, 22.30 uur: er wordt aangebeld, en dringend met de brievenbus geklepperd. En pas na het opstaan zie ik dat het de dorpscrimineeltjes zijn: een paar Turkse of Marokkaanse jongetjes die niet zijn opgevoed - die geregeld afval in brand steken, en soms belletje trekken, op de deur bonken, en andere ongein uithalen. Schrik! Maar: waar is mijn sleutelbos? Heb ik die op de fiets laten liggen? In de voordeur laten zitten toen ik binnenkwam? Of hebben die rotjochies ze op een andere manier bemachtigd?

Afbeelding van het www, bron onbekend.

De ervaring leert dat in paniek alles afzoeken op de late avond vrij zinloos is - en ja, ik heb vrij ruime ervaring met "sleutelbos kwijt" de laatste jaren... O.k., fiets naar binnen rijden door de voordeur, de deuren afsluiten met een reservesleutel - en naar bed, voor een beetje een onrustige nacht.
Maar vanmorgen: na nog eens alle "platte vlakken" nagelopen te zijn: de sleutels héb ik dus gewoon op de eetkamertafel gelegd, en daar zijn ze vanaf gegleden, óp de stoel....

Seniorenmomentje, dus!

Maar ja, ik bén dan ook een "kwetsbare oudere", inmiddels....

(Ik zocht op Pinterest naar een mooi "plaatje" bij dit bericht, en vond een heleboel prachtige portretten van ouderen. Dus als je ook iets moois wilt zien: klik!)

Smartfoon op de fiets

Ik doe die truc gewoon nog een keer:

Ik fiets steeds meer op de smartfoonnavigatie, in plaats van op papieren kaarten. Al neem ik die nog wel altijd mee, want soms "vlieg" ik uit de navigatie,  en dan raak ik écht de weg weer hopeloos kwijt.... Ik snap wel steeds beter dat ik over kan schakelen op bluetooth i.p.v. op de Wifi, als de verbinding verbroken raakt. Tegelijkertijd: volgens mij is bluetooth helemaal niet privacyvriendelijk, toch? Misschien ga ik het minder belangrijk is vinden als het de enige manier zal blijken te zijn om corona eronder te krijgen - maar voor nu hoef ik écht niet traceerbaar te zijn...

Mijn vraag aan jullie: ik wil mezelf een smartfoonhouder voor op de fiets aanschaffen: lijkt me zó leuk, om zo'n sprekende Truus mij te laten vertellen hoe ik moet fietsen! Maar: wat is een goede houder? Ik moet er niet aan dénken om mijn dure apparaat van de fiets af te laten vallen!

(En ja, de fietsersbond of de consumentenbond heeft daar vást wel eens een test over gedaan, maar de bibliotheek is nog steeds niet toegankelijk voor zoekvragen.....)

Gewoon doorgaan (zo goed en kwaad als dat gaat)...

Ik rommel zo maar een beetje door. Vind het wel steeds lastiger worden, naarmate het langer duurt.

Ik was blij om gisteren van een van de vrijwilligers op mijn werk - een grote nuchtere stoere vent - te horen "dat hij niet zo van het knuffelen en zoenen was", maar dat hij het wel erg miste om iemand een hand te kunnen geven, samen iets te kunnen doen. Ik ben wél heel erg van het knuffelen - dus je kunt je voorstellen hoe groot het gemis aan deze kant  is....

Ik kreeg verdorie deze week van mijn leidinggevende te horen dat ik best wat strenger mocht zijn,  om gedaan te krijgen wat ik nodig heb om mijn werk te kunnen doen. Als (andere) mensen nou gewoon eens hun werk goed deden - reageren op emails en op telefoontjes, op vragen die ik stel! Dan zou ik ook mijn werk kunnen doen! Ik kan daar nu nog minder tegen dan anders, tegen zoveel onrecht. Ik voel me (nog) kwetsbaarder dan anders, op de één of andere manier is de "stevigheid" die ik had opgebouwd met jaren therapie écht minder geworden na deze tijd van isolatie. Ik weet niet helemaal wat dat is, alsof ik (nog) minder in mijn lijf woon, mijn voeten minder op de grond heb dan anders. 😕........ Niet zo gek ook, natuurlijk!

