Afrekening

Dit weekend kreeg ik de afrekening van het energiebedrijf. Iets waar ik toch een beetje met knikkende knieen op had zitten wachten. 

Immers: ineens was ik hele dagen thuis, sinds eind maart 2023. En ineens had ik het ZO ontzettend koud, doordat ik geen eten meer binnenhield, HEEL VEEL afviel, en van de narigheid mijn verwarming steeds hoger moest zetten, in februari, in maart, april, en zelfs nog in mei 2023... En doordat ik in het afgelopen jaar soms écht mijn hoofd er niet bij had - ik trof een aantal keren 's morgens de huiskamer VEEL te warm aan - vergeten de thermostaat 's nachts naar 6* te draaien, zoals ik altijd doe. 

Maar: na veel gedoe - ik sta op de één of andere manier twee keer in het systeem bij PureEnergie, moet dus ook twee keer het keldertje in, en me in rare bochten wringen om de meters af te lezen - kreeg ik dan toch de afrekening. Wilt u € 102,29 bijbetalen, over het afgelopen jaar? Dat viel me 100% mee - dat vind ik echt nog een acceptabel bedrag, na zo'n rampenjaar!

Wel is mijn termijnbedrag in een paar jaar heel erg verhoogd: tot vorig jaar februari was dat € 39,00 per maand, dat werd met mijn nieuwe contract per februari 2023 ineens € 69,00 - terwijl ik in dat jaar minder had gebruikt - en dat wordt nu € 88,00 per maand. Dat vind ik écht een hele verhoging - maar als het beter met me gaat kan ik weer goedkoper stoken (en ik ben in de luxepositie dat ik het kan betalen - ik zak niet door de bodem door een verdubbeld maandbedrag...).

Vasten

We zitten in de Vastentijd of Lijdenstijd - de aanloop naar Pasen - dit jaar op 31 maart en 1 april. Deze periode begint met Carnaval - het grote Feest vóórdat de tijd van soberheid, van vasten, ingaat - gevolgd door Aswoensdag. En eindigt met Palmpasen - Witte Donderdag - Goede Vrijdag - Paasnacht - Paasochtend (De Stille- of Goede Week) en Beloken Pasen, een week later (zo, dan hebben jullie de liturgische terminologie ook weer compleet😉!)

Vroeger werd er in Katholieke kring gevast. Wij protestanten hadden nog wel eens de neiging om het hele "lijden" over te slaan, en te eindigen met het Hoogfeest van Pasen - Opstanding, zonder dat er al te veel aandacht was besteed aan de marteling en de dood die eraan vooraf gingen.

Vasten. Vroeger - en nu nog wel - ging dat vooral over "geen alcohol", en over soberheid v.w.b. het niet eten van vlees. Mijn Lief had 40 jaar geleden altijd een heel schema in de keukenkast hangen, met "steeds minder", om op Goede Vrijdag helemaal niets meer te eten. 

Ik vind het wel fijn om een periode te minderen. De vanzelfsprekendheden los te laten. 

De laatste jaren doe ik dat vaak door geen alcohol te drinken - na "dry january", een korte periode in februari waarin ik wel iets mag, en dan weer de 40 dagen tot Pasen niets (over vanzelfsprekendheden loslaten: ik bedenk nu dus dat ik bést vanmiddag even langs mijn vroegere vrijwilligerswerk kan fietsen, maar dus NIET voor een pilsje....).

En: ik zie af van "schermen". In ieder geval op zondag - doordeweeks vind mijn werkgever dan niet zo leuk. Ik vind dat prettig - het is heel rustig, zo'n zondag zonder radio, internet, tv, geen lekkere recepten op kunnen zoeken - dus alleen bekende dingen koken - geen administratie kunnen doen, gauw even iets opzoeken of een fietstochtje uitzetten. RUST! Maar tegelijkertijd ook onrust: er kan wel heel veel niet, als je geen internet gebruikt - ZO afhankelijk zijn we dus, in heel korte tijd, geworden van "schermen"! 

De vanzelfsprekendheid van de dingen doorbreken - dat is voor mij vasten. En daar hebben we zo'n hele mooie afgebakende periode voor, tot 31 maart!