Zaterdag had ik wel een heerlijk uitje (helemaal zelf georganiseerd en uitgevoerd): al in de morgen op de fiets gestapt met de tassen volgeladen met spullen die naar de Kringloop konden. Heerlijk, opruimen! En nog heerlijker: een minivakantietje: ik ontdekte weer een paar weggetjes die ik nog niet kende, had een super (meegenomen) lunch op een bankje onderweg, en snuffelde voor het eerst sinds maanden weer eens in een Kringloopwinkel. De oogst: een nieuwe koekenpan (kunnen de oude weg, die zijn niet meer schoon te krijgen), en een boek uit 1958 van Leonard de Vries, "Bloempjes der Vreugd - voor de Lieve Jeugd", met Kinder- en opvoedliteratuur uit de 18e en 19e eeuw. Zó leuk - voor die fans van de geschiedenis van opvoeding en onderwijs!

En gisteren bakte ik (een soort van) brood: ik heb nu veel tijd om alles wat ik een paar weken terug achterin de voorraadkast vond te verwerken, en maakte daarom havermout-rabarber-appelbrood! Een beetje klef, maar wel heel lekker, gisteravond met tuinsla erbij.De rest ligt in de vriezer, als Pinksterbrood (dat heeft de commercie vast inmiddels uitgevonden, dat we met Pinksteren een Kerst-/Paas-/Pinksterstol willen eten!?).

Ik ben de laatste dagen wel weer wat meer "down"- ik slaap een stuk slechter, heb maagpijn en hoofdpijn. Gaat vast ook wel weer over! Ik ga mezelf NU in ieder geval een lange hete douche gunnen, met een lekker geurend schuimpje - een mens moet toch wát?

Wie weet ....? (Blogspotvraagje) + Update

Jullie zien: Ik blog op Blogspot, dat is gekoppeld aan een gmail-account - wat ik eigenlijk verder niet gebruik. Ooit kreeg ik in de gmail een bericht binnen als iemand een reactie op mijn blog zette, maar dat heb ik niet tijdig bevestigd (of zoiets...). Nu zie ik reacties dus alleen als ik zelf teruglees op mijn blog - en dat doe ik niet zo vaak, teruglezen wat ik zelf heb geschreven, en verder teruglezen om te kijken of er nog nieuwe reacties zijn.

Dat betekent dat jullie leuke, door mij zeer gewaardeerde reacties soms "in het niets" verdwijnen, maar ook dat er spam kan worden geplaatst zonder dat ik dat zie. Zo word ik op dit moment lastig gevallen met een Miep die leningen aanbiedt, en daarbij ook nog de naam van God misbruikt. Daar wil ik niet aan meewerken!!!

Daarom: Weet iemand hoe (of?) ik de verbinding tussen mijn gmail-adres en mijn blog weer kan herstellen? Ik  zou je zeer dankbaar zijn!

*******************************************************************************
Dank voor jullie supersnelle reacties!  En de bloemen gaan naar (*Tromgeroffel*): Purperpol! Ik ben nl. veel te lui om te modereren...  De mogelijkheid die Purperpol noemt kende ik helemaal niet - ik blog ook pas zo'n jaar of 10 😏.....

Overigens vind ik het wel (weer eens) een goed voorbeeld van "wat hulp vragen vermag". Ik ben daar niet zo goed in, dus ik zat al een paar jaar met dit probleem. Zoals ik ook al een paar maanden met het probleem zat dat mijn slaapkamerraam niet meer goed open en dicht ging; iets wat mijn hulp woensdag binnen 5 minuten na binnenkomst oploste door 1 knopje in te drukken....

Een (duur) uitje

Met die intelligente lockdown kom ik nog eens ergens!

Woensdag was mijn hulp G. hier. Ik vind dat altijd erg gezellig;  het is een leuk mens, en het geeft wat reuring in huis, zo iemand die haar eigen dingen doet, terwijl ik ondertussen ook mijn eigen dingen doe. Eigenlijk mis ik dat het ergste in het alleen wonen - ik houd ervan om te weten dat er nog iemand in huis is, om elkaar zo af  en toe tegen te komen... Maar ik probeer er nu toch maar voor te zorgen dat we elkaar een beetje uit de weg gaan.....

Dus ik moest (wilde) de hort op, nadat ik eerst de dringendste "werk-dingen" had gedaan. Een rondje post, de Praxis, wat boodschappen. Het was prachtig weer, dus ik had mezelf een fietsrondje beloofd: uitzoeken waar precies die brievenbus staat die elke dag ná 17.00 uur wordt geleegd (ik vind dat zó vroeg, ik haal de brievenbuslichting vaak niet meer - zeker omdat de brievenbus niet meer om de hoek is, maar een kilometer verderop), uitzoeken hoe de Praxis-app werkt (Gelukt! € 0,85 korting op mijn aankoop van het wijnbesstruikenopbindspul!) en op zoek naar de Makro op hetzelfde bedrijventerrein. In corona-tijd zijn ook mensen zonder Makro-pas welkom in de winkel, en ze hadden een mooie aanbieding van een fles Berenburg - die gun ik mezelf zo heel af en toe. (O.k., iets te vaak zo af en toe)...

Lang leve de smartfoon: nu kon ik onderweg zó opzoeken waar de winkel precies was: precies op een ander deel van het bedrijventerrein, waar ik nog nooit was geweest... De Makro dus. Het voelde een beetje als vakantie, zo'n totaal onbekende megasupermarkt. Brede gangpaden, dus redelijk ontspannen boodschappen doen. Jammer genoeg gold de bedoelde aanbieding dan weer net niet zonder klantenpas - en dan voel ik me altijd een beetje genaaid, als nou juist dát niet wordt gecommuniceerd bij een aanbieding. Meteen weggaan? Jongens, doe het maar zonder mijn aankopen, als jullie je klanten zó misleiden? Jammer genoeg deed ik dat dan weer niet....

Heel veel gedroogde paddenstoelen:
mjummie!

Ik kocht wat dingen die ik al langer op mijn boodschappenlijstje had staan, maar die ik nog niet kocht omdat ik nu niet in de binnenstad kom. En ik kocht nog wat dingen voor de lekker,  wat groenten, lekkere blauwschimmelsmeerkaas... Én ik kocht nog wat dingen die alleen maar heel lekker zijn, maar totaal overbodig: dropjes (in grootverpakking) en zoutjes (in grootverpakking).... De leukste / duurste aankoop: een grote pot met gedroogde bospaddenstoelen. Dáár ga ik een heleboel lekkere (vegetarische?) maaltijden mee maken, de komende jaren! Dus al met al moest ik tóch even erg slikken toen ik afrekende - en dat overkomt me heel zelden!




En dan was ik ook nog éven vergeten dat ik mijn eerste bestelling ever bij Toogoodtogo deed..... Zie rechts: grappig én lastig, ik zou zelf niet zo snel wit stokbrood kopen - maar het smaakte me heerlijk. En al die Turkse broodjes en dingetjes waarvan ik niet weet wat het is: zoet of hartig,  meer of minder machtig...


Kortom,1: Ik heb genoeg lekkere boodschappen in huis om nog een heel jaar sociale distantie door te komen;

Kortom, 2: Bezuinigingstechnisch is dit weekend een redelijke ramp, met een Hemelvaartsdonderdag erbij;

Kortom, 3: Ik heb de economie flink ondersteund met al mijn aankopen, en dat kan de economie best gebruiken...

Anne M.G. Schmidt-dag

Woensdag, 20 mei, zou Annie M.G. Schmidt jarig zijn geweest. Donderdag - gisteren - was het 25 jaar geleden dat ze overleed.... WAT?! Ja, ze zeggen dat 1995 inmiddels al 25 jaar geleden is... #Niettegeloven.....

In 1997 werd 20 mei daarom uitgeroepen tot jaarlijkse Anne M.G. Schmidt-dag. Afgelopen zaterdag besteedde het radioprogramma De Taalstaat in het tweede uur een uur lang aandacht aan haar werk. Een aanrader - dat programma, en zeker ook dat speciale uur van het programma.

Ik probeer te bedenken wat IK het leukste / mooiste nummer van haar vind. Maar kan niet echt kiezen...

Is het "Zeur niet", of "Waar vind je tegenwoordig nog een goede timmerman", "Stroei Voei", of toch "M'n Opa"...?