Luchtjes

Ik las bij Cellie iets over een douchegeurtje. En in deze tijd van het jaar ben ik erg aan het terugkijken op vorig jaar - toen er half februari nog niets aan de hand was, ik eind februari de eerste klachten kreeg, me half maart bij de huisarts meldde, en op 28 april hoorde dat ik een mogelijk levensbedreigende ziekte heb....

Maar, ik wilde het over douchen hebben....

Meestal douche ik, gelukkig, geheel zelfstandig (alhoewel ik net bij de buurvrouw een hele jonge jongen weg zag fietsen na haar douchebeurt - dat heeft toch ook zijn aantrekkelijk kanten ;-( - maar afgelopen zomer, na de chemoradiatie, kreeg ik een aantal weken lang twee keer per week "douchehulp". Fijn als iemand je haren kan wassen, als je zelf te gammel bent om je armen omhoog te doen. En om vijf minuten te blijven staan. En bang bent om om te vallen.....

Maar dan hoor je ook eens hoe dat bij anderen gaat, dat douchen. Ik kies, in principe, waarmee ik me op dat moment wil douchen. En ik kreeg in die tijd best veel doucheschuim en zeep en zo. Dus wordt het vandaag de gewone fles met Dove? Of toch de Kneipp - rozemarijn, of lavendel-roos, een citrusachtig geurtje, of de zeep van Marcel's green soap? Welk geurtje wil ik vandaag hebben? 

De wijkverpleegkundige (of hoe heet zo'n mevrouw) was daar nogal verbaasd over. Hoezo, heb je meer soorten doucheschuim staan? 

(En inmiddels probeer ik dat soort aankopen te vermijden. Minder plastic! Dus ik gebruik alle zeep die ik heb op, of ik gebruik heerlijke olijfoliezeep uit Gaza - ooit een cadeautje aan de mensen van mijn werk, maar omdat we ze NIET kwijt konden vanwege de nogal penetrante geur en "plakkerigheid" werden deze zeepjes weggegooid (zodat ik ze weer uit de vuilnisbak viste - en met heel veel plezier gebruik). VEEL minder slecht voor mijn gevoelige huid!

Maar: Ik HOUD OOK zo van lekkere luchtjes! 

Hoe is dat bij jullie? Waar douche je mee? En wat is je favoriete luchtje?

(Ik had na alle narigheid zin in weer eens een "luchtig" berichtje. Maar dit gaat natuurlijk helemaal nergens over.... Alhoewel: Iets lekkers om te ruiken - dat geeft het leven wel "sjeu", toch??)

Dictaturen en moedige mensen

Vrijdag kwam het schokkende bericht dat in een strafkamp in het noorden van Rusland, rond de Poolcirkel, Alexej Navalny is overleden. 47 Jaar oud. 

Niet onverwacht - wel heel schokkend. De kop in de Trouw van zaterdag: "In het Rusland van Poetin moest dissident Navalny wel sterven". 

Ik ben er nog steeds een beetje door aangeslagen. Nadat in de "oude" Sovjetunie mensen in kampen en inrichtingen werden opgesloten die het niet eens waren met het regime, is de dictatuur nu weer volop terug. 

Navalny, die met humor en intelligentie - met de moed der wanhoop? - het regime te lijf ging - moet dat nu met de dood bekopen. Zijn vrouw hoorde (te) laat pas officieel van zijn overlijden - nadat het bericht al lang rondging in de wereld. Zijn lichaam is nog niet teruggegeven aan zijn familie, aan echtgenote en kinderen - een tijdig onafhankelijk onderzoek naar zijn doodsoorzaak zal waarschijnlijk onmogelijk worden gemaakt. 

Ik denk aan hem, en aan die andere moedige mannen en vrouwen in de geschiedenis, die opstaan tegen dictaturen.

Ik denk aan Dietrich Bonhoeffer - theoloog en predikant die zich verzette tegen het Nazi-regime, die in 1935 vrijwillig vanuit het buitenland terugkeerde naar Duitsland, omdat hij daar thuishoorde, omdat hij zich daar pas echt kon verzetten tegen het regime. En ik denk aan Alexander Panagoulis, over wie Oriana Fallaci de roman "Een man" schreef (Ik had in mijn hoofd dat ook de film "Z" over deze zelfde man / zaak ging, maar dat blijkt net iets anders in elkaar te steken).  

Goddank voor moedige mannen! 

(Wat me meteen bij de vraag brengt: waar zou ik staan in zo'n situatie, hoeveel moed zou ik op kunnen brengen? Als het gaat om mijn leven, mijn vrijheid - zou ik de moed hebben gehad om terug te gaan uit ballingschap, om me te blijven verzetten? Zou ik de moed hebben gehad om een martelares te worden?)

LENTE!

Natuurlijk is het nog veel te vroeg om zo warm te zijn, en natuurlijk is het zorgwekkend....

Maar...

Ik geniet er eigenlijk toch wel erg van, van dat lentegevoel! 

Ik fietste net naar H., en bezocht daar een nieuwe Kringloopwinkel. Wat LEUK! Ik hield me in - kocht alleen een houten kaartenhouder, en een ketting, met grote houten veelkleurige kralen. Lente! 

Eigenlijk was mijn winterjas al te warm, zelfs open, tijdens het fietsen. Ik liet vorige week al een keer mijn jas thuis - in mijn grote fleecevestjas was het ook al goed te doen.

En nu heb ik genoeg gedaan voor vandaag, of in ieder geval: voor de eerste uren. Op de bank! Krant! Dom spelletje op de telefoon...

En net, op radio 5, waar de evergreen week van de jaren '60 gaande is: één van mijn ultieme lenteliedjes: 

De Nozem en de non, van Cornelis Vreeswijk. Een liedje wat de liefde van mij en mijn Lief wel een beetje beschrijft..... (Het is LENTE, ik heb zin om verliefd te worden!!!!)

Ik kan (niet) vliegen!

Pffffff.....

Ik zat krap, was ernstig aan het rekenen hoe ik met € 5,12 op de bank plus € 0,10 contant geld komende woensdag - salarisbetaaldatum - zou halen. Zou net lukken, of net niet. Ik vond het wel een leuke uitdaging, o.a. geïnspireerd door de "zuinigemaandblogs" van Kleinfarmhuus. 

Maar: Ik wilde op vakantie - eindelijk weer eens; mijn laatste vakantie was in februari 2023 (maar toen voelde ik me niet top), daarna ging ik alleen "op vakantie" naar het ziekenhuis (zo'n scanapparaat, MRI-dingen: het is net een minitentje)....

Ik boekte een weekje Domburg, en moest toen toch geld overboeken naar de bankrekening. 

Meteen maar even kijken voor een Toogoodtogo-tas. Leuk, op 1,5 kilometer afstand zit een groentenhandel die mee doet. Doen - en dan zie ik wel of het goed en genoeg is voor de komende week. 

Maar: die 1.5 kilometer is de afstand hemelsbreed. Op de fiets: bijna 4 kilometer. En NAT dat je daarvan wordt, met dit weer!! 

Maar goed, ik heb vandaag weer een paar fietskilometers in de benen. En ik heb een flinke krat met groenten in huis, voor € 4,99. Vanmiddag, als het blijft regenen: lekker kokkerellen, verzinnen wat ik met al dat moois ga maken! 

Blijft leuk, zo koken met wat er is, iets creatiefs verzinnen met bijv. meiraapjes (LEKKER!!) en ijsbergsla (gewokt, nu met dit weer - ik heb niet zo'n zin in koude sla nu)....

Wordt vervolgd....... 

Nog iets leuks: ik werd net gebeld door iemand van het blad Plus. Ik gaf "raad" n.a.v. een oproep op de website, en dat advies vonden ze zo goed dat ze het willen plaatsen in het blad. Nou, hoe leuk is dat? 