We gaan vooruit

Toen mijn voorzitter me vanmiddag belde om te vertellen dat de klus waarmee ik al weken bezig ben, toch anders moet, heb ik de boel de boel gelaten, en ben lui, met mijn stapel nieuwe boeken, op de bank onder mijn dekentje gedoken. Beetje lezen, beetje slapen...… Een mens wordt ook niet actiever van dit leven in afzondering....

Vanmorgen had ik wel een heel actief en efficiënt rondje stad (dat wil zeggen, dit deel van de stad: veel verder dan 2 tot 3 kilometer rond mijn huis kom ik niet....).

Ik bracht wat boeken terug naar de bibliotheek en naar de minibibliotheek (de mensen die een paar weken terug een nieuwe minibibliotheek hier in de buurt openden verdienen een lintje!), haalde mijn nieuw gekochte boeken op bij het afhaalpunt, en deed wat boodschappen bij de Coop - ik las bij Aaf van Zuinigaan dat de vegeburgers in de aanbieding waren, dus ik wilde wel een paar pakjes voor in de diepvries - beter dan vlees! Vooral de spekjes van Vivera zijn heerlijk - en normaal € 3,19 per pakje, nu dus € 1,67 per pakje.

Ook bracht ik iets terug naar de AH: Ik kocht dinsdag lekkere gerookte vis, mét een afprijzingssticker, maakte er woensdag twee boterhammen mee klaar - en kwam er na de lunch pas achter dat de TGT-datum al 6 dagen daarvóór lag.... IEKKKS! Minpuntje voor de AH! Ik heb dus bij alle afgeprijsde levensmiddelen die ik vandaag kocht héél nauwkeurig naar de TGT-data gezocht.....

Onderweg zag ik dat de kringloopwinkel om de hoek weer open is: niet de leukste kringloop, hij is nogal luxe en duur - maar heeft wel brede gangpaden. Je prioriteiten veranderen, in deze tijden...

Net zette ik de radio weer aan, even kijken en horen wat de laatste corona-cijfers zijn. Want hoewel de cijfers niet zo heel veel zeggen, laten ze wel een daling zien van het aantal ziekenhuisopnames en het aantal geteste mensen wat aan corona overlijdt. Maar: het is óf geen nieuws meer, óf het zijn er "te weinig" om er aandacht aan te besteden. Het 4-uur nieuws maakte al geen melding meer van de RIVM-cijfers (en terwijl ik dit tik: het nieuws van 16.30 uur begint weer wél met de cijfers van vandaag....).

Het uithouden

Het gaat inmiddels wel iets beter met me, maar ik schrik ervan hoe somber ik van alles word. En dan heb ik gisteren en vandaag ook nog te maken met een maag die raar doet...

Wat lekker is: ik belde gisteren meteen mijn kapper (dat wil zeggen, ik probeerde het al sinds vorige week donderdag, maar nu lukte het), en kon meteen vandaag terecht. En hoewel ik geloof ik niet heel ijdel ben, voel ik me een heel stuk beter mét een toonbaar hoofd. En ook: even contact - eigenlijk had ik wel spijt dat ik er niet meteen een wasbeurt en een hoofdmassage bijgeboekt had - maar even (20 minuten) frutten, wat leven om me heen, deed me wel goed.

En verder probeer ik stil te staan bij kleine successen: wat doe IK om het goed te laten gaan? Nou, gisteren bespoot ik mijn klimroos én mijn kersenboom met antiluizenspul. Dat was heel erg nodig.... Ik bond de pioenen preventief én inventief op, met drie bezemstelen, de metalen ring van een lampenkap en wat tie-wraps. Ik haalde bij de Praxis (een deel van) het opbinddraad voor mijn wijnbesstruik, ik maakte mijn fietspomp - en volgens mij had ik nóg iets wat ik toch maar had gedaan - maar de dingen verdwijnen ook snel weer uit mijn geheugen.....Opschrijven dus, dat helpt om het leven uit te houden...

Voor morgen staat de hulp op het programma, breng ik mijn boeken terug naar de bibliotheek, en er ligt een pakje voor me klaar bij een afhaalpunt. Vrijdag loop ik even bij T. langs, om een nieuw leesgroepboek te kopen. En straks vertelde de buurvrouw me dat het weer weer beter wordt - ook altijd erg prettig!