(En hoe ik aan die kop "Ik kan vliegen" kom? NATUURLIJK kan - en wil - ik niet vliegen! Maar het blijft raar, al die mensen / bedrijven / apps die afstanden hemelsbreed aangeven - wat HEB je daar nou aan? Je moet in deze omgeving altijd om kanalen, rivieren en snelwegen heen, of er overheen - meestal beide.)

En: Ik kan vliegen is de naam van een in 2022 gestopte blog - waar ik me toen ik heel ziek was erg mee heb vermaakt. Leuk leesvoer!

Ik ben zooo sociaal bezig!

Jongens, jongens, wat een week! 

Ik heb sinds deze week EINDELIJK het gevoel dat ik na twee uur werken niet meer helemaal afgenaggeld ben. Nog even de tuin in na het werk, een korte wandeling? Natuurlijk, doen we! Ik vond dat inmiddels ook wel hoog tijd, na vijf weken "oefenen"...

Gisteren had ik een afspraak met de vervangende praktijkondersteunster GGZ van de huisarts. Een fijn mens, deze gesprekken helpen me echt om alles uit te houden. Conclusie van dat gesprek: ik ben goed bezig, met verwerken van het ziek-zijn van het laatste jaar, met het opbouwen van werken, huishouden en het onderhouden van contacten. En rond die afspraak: een wandeling heen, een wandeling terug, en even wat boodschappen. Daarna een lang telefoongesprek met mijn "vroegere" leidinggevende - wat werkdingen doornemen, en bijpraten over hoe het gaat met mij, met hem.... Later in de middag belde D. nog - lid van mijn vroegere wandelclubje, van misschien wel 20 jaar geleden - die wilde weten hoe het met mij gaat (en dan zo'n koetjes-en-kalfjes-telefoongesprek over waar je boodschappen doet, over de gedeelde huisarts, wandelplannen, familie, etc.) LEUK!!!!!

En ook vandaag weer een drukke dag. Schoonmaakhulp H. zou komen (en dan is het altijd spannend of ze ook echt komt, en hoe laat dan). En ik had vanmorgen een afspraak voor een diabetescontrole. Op de fiets heen - poging om een "verspil-me-niet-tas" en een "brood-van-gisteren" bij de Lidl te kopen. Jammer, die waren er niet... Conclusie van de diabetescontrole: het gaat heeeel goed met mij!! Ik zou het nóg fijner vinden om nóg minder medicijnen te kunnen gaan gebruiken, maar nu zijn mijn waarden goed, met de pillen die ik slik, en soort-van-normaal eten. Dus daar was ik erg blij mee. 

In de huisartsenpraktijk liep ik langs de werkkamer van de logopediste - bij haar had ik een paar afspraken toen ik dit voorjaar de eerste klachten kreeg. De stoute schoenen aangetrokken, en haar uit haar koffiepauze gehaald. En dan doet het me ZO goed, dat ze me meteen herkent, haar koffiepauze wijdt aan bijpraten met mij. Ik blijf het bijzonder vinden, dat er zoveel mensen zijn voor wie het ertoe doet, dat het goed met mij gaat!

Naar huis, even een beetje "mutsen". Wat werkmails beantwoorden, wat stoffen. En weer door.

De laatste afspraak van vandaag: naar de bedrijfsarts. Zowaar een live-afspraak, op een kilometer of 5 van hier. Door de regen....

Zo lief, de receptioniste die me hartelijk uitlacht, als ik flink nat, met een bedruppelde regenbril binnenstap  - en me meteen een doos met tissues aangeeft. Da's een goeie, een gastvrije receptioniste!

En ook het gesprek met de bedrijfsarts ging goed. Conclusie van dit gesprek: we zijn goed bezig, ik en mijn werkgever. Maar ik moet oppassen dat ik niet te snel ga. (Maar dat wist ik wel - en volgens mij gaat dat ook wel goed...).Mijn werkgever pusht me niet - is zelfs wel eens te voorzichtig met mij naar mijn zin. En, ook belangrijk: een week na het bericht dat mijn inkomen flink zou dalen, bood mijn werkgever aan om mijn salaris vooralsnog 100% door te betalen, omdat ik de stress van een te laag inkomen écht kan missen. Hoe lief is dat? En vooral ook: hoeveel waardering spreekt er wel niet uit zo'n gebaar, voor mij, en voor mijn functioneren voor ik ziek werd? Het ontroerde me hevig!

Dus ik ben voor deze week wel sociaal genoeg geweest. Geen Valentijsdag-afspraken voor mij!

Google en privacy

 ... Nooit gedacht dat ik die twee termen ooit nog in één zin zou gebruiken!😅

Eigenlijk houd ik niet van Google - ze willen veel te veel van me weten, en ik word altijd een tikkie paranoide als ik dingen die ik in verband met mijn werk heb gedaan, terug zie op mijn privé-accounts. 

O.k., Ik gebruik Chrome - omdat dat de makkelijkste browser is (en veel dingen NIET openen in Microsoft Edge, of juist weer niet in Chrome - heel irritant!). En ik zoek wel eens iets op in Google of in Google maps, ik gebruik Google Translate als ik voor mijn leesgroep bezig ben, en ik heb een gmailaccount omdat dat moest voor mijn blog op blogger....

Maar toch: Ik houd niet van Google!

Eén van de nieuwsbrieven die ik krijg is van de Consumentenbond. Best interessant, soms! Deze week kreeg ik informatie over het (ont)koppelen van gegevens in Google: https://www.consumentenbond.nl/mag-google-je-gegevens-koppelen?

Misschien zijn er meer mensen die willen ontkoppelen?

Dag!

Naar aanleiding van de reactie van mevrouw Niekje op mijn vorige blog ging ik toch maar eens kijken naar de dag - die Nutelladag, verzint ze dat nou zelf? (net als ik de Pizzadag zelf verzon - de Dag van de Pindakaas betaat volgens mij wél echt). 

Voor wie geen genoeg kan krijgen van gekke dagen: Fijne dag van - waarmee de gekte maar weer eens wordt bewezen - vind ik dan!

Vandaag was het voor mij de dag van de storm. Het waaide aardig, hier in het midden van het land! Omdat mijn hoofd erg vol zat heb ik weinig gewerkt- ik ben vanmorgen maar te voet naar de markt gegaan - 2 kilometer heen, 2 terug, met 3 kilo aardappels en nog wat andere boodschappen in mijn rugzak.... En soms even uithijgen, en bijna van mijn voeten worden geblazen.

Het is soms net het echte leven..... 

Wereldkankerdag

Vandaag is het Wereldkankerdag!

(Ik houd eigenlijk niet zo van al die bijzondere, rare dagen. Werelddierendag, Secretaressedag, Moeder- en Vaderdag, dag van de Verpleging, Pizzadag en Pindakaasdag - kunnen we gewoon zondag tot en met zaterdag aanhouden, met een incidentele feestdag ertussendoor? Vind ik al bijzonder genoeg!)

Maar goed, deze speciale dag om stil te staan bij kanker, dus. Dit jaar is het thema "Verder leven na kanker".  Deze hele week vliegen de onderzoeksresultaten over bijv. vermoeidheid en concentratieproblemen na kanker je om de oren. En er zijn verschillende activiteiten, overal. Zelf bezocht ik onlangs een voorlichtingsavond / reünie / voor en met heel veel mensen met mijn soort kanker, en hun naasten. Indrukwekkend en confronterend. Ik ben er een aantal dagen later nog van van slag. Misschien later daarover meer - misschien.

Ik blijf erbij dat ik kanker minstens even erg vind als andere, soms ook levensbedreigende ziektes. Wel vind ik de behandeling tegen kanker - volgens mij - veel zwaarder dan enige andere behandeling die ik ken / waar ik van gehoord heb. Even een illustratie voor hoe kanker alles op zijn kop zet / je hele perceptie / referentiekader beïnvloedt:

Van vriendin M. kreeg ik vrijdag dit glazen "ding" (toen nog zonder touwtje). Ik heb er even mee in mijn handen gezeten. Wat IS dit?? M. is niet echt iemand voor geintjes - WAAROM zou ze mij een raar glazen model van een inwendig orgaan geven?? Dat zou misschien iets voor mij zijn om aan iemand te geven, niet voor haar om aan mij te geven....? Het duurde lange tijd voor ik doorhad dat dit "ding" een glazen vogeltje is - draai je hoofd naar links.... 😏. 