Zo'n dag.....

Sinds de persconferentie van woensdagavond zit ik er weer een beetje doorheen. Het duurt me allemaal véél te lang! Ik gooide al voorzichtig een balletje op bij mijn werkgever: wanneer mogen we weer gewoon aan het werk?

Nououou......

Ik kreeg een antwoord waar ik niet vrolijk van werd. Na 1 juni misschien een dag per week naar kantoor, mét mondkapje natuurlijk in het OV, en dan afwisselend met andere collega's, zodat je geen, of zo min mogelijk mensen tegenkomt. Dat duurt nog drie weken! En dan nog de hele zomer? Andere dagen thuiswerken, net als nu, zo goed en kwaad als dat gaat....?

Dussss - ik moet écht maar proberen om deze tijd meer vruchtbaar te maken. Er liggen nog genoeg studie/non-fictie/boeken om te lezen, ik zag een tijdje terug een sokkenbreicursus van Wolplein langskomen - maar toen kwam corona, en kwam er steeds minder uit mijn handen, én was ik druk met thuiswerken... Ik zou er met mijn fotocamera op uit kunnen trekken, beter leren fotograferen, ik zou een cursus fotobewerking kunnen volgen - leuk, dat wil ik graag, en is ook nuttig voor mijn werk. En in mijn achtertuintje is de wereld ook volop aanwezig...

Ik zou me écht niet hoeven vervelen, maar mán - ik zie het nu écht even niet meer zitten......

Wat ook niet meehelpt: die (2) collega's die het er allemaal maar van nemen, niet reageren op emails en telefoontjes, die je voortdurend achter de broek moet zitten omdat ze de dingen die ze moeten uitzoeken niet zo belangrijk vinden.... En: mijn frustratietoleratie is een béétje laag op dit moment, dus dat is geen goede combinatie.... 😢

O.k, ik ga weekend vieren. (En tussendoor tóch nog even wat werken; er moet nog iets af... Want één collega reageerde zojuist met toezending van een benodigd stuk. Kostte me maar anderhalve week bellen en mailen...😓) Kan iemand mij even een virtuele schop onder mijn achterste geven?

Vakantie?

Gisteravond weer zo'n "meetmoment": een persconferentie van onze Minister President Rutte. Nog nooit zo blij geweest om een VVD-er te zien als in deze tijden 😁.

O.k., we mogen dus weer naar de kapper. NU bellen om een afspraak te maken, of toch nog maar even een weekje wachten? Mijn haar ziet er NIET meer uit, het jeukt en is véél te dik - zeker als het warmer wordt. Maar is het al veilig? En zullen anderen niet veel meer verlegen zitten om een kappersbezoek - mensen die het écht belangrijk vinden hoe ze eruit zien? Ik loop zelf dezer dagen vooral rond huis, en in de tuin: ik werk in joggingbroek en t-shirt met vest - al dan niet "matchend", maar ach, als het maar comfortabel zit. Een verstelbare (make-up)haarband in mijn haar als dat me erg dwars zit. Ik moet er écht aan denken hoe ik eruit zie als ik even de straat op loop, of als ik een video-overleg heb - bijvoorbeeld in het kader van mijn werk.

En langzaam droom ik ook alweer een beetje van vakantie. Vanaf 1 juli kunnen in principe campings en vakantieparken weer open. Maar zijn ze betaalbaar? En zullen campings e.d. niet nog meer dan anders alleenstaanden ontmoedigen te komen? Immers, met 2 of meer personen kunnen ze veel meer verdienen voor ongeveer dezelfde oppervlakte. Roompot - mijn favoriete, want betaalbare - vakantiemogelijkheid voor voor- en najaar had een goede aanbieding. Maar: kunnen we in het najaar wel weer voor de lol met de trein, en met de fiets in de trein? Of moet ik maar gewoon accepteren dat vakantie er dit jaar even niet inzit?

Ik denk in deze tijden geregeld aan de mooie reizen die ik heb gemaakt in de afgelopen jaren. Ik denk dat ik al zeker 30 jaar elk jaar - soms meer keren per jaar - op vakantie kon. Dus, wat heb ik te klagen? De tijden dat ik niet op vakantie kon wegens te weinig inkomen / geen vakantie kunnen krijgen in tijden dat er gekampeerd kan worden / liggen ver achter me!