Tja, ZO kantelt je wereldbeeld dus, als je ineens ziek wordt...

O.k., nog even een foto voor iedereen die ziek is, en wel een steuntje kan gebruiken: 

(Een deel van) Mijn verzameling engelen, op de foto gezet voordat ze na de kerstdagen weer in hun doos mochten.)

Voor al die engelen die we nodig hebben om mee op weg te gaan in moeilijke tijden, voor die engelen die de was ophangen of stofzuigen als je dat zelf niet kunt, of je spuugemmertje schoonpoetsen en je bed opmaken, zodat je weer ziek en wel in een fris bed kunt schuiven. 

Inkomen - deel 2

Schreef ik in januari nog dat ik zo blij ben dat mijn inkomen doorloopt tijdens mijn ziek-zijn, kreeg ik deze week een behoorlijk onaangename verrassing....

Kort gesprek met mijn leidinggevende, over wat werkdingen, "Hoe gaat het nu met je? ", "Hoe gaat het met je reïntegratie?" (Spoiler: VEEL te langzaam naar mijn zin!!!). Ineens de vraag: "Kom jij nog rond als je nog maar 70% van je salaris krijgt?"

Gloeiende, gloeiende! Nagezocht in mijn CAO: al na één jaar ziekte - en dat nadert nu snel - zakt mijn inkomen terug tot 70%. En dat is LAAG!! Een snelle rekensom (maar ik ben erg slecht in rekenen) leert dat ik dan bijv. de helft van mijn inkomen alleen al kwijt ben aan huur. Ik ZOU het moeten kunnen redden, met zo veel (weinig) ziekengeld, en dan heb ik nog spaargeld voor extra kosten - ziektekosten, kleding, iets leuks doen - maar dat is toch niet waarop ik hoopte.

Stom hoor - toen ik dit huis kreeg 11 jaar geleden realiseerde ik me echt wel dat het goed zou gaan met deze hoge huur, zolang ik niet mijn baan kwijt zou raken, of ziek zou worden. Maar ik heb me nooit gerealiseerd dat dat nu al snel realiteit zou worden. HOEZO heb ik daar niet over nagedacht? 

Te druk met overleven, het laatste jaar, denk ik.

(Maar waar alsmaar op werd ingezet, rustig en ontspannen, op mijn eigen tempo, reïntegreren in mijn werk - dat is nu wel over.......)

Rapportcijfers

Gisteren werd het rapport over de omgangscultuur bij de publieke omroep gepubliceerd. Een onderwerp wat altijd mijn warme belangstelling heeft - maar ik kon nu niet zo goed kijken naar alle publicteit en reacties. 

Het vreselijke seksisme, de opmerkingen die gemaakt worden door "meerderen"! En de reactie van Jan Slagter, directeur van omroep Max! Zijn commentaar? "Het onderzoek is eenzijdig, er is geen hoor en wederhoor toegepast. Nu hebben we alleen maar de gevoelens van de mensen die zeggen dat hun iets is aangedaan."

Quod erat demonstrandum! HIER ging dat onderzoek over - dat degenen die last hadden van dit gedrag niet worden gehoord - en dan zegt deze man dat de daders / beschuldigden nu niet gehoord zijn? En al die omstanders, die toegeven dat ze van alles hebben gezien - ach, die hoef je toch ook niet helemaal serieus te nemen?

Er is nog een lange weg te gaan.......................... 

(En ja, dit is ook weer een "privédingetje", de ervaring van één vrouw - maar ik heb inderdaad nog steeds last van het gedrag van mijn "leidingggevende" in baan nr. 2 - de aanrandingen, de opmerkingen - en de omstanders die meelachten en mij meldden dat dit "humor" was. 35 Jaar geleden - en ik overweeg om weer eens in therapie te gaan om dit alles te verwerken. Terwijl de daders zich mij niet herinneren, als ik ze nog wel eens tegenkom op straat, op feestjes en zo..)

BAH!!