Hoe wil je herinnerd worden?

Ik scheurde een rouwadvertentie - van een mij onbekende meneer - uit, omdat hij me raakte.

Naam

leeftijd: 100 jaar en 3 maanden.

"een betrokken mens"

Hoe wil ik herinnerd worden? Nou, als ze dát van me zeggen na mijn dood, ben ik héél tevreden!

4 mei 2020, Dodenherdenking in coronatijd

Ik zit de Dodenherdenking te kijken op tv. Nee, ik kon NIET naar de stad, naar het centrale plein waar elk jaar de Dodenherdenking plaatsvindt. Ik wilde vandaag eigenlijk langs ons monument fietsen en bloemen neerleggen - dan maar alleen herdenken, eer bewijzen, maar ik ging toch niet.

Net de dodenherdenking op de Dam, beëindigd met een "defilé" van 6 mensen:
koning Willem-Alexander,
koningin Maxima,
een adjudant,
de burgemeester van Amsterdam Femke Halsema,
Gerdi Verbeet van het 4 en 5 mei comité,
premier Rutte.

En wat losse mensen daarom heen, twee scouts die kransen leggen namens de aan- en afwezigen, een jonge dichteres van 16 jaar, die haar gedicht voorleest. Er misten zo'n 20.000 mensen, die "normaal" wel aanwezig zijn.

Bizar. Maar ook mooi: hoe jongeren steeds meer de herdenking overnemen, de scouts die kransen leggen, de kinderen en kleinkinderen van slachtoffers die vertellen, namens hun ouders en grootouders. Zó zet je herinneren voort.

Gisteren hoorde ik deze tekst van Willem Wilmink weer eens op de radio:

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bolsjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

In 't concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.

En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

Zo mooi, zo ontroerend! Zo'n waarschuwing voor iedereen die maar wat roept....

Hier vindt je de tekst, voorgedragen door Joost Prinsen.
En hier de informatie over Michel Velleman, alias Ben Ali Libi, de (Joodse) goochelaar.

Voedsel voor lichaam en geest

Ik heb weer last van mijn "begin-mei-treurigheid". Vandaag, herdenking van de oorlogsdoden, morgen Bevrijdingsdag - maar weten dat met de bevrijding van 1945 de oorlog nog lang niet afgelopen was. Zoals voor mijn moeder, die haar leven lang last hield van angsten die terug te leiden waren naar het bombardement op Rotterdam, naar de voedselschaarste in het laatste oorlogsjaar.... En dus ook voor mij, geboren jaren ná Wereldoorlog nr. II.

En in deze periode valt ook de sterfdag van mijn Lief - al veel te lang geleden, maar juist in deze dagen weer meer aanwezig.

Toch zijn er ook veel lichtpuntjes in alle treurigheid. Lieve kaartjes en appjes die ik krijg. Telefoontjes van mensen die ik veel te weinig spreek, en die dan ineens bellen omdat we elkaar toch moeten steunen in de eenzaamheid. Een cadeautje van Jacqueline van Binnenkant: een Coronadichtbundeltje van Plint - mooie gedichten en illustraties, maar het gebaar, om zomaar ineens een cadeautje te krijgen van iemand die je alleen van blogs kent: Goud!

De koolmeesjes die mijn tuin goed gebruiken, om te broeden en te foerageren, de schutting wordt gebruikt als aanvliegroute.

En de regenton die na een paar dagen regen alweer helemaal vol zit - het extra water wat ik in losse bakken in de tuin opving kan er niet meer bij.

Maar ook het leven wat je ineens onderweg ziet, of in de eigen tuin: Eén Akelei, uit de tuin, uit de heg geplukt, in een flesje in huis. Jonge ganzen in een stadssingel, bloeiende bomen, de kwee die verwachtingsvol vól bloesem zat.

(Ik wilde hier een foto-compilatie bij zetten, maar ben daar nu even te lui voor. Én: ik heb écht weekend gehouden, en wil nu wel weer écht aan het werk voor mijn baas.....).

O.k., en dat voedsel voor het lichaam: dat komt nog wel eens